အတိတ်က အကြောင်းအရာများ

သစ်သားတုံးတွေကို ရှောင်ပန် ကိုယ်တိုင် ရေကန်ထဲကနေ ထုတ်ယူခဲ့တာဖြစ်တယ်။

အဆုံးမှာတော့ ဒီသစ်သားတုံးနှစ်တုံးက ရှောင်ပန်ရဲ့ စားပွဲအောက်မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အစက ဘီးက ကြောက်စရာ အရာတွေ အားလုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သလိုပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ရှောင်ပန်က သစ်သားတုံး နှစ်တုံးအကြောင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရုတ်တရက် ကွဲပြားသွားခဲ့တယ်။

"အဲဒီမှာရှိရမယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ အရမ်း ကြောက်နေခဲ့တာ၊ သစ်သားတုံးတွေကို မီးရှို့ပစ်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သစ်သားတုံးနှစ်တုံးက အရမ်းစိုစွတ်နေပြီး ဘယ်လောက်ပဲ မီးရှို့ရှို့ မလောင်နိုင်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးရွာ ဝင်ပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ပစ်ချခဲ့လိုက်တယ်"

"အခုချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒီသစ်သားတုံးနှစ်တုံးကို သွားရှာ။ အခုပဲ သွားလိုက်!" ကျန်းရီက ပြောလိုက်တယ်၊ ရှောင်ပန်က ဟုတ်ကဲ့လို့ အမြန်ပြန်ဖြေပြီး အိမ်ကနေ ပြေးထွက်သွားတယ်။

ဖုန်းကနေတစ်ဆင့် "ကျေးရွာတစ်ဝိုက် ပြေးလွှားနေတဲ့ ရှောင်ပန်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေတောင် ကြားနေရတယ်။ နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ရှောင်ပန်ရဲ့ ပြေးနေမှု ရပ်သွားခဲ့တယ်၊ ကျန်းရီက " တွေ့ပြီလား" လို့ မေးတယ်။

"ကျွန်တော် ဆက်ရှာနေတုန်းပဲ။ အဲ့နေ့က ဒီနေရာမှာ ပစ်ချခဲ့တာ မှတ်မိပါတယ်။ ဒီသစ်သားတုံးနှစ်တုံးက ဆွေးနေတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ ယူမှာမဟုတ်ဘူး"

ဖုန်းရဲ့ အခြားဘက်က ရှောင်ပန်က စပီကာဖွင့်၊ မီးထွန်းပြီး ဆက်တိုက် ရှာနေခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီတစ်ချိန်မှာ လေသံလိုမျိုး "ဝူး…ဝူး"ဆိုတဲ့ အသံတစ်ခု ဖုန်းရဲ့ အခြားဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ကြားလာရတယ်။

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ၊ ရှောင်ပန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။

"အာ...အာချိုင်း၊ သူမက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ်... ရွှင်းအာ တောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတယ်!"

"မဟုတ်ဘူး၊ငါ့ဆီ မလာနဲ့၊ ငါမင်းကို မသိဘူး၊ အာချိုင်း... မလာခဲ့နဲ့!" ရှောင်ပန်ပြောနေတာက ရွှင်းအာတောင်က ကျေးရွာနဲ့ လယ်ကွင်းတွေ ကြားမှာရှိပြီး အရမ်းနီးကပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ လရောင်မရှိခဲ့ရင် ရှောင်ပန်အတွက် တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့်သူ့အသံက အရမ်းကို စူးရှနေပြီး၊ ရှောင်ပန်က အရမ်းကြောက်နေပုံရတယ်!

ကျန်းရီက ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု ချက်ချင်းပို့လိုက်တယ်၊ ကံကောင်းချင်တော့ ရှောင်ပန်က ချက်ချင်းလက်ခံလိုက်တယ်။ သူ့ဖုန်းရဲ့ကင်မရာက ရွှင်းအာတောင်ကို တိုက်ရိုက် ပြသနေတယ်။

လိုင်းထုတ်လွှင့်ခန်းထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ ရွှင်းအာတောင်က နားရွက်နဲ့တူနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရွှင်းအာတောင်ရဲ့ အစွန်းမှာ နားရွက်နဲ့ ပိုတူတဲ့ ပိုကြီးတဲ့တောင်တစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။

ရွှင်းအာတောင်နဲ့ ပင်းအာတောင် ကြား အကွာအဝေးက တွက်ကြည့်ရင် မီတာရာဂဏန်းလောက်ပဲ ဝေးကွာနိုင်မယ်။ ဒါပေမယ့် ရွှင်းအာတောင်နဲ့ ပင်းအာတောင်ကြားမှာ ထီးတစ်လက်ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ရှိနေတယ်။

သူမရဲ့ဆံပင်က အရမ်းရှည်ပြီး သူမက အရမ်းပိန်လှီနေတယ်။ သူမက Qipao (တရုတ်ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံစံတစ်မျိုး) ပုံစံ အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး ပိတ်စနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဖိနပ်ကို စီးထားတယ်။

