တစ်ချက်ဟိန်းလိုက်ရုံနဲ့

ဟူကြီးတို့မှာ ဆဲချိန်တောင်မရဘူး။ တစ်ယောက်တစ်ချက် သေနတ်ခလုတ်ကို ဆွဲပြီး ဟန်ချက်ပျက်နေတဲ့ ဝံပုလွေလေးကောင်ကို နေရာမှာတင် သေဒဏ်ပေးလိုက်တယ်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ရှောင်ထျန်းချန်က ကျားတစ်ကောင် သိုးအုပ်ထဲ ဝင်မွှေသလို ဝံပုလွေအုပ်ထဲမှာ လျှောက်ပြေးနေတယ်။ သူဖြတ်သွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ခေါင်းနဲ့တိုက်၊ ဘဝါးနဲ့ရိုက်၊ အမြီးနဲ့ရမ်း... ဝံပုလွေတွေဆိုတာ စက္ကူစုတ်တွေလိုပဲ လေထဲမှာ တလွင့်လွင့်...။ မြေပေါ်ကျရင် အနည်းဆုံး အရိုးကျိုးပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။

အပြင်းစားဆိုရင်တော့ ပွဲချင်းပြီး သေတာပဲ။

ဒီလိုတိုက်ခိုက်စွမ်းအားကို ကြည့်ပြီး ဟူကြီးက ညည်းလိုက်တယ်။

“ဒါက ခွေးဟုတ်ရောဟုတ်ရဲ့လား။ ခွေးရေခွံခြုံထားတဲ့ ကျားကြီးလားမသိဘူး”

ချန်ရှန်းက အသိဝင်လာပြီး “အော်... ဒါကြောင့် ယွီဟွေးဖေးက ဒီအစားမက်ပြီး အလုပ်မလုပ်တဲ့ကောင်ကို ခေါ်လာတာကိုး။ ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ခန့်ထားတာပဲ”

အားလုံးလည်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ပေါ့။

ထန်ယွမ်းက ယွီဟွေးဖေးကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အရင်က သူမက အလုပ်မလုပ်၊ အစားပဲစားပြီး အလကားလိုက်ဂုန်းတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်လာတဲ့ ယွီဟွေးဖေးကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။

တောတွင်းကယ်ဆယ်ရေးမှာ ရိက္ခာတိုင်းက တန်ဖိုးရှိတယ်လေ။ အစာကြီးတဲ့ခွေးတစ်ကောင်ပါလာတော့ သူတို့ရဲ့ရိက္ခာက ပိုမြန်မြန်ကုန်မှာပေါ့။ အထူးသဖြင့် ဒီသေခွေးက ခွေးစာမစားဘဲ လူစာစားတော့ သူမ ပိုတောင် သဘောမကျခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမမှာ ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ဘူး။

ဒီယောက်ျားကို တစ်ခေါက်ပြန်ပြီး အကဲခတ်ကြည့်မိတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ ဒီယောက်ျားတစ်ကိုယ်လုံးက လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အရင်လို အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ သူမ ခံစားလိုက်ရတယ်။

“အူး... ဝူး...”

ဝံပုလွေအူသံတွေ ထွက်လာတယ်။ အဝေးက ဝံပုလွေဘုရင်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်တိုင်ဝင်လာပြီ။

ဝံပုလွေအုပ်ကလည်း ရှောင်ထျန်းချန်ဆီကို ဝိုင်းအုံလာတယ်။ ဒီကောင်က အဓိကပြဿနာ၊ တစ်ဖက်ရဲ့အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာဆိုတာ သူတို့သိနေကြပြီ။ ဒီကောင်ကိုသာ ရှင်းနိုင်ရင် အားလုံးလွယ်ကူသွားမှာပဲ။

“သတိထား”

အားလုံးအော်လိုက်ကြတယ်။

ရှောင်ထျန်းချန် ဝိုင်းခံလိုက်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က မကြောက်ဘူး။ မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ပြီး ခပ်တိုးတိုးညည်းလိုက်တယ်။

