← Chapters

"ဓားတစ်ချက်နဲ့ ကောင်းကင်တံခါးဖွင့်" ၏ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ဗားရှင်း

Vol. 4 Ch. 54

"ဓားတစ်ချက်နဲ့ ကောင်းကင်တံခါးဖွင့်" ၏ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ဗားရှင်း

Vol. 4 Ch. 54

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော၌။

နင်ချွမ်းမြို့၊ နင်ချွမ်း ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ၊ ကိုယ်ခံပညာရင်ပြင်တွင်။

"မင်း ရှုံးသွားပြီ!"

ပြင်းထန်သော အော်သံတစ်သံက ကိုယ်ခံပညာရင်​ပြင်ထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းဖြင့် အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေ၏။ သူ၏ကြွက်သားများက ဖောင်းကား​နေကာ ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ဆံပင်များက လေထဲတွင် ကခုန်နေသည်။ သူ၏ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော ရောင်ဝါက ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထား​လေသည်။

သူ့ခြေရင်းမှာတော့ အဖြူရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ၀တ်ထားတဲ့ လူချောတစ်ယောက်ဟာ သွေးတွေ ရွှဲနေပြီး သူ့အသက်အန္တရာယ် ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများက အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကြောင့် တောက်ပနေသည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုတောင် ရှုံးသွားပြီ ငါတို့ထဲမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူး!"

"အဲဒါကို မင်းမြင်လိုက်လား.. မြက်ခင်းပြင်ဓားဆရာရဲ့ တပည့်က ဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ရှင်းပစ်လိုက်တာကွ!"

"ဘာကောင်လဲ.. ဒီလိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်က မြက်ခင်းပြင်မှာ ပေါ်လာတယ်ပေါ့?? ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်..."

လူတိုင်းသည် သန်မာသော ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ သူတို့၏မျက်လုံးများထဲ ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်နှင့်။ ယခု လယ်ကွင်းပြင်တွင် ရပ်နေသော မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်၏ တပည့်မှလွဲ၍ အခြားသူမရှိပေ။

ဟူးယန်ကျန့်!

သူ့ခြေရင်း၌ လဲကျသွားသော အခြားသူမှာ နင်ချွမ်းမြို့က ပါရမီရှင်အားလုံးထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံးသူ၊ နင်ချွမ်း ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ၏ ဆရာတူအစ်ကို ဖြစ်သည်။

အရင်က ပြိုင်ပွဲကို အားလုံး မြင်ပြီးကြပါပြီ။ ဟူးယန်ကျန့်သည် အကြီးတန်းအစ်ကို၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ချေဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။ အင်အားကွာဟမှု ဘယ်လောက် ကြီးမားသလဲ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခဲယဉ်းပါသည်။

ပြိုင်ပွဲ ပြီးတဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးကတောင် တိတ်ဆိတ်သွားသလိုပင်။ လူတိုင်းသည် ဟူးယန်ကျန့်ကိုကြည့်ကာ သူတို့၏အမုန်းတရားများက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူက လုံးဝ သန်မာလွန်း၏။

ဤကမ္ဘာကြီးက ခွန်အားကို လေးစားတာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟူးယန်ကျန့်သည် နင်ချွမ်းမြို့၏ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များကို အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးနိုင်တာ သံသယရှိစရာ မလိုတော့ပေ။ နင်ချွမ်း ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီမှ ဆရာဆရာမများပင်လျှင် သူနှင့်မယှဉ်နိုင်ပါ။

သူ့အပေါ် လူတိုင်းရဲ့ အထင်ကြီးမှုက နက်နဲတဲ့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူအုပ်ထဲက သူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားလိုက်ရတော့ ဟူးယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း အကယ်ဒမီကနေ ထွက်လာခဲ့၏။

သူ့ရှေ့က လူတွေက သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် နင်ချွမ်း ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီတွင် မည်သူမျှ ဟူးယန်ကျန့်ကို စိန်ခေါ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

စိန်ခေါ်မှုက ပြီးသွားပါပြီ။

....

ဟူးယန်ကျန့်သည် နင်ချွမ်း ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာသွားပြီး သူနှင့် သူ့ဆရာ တည်းခိုနေသော ဟိုတယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကာ လမ်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများစွာသည် သူ၏ကြမ်းတမ်းပြီး ခိုင်ခံ့သော အသွင်အပြင်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံနေရရာ ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟူးယန်ကျန့် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်​နေပေ။ သူသည် ယခင်တိုက်ပွဲကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွေးတောကာ သူ့အတွင်း၌ စိတ်ပျက်မှုအချို့ကို ခံစား​နေရရှာသည်။

"အရမ်းအားနည်းတယ်..."

