ကျောကုန်းမှာ တစ်ဆို့တစ်ဆို့နဲ့ဗျ

‘ခက်ကုန်ပြီဟေ့’

ယွီဟွေးဖေး စိတ်ထဲမှာတော့ ငိုချင်းချနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ ဟန်မပျက် ထိန်းထားရတယ်။ အဖွဲ့သားတွေ စိတ်ဓာတ်ကျသွားမှာ စိုးလို့လေ။

အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီနေ့ အမြန်ဆုံးခရီးဆက်ပြီး ရှို့လင်စခန်းကို အမြန်ရောက်၊ လူတွေကို ကယ်ထုတ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်နိုင်တော့တယ်။ ပြီးရင် လေငြိမ်သွားတဲ့အခါ အားလုံး ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ ပြန်ကြမယ်။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာတော့ တစ်ရက်လောက်စောင့်ပြီး နွားခေါင်းတို့ကို လာကြိုခိုင်းရမှာပေါ့။

သူ့မှာ အတွေးတွေယောက်ယက်ခတ်နေတုန်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်တို့က ပစ္စည်းတွေ အကုန်သိမ်းဆည်းပြီးသွားပြီ။ ကောင်းကင်မှာ အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်လေး သန်းလာတာနဲ့ နှင်းပြင်ပေါ်က အလင်းပြန်မှုကြောင့် လမ်းကို တဖြည်းဖြည်း မြင်ရလာပြီ။

ယွီဟွေးဖေးလည်း စွပ်ဖားပေါ်တက်ပြီး ခရီးဆက်မယ်လို့ ကြံရုံရှိသေး စွပ်ဖားက သူ့ဘာသာသူ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်သွားပါလေရော။

ဝါကြီးတို့က စွပ်ဖားကိုဆွဲပြီး တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားကြတာပဲ။

ယွီဟွေးဖေးဆို နေရာမှာတင် ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ‘ဒါ ဘာဖြစ်တာတုန်း၊ ခွေးတွေ သစ္စာဖောက်ပြီး စွပ်ဖားကို လုပြေးသွားတာလား’ လို့ တွေးနေမိရော။

နောက်မှ စွပ်ဖားပေါ်ကနေ ခွေးခေါင်းမည်းမည်းတစ်လုံး ထွက်လာပြီး အောင်နိုင်သူကြီးလို ဟန်လုပ်ပြနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ယွီဟွေးဖေး သတိရသွားတယ်။ တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက ရှောင်ထျန်းချန်ဆိုတဲ့ကောင်က မအိပ်တော့ဘဲ ဝါကြီးတို့နဲ့ သွားရောနှောနေတာကိုး။

ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲအပြီးမှာ ရှောင်ထျန်းချန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်က တခြား တရုတ်ပြည်ပေါက် ခွေးတွေကို အပြည့်အဝ အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ပြီ။

မျိုးကောင်းမျိုးသန့်တွေဖြစ်တဲ့ သူတို့ကလည်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကိုယ့်အုပ်စုနဲ့ကိုယ် ဝံပုလွေတွေကို မနိုင်မှတော့ ခြေသလုံးဖက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးတာက အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းပဲ ဆိုတာကိုပေါ့။

ဒါနဲ့ပဲ ဒီကောင်တွေက ချက်ချင်းဆိုသလို မြှောက်ပြောဖားပြောလုပ်တဲ့ခွေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်ထျန်းချန်ကို ဖားကြတော့တာပဲ။ ရှောင်ထျန်းချန်ကလည်း အစ်ကိုကြီးဖြစ်ရတဲ့ အရသာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးတော့ ပီတိတွေဖြာပြီး မျက်နှာကြီးက ပြုံးဖြီးလို့။

ဒါပေမဲ့ ယွီဟွေးဖေး လုံးဝမထင်ထားတာကတော့ ဒီသေခွေးက အာဏာသိမ်းပြီးပြီးချင်း ပထမဆုံးလုပ်တဲ့အလုပ်က စွပ်ဖားလုပြီး ထွက်ပြေးတာပဲ ဖြစ်နေတယ်။

