အလုပ်ကြိုးစားသူ လီကျစ်ရွှမ်း

စာကြည့်တိုက် ဒုတိယအလွှာ။

နံ့သာဖြူ စာအုပ်စင်များကို တန်းစီထားကာ ရွှေငွေဖြင့် စီထားသော တိုင်များကလည်း မြင့်မားလှသည်။ တိုင်တိုင်းကို ရှေးခေတ်ကြယ်မြေပုံဖြင့် လေးလေးနက်နက် ရေးထိုးထားသည်။ စာအုပ်များမှ ထွက်လာသော ကြယ်စွမ်းအင်သည် ဒုတိယထပ်တစ်ခုလုံးကို အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးထား၏။

အထဲဝင်လိုက်တဲ့အခါ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ကြယ်ပင်လယ်ကြီး ကမ္ဘာမြေပေါ် ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ပင်။

ချင်းယန် ဒုတိယအလွှာသို့ ဝင်သောအခါတွင် လူနှင့် မြေခွေးတစ်ကောင်သည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နဂါးငွေ့တန်းကို ဖြတ်၍ လမ်းလျှောက်သွားရသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကို အံ့သြထိတ်လန့်စွာဖြင့် ချင်းယန် မထိန်းနိုင်ဘဲ "ဝိုး!" ဟု တောက်လျှောက်ပြောကာ ရှောင်ပိုင် စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

ဒါက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မှု​ကြီးလဲ။

ဤနေရာတွင် စုစည်းထားသော စာအုပ်များသည် ကျန်းဟိုင်မြို့ စာကြည့်တိုက် ပိုင်ရှင်မှ စုဆောင်းထားသော ရတနာများဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကိုယ်ခံပညာ ပညာရှင်တို့၏ ဉာဏ်ပညာများကို ထည့်သွင်းထားသည်။

ချင်းယန် ရှောင်ပိုင်၏အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ အမြန်လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမက အနီးနားရှိ အစောင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး။

"သခင် စိတ်မပူပါနဲ့... စောင့်ကြည့်ထားတယ်! ဒီလူတွေက ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေကြောင့် ပိတ်မိနေတာ... အချိန်မရွေး လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ"

"အဲဒါက သခင်စာဖတ်ချင်တဲ့ အချိန်ပေါ်မူတည်တယ်"

"???"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အံ့သြစရာပဲ!

လိုချင်သလောက် ဖတ်လို့ရလား?

ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းတာလား?

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန်လည်း အနီးနားက နောက်ဖွားနယ်ပယ် အစောင့်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မျက်လုံးတွေက ဗလာ ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူငယ်အိမ်တွေကလည်း ဘာကိုမှ အာရုံမစိုက်ချေ။ ရှောင်ပိုင်က သူတို့ကို ဘယ်လို ထင်ယောင်ထင်မှားတွေ ပေးထားတာလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် သူတို့ မကြာခင်မှာ နိုးလာမယ့် အရိပ်အယောင်မျိုးတော့ မရှိနေချေ။

"မဆိုးပါဘူး မဆိုးပါဘူး..."

ချင်းယန် မြေခွေးလေးကို သူ့ပုခုံးပေါ်မှ မြေကြီးပေါ် ချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး။

"ကောင်းပြီ တခြားနေရာမှာ သွားကစားတော့... ငါစာဖတ်နေတုန်း ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

အသုံးမဝင်သော ကိရိယာကို စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ သူ၏လေသံမှာ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့နေသည်။

"နင်!"

ရှောင်ပိုင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆင်းသက်ရင်း နားရွက်များ ပေါက်ထွက်ကုန်သည်။ သူ ဒေါသထွက်ခါနီးတွင် ချင်းယန်၏ အေးစက်သောအကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် လေသံကို ချက်ချင်း ပျော့လိုက်ကာ။

"စာဖတ်ဖို့ အချိန်ယူပါ သခင်... ဒီအစေခံက မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

ပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်ပိုင်တစ်ယောက် စာအုပ်စင်များကြားတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လျှောက်သွားရင်း ခြေထောက်ဗလာဖြင့် ကြယ်များပေါ်တက်ကာ ဆံပင်ဖြူဖြူ ကလေးမလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှောင်ပိုင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းယန်သည်လည်း ဓားပညာနယ်ပယ်သို့ သွားကာ အဖိုးတန်ဓားသမား လက်စွဲစာအုပ်များကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အလင်းများ ပြသနေသော စာအုပ်များကို ခင်းကျင်းထား​ကြသည်။ "ခံစားချက်မဲ့ဓား" "ချစ်ယန်ဓားရှင်းလင်းချက်" "ဆန်းကြယ်ယင်ကိုးစင်းဓား" ခေါင်းစဉ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်းယန် အနည်းငယ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို လှန်ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများက စာသားလိုင်းများကို စကင်န်ဖတ်ဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ပါ။ သူသည် စကားလုံးများရဲ့ အကြောင်းအရာများကို အလွတ်ကျက်ပြီး အားလုံးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ထားလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ဓားတစ်ချောင်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင်လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ..."