"မြို့က ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံး ဒီအဆင့်မှာပဲ ရှိကြတာလား"

ဟူးယန်ကျန့် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

တစ်ခါက သူသည် မြက်ခင်းပြင်တွင် လက်ဗလာဖြင့် ဆင်ရှင်ဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သားရဲဒီရေကြားတွင် အသက်နှင့်သေခြင်းအစွန်းအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရပါသည်။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ရှိ ရွယ်တူချင်းများထက် သူ့ခွန်အားသည် ကြာရှည်စွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ပိုသန်မာတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို ရှာဖို့ မြက်ခင်းပြင်ကနေ သူ့ဆရာနောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အစကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော တိုက်ပွဲကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ရလဒ်က မမျှော်လင့်ထားတာချည်း ဖြစ်နေ၏။ မြို့၏ ကျက်သရေရှိ ကျောင်းသားများသည် မြက်ခင်းပြင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကြယ်ပွင့်များနှင့် ကင်းကွာသော ကမ္ဘာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဟူးယန်ကျန့်သည် မြို့ကြီးများမှ ဂုဏ်ထူးဆောင်များ အားလုံးကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကိုသာ စိုက်ထုတ်​စေခဲ့သည်။

"ဒီလို အားနည်းတဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ နိုးထဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

"ဒါပေမယ့် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အကယ်ဒမီက ဆရာတွေကလည်း မွေးရာပါနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် မရောက်နိုင်ဘူး... အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ"

ဒါကိုတွေးပြီး ဟူးယန်ကျန့် အမြန်လမ်းပေါ် ထွက်ပြီး မကြာခင် သူနဲ့ သူ့ဆရာတည်းခိုတဲ့ ဟိုတယ်ကို ရောက်သွားတော့သည်။

အဆိုပါဟိုတယ်သည် နင်ချွမ်းမြို့ရှိ ထိပ်တန်းဟိုတယ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဇိမ်ကျကျနှင့် အံဝင်ခွင်ကျရှိသော မြို့လယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိသည်။ တစ်ညတာ နေထိုင်ဖို့ ပျမ်းမျှလူတစ်ဦးအတွက် လပေါင်းများစွာ လစာနှင့် ညီမျှသည်။

ယခုမူ နင်ချွမ်း အစိုးရသည် ဆရာကြီးနှင့် တပည့်များအတွက် အခမဲ့ နေရာထိုင်ခင်း ပေးထားသည်။ ဤသည်မှာ ခွန်အားနှင့် ရလာသော အခွင့်ထူးဖြစ်သည်။ ဟူးယန်ကျန့် ဟိုတယ်ထဲသို့ ၀င်သွားကာ အပေါ်ထပ်သို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် တက်ခဲ့သည်။ ဇိမ်ခံစင်္ကြံကို ဖြတ်လျှောက်ကာ မကြာမီ အခန်းတံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဆရာ... ကျနော် ပြန်လာပြီ!"

အခန်းထဲကို ရင်ကော့ပြီး ဝင်လာရင်း မျက်နှာကြက် ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေသော သူ့ဆရာကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ၀တ်ထားသော သူ့ဆရာမျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး မြက်ခင်းပြင်က လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အရေပြားတွေက ခြောက်သွေ့ကာ တွန့်​နေသည်။ ရာသီဥတုဒဏ်အား ခဲယဉ်းစွာ ခံစားခဲ့ရသော နွားကျောင်းသားတစ်ယောက် အတိုင်းပင်။

ဤသည်မှာ မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင် ယွီဝမ်ရွှမ်ပဲ ဖြစ်လေသည်။

"ဒီနေ့ဘာလို့အစောကြီး ပြန်ရောက်နေတာလဲ"

ယွီဝမ်ရွှမ်က အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်ပြီး သူ့လက်တွေကို နောက်ပစ်လျက် အောက်က နီယွန်မီးတွေကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ... ဆရာ ဒီမြို့ကလူတွေက မကောင်းဘူး တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး"

ဟူးယန်ကျန့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပျော့ပျောင်းသော ဆိုဖာကို ရှာတွေ့ကာ ပျင်းရိစွာ လှဲအိပ်နေလိုက်သည်။

"ဆရာ ကျ​နော်တို့ ဘယ်ဆက်သွားမလို့လဲ"

"ကျန်းဟိုင်မြို့ "

"ကျန်းဟိုင်မြို့လား?"