ယွီဟွေးဖေးမှာ ဆဲချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်လာတာပဲ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ နှင်းဆိုင်ကယ်တစ်စီးက သူ့ရှေ့မှာ ထိုးရပ်လာရင်း ပစ္စည်းသိပ်မပါတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ထန်ယွမ်းက မျက်မှန်ကိုပင့်တင်ပြီး ယွီဟွေးဖေးကို ခေါင်းလေးစောင်းပြကာ ကားပေါ်တက်ဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။

စွပ်ဖားတောင် ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ယွီဟွေးဖေးမှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလို့လား။

ဒါနဲ့ပဲ သူလည်း အားမနာတော့ဘဲ ချန်ရှန်းနဲ့ ချန်ယန်တို့ရဲ့ မကျေမချမ်း အကြည့်တွေကြားထဲကနေ ထန်ယွမ်းရဲ့ နှင်းဆိုင်ကယ်ပေါ် ခွတက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်နှစ်ဖက်က အလိုက်သင့်လေး ထန်ယွမ်းရဲ့ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်ပါလေရော။

မဖက်မိခင်ကတော့ မသိဘူး။ ဖက်လိုက်မှ လန့်သွားတယ်။ ဒေါင်းဂျာကင်က သူ့လက်ကြောင့် ကျုံ့ဝင်သွားတော့ ယွီဟွေးဖေးလက်ထဲမှာ သွယ်လျတဲ့ ခါးသေးသေးလေးတစ်ခု ပေါ်လာပါလေရော။ အဲ့ဒီတစ်ခဏမှာ ထန်ယွမ်းရဲ့ကိုယ်က သိသိသာသာ တောင့်တင်းသွားတယ်။

ယွီဟွေးဖေး ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါက ဆောင်းတွင်းမို့လို့ အထူကြီးဝတ်ထားတာ။ နွေရာသီသာဆိုရင် ဗိုက်ကြွက်သားတွေတောင် စမ်းမိလောက်တယ်။

အခုအချိန်မှာတော့ သေချာသွားပြီ။ ဒါ မိန်းကလေးပဲ။ ဘယ်ယောကျာ်းမှ ဒီလောက်ခါးသေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

အရှက်ပြေအောင် ယွီဟွေးဖေးက တမင်တကာပဲ သူမက မိန်းကလေးမှန်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး “ကိုယ့်လူ... ကျေးဇူးပဲဗျို့”

ထန်ယွမ်းက ဟွန်းခနဲ တစ်ချက်မှုတ်ပြီး “သေချာကိုင်ထား” ပြောပြီးတာနဲ့ လီဗာကို ဆောင့်နင်းချလိုက်တာ နှင်းဆိုင်ကယ်က ရှေ့ကို ဒုံးပျံလို ပြေးထွက်သွားရော။

ယွီဟွေးဖေးက ဒီဟာကို ပထမဆုံးအကြိမ် စီးဖူးတာမို့ ဘာမှပြင်ဆင်မထားတော့ လန့်သွားပြီး မသိစိတ်နဲ့ ထန်ယွမ်းရဲ့ခါးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီခံစားချက်ကြီးက... လက်တောင် မလွှတ်ချင်တော့ဘူး။

ရှေ့က ရှောင်ထျန်းချန်က နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ညည်းလိုက်တယ်။ “ငါ ဒီနေ့ မစင်စွန့်ခဲ့တဲ့နေရာက တော်တော်လေးဘေးကျပါတယ်၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်သွားနင်းမိတာလဲ။ ခွေးချေးကံကောင်းမှုကြီး ရသွားပါလား။ ဒါမှမဟုတ် ဝါကြီးတို့ရဲ့ အမွေများလား”

လူဆိုတာကလည်း ယောကျာ်းလေးနဲ့ မိန်းကလေး အတူတူအလုပ်လုပ်ရင် မပင်ပန်းဘူးဆိုပဲ။

ထန်ယွမ်းရဲ့နောက်မှာထိုင်၊ လေကာပေးမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိ၊ နှစ်ယောက်သား ကိုယ်ငွေ့လေးနဲ့ဆိုတော့ ယွီဟွေးဖေးမှာ အေးတယ်လို့တောင် မခံစားရတော့ဘူး။