ဖိနပ်နဲ့ အင်္ကျီပုံစံက ဝိုင်းဆက်ဖြစ်နေတယ်။ ထီးနဲ့ဝင်လာတဲ့အခါ လေအေးတွေက တဖြည်းဖြည်းတိုက်ခတ်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါက အာချိုင်းပဲ။

သူမက ထီးကိုင်ပြီး တဖြည်းဖြည်း လာနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် အာချိုင်းက ရှောင်ပန်ရဲ့ ရှေ့မှာ မရပ်ဘူး။ ရှောင်ပန်က အရမ်းကြောက်နေပြီး နောက်ဆုတ် နောက်ဆုတ်နဲ့ နောက်ကို ပြန်ဆုတ်နေတယ်။ ကျန်းရီကလည်းအာချိုင်းကို ကြည့်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက အာချိုင်းကို ကြောက်စိတ်ဝင်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူက ဒါကိုတမင်လုပ်ခဲ့တာဖြစ်တယ်!

အာချိုင်းက သူမရဲ့လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ထက်မြတဲ့ သစ်သားတုံး နှစ်တုံးက သူမဆီရောက်လာတယ်။ သူမက ပုံမှန်လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သစ်သားတုံးနှစ်တုံးကို ယူပြီး ရွှင်းအာတောင်ဘက်ကို လှည့်သွားလိုက်တယ်။

သူမက ရှောင်ပန်ကိုထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ကျန်းရီက သူမရဲ့နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့တယ်။

“စတွင်မာ...အာချိုး...သူမ ထွက်သွားပြီ"

"ငါသိတယ်၊ ငါလည်း တွေ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာလို့များ သူမက ဒီ သစ်သားတုံး နှစ်တုံးကို ယူသွားတာလဲ"

ရှောင်ပန်က နှုတ်ခမ်းကိုလှုပ်ရှားပြီး တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေပေမယ့် သူက ဘာပြောရမှန်း မသိတာကို တွေ့ရှိလိုက်ရတယ်။

"သူမနောပ် လိုက်သွားပြီး တောင်ပေါ်ကို တက်သွားလိုက်”

"ဟမ်..?"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး။ ပြောသလိုသာ လုပ်လိုက်ပါ"

ရှောင်ပန်က သူ့ရဲ့အတွင်းစိတ်က ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူခဲ့လိုက်တယ်။ သူက အဒေါ်လို့ ခေါ်သင့်တဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကို တကယ့်ကို အနီးကပ် မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ တစ်ခါက အာချိုင်းရဲ့ အလောင်းကို ဆယ်ယူခဲ့တဲ့ လူ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူမရဲ့မျက်နှာက အထူးပြည့်စုံနေပြီး ရောင်ရမ်းမနေဘူး။

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာ အသားအရေမှ မရှိဘူး! ဒါကြောင့်ပဲ ရှောင်ပန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ပြီးနောက် နည်းနည်းချင်းစီ နီရဲလာခဲ့တယ်။

သူက လက်သီးတွေကို ဆုတ်ပြီး သွားကို ကြိတ်ခဲ့လို​က်တယ်။ သူက အာချိုင်းရဲ့ နောက်ကျောကို အမုန်းတရားနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက သူ့အဖေကို ခေါ်သွားလို့ပါပဲ! ရှောင်ပန်က လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး နောက်ကနေ ရွှင်းအာတောင်အထိ လိုက်ခဲ့လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ရှောင်ပန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ပုံရိပ်တွေ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

မိုးကြီးရွာပြီး ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို လုံးဝနှစ်မြုပ်သွားစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကြီးမားလှတဲ့ ရေစီးကြောင်းထဲမှာ လူငယ်နှစ်ယောက်ဟာ ရေစီးထဲမှာ ရုန်းကန်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရေထဲမှာ မြှုပ်လိုက် ပေါ်လိုက် ဖြစ်နေကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့လက်တွေကတော့ အမြဲတမ်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်။ အဆုံးမှာရေထဲက ယောင်္ကျားလေးက မပျောက် မပျက်သေးတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်၊ ဒီနှစ်ယောက်ဟာ ရေစီးနဲ့ ပါသွားတဲ့ ဒဏ်ကနေ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။

အမျိုးသမီးငယ်က ယောင်္ကျားလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ပြီး " အာဖိန်၊ အာဖိန် ငါတို့ သေတော့မယ်၊ ငါတို့ သေတော့မယ်!" လို့ ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။

ယောင်္ကျားလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွှံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်၊ သူက မိန်းကလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားပြီး "ကိုင်ထား အာချိုင်း၊ မကြာခင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် လာကယ်လိမ့်မယ်။ ငါ မသေချင်ဘူး... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး မသေရဘူး!" လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ယောင်္ကျားလေးရဲ့စကားက အရမ်းကို ခိုင်မာတဲ့ အသံဖြစ်နေပြီး သူ့စကားက မိန်းကလေးကို စိတ်သက်သာရာရစေခဲ့တယ်...