“ခွေးမသားတွေ... ငါ့ကို တုတ်တစ်ချောင်းရှာပြီး ခွေးရိုက်သိုင်းကွက် ထုတ်သုံးခိုင်းနေတာလား”

အဝေးက ဝံပုလွေဘုရင် ရောက်လာပြီ။ သူက တိုက်ရိုက်မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဝံပုလွေအုပ်ထဲကို ဝင်ရောလိုက်တယ်။ ဝံပုလွေတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြေးပြီး ရှောင်ထျန်းချန်ကို မျက်စိလည်အောင် လုပ်နေကြတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တချို့ဝံပုလွေတွေက ခွေး ၁၃ ကောင်၊ ဝါကြီးနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်တို့ဆီကို ချဉ်းကပ်လာတယ်။

ဒါက သူတို့ ခွေးကို ကယ်ဆယ်မှာစိုးလို့ တားဆီးနေတာပဲ။

ရှောင်ထျန်းချန်က သူ့ဘဝါးကို မီးမွှေးတုတ်တစ်ချောင်းပေါ် တင်ပြီး ခွေးရိုက်သိုင်းကွက် ထုတ်သုံးဖို့ ပြင်နေတုန်း...

ဝံပုလွေတွေက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်တို့ဆီကို ချဉ်းကပ်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေတုန်း...

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ซ่งတို့ အသေခံတိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တုန်း...

သူတို့ ရုတ်တရက် ဝံပုလွေတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြောင်းသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူတို့အားလုံးက လူအုပ်ရဲ့နောက်ကို ကြည့်နေကြပြီး မျက်လုံးတွေက တဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်ကုန်ကြတယ်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

အားလုံး ကြောင်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ နောက်လှည့်မကြည့်ရဲဘူး။ ဘာလို့ဆို ဒီဝံပုလွေတွေက တော်တော်ကောက်ကျစ်တယ်လေ။ အရင်တစ်ခါ ထန်ယွမ်းနောက်လှည့်တုန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။ သူတို့ နောက်တစ်ခါ အကြံအဖန်ခံရမှာ ကြောက်နေကြတယ်။

ပြီးတော့ သူတို့နောက်မှာ ယွီဟွေးဖေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့သိတယ်။ နောက်က ဂူက ပိတ်ထားတော့ ဘာမှဝင်လာစရာအကြောင်းမရှိဘူး။

ယွီဟွေးဖေးက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီဝံပုလွေအုပ်ကို ခြောက်လှန့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် ဝံပုလွေတွေက ဟန်ဆောင်နေပြီး သူတို့ကို နောက်လှည့်အောင် လှည့်စားနေတယ်လို့ပဲ ထင်နေကြတယ်။

ဟူကြီးကတောင် ဆဲလိုက်သေး။ “ငါ့ကို နောက်လှည့်အောင် လှည့်စားချင်လို့လား... ဟား...”

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အရိပ်တစ်ခုက သူ့ဘေးမှာ ပေါ်လာရော။

ဟူကြီးက မသိစိတ်နဲ့ တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီးနဲ့ “ကောင်လေးယွီ”

“အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပြီ... နောက်ကိစ္စကို ကျွန်တော်နဲ့ ထားလိုက်ပါ”

ယွီဟွေးဖေး ပြောပြီးတာနဲ့ ဝံပုလွေအုပ်ဘက်ကို လျှောက်သွားတော့တာပဲ။ ဒီမြင်ကွင်းကိုတွေ့တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်က အော်လိုက်တယ်။

“မသွားနဲ့”

ထန်ယွမ်းလည်း “မင်း ရူးနေလား”

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာ သူတို့အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတယ်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ယွီဟွေးဖေး ရှေ့တိုးလာတာနဲ့အမျှ ဝံပုလွေတွေက တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားကြတာကြောင့်ပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရတာမဟုတ်ဘဲ ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရသလိုပဲ။ အမြီးကုပ်ပြီး နောက်ဆုတ်နေကြတာ ယွီဟွေးဖေးအနားကို မကပ်ရဲကြဘူး။