ဒီကောင်က နောက်လှည့်ကြည့်ဖို့တောင် အချိန်ရသေး။

နောက်မှာ နှင်းဆိုင်ကယ်နှစ်စီးက သူတို့ကို ကပ်လိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သေချာကြည့်လိုက်တော့ ချန်ရှန်းနဲ့ ချန်ယန် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့မျက်လုံးတွေက မျက်မှန်ကြားထဲကနေ မီးပွင့်ထွက်တော့မလိုပဲ။

ယွီဟွေးဖေးဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း လူယုတ်မာ။ သူတို့မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ဒီနှစ်ယောက် ထန်ယွမ်းကို ခိုးကြိုက်နေမှန်း သိလိုက်ပြီ။ အခု သူ့ပုံစံက သူတို့ရဲ့ မနာလိုဝန်တိုမှုကို ခံနေရတာပေါ့။

ဒါကိုမြင်တော့ ယွီဟွေးဖေးက ပျော်သွားပြီး စိတ်ထဲမှာ ‘မင်းတို့က မနာလိုဝန်တိုရုံပဲဆိုရင်တော့ အစ်ကိုက လက်လွှတ်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေပေးမှာပေါ့။ အခုတော့ မုန်းတီးနေမှတော့... ရှိစေတော့ကွာ’

ဒီလိုတွေးပြီးတာနဲ့ ဒီကောင်က သူ့မေးစေ့ကို ထန်ယွမ်းရဲ့ပခုံးပေါ်တင်ပြီး သူမပခုံးကို ခေါင်းအုံးကာ နောက်က မီးတောက်လို မျက်လုံးတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

“ရှေ့မှာ ဘယ်ဘက်ကွေ့”

ထန်ယွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ နည်းနည်းတော့ မလုံမလဲဖြစ်ပေမဲ့ ယွီဟွေးဖေးက နောက်ကနေ စကားပြောတာ သူမကြားရမှာစိုးလို့ အနားကပ်ပြောတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ပုံစံက ချန်ရှန်းနဲ့ ချန်ယန်တို့မျက်စိထဲမှာတော့ နေရာမှာတင် ပေါက်ကွဲထွက်ချင်စရာ ဖြစ်နေပြီ။

နောက်ကလိုက်လာတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်နဲ့ ဟူကြီးတို့ကတော့ ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းတခါခါနဲ့။

“ဒီကလေးနှစ်ယောက်က တော်တော်... အင်း.... ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် မကြာခင် အလုခံရတော့မှာပဲ”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်က မျက်စောင်းထိုးပြီး “ပေါက်ကရတွေမပြောနဲ့။ နောက်နဲ့ဘေးကို သတိထားစမ်း”

တစ်ခါအမှားကနေ တစ်သက်စာ သင်ခန်းစာယူရမယ်။ ဒါက တောတောင်ထဲသွားလာခြင်းရဲ့ အခြေခံစည်းကမ်းပဲ။ မနေ့က ဝံပုလွေတွေ နောက်ယောင်ခံလိုက်တာ ခံခဲ့ရတော့ ဒီတစ်ခါ သူတို့နှစ်ယောက်က နောက်ကနေ လိုက်ပြီး ဝံပုလွေတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာတွေ လိုက်လာသလားဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ။

ရှောင်ထျန်းချန်က စွပ်ဖားပေါ်မှာထိုင်ပြီး လမ်းပြလုပ်နေပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ လမ်းမသိတော့ဘူး။ ဝါကြီးလည်း ဘယ်ဘက်ကို ပြေးရမှန်းမသိတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ အရှိန်လျှော့ပြီး ယွီဟွေးဖေးနဲ့ ယှဉ်မောင်းရတော့တာပေါ့။

ရှောင်ထျန်းချန်က သူ့ခွေးဘဝါးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ယွီဟွေးဖေးကို ခုန်ကူးလာဖို့ အချက်ပြတယ်။ ယွီဟွေးဖေးကတော့ သူ့ကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘူး။

ဒီခွေး ဘာအကြံအစည်ရှိလဲဆိုတာ ယွီဟွေးဖေးက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိတယ်။ ဒီကောင်က လေတိုက်လွန်းလို့ ပါးစပ်တောင် ဖောင်းကားနေပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း နှင်းတွေချည်းပဲ။ ဒါက သူ့ကို လေကာပေးဖို့ ခေါ်နေတာ။