ချင်းယန် သူ့ဓားရှည်အကြောင်း တွေးတောလိုက်သည်။ လောလောဆယ်မှာတော့ သူ့မှာ တိုးတက်အောင်လုပ်ရမယ့် ကျင့်စဥ် နှစ်ခုပဲ ရှိပါသေးသည်။

တစ်ခုမှာ ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာ "ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားပညာ" ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဥ်သည် လက်ရှိတွင် မြင့်မားသောအဆင့်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး နောက်ထပ် တိုးတက်မှု မလုပ်ပါက လက်ရှိအချိန်တွင် အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အခြားသော ဓားပညာဖြစ်သည့် "ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးကိုဖွင့်" သည် တိုးတက်မှုအတွက် သိသာထင်ရှားသော အလားအလာကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"မရေတွက်နိုင်တဲ့ ကျောင်းတွေရဲ့ ဓားပညာကို ဓားကျင့်စဥ် တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်နိုင်တဲ့ သခင်ကို တကယ် မယုံကြည်နိုင်တဲ့ ဆရာသခင်လို့ တင်စားကြတယ်တဲ့"

ချင်းယန် ထိုအတွေးကို တွေးရင်း မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြင့် စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ ဓားပညာများကို ဆက်လက် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာနှစ်ခုကို ကျက်မှတ်ပြီးနောက် အချိန်ကိုစစ်ဆေးရန် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

အလုပ်ချိန်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။

အပေါ်ထပ်တက်တာက အလုပ်ကနေ အနားယူပြီး သန့်စင်ခန်းသုံးတဲ့ပုံအဖြစ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနားယူလိုက်တာပင်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ရှိ အလုပ်နေရာသို့ ပြန်သွားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ချင်းယန် သူကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အားလုံးကို အလွတ်ကျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လွတ်နေသော စာအုပ်စင်ပေါ်ပြန်တင်ကာ အပျော်သဘောဖြင့် ပိုင်လီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"လာ... ရှောင်ပိုင်! ပြန်ကြရအောင်"

"အင်း လာပါပြီ သခင်"

ရှောင်ပိုင် ထိုအသံကြောင့် အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မြေခွေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် ချင်းယန်ပုခုံးပေါ် ပြေးတက်သွားပြီး ဘောလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးကောက်သွားသည်။

ထို့နောက် ချင်းယန်သည် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နဂါးအဆင့်ဖြင့် ဒုတိယအလွှာမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာကာ အလုပ်ပြန်စရန် ပထမအလွှာက သူ့ဧရိယာထဲ ပြန်လာခဲ့သည်။

…….

ချင်းယန်သည် စာအုပ်တွေပြည့်နေတဲ့ လှည်းကိုတွန်းလိုက်ပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို စီစဥ်ထားရင်း မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူစုဆောင်းထားတဲ့ ဓားနည်းပညာအားလုံးကို သူ့အတွေးတွေနဲ့ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီး စာလုံးတွေကို စာကြောင်းအဖြစ် စီစဥ်နေသည်။ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်တံခါးဖွင့်ဓားကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါ၏။ သူ့တိုးတက်မှုက အတော်လေး မြန်သည်။

"ကျစ်... ဒါက စက်ရုပ်တစ်ကောင် လေ့ကျင့်တာနဲ့ သိပ်မကွာခြားဘူး ထင်တယ်နော်?"

နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြန်သည်။ ချင်းယန်၏ဘဝသည် အေးချမ်းသာယာပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဟု ဖော်ပြရလိမ့်မည်။ နေ့တိုင်း အိမ်ကနေ စာကြည့်တိုက်ကိုသွားပြီး အလုပ်သွားလုပ်သည်။

အလုပ်ချိန်အတွင်း သူအနားယူပြီး ရှောင်ပိုင် အကူအညီဖြင့် ထွင်းဖောက်သိမြင် နားလည်မှုများရရှိရန်နှင့် သူ၏ ကောင်းကင်တံခါးဖွင့်ဓား အစွမ်းကို တိုးတက်ကောင်းမွန် စေရန်အတွက် မွေးရာပါနယ်ပယ် ဓားကျင့်စဥ် စာအုပ်အသစ်နှစ်အုပ်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

အလုပ်မှဆင်းပြီးနောက် အိမ်ပြန်ကာ ရှောင်ပိုင်၏ တို့ဟူး ချဉ်ချဉ်၊ ဝက်သားပြုတ်များ... ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှ လှည့်ပတ်ရွေးချယ်ထားသော ဟင်းပွဲများကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ခါတလဲလဲ မထပ်စေရအောင် သုံးဆောင်သည်။

…………………

ထိုနေ့တွင် ချင်းယန်နဲ့ ရှဟဲ ခါတိုင်းလိုပဲ ပျင်းနေခဲ့သည်။ ရှောင်ပိုင်ကလည်း ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် လက်ရန်းကို မှီကာ သူတို့၏ စကားပြောသံကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။

"ဟေး... လောင်ချင်း ဟိုမှာကြည့်စမ်း... ကလေးမ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ"

