ရပ်ကွက်ထဲမှာ သရဲခြောက်နေတာလား

“ပီ!”

ညနေစောင်းလေပြီ။ စာကြည့်တိုက် ဝင်ပေါက် နံရံပေါ်က အချိန်နာရီဆီမှ သာယာနာပျော်ဖွယ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချင်းယန်... ဒီနေ့ ​ညနေပိုင်း အားလပ်ချိန်ရပြီ"

ချင်းယန် ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေပြီး သူ့အချိန်မှတ်ကဒ်ကို ကောက်ယူကာ စာကြည့်တိုက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ရက် အလုပ်ဆင်းရင် အချိန်မှန်ရမယ်"

ဤသည်မှာ သူအမြဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော အလေ့အထကောင်း တစ်ခုဖြစ်သည်။

စာကြည့်တိုက်မှထွက်ပြီးနောက် ချင်းယန်သည် နေဝင်ချိန်အောက်၌ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် လမ်းမများတွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး သရေစာရောင်းသူ အများအပြားသည်လည်း အပြင်တွင် ဝိုင်းအုံနေကြကာ ၎င်းတို့၏ သံအိုးများသည် ဆီများဖြင့် ဆူညံနေ၏။ မီးရှူးမီးပန်းများကလည်း မွှေးပျံ့နေသည့် လေထုထဲ တောက်ပနေသည်။

သွေးနတ်ဆိုး အဖြစ်အပျက် ပြီးသွားတော့ ကျန်းဟိုင်မြို့သည် ယခင် ငြိမ်သက် အေးချမ်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နေ့တိုင်း ကိုးနာရီကနေ ငါးနာရီအထိ တောက်လျှောက် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်နဲ့ အလုပ်ကထွက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝလေး ပြန်ရလာသည်။

ထိုစဥ် လမ်းဘေးမှ ဟွန်းသံရှည်ကြီး ထွက်လာသည်။

"ဟေး လောင်ချင်း... မင်းအိမ်ပြန်တော့မယ်ပေါ့! တက်! ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်..."

အနီရောင် ဇိမ်ခံကားတစ်စီး မောင်းလာကာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက် ချလိုက်တော့ ရှဟဲ၏ ညစ်ညမ်းသော မျက်နှာကို ပေါ်လွင်လာစေခဲ့၏။ တလက်လက် တောက်ပနေသော ဇိမ်ခံကားကြီးသည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာများစွာကို ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လာ​စေခဲ့သည်။

"မဝေးပါဘူး... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်သွားလို့ရတယ်"

ချင်းယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အခြားလူများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ စကားအတော်လေးပင် မပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒီကောင်လေး ရှဟဲနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ တွဲပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီး ဆိုတာကို မေ့လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းအိမ်ပြန်လမ်းမှာ သတိထား... ငါ အခုထွက်တော့မယ် သူငယ်ချင်းရေ.."

ရှဟဲက သူ့ငြင်းဆန်မှုကို ဘာမှမပြောပါ။ သူက အရှိန်မြှင့်စက်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး အိတ်ဇောအငွေ့တွေသာ ချန်ထားခဲ့​တော့သည်..။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ချင်းယန်သည် ဖုန်မှုန့်များကို ပိတ်ဆို့ရန် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်ထားပြီး ကားမောင်းထွက်သွားသည့်နောက် ရှဟဲနောက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ အတွင်းကျကျ ကျိန်ဆဲပစ်လိုက်သည်။

"မစ္စတာ သူဌေးကြီး!"

ဘီလျံနာတစ်ယောက်ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက အထင်ကြီးစရာပါပဲ။

သူ့ဘာသာသူ ရုန်းထွက်နေရသူက ရှဟဲလို ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး တည်ထောင်ထားသော အရင်းရှင်များနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဈေးသက်သာသော တိုက်ခန်းကိုသာ ငှားနိုင်ခဲ့သည်။

"မေ့လိုက်ပါတော့ အိမ်ပြန်ရအောင်"

ချင်းယန် ခေါင်းခါပြီး စိတ်ရှင်းသွားသည်။ လမ်းမှာ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ပန်ကိတ်ဝယ်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စားလာကာ မကြာခင်မှာပဲ သူ့တိုက်ခန်းကို ပြန်​ရောက်လာခဲ့၏။

အဆောက်အအုံသည် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါ၊ မြို့လယ်နှင့် အတော်အတန် ဝေးကွာပြီး အဆောက်အဦများစွာက ခေတ်နောက်ကျနေပါသည်။ ဓာတ်လှေကားက ပြုပြင်ဆဲ။ ဆောင်းရာသီတွင် ပိုက်များသည် ရံဖန်ရံခါ အေးခဲပြီး ပေါက်ကွဲတတ်သည်။

ဒီချို့ယွင်းချက်တွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး စဥ်းစားကြည့်ရင် အားသာချက်များ ရှိပါသေးသည်။