“ဟေ့... ခွေးသတောင်းစားတွေ... မင်းတို့ကဘာလဲ... ငါနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ချင်နေတာလား”

ယွီဟွေးဖေးရဲ့စကားကိုကြားတော့ ဝံပုလွေအုပ်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အတွင်းက ဝံပုလွေဘုရင်က ယွီဟွေးဖေးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေလည်း တုန်လှုပ်နေလေရဲ့။

သူလည်း ယွီဟွေးဖေးကို မှတ်မိသွားပုံပဲ။ အရင်တစ်ခါ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေနဲ့ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရသွားတာပေါ့။ ယွီဟွေးဖေးရဲ့အိမ်နောက်ဘက်မှာလည်း တစ်ခါတွေ့ခဲ့သေးတယ်လေ။

သူ တိုက်ခိုက်မလို့ ပြင်တုန်း ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေက ဘေးမှာ ပုန်းနေပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းသတ်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့တာ။ အခု ယွီဟွေးဖေးကို ပြန်တွေ့တော့ ဝံပုလွေဘုရင်က မသိစိတ်နဲ့ နောက်နဲ့ဘေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မည်းနေပြီး နှင်းတွေကျနေတော့ ဝံပုလွေတောင် အဝေးကို မမြင်နိုင်ဘူး။ လေကလည်း တအားတိုက်၊ ရာသီဥတုကလည်း တအားအေးတော့ ဘာအနံ့မှ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေဘုရင်က စိတ်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေပြီ။

ယွီဟွေးဖေးက ဒီကောင် စိတ်မလုံဖြစ်ပြီး သံသယဝင်နေမှန်း သိလိုက်တော့ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးကာ ဟိန်းလိုက်တယ်။

“သတ်”

ယွီဟွေးဖေးက အရင်ဆုံးထွက်တိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို အော်ဟစ်လိုက်တော့ ဝံပုလွေဘုရင်က ဒီကောင်မှာ တကယ်ပဲ ချုံခိုတပ်ရှိတယ်လို့ ထင်သွားပုံပဲ။ နောက်လှည့်ပြီး ခြေကုန်သုတ်တော့တာပဲ။

ဝံပုလွေဘုရင်ပြေးတော့ တခြားဝံပုလွေတွေလည်း မနေတော့ဘူး။ ရေလှိုင်းလိုပဲ ဆုတ်ခွာသွားကြတယ်။

ဝံပုလွေအုပ် ပျောက်သွားတာမြင်တော့ ယွီဟွေးဖေးက တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ရှောင်ထျန်းချန်က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး မြေပေါ်က မီးမွှေးတုတ်ကို ကိုက်ချီကာ ခြေထောက်ကျိုးနေတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို အားရပါးရ ရိုက်တော့တာပဲ။ ဝံပုလွေက အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ပြေးထွက်သွားပါလေရော။

ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အားလုံးမှာ ပြောစရာစကားမရှိတော့ဘူး။

ခွေးတစ်ကောင်က ကိုက်မယ့်အစား ရိုက်တယ်၊ ကန်တယ်၊ ခုတော့ တုတ်နဲ့ပါ ရိုက်နေပြီ... ဒီကောင်... တကယ် နတ်ပူးနေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အံ့ဩစေဆုံးကတော့ ယွီဟွေးဖေးပဲ။

လူတစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားပြီး “သတ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ဝံပုလွေအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့တယ်... ဒါ... ဒါ... တကယ်ကို ထူးဆန်းပြီး မယုံနိုင်စရာပဲ။

သူတို့ ယွီဟွေးဖေးကို ကြည့်တဲ့မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတာမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြည့်နေသလိုပဲ။

ယွီဟွေးဖေးက သူတို့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ဒီနေ့ ရှင်းမပြရင် မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ အဲ့တော့ မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး “ထိုင်ပြီး ပြောကြတာပေါ့”

အားလုံးလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ခပ်ယောင်ယောင်နဲ့ ထိုင်ချလိုက်ကြချိန် သူတို့ မမေးခင်မှာပဲ ယွီဟွေးဖေးက စပြောလိုက်တယ်။