ရှဟဲသည် စီးကရက်တစ်လိပ် သောက်ရင်း တစ်နေရာဆီသို့ ချင်းယန်ကို ထိုးပြလိုက်သည်။

နွေးထွေးသော နေ့လယ်ခင်း နေရောင်က တောက်ပနေ၏။ လီကျစ်ရွှမ်းသည် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များပေါ် စာအုပ်များကို စားပွဲခုံပေါ်တွင် စုပုံထားသည်။ သူမသည် စာအုပ်ပင်လယ်ထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေပုံရပြီး ဣနြေ္ဒရရနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ စာဖတ်နေလေသည်။

"လောင်ချင်း... သူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလုပ်ကြိုးစားရတာလဲ အခုတောင် အရမ်းထက်မြက်နေပြီကို သာမန်လူတွေ ဘယ်လို ရှင်သန်ရ​တော့မလဲ"

ရှဟဲသည် သူ၏ စီးကရက်ကို နက်နက်နဲနဲ ဆွဲယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်ကာ ကြယ်စွမ်းအင်ဖြင့် ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွှမ်းဟာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက စာကြည့်တိုက်ကို ရောက်လာနေတာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်နေပြီ။ ထိုသို့သော ပါရမီရှင် တစ်ယောက်က အခုလို အသည်းအသန် ကြိုးစားအားထုတ်နေပုံက ရှဟဲအား အကျပ်အတည်းကို ချက်ချင်း ခံစားလာရစေသည်။

ဒါပေမယ့် ချင်းယန် ဘာမှမဖြစ်သလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုမူနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြန်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

ချင်းယန် မရိုးမသား စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး လီကျစ်ရွှမ်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူ့ဘေးမှ ရှောင်ပိုင်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆလေး လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ရှဟဲမှာ သူတို့၏ ချစ်စဖွယ် အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ သူလည်း ရှောင်ပိုင်ရဲ့ နောက်ကျောကို ထိဖို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူလက်လှမ်းလိုက်တာနဲ့ ရှောင်ပိုင်က သူ့သွားများကို ကိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဟစ်အော်လိုက်တာကြောင့် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ့လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်လိုက်ရသည်။

"ဟေး... လောင်ချင်း မင်းရဲ့ ရှောင်ပိုင်က တကယ့်လူသတ်သမားပဲကွ.... ငါလည်း သူ့ကို ထိတွေ့ချင်လို့ပါ ငါ့​ကို အခွင့်အရေး ပေးနိုင်မလား ဟင်?"

ချင်းယန် ပြုံးပြီး :"အဲဒါကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ရှဟဲ : "......"

သူတို့၏ စကားဝိုင်းသည် လူအုပ်ကြားတွင် ပျံ့လွင့်သွားကာ လီကျစ်ရွှမ်း နားထဲသို့ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ရောက်သွားရာ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလောက် ဆူညံနေတာ!"

သူမ စိတ်တိုဒေါသထွက်နေပြီး ကြီးမားသော ဖိအားအောက် ရောက်နေရသလို ခံစားနေရသည်။ အနှောက်အယှက် အနည်းငယ်မျှဖြင့် သူမကို မီးလောင်စေနိုင်သည်။

မကြာခင်မှာ မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်၏ ထူးချွန်သော တပည့်က ကျန်းဟိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာတော့မှာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ကောင်းကင်တံခါးကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဖွင့်ရန် ဓားတစ်ချောင်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရတော့မည်။ ယခုထိ သူမ လုံးဝ မအောင်မြင်နိုင်သေးချေ။

အဲ့အချိန်ကျရင် ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီက နာမည်ပျက်ပြီး သူ့ဆရာလည်း မျက်နှာပျက်သွားလိမ့်မည်။ ဒါကိုတွေးရင်း လီကျစ်ရွှမ်း ဖိအားတွေ တဟုန်ထိုး ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမလက်ထဲက စာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေစဥ် တစ်ချိန်က သူမ၏ ပြတ်သားသော ဓားခုတ်မှုမှ ပြိုပျက်သွားသည့် လက္ခဏာများကို စာအုပ်က ပြသလာခဲ့သည်။

သူမ၏စိုးရိမ်စိတ်သည် သတိမပြုမိဘဲ ပျံ့နှံ့သွားကာ ချင်းယန်၏ စိတ်စွမ်းအားကြောင့် အမှတ်မထင် ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

"လောင်ချန် စိုက်ကြည့်နေတာ ရပ်လိုက်တော့... မင်းစိတ်ထဲမှာ တွယ်တာမှုလေးတွေ ရှိနေသေးတာလား"

ချင်းယန် လီကျစ်ရွှမ်းကို စိုက်ကြည့်နေတာ မြင်တော့ မနေနိုင်စွာ ဝင်ပါလိုက်သည်။

"......."

ချင်းယန် ပြန်မဖြေဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ အာရုံတွေက သူမကို တစ်ချက်လောက် အတွင်းမှာတင် မြင်နိုင်စေခဲ့၏။

ဒီအချိန်မှာ လီကျစ်ရွှမ်း တစ်ခုခုမှားနေပြီ။