အဲဒါကတော့ ငွေကြေး တတ်နိုင်မှုပါပဲ။ ဒီဈေးနဲ့ ဘယ်သူက ဒီလိုနေရာကို လိုချင်မှာလဲ။

ချင်းယန်သည် ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကိုဖြတ်၍ သူ့တိုက်ခန်းဆီသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အောက်ထပ် တံခါးကို ရောက်သည်နှင့် အိမ်ပြောင်းကုမ္ပဏီ ထရပ်ကားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုန်သေတ္တာများကို ကုန်တင်ဧရိယာထဲသို့ တွန်းပို့ရင်း အလုပ်များနေပုံရသည်။

အပြောင်းအရွှေ့ လုပ်​နေတဲ့လူကို သူသိပါသည်။

သူ့အပေါ်ထပ်က အိမ်နီးနားချင်းပဲလေ။

ဒါပေမယ့် သူ့ကိုကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ဖြူဖျော့​နေပြီး မျက်လုံးတွေ နီရဲနေပုံက အတော်ကြာအောင် အိပ်မပျော်ခဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန်လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အိမ်သစ်ကို ပြောင်းနေတာလား"

"ဟုတ်တယ် ငါပြောင်းတော့မယ်.. ငါဒီမှာ မနေနိုင်တော့ဘူး"

အိမ်နီးနားချင်းက ခေါင်းယမ်းကာ ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချလေသည်။

"ကျန်းဟိုင်မြို့က မတည်မငြိမ် ဖြစ်​နေပြီ... အခုနှစ်ထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံနေရတာ... ပရမ်းပတာ​တွေက​နေ လွတ်မြောက်အောင် ငါ သစ်တောမြို့ကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတာ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဘဝကမလွယ်ဘူး"

ချင်းယန်လည်း နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာကြီးထဲ၌ ကြယ်သားရဲများ သောင်းကျန်းပြီး အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါများသည် ကောင်းကင်သို့သာ ပျံတက်ကာ မြေကြီးကိုတော့ ရှောင်ပြေးကြသည်။

ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသူတွေက အလုပ်ကြိုးစား​နေရတဲ့ သူတွေပါပဲ။ သူ့မှာသာ စနစ်မရှိရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ ဘေးလွတ်ရာကို ထွက်ပြေးရတဲ့ အိမ်နီးချင်းလိုပဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

"စကားမစပ်... မင်းလည်း ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ အချိန်ရှာသင့်တယ်"

အိမ်နီးနားချင်းက ချင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သွေးထွက်သံယို မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်၍ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရပ်ကွက်က မလုံခြုံဘူး... မင်းမြန်မြန်ထွက်သွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ.. အခြေအနေတွေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကယ်တင်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့..."

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

ချင်းယန် ထိုစကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူဒီမှာ ခြောက်လကျော်နေခဲ့ပြီ။ ဒါဟာ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်တွန်းတာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားခဲ့ရတာပါပဲ။ သို့သော် ချင်းယန် အံ့သြ​နေသလို တစ်ဖက်လူကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားနေသလိုမျိုး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တခိုးကြည့်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ တိုးတိုးပြောသည်-

"ဒီရပ်ကွက်က မသန့်ဘူး... စင်္ကြံမှာ ညစ်ပတ်နေတာတစ်ခုရှိတယ်... မနေ့ညက တတိယထပ်မှာနေတဲ့ အန်တီဝမ်က အဲဒီဟာကို မြင်လိုက်တယ်တဲ့... မိန်းမနဲ့တူသလိုပဲ... မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ချက်ချင်း မူးလဲသွားတယ ဒီမနက် အိပ်ရာက နိုးလာတော့ သူ့သားက သူ့ကို လာကြိုသွားရတယ်လေ..."

"သရဲခြောက်တာလား? သရဲမ ဟုတ်လား?"

ချင်းယန် ရုတ်တရက် ​ပြန်သတိရသွားသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ရပ်ကွက်ထဲတွင် ကောလာဟလများဖြင့် တုန်လှုပ်​နေခဲ့သည်။ လူတွေက စင်္ကြံမှာ အဖြူရောင်အရုပ်ကို မြင်ပြီး ညနက်သန်းခေါင်မှာ မိန်းမရယ်သံကိုလည်း ကြားလိုက်ရတယ်လို့ ပြောကြသည်။

ပထမတော့ ချင်းယန်လည်း နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့၏။

ဒါပေမယ့် အခုကြည့်ရတာတော့ တခြား တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ ထင်ပါရဲ့။

"အဲဒါကြောင့် မင်းလည်း ထွက်သွားသင့်ပြီ!"