“အရင်ဆုံး မြက်ခင်းပြင်ကိစ္စကို ပြောပြမယ်။ အရင်က မုဆိုးအိုကြီးတွေက မြက်ခင်းပြင်ကို ဘေးကင်းကင်း ဖြတ်နိုင်ဖို့ လမ်းတစ်ခု ဖောက်ထားခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ လူတွေ မသွားတော့ပေမဲ့ တောင်ထဲက တိရစ္ဆာန်တွေက အမြဲသွားနေတော့ မြက်တွေ ပြန်မပေါက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က အဲ့ဒီလမ်းအဝင်ဝမှာ ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံး စိုက်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီကျောက်တုံးကို ရှာတွေ့တော့ အဝင်ဝ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိလိုက်တာ။ မုဆိုးကြီးတွေရဲ့ မြက်ခင်းပြင်ဖြတ်တဲ့ နည်းလမ်းအရ ‘ကျောက်တုံးတွေ့ရင် ရှစ်လှမ်းဝင်၊ သုံးလှမ်းချိုးပြီး ခြောက်လှမ်းဆက်’ ဆိုတဲ့အတိုင်း ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်လာခဲ့တာ”

“ဝံပုလွေတွေကိစ္စကျတော့... အရင်က သူတို့နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ နည်းနည်းကြောက်နေတာ”

“ဒါက သာမန်ရှုံးနိမ့်တာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ မင်းကို မြင်တာနဲ့ ဘောင်းဘီကျွတ်ကျမတတ် ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးရလောက်တဲ့အထိဆိုတော့...”

ဟူကြီး ပြောစကားကြောင့် ယွီဟွေးဖေးက ခပ်ဟဟရယ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

“အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါးပဲ... သူတို့သာ ဘာမှမဖြစ်ရင် ကျွန်တော် အရှုံးကြီးရှုံးမှာပေါ့ဗျာ”

ယွီဟွေးဖေးက အဲ့ဒီနေ့က လူကယ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို အတိုချုပ်ပြောပြလိုက်တယ်။ အသေးစိတ်တော့ မပြောဘူး။ နွားခေါင်းနဲ့မြင်းခေါင်းတို့ရဲ့ကိစ္စကိုတော့ တစ်လုံးမှ မပြောခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဟူကြီးတို့က ဘယ်လိုလူတွေလဲ။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က လာတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ တောတောင်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့အတွေ့အကြုံက ယွီဟွေးဖေးထက်တောင် များသေးတယ်။

သူတို့က ဝံပုလွေတွေရဲ့အကျင့်ကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ကောက်ကျစ်တယ်၊ အငြိုးကြီးတယ်၊ လှုပ်ရှားမှုမြန်တယ်။ သားကောင်ကို ရွေးပြီးတာနဲ့ ဗျူဟာချပြီး အသေအလဲ တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ။

ဝံပုလွေအကောင်တစ်ရာကျော် လိုက်သတ်တာကို လွတ်အောင်ပြေးနိုင်ရုံမက ဝံပုလွေတွေကို ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်လဲ။

ဒီနေ့ ဝံပုလွေအုပ်က ယွီဟွေးဖေးကို ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့မြင်ကွင်းကိုသာ မမြင်ခဲ့ရင် သူတို့က ကြွားလုံးထုတ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်မှာ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်က အရင်က ရွာသူကြီးပြောခဲ့တဲ့ ယွီဟွေးဖေး ဝံပုလွေလက်ကနေ လူကယ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ပြန်သတိရသွားတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ သိပ်အရေးမလုပ်ခဲ့ဘူး။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးက သူတို့အဖွဲ့ထဲကလူတွေ အားလုံးလုပ်ခဲ့ဖူးတော့ ဘာမှထူးဆန်းတာမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ ဒီလူငယ်လေးကို အထင်သေးခဲ့မှန်း သိလိုက်ပြီ။ ဒါက ဝံပုလွေလက်ကနေ လူကယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဝံပုလွေအုပ်ထဲကနေ ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့သွားကို သွားနှုတ်တာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းကိုပါ တူးသွားသေးတာမျိုး။

ယွီဟွေးဖေးရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးတော့ အားလုံး သက်ပြင်းချမိကြတယ်။

ချန်ရှန်းနဲ့ ချန်ယန်တို့က ယွီဟွေးဖေးကို ကြည့်တဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ရန်လိုမှုတွေ နည်းသွားပေမဲ့ သတိထားတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ပိုလာပြီးတော့ ထန်ယွမ်းကို ခိုးကြည့်နေကြတယ်။

ထန်ယွမ်းကတော့ မျက်လုံးလှလှလေးတွေနဲ့ ယွီဟွေးဖေးကို ကြည့်နေတယ်။ အထင်ကြီးလေးစားမှုမဟုတ်ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်တွေနဲ့ပေါ့။

ဒီကောင်မလေးက ပုံမှန်ဆိုရင် ရေလိုပဲ အေးစက်တည်ငြိမ်တတ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ လှိုင်းတွေ ထနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ယွီဟွေးဖေးမှာ သူမကို ဆက်ရှင်းပြချိန်မရှိတော့ဘူး။ အပြင်က ရာသီဥတုကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“အားလုံးပဲ... မိုးလင်းဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး။ ပစ္စည်းတွေ မြန်မြန်သိမ်းကြပါ။ လမ်းမြင်ရတာနဲ့ ချက်ချင်းထွက်မယ်”

ဒီစကားကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်က ပြောရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ယွီဟွေးဖေးက ပြောလိုက်တော့ ဘယ်သူမှ ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ကြဘူး။ အလိုက်တသိနဲ့ အလုပ်ရှုပ်ကုန်ကြတယ်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ယွီဟွေးဖေးက သူတို့စိတ်ထဲမှာ လမ်းပြတစ်ယောက်အဖြစ် အခိုင်အမာ နေရာယူနိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မသိတာက အခုလမ်းပြကလည်း စိတ်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာပဲ။

သူအရင်က အပြင်ထွက်ရဲတာ ရှောင်ထျန်းချန်ရှိလို့။ ရှောင်ထျန်းချန်သာ ဒေါသထွက်ရင် တောဝက်အုပ်တောင် ရှင်းပစ်နိုင်တာ ဝံပုလွေအုပ်လောက်ကတော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။

ဒါက အားကိုးရှိလို့ ရဲရင့်တာ။

ဒါပေမဲ့ အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ နည်းနည်းကြောက်လာတယ်။ ဝံပုလွေတွေသာ ရူးသွပ်ပြီး သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူအစိုးရိမ်ဆုံးကတော့ ရှောင်ထျန်းချန် ထွက်သွားပြီးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာပဲ။

ဝံပုလွေအုပ်က ယွီဟွေးဖေး ဒီမှာရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်လမ်းလုံး လိုက်လာတာ ဘာမဆို မြင်နိုင်တယ်။ သူရှိမှန်းသိလျက်နဲ့ တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာက ယွီဟွေးဖေးကို မကြောက်တော့ဘဲ လက်စားချေချင်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါမှမဟုတ် အစာငတ်လွန်းလို့ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ယွီဟွေးဖေး အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ သူတို့ကို စမ်းသပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

နွားခေါင်းတို့ ရောက်လာရဲ့လား၊ ရှောင်ထျန်းချန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်စွမ်းအား ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်နေတာပေါ့။

ရှေ့ကနှစ်ခုဆိုရင် တော်သေးတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခုသာဆိုရင် တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ အချိန်ကြာလာလေ သူတို့ ပိုဆာလောင်လာလေပဲ။ ဆာလောင်မှုက ကြောက်ရွံ့မှုကို အနိုင်ယူသွားတဲ့အခါ တကယ့်အသေအကြေတိုက်ပွဲ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။

ရှောင်ထျန်းချန် ထွက်သွားပြီးမှ သူတို့ ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင်... ယွီဟွေးဖေးမှာ သူ့အတွက် အုတ်ဂူလာစိုက်မယ့် လူတွေကိုတောင် မြင်ယောင်နေမိပါပြီ...။