ယွီဟွေးဖေးက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝါကြီးကို သူ့နောက်ကလိုက်ဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။

ဝါကြီးက တော်တော်သိတတ်တယ်။ ယွီဟွေးဖေးနောက်မှာ နေရာယူလိုက်တယ်လေ။ ယွီဟွေးဖေး သက်ပြင်းချရုံရှိသေး... သူ့တင်ပါးနောက်ကနေ တစ်ခုခု ပြေးတက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ခါးကို တစ်ခုခုက ဖက်ထားလိုက်တယ်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ခွေးဘဝါးတစ်စုံ။

နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ယွီဟွေးဖေး မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားရော။

ရှောင်ထျန်းချန်ဆိုတဲ့ ခွေးမသားက နှင်းဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်လာတာပဲ။ ဒီကောင့် အားကလည်း သန်လိုက်တာ။ ယွီဟွေးဖေးမှာ သူ့တွန်းအားကို ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်ဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရှေ့ကို တိုးသွားပြီး အနေအထားက တော်တော်လေး ရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်သွားတယ်။

သူ့ရှေ့မှာ နူးညံ့အိစက်တဲ့အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတစ်ကိုယ်လုံးက ထန်ယွမ်းရဲ့နောက်ကျောပေါ်မှာ ကပ်နေသလိုပဲ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတဲ့ ဖြူစင်ရိုးသားလှသူလေးဆိုပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမရဘူးလေ။

ယွီဟွေးဖေးမှာ မျက်နှာကြီးရဲတွတ်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေရတယ်။ သူမကို လုံးဝမကြည့်ရဲဘူး။

“နောက်ကို ဆုတ်စမ်း” ထန်ယွမ်းက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ယွီဟွေးဖေးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး သူ့နောက်က ခွေးမည်းကြီး ရှောင်ထျန်းချန်ကို ပြလိုက်ချိန် ဒီခွေးက ထန်ယွမ်းကို သွားဖြဲပြလိုက်ပေမဲ့ လေတစ်ချက်ဝင်လာတော့ သူ့ပါးစပ်က ပြန်ဖောင်းသွားပြန်ရော။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လေမှုတ်စက်နဲ့ ပါးစပ်ထဲကို လေမှုတ်သွင်းနေသလိုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီကောင်က သူ့ခွေးဘဝါးနဲ့ ယွီဟွေးဖေးရဲ့ခေါင်းကို ပြန်တည့်ပေးပြီး သူ့အတွက် လေကာအဖြစ် ဆက်သုံးနေတယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ထန်ယွမ်းမှာ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။

ယွီဟွေးဖေးကို အပြစ်တင်ရမလား။

တစ်လမ်းလုံး ဒီခွေးရဲ့အကျင့်စရိုက်ကို အားလုံးမြင်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါက ခွေးတွေထဲက နတ်ဆိုးပဲ။ ဉာဏ်ရည်ကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်တယ်။ အဓိကက ဒီကောင်က အရှက်မရှိဘူး။ ဘာလုပ်လုပ် မျက်နှာကို ထည့်မစဉ်းစားဘူး။ စိတ်ကူးပေါက်ရင် လုပ်ချလိုက်တာပဲ။

သူမရဲ့ နှင်းဆိုင်ကယ်က လူတစ်ယောက်စီးဖို့ပဲ အဆင်ပြေတာ။ အခု ခွေးတစ်ကောင်ပါ တိုးလာတော့ တော်တော်ကျပ်သွားပြီ။

အခုက အချိန်လုနေရတော့ ဘာမှပြောလို့မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ မနေ့က ရှောင်ထျန်းချန်က အသက်ကယ်သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူမ ပိုတောင် မပြောရက်တော့ဘူး။

ဒါနဲ့ပဲ ယွီဟွေးဖေးကို “မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေ”

ယွီဟွေးဖေးက မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ “ဆိုင်ကယ်က ခုန်နေတာပါ... ကျွန်တော် လှုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”

ထန်ယွမ်းက တစ်ချက်ကြောင်သွားပြီးမှ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခွီးခနဲ ရယ်ချလိုက်မိရော။ ပြီးတော့ ဆိုင်ကယ်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတယ်။