အိမ်နီးနားချင်းက ချင်းယန်ကို ကြည့်ပြီးတော့ အပေါ်က ပြန့်ကျဲနေတဲ့ မီးလုံးတွေကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဒီအဆောက်အဦးထဲက လူအများစုကလည်း ပြောင်းရွှေ့သွားကြတော့မှာ... ပြီးတော့ မင်းတစ်ယောက်တည်းနေမှာပါ... မင်းမကြောက်ဘူးလား?!"

"အင်း... မကြောက်ပါဘူး.."

ချင်းယန် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး :"ကျွန်တော်ဒီမှာနေဖူးတယ် အိမ်ငှားခက စျေးပေါတယ် တခြားနေရာရှာဖို့ကလည်း မလွယ်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီသရဲခြောက်တဲ့အိမ်နဲ့ အိမ်ပိုင်ရှင်နဲ့တောင် ဈေးညှိနှိုင်းလို့ရသေးတယ်..."

"တခြားသူတွေက ကြောက်ပေမယ့် ကျနော်ကတော့ ကျနော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို တိုးနေသလိုပဲ... ဒါကမှ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ပဲ"

"???"

ဒါကိုကြားတော့ အိမ်နီးနားချင်းလည်း ဆွံ့အသွားရသည်။

ဒါက ဘယ်လို ဦးနှောက်ပတ်လမ်း​ကြီးလဲ။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မလဲ။

"ဒီခေတ်လူငယ်တွေကတော့ ပိုက်ဆံစုဖို့ အသက်ကို စွန့်စားချင်ကြတယ်... ဖြစ်ချင်တော့ ကောင်းတဲ့စကားက လူသေကို မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူးတဲ့..."

အိမ်နီးနားချင်းကလည်း ခေါင်းခါယမ်းကာ သူ့မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အကြည့်နှင့်။

"သူ့ခမျာ မိန်းမတစ္ဆေနဲ့ ယှဉ်ပြီး နေဦးမယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ် ကောင်းကင်ဘုံမှာ လုပ်ထားတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"………"

………

ညရောက်လာခဲ့သည်။

ကြယ်များ ထွန်းလင်းတောက်ပနေ၏။ ချင်းယန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အိပ်နေမယ့်အစား သူ့ကြယ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေပါသည်။

အစွမ်းထက်သော ကြယ်စွမ်းအားသည် နွေဦးမိုးကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပြီး အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားကာ စိတ်ဆန္ဒတိုင်းကို ဖမ်းစားထားသည်။ ပိုက်အတွင်းမှ ကြွက်များ၏ အော်သံများ၊ အခြားအိမ်နီးနားချင်းများ၏ တီးတိုးသံများ၊ တချို့၏ ငိုသံများ စသဖြင့် အားလုံးကြားနေရသည်။

"ကျစ်! ညဥ့်နက်လွန်းတဲ့ ဖျော်ဖြေမှုမျိုးပဲ... အကျင့်စာရိတ္တတွေ ကျဆင်းသွားလိုက်တာ!"

ချင်းယန်သည် ရှုပ်ထွေးသော အခန်းတွင်းရှိ အသံမျိုးစုံကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် အိပ်ယာပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ ကြယ်စွမ်းအင် လွှမ်းခြုံမှုသည် အတိုင်းအတာအပြည့် ခိုးယူနေသလိုမျိုး မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းပါသည်။

အကယ်၍ အိမ်နီးနားချင်းကသာ အမျိုးသမီး သရဲတစ္ဆေအကြောင်း မပြောဖြစ်ခဲ့ရင် သူ ဘယ်တော့မှ စောင့်ကြည့်နေမိမှာ မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆုံးတော့ သင့်အိမ်နီးနားချင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ရေးထဲကို ခိုးဝင်တာက... အဆင်မပြေပါဘူး။

ဒါပေမယ့် မင်းလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး။

တစ္ဆေမိန်းမက မောက်မာလွန်းပြီး မကြာခင် သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ရောက်လာတော့မည်။

အိပ်ရာဘေးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ဟောက်တာကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုထားနိုင်မှာလဲ။

"မတွေ့ရင် ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ဘူး!"

ချင်းယန် တွေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြယ်တစ်စင်း၏ လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တည်နေရာသည် အနီးနားရှိ အဆောက်အဦတစ်ခုပေါ်သို့ ချက်ချင်း စည်းခတ်သွားခဲ့သည်။

"လာပြီ!"

ချင်းယန် အမြန်ထရပ်ပြီး ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နဂါးခြေလှမ်းတွေကို သုံးကာ အသံနောက်ကို ဖျတ်ကနဲ ပြေးလိုက်သွား၏။

ခဏကြာတော့ အသံရဲ့ အရင်းအမြစ်နားကို သူရောက်လာခဲ့သည်။

အေးစက်တိတ်ဆိတ်သော စင်္ကြံတွင် သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ တစ္ဆေသရဲ၏ ရယ်မောသံနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်အယောင်များကို ခံစားလာရသည်။