ဒါဆို မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင် ဆိုရင်ကော။ သူငါ့ကိုစိန်ခေါ်ရင် ငါ တိုက်ရမှာလား

လရောင်အောက်တွင် ထင်းရှူးတောကြီးက လေနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ ချင်းယန်သည် တောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး သူ့နောက်တွင်တော့ လရောင်အောက်၌ တောက်ပြောင်နေသည့် တောအုပ်တစ်ခုရှိသည်။

သူ့အသွင်အပြင်နှင့်အတူ ကျိုးပဲ့တောင်ထိပ်၏ ဓားစွမ်းအင်သည် သဘာဝအတိုင်း ချောမွေ့မှုမရှိသော စီတန်းလှည့်လည်နေသလို သူ့အား လှည့်ပတ် အသက်ရှင်နေပုံရသည်။

"ဆရာ!"

လီကျစ်ရွှမ်း သူမပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အမြန်ပိတ်လိုက်၏။ သူမ၏ သူငယ်အိမ်သည် သူမ မြင်သမျှကို မယုံနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်လာ​စေသည်။

တကယ် ဆရာလား။

သူမ လိုချင်တောင့်တခဲ့သော လူသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခဏလောက်ကြာတော့ လီကျစ်ရွှမ်း သူ့အဝတ်ထောင့်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်​တော့ဘဲ လက်ချောင်းတွေ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ... ငါ့တပည့်လေး..."

လီကျစ်ရွှမ်း၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာနှင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်က မောဟိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်းယန် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက အခု မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီ... ငါမင်းကို လက်ခံတုန်းက မင်းမှာရှိခဲ့တဲ့ အခြေအနေနဲ့ မတူဘူး..."

ဒီစကားတွေ ထွက်လာတာနဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အိပ်မက်မက်သူကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။

"ဆရာကတော့ အံ့သြစရာပဲ... တပည့်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ ချက်ချင်း မြင်တာပဲ"

လီကျစ်ရွှမ်း ဆံပင်တွေကို နားရွက်နောက် ဖယ်ဖို့ လက်ကို မြှောက်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တပည့် အခုနောက်ပိုင်း တော်တော်များများကို ဆက်ဆံနေရတယ် စိတ်ကလည်း နည်းနည်းတော့ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသလိုပဲ"

"စိတ်တွေက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာလား"

ချင်းယန် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် လေကိုဖြတ်ကာ လီကျစ်ရွှမ်းဘက်သို့ မီတာများစွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူ့အမူအရာက လေးနက်နေကာ။

"မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက ဘယ်လောက်အန္တရာယ်ကြီးတယ်ဆိုတာ သိလား တပည့်လေး... ချောက်ကြီးက မင်းရှေ့မှာပဲ... မင်းရှေ့ဆက်သွားရင် လမ်းလွဲသွားလိမ့်မယ် "

"ဘယ်လို?!"

ဒါကိုကြားတော့ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ လှပတဲ့မျက်နှာ​လေးဟာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူမက ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်ပြီး။

“ဆရာ... တပည့်ကို ဉာဏ်အလင်းပေးပါဦး”

"စိတ်မပူပါနဲ့...."

ချင်းယန်သည် လီကျစ်ရွှမ်း၏ စိတ်နှလုံးကို သက်သာစေရန် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက်။

"အဲဒါကြောင့် ဆရာက မင်းကိုတွေ့ဖို့ လာခဲ့တာ... လာပြောပါဦး... အခုတလော မင်းကို ဘာကအနှောက်အယှက် ​ပေးနေတာလဲ"

သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားများ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ စကားမပြောနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည့်နှယ် လီကျစ်ရွှမ်း ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ဆရာ... တပည့်... မကြာခင် ဓားရေးဆရာရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မှာ..."

လီကျစ်ရွှမ်းသည် သူမ၏ မကြာသေးမီက အတွေ့အကြုံများကို ပြန်ပြောင်းပြောပြရင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေ၏။ သူမ အသံထဲတွင် မျက်ရည်များ အရိပ်အမြွက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူတိုင်းက တပည့်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို စောင့်မျှော်နေကြတယ်... ဒီပွဲက အရမ်းအရေးကြီးတယ် ဒါက ကျန်းဟိုင်မြို့တော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတောင် ထိခိုက်စေနိုင်တယ်... တပည့် လုံးဝ ရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး.... ဖိအားတွေက တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းပါတယ် ဆရာ"

နောက်ဆုံးစကားလေး ပြောပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးများသည် မှိတ်ကျသွားကာ အသံမှာလည်း ရှိုက်သံများ စွန်းထင်းနေသည်။ သူမသည် မတရားမှုများစွာကို ခံစားခဲ့ရသည့် ကလေးတစ်ယောက်လိုပင်။

ပေါက်ကွဲထွက်ဖို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ သူမရင်ထဲမှာ နာကျည်းမှုတွေ အများကြီး တိုးလာလေ၏။ အရင်ကတော့ ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ အချိန်မှာ သူမဟာ ခွန်အားကို ဟန်ဆောင်ပြီး ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါသေးသည်။

ယခုမူ သူမ ရင်ဖွင့်ရမည့်လူ ပေါ်လာ​ပြီ။

ဆူနာမီ သို့မဟုတ် မြေပြိုမှုကဲ့သို့ စုစည်းမိသော အဆိုးမြင်စိတ်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲပြီး သူမကို ချက်ချင်း ရေနစ်သွားစေခဲ့သည်။ လရောင်အောက်တွင် လီကျစ်ရွှမ်း၏ ပုခုံးများ တသိမ့်သိမ့် တုန်လျက်ရှိသည်။

သူမမျက်နှာပေါ် အထိန်းအကွပ်မဲ့ မျက်ရည်များက မိုးရေထဲမှ သစ်တော်သီးပွင့်များကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချင်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

???

မင်းဘာလို့ငိုနေတာလဲ။

ငါမေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးလိုက်ရသေးတာလေ!

ဒီ​လောက်​ စိတ်​ပျက်​နေရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ!

ချင်းယန်သည် ငိုရှိုက်နေသည့် လီကျစ်ရွှမ်းကိုကြည့်ကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် လက်လှမ်းပြသော်လည်း ငြိမ်နေလိုက်တာက ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးကာ ရပ်လိုက်သည်။

တစ်ခါတလေ ငိုပစ်လိုက်တာက ကောင်းတဲ့ ထွက်ပေါက်တစ်ခုပါပဲ။ ငိုကြွေးတာက သက်သာရာရစေတဲ့ စကားလုံးတစ်ထောင်နဲ့ ယှဉ်လို့မရတတ်ချေ။

ချင်းယန်သည် လီကျစ်ရွှမ်း ငိုနေတာကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ငြိမ်သက်နေပြီး နားလည်မှုအပြည့်ရှိသော နှလုံးသားဖြင့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတစ်ဦး၏ ကြေကွဲမှုက တခဏအတွင်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ လရောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြာကျနေသည်။ လီကျစ်ရွှမ်း၏ ငိုသံများ မှိန်ဖျော့သွားကာ ချိုင့်ဝှမ်းကို တိုက်ခတ်လာသော လေနှင့်အတူ မှိန်သွားသည်။

ခဏအကြာ၌။

နောက်ဆုံးတော့ သူမ ငြိမ်သက်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ..."

"အဲဒါတွေ ပြောဖို့ မလိုပါဘူး... တပည့်လေး မင်း ဖိအားတွေ အများကြီး ခံနေရတာ ဆရာ နားလည်ပါတယ်... ဘဝကမလွယ်ဘူးလေ.."

ချင်းယန် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့်: "ဒါပေမယ့် မင်းနောင်မှာ အမှားလုပ်မိရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်နေစရာ မလိုဘူး... ဆရာဒီမှာရှိလို့ မင်းကို ထာဝရကာကွယ်ပေးမှာပါ"

"ဒီကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောလွန်းတယ်... လူတိုင်းက လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရဖို့ မွေးလာတာ"

ဒါကိုကြားတော့ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့လက်မှာ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း အနည်းငယ် ခေတ္တရပ်သွားခဲ့သည်။ စက္ကန့်ကြာပြီးနောက် လက်ချောင်းတွေ တုန်ခါသွား၏။

ချင်းယန်လည်း သူမ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ လီကျစ်ရွှမ်း ဒီအတိုင်း ဆက်ငိုနေမယ်ဆိုရင် သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘဲ ဖြစ်တော့မည်။

ယခု သူသည် သူမကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ လမ်းလွဲသွားမည့် အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ရမည်။ ဒါကိုတွေးရင်း ချင်းယန် သဘောပေါက်သွားသည်။

လက်ကို မြှောက်ကာ နက်မှောင်သော ကျောက်တုံးကြီးကို စုပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်များက သူ့ဓားစွမ်းအင်ကို ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာလုံး ရေးထွင်းရန် အာရုံစူးစိုက်ထားသည်။

"မင်း ပြောတဲ့စကားကို ကြားတော့ ဆရာတစ်ခုခုကို နားလည်သွားတယ်... အဲဒါတွေအားလုံးက 'ငြိမ်သက်ခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးဆီကို ရောက်သွားရမယ်... ဆရာ အခု သီးသန့်နေထိုင်နေပြီး အပြင်မှာ ဘာတစ်ခုကိုမှ မပိုင်ဆိုင်ထားဘူး... ဒီကျောက်တုံးကြီးကိုတော့ မင်းရဲ့ နက်နဲတဲ့ နားလည်မှုအတွက် သယ်​ဆောင်သူအဖြစ် ပေးစွမ်းနိုင်မှာပါ"

သူပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျသွားသည်။

တည်ငြိမ်ပြီး အစွမ်းထက်သော "ငြိမ်သက်ခြင်း" ဟူသော စကားလုံးသည် ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ၎င်းပတ်ပတ်လည်တွင် ရေစီးကြောင်းသဖွယ် ပျံ့နှံ့သွားသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီကျစ်ရွှမ်းသည် ရေးထိုးထားတဲ့ ကျောက်တုံးကို ယူဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီးသည်နှင့် အတွင်းစိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အတိတ်က ဒုက္ခတွေ ပျောက်ပြီး လောဘ၊ မောဟ၊ ဒေါသတွေ ပျောက်ပြီး ကျင့်ကြံမှုကို အဟန့်အတား မဖြစ်​စေဘဲ အနှောက်အယှက် ကင်းစင်သွားသလို အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။

“တပည့်လေး... ဒီကျောက်တုံးကို မင်းနဲ့အတူ ပြန်ယူသွားပြီး သူ့ရဲ့နက်နဲတဲ့ အရာတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် နားလည်လာအောင် ကြိုးစားပါ... တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရလာလိမ့်မယ်”

ချင်းယန်သည် လီကျစ်ရွှမ်း၏ စိတ်အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

သူမသည် ရေကန်တစ်ခုလို အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး ယခင်ကနှင့် လုံးဝမတူသော လူတစ်ဦးဖြစ်လာသည်။ ဒါကိုမြင်တော့မှ ချင်းယန်မှာလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။

သူမကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ကျောက်တုံးသည် စွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖြည့်ဆည်းပေးထားသည်။ ချဉ်းကပ်လာသော မည်သည့်သက်ရှိသတ္တဝါမဆို ထာဝရငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်။

ထွင်းထုရာတွင် အသုံးပြုသည့် ဓားရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ၎င်းသည် ယခုအချိန်တွင် လီကျစ်ရွှမ်း လိုအပ်နေသော ဓားပညာဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ခုပေါင်းလိုက်ပါက ဒီခက်ခဲတဲ့အချိန်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ သူမကို ကူညီဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပမာဏထက် ပိုပါ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ!"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် သူ့လက်ထဲက ကျောက်တုံးကို ရတနာတစ်ခုလို မှတ်ယူပြီး ဂရုတစိုက် သိမ်းထားလိုက်သည်။

"အခု မင်းရဲ့နှလုံးသားကို စည်းပြီးသွားပြီ.. ငါထွက်သွားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"

ချင်းယန် တည်ငြိမ်စွာပြောပြီး ကြယ်ခုနစ်ပွင့်နဂါးအဆင့်ကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေ​ပြီ။ ဒါပေမယ့် ခဏနေတော့ လီကျစ်ရွှမ်း ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ခဏနေပါဦး.. တပည့် ပြောစရာတစ်ခုရှိသေးတယ်"

"ဟမ်? ဘာလဲ?"

"ဆရာ.. ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ... ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်က ကျန်းဟိုင်မြို့ကို မကြာခင်မှာ ရောက်လာတော့မှာတဲ့... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ...သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်က..."

"ဆရာပါ"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် ချင်းယန်ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေသည်။

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန်ရဲ့အမူအရာက တည်ငြိမ်​နေဆဲ ဆိုပေမယ့် ခဏလောက်တော့ အံ့ဩသွားခဲ့ပါ၏။

မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်?

ဘယ်သူလဲ?

ငါ သူ့ကို နှောင့်ယှက်ဖူးမယ် မထင်ဘူး!

ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလား။

လီကျစ်ရွှမ်းကတော့ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချင်းယန်၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာကိုမြင်ပြီးနောက် အံ့သြမှု တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာသည်။

ဆရာက​တော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း။ အထွတ်အထိပ် ဓားဆရာ ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားတာတောင် စိတ်မလှုပ်ရှားသွားပေ။ ဆရာတူအစ်ကိုလင် ပြောသည့်အတိုင်း ဆရာသည် ဂိုဏ်းဆရာအထက် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားတာ မှန်နိုင်လောက်၏။

သို့သော်လည်း ချင်းယန်သည် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အတွေးအမြင်များကို မသိခဲ့ဘဲ အထွတ်အထိပ် ဂိုဏ်းဆရာနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မလားဟုပင် မသေချာတော့ပေ။

ဒါပေမယ့် ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါ။

အရေးမကြီးပါ။

သူသည် တိုက်ပွဲရှေ့ မထွက်လာသရွေ့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင် ဖြစ်ပါစေ မိမိကို မဆန့်ကျင်နိုင်ပေ။

ဒါ့အပြင်...

ဒီစိန်ခေါ်မှုက ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။

အကျိုးမရှိရင် ဘာကြောင့် လက်ခံ​နေရမှာလဲ။

ချင်းယန်သည် ဤအတွေးကြောင့် ငြီးငွေ့လာသည်။ သူသည် လီကျစ်ရွှမ်းအနားက ထွက်ခွာမသွားမီ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အကြံဉာဏ်အချို့ကိုလည်း ပေးခဲ့လိုက်သည်။

လရောင်အောက်မှ လီကျစ်ရွှမ်းသည် ချင်းယန် ထွက်ခွာသွားသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"စိတ်ချပါဆရာ... ဆရာ့ကို မျက်နှာမပျက်စေရပါဘူး!"