အဆုံးမှာကမ်းစပ်ကနေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ဒါကိုမြင်တဲ့အခါ ယောင်္ကျားလေးက "ဦးကြီးထန်! ငါတို့ ဒီမှာ၊ ဦးကြီးထန်၊ ငါတို့ ဒီမှာ!" လို့ အံ့အားသင့်ပြီး အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။

ကမ်းစပ်ပေါ်က လူတွေက ဒါကို မြင်ပြီး ကမ်းစပ်က သစ်ပင်​ကြီးတွေနဲ့ သူတို့ကိုယ်ကို ချည်နှောင်ပြီး ရေစီးကြီးဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။

သူက မိန်းကလေးငယ်နဲ့ နီးကပ်လာဖို့ အားတွေ အများကြီး စိုက်ထုတ်ခဲ့ရတယ်၊ လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ သူတို့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ကမ်းစပ်ဆီ ပြန်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့်ရေစီးက အရမ်းကြမ်းတယ်။ အဝေး တစ်နေရာကနေ နောက်ထပ် ရေစီးကြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာတယ်။

ဦးကြီးထန်က ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး၊ သူက တကိုယ်လုံးတုန်နေတယ်- "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ တစ်ယောက်ပဲ ကယ်နိုင်တော့မယ်၊ တစ်ယောက်ပဲ ကယ်နိုင်တယ်!"

"မဟုတ်ဘူး၊ငါတို့ အားလုံး အသက်ရှင်ရမယ်!" လို့ ယောင်္ကျားလေးက ခိုင်ခိုင်မာမာပြောခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ မိန်းကလေးရဲ့မျက်နှာမှာ တွန့်ဆုတ်မှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်၊ ဦးကြီးထန်က သူတို့ကို ကြည့်ပြီး "တကယ်ပဲ ငါ့မှာ အားသိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ တစ်ယောက်ပဲ ကယ်နိုင်တယ်။ အာဖိန်၊ အာချိုင်း၊ မြန်မြန်လုပ်... တကယ်လို့ ငါဘယ်သူ့ကို ကယ်ကယ်၊ ရေထဲ မျောပါသွားတဲ့သူ့ကို ငါ့အပေါ် အပြစ်မတင်နဲ့!" လို့ အပြစ်ရှိသည့်အကြောင်းပြောခဲ့တယ်။

ဦးကြီးထန် ပြောလို့​ပြီးတော့ မိန်းကလေးက ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူမတကိုယ်လုံး ရေစီးနဲ့ ပါသွားခဲ့တယ်။ ဦးကြီးထန်က ဒါကိုမြင်တဲ့အခါ ယောင်္ကျားလေးကို ကမ်းစပ်ဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။

ဒီနေရာမှာရုတ်တရက် မြင်ကွင်းက ပြောင်းသွားပြီး ရှောင်ပန်က နောက်ထပ် နေရာတစ်ခု၊ ကျေးရွာရဲ့နောက်ဘက်က ရေကန်ဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။

သူက အဲ့ဒီမှာ နောက်ထပ်လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ သူတို့က ဦးကြီးထန်နဲ့ အာဖိန်တို့ပဲ။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်၊ ဦးကြီးထန်ရဲ့ မျက်နှာကလည်း သိပ်မကောင်းပုံမရဘူး။

အထူးသဖြင့်၊ ဒီလို ညနက်ချိန်မှာ၊ သူတို့တစ်ယောက်စီက ထက်မြတဲ့ သစ်သားတုံးတစ်တုံးစီ ကိုင်ထားကြတယ်။ ထို့အပြင်၊ သစ်သားတုံးတွေပေါ်မှာ အမျိုးမျိုးသော အင်းတွေနဲ့ သွေးနဲ့ရေးထားတဲ့ တစ်ခုခုက ရှိနေတယ်။

သူတို့ရေကန်ဆီရောက်တဲ့အခါ ဦးကြီးထန်က နံ့သာတိုင်တွေနဲ့ ငွေစက္ကူတွေ ထုတ်ယူခဲ့တယ်”

"ဆယ်ကြိမ်ရွတ်ပြီးတဲ့အခါ၊ ရုတ်တရက် ရေစီးနဲ့ ပါသွားခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူမပေါ်လာတာနဲ့ ဦးကြီးထန်က "အာဖိန်၊ လုပ်လိုက်တော့!" လို့ အကျယ်ကြီး အော်လိုက်တယ်။

ထက်မြတဲ့သစ်သားတုံးနှစ်တုံးက မိန်းကလေး မပြင်ဆင်ထားတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။