အခန်း (၅၂၃-၅၂၅)

အခန်း(၅၂၃) အစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်မှု

မူလအစကတည်းက ရွှယ်အန်းသည် ဤနတ်ဆိုးအုပ်စုကို အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။

၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးနဂါးအစုအဝေးထက် မည်သို့မျှ မပိုသာလှပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အပြည့်အဝ မခံရပေ။ အမှန်မှာ၊ သခင်ငယ်ဟုခေါ်သော ရောက်ရှိလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေခြင်းကြောင့်သာမဟုတ်ပါက ရွှယ်အန်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက ဤနတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ပေမည်။

သို့သော် သူက ဖမ်းလံထားရသူများအနက် ဝေ့ရူယန်နှင့် ကျန်းမေ့အာတို့အပြင် ရှဲ့ကျင်းကျင်းလည်းပါနေမည်ဟု တွေးပင်မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ရှဲ့ကျင်းကျင်း၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် အကြည့်နှင့် ကူကယ်ရာမဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ

ရွှယ်အန်း၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရသည်။

ရွှယ်အန်းသည