ယွီဟွေးဖေးက “ရယ်တာကရယ်... ဆိုင်ကယ်ကို သေချာမောင်း။ ငါ့မှာ အကျပ်ရိုက်နေတာ”

“ဖြစ်သင့်တယ်။ ဘယ်လိုလူက ဘယ်လိုခွေးမွေးတာပဲ”

သူ့ရဲ့ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ ဒီကောင်မလေးက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ လှနေသလိုပဲ။

ယွီဟွေးဖေး ထန်ယွမ်းကို ပထမဆုံးတွေ့ကတည်းက ဒါက ယောကျာ်းလျာတစ်ယောက်ပဲ၊ မိန်းကလေးနဲ့မတူဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ထန်ယွမ်း မလှဘူးလို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့အလှက ပန်းချီကားထဲကလို မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတွေ ပြေပြစ်လှပတဲ့ မြို့ပြသူ ဒါမှမဟုတ် သူကောင်းမျိုးသမီးတွေရဲ့အလှမျိုး မဟုတ်ဘဲ တမူထူးခြားတဲ့ အလှမျိုး။

သာမန်ယောကျာ်းလျာလည်းမဟုတ်၊ သာမန်ခန့်ညားထည်ဝါတာလည်းမဟုတ်ဘဲ တောဆန်တဲ့၊ လွတ်လပ်တဲ့၊ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ပန်ရှိတဲ့ အလှမျိုး။

သူမက မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ လှတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ဟန်ပန်နဲ့ လှတာ။ သူမရဲ့ဟန်ပန်က တော်တော်ထူးခြားတယ်။ ရင့်ကျက်မှုထဲမှာ အေးစက်မှုတစ်မျိုးရှိပြီး အေးစက်မှုထဲမှာ ပူလောင်တဲ့စိတ်ဓာတ်တစ်မျိုး ပုန်းကွယ်နေတယ်။ ခန့်ညားမှုထဲမှာ အထီးကျန်မှုနဲ့ လွမ်းဆွေးမှုတွေ ပါဝင်နေတယ်။

အတိုချုပ်ပြောရရင် သူမက အသက်ငယ်ပေမဲ့ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ပုံ၊ ဇာတ်လမ်းရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင် သူမက မပြုံးမရယ်နေတတ်ပေမဲ့ အခု ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်တော့ ရှက်သွေးဖြာပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ဟန်ပန် ပေါ်လာတာက ရင်ကို လှုပ်ခတ်စေလောက်တယ်။

ယွီဟွေးဖေးက မနေနိုင်ဘဲ “သောက်ကျိုးနည်း... ကိုယ့်လူ... မင်းပြုံးလိုက်တော့ တော်တော်လှတာပဲ။ မိန်းမတွေတောင် မင်းလောက်မလှဘူး”

ထန်ယွမ်းက ဒီစကားကိုကြားတော့ တစ်ချက်ကြောင်သွားပြီး ယွီဟွေးဖေးကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ “ပေါက်ကရတွေမပြောနဲ့။ ဆိုင်ကယ်မောင်းနေတာ”

ယွီဟွေးဖေးက အင်းခနဲ တစ်ချက်အော်ပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ လေက ပိုပြင်းလာတယ်။ ရှောင်ထျန်းချန်ဆိုတဲ့ကောင်က သူ့ကိုယ်သူနွေးထွေးအောင် ယွီဟွေးဖေးရဲ့ကျောပေါ်ကို အသေကပ်နေတာ။ ယွီဟွေးဖေးလည်း ရှေ့ကို တိုးကပ်သွားပြီး နှစ်ယောက်တစ်ကောင်က တစ်သားတည်းဖြစ်နေတော့တာပဲ။

ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ချန်ယန်နဲ့ ချန်ရှန်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မီးပွင့်ထွက်မတတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ဒေါသက အခု ရှောင်ထျန်းချန်ဆီကို ပြောင်းသွားပြီ။

ဒီခွေးသာ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ခုန်မတက်ခဲ့ရင် ယွီဟွေးဖေးမှာ ထန်ယွမ်းကို ဒီလောက် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖက်ထားပြီး နှင်းတောထဲက မွှေးရနံ့လေးကို ခံစားခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။