ထိုအချိန်တွင် ဟူးယန်ကျန့် ဆိုဖာပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဆရာ... ကျန်းဟိုင်ဓားဆရာကို သွားတွေ့မှာလား"

ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားသည် မကြာသေးမီက အွန်လိုင်းတွင် ရေပန်းစားသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကြားတွင် လူသိများပြီး အလွန်လေးစားစရာကောင်းသော ရာထူးကို ကိုင်စွဲထားသူ ဖြစ်​လေသည်။

ဟူးယန်ကျန့်တောင်မှ မိုင်တစ်ထောင် ပျံသန်းတဲ့ဓား ဗီဒီယိုကို အကြိမ်တစ်ရာလောက် ကြည့်ဖူးပါ၏။

သူ၏တစ်ခုတည်းသော နောင်တမှာ ဓားနတ်ဘုရား၏ တပည့်ရှိခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလဟာလများကို မကြားခဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် သူ့စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ဆို ဓားနတ်ဘုရား တပည့်ဆီ ရောက်သွားမှာ သေချာ၏။

ယခုလည်း ဓားနတ်ဘုရားကို စိန်ခေါ်မည့် ဆရာ့၏ ကြေငြာချက်ကို ကြားပြီးနောက် သူ မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် အွန်လိုင်းမှာ ဗီဒီယိုတွေ တွေ့ဖူးတယ် ဓားနတ်ဘုရားက ရန်သူတွေကို သတ်ဖို့ မိုင်ထောင်ချီ ဓားတစ်လက်ကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာ! ကြောက်စရာကောင်းတယ်"

ဟူးယန်ကျန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"အမှန်ပဲ အဲဒါကြောင့် ငါ ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားကိုတွေ့ပြီး သူဘာတတ်နိုင်လဲဆိုတာကို သိချင်တယ်"

ယွီဝမ်ရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများကလည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်၊ စူးရှသော အမှုန်အမွှားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အခန်းအတွင်း ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"သူငါ့ဓား ဘယ်နှချက်ကို ဘယ်​​လောက်​ ခံနိုင်​ရည်​ရှိလဲ ကြည့်​ရသေးတာပေါ့!"

...

အချိန်တွေ ကုန်သွားပြန်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

စာကြည့်တိုက်တွင် ဘဝရဲ့ အရှိန်အဟုန်က တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ ချင်းယန် ခါတိုင်းကဲ့သို့ အလုပ်အတွက် အချိန်ပေးကာ ရံဖန်ရံခါတွင် ဒုတိယထပ်ရှိ စာအုပ်အနည်းငယ်ဖတ်ရန် အားလပ်ချိန်ကိုလည်း အသုံးချသေးသည်။

"ဒီနေ့အချိန်ရောက်ပြီ..."

ချင်းယန် အချိန်ကို တွက်ချက်​ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်ပိုင်၏ လှည့်စားမှုများကြောင့် ဒုတိယထပ်တွင် စာအုပ်အနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖတ်ခဲ့ပြီး​ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်လည်း သူ့ဓားသိုင်းစွမ်းရည်များ တိုးမြင့်လာနိုင်သည့် နေရာတိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးပြီ။

"ကျစ်... ငါအများကြီး မဖတ််ခဲ့ဘူး ထင်တယ်"

ချင်းယန် ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူသည် ဒုတိယထပ်ရှိ ဓားသိုင်းပညာနှင့် သိုင်းပညာအားလုံးကို ရိုးရှင်းစွာ မှတ်သားထားခဲ့သည်။

ဒါကို ပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် ခိုးတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ယူဆနိုင်မှာလဲ။

ဒါကိုတွေးပြီးနောက် ချင်းယန်က တည်ငြိမ်စွာပြုံးပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ကာ သူ့အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်ထဲကို နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော စာလုံးများသည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာ၏။ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ အသိပညာ၏ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်ခံပညာနယ်ပယ်.... ငါ့အတွက် ပေါင်းစည်းလိုက်စမ်း!"

"ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်!"

အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

ဗုန်း!

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် စာလုံးအားလုံးသည် အင်အားအချို့ဖြင့် ဆွဲယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အသီးသီးသည် 'ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးဖွင့် ' ကို ဉာဏ်အလင်း နားလည်မှုဖြင့် စီစဥ်နေ၏။ ဓားတစ်သောင်းကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် စာလုံးတစ်ရာကိုလည်း စာပိုဒ်တစ်ခုအသွင် ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာ၌။

ချင်းယန် သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့ဓားသည် အတွင်းစိတ်လောကရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ မုန်တိုင်းတစ်ခုလို အရှိန်ပြင်းလာသည်။

သူ၏ များပြားလှသော မွေးရာပါဓားပညာများဖြင့် မြှင့်တင်ထားသည့် ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးဖွင့်ဓားဟာ ဂိုဏ်းဆရာအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

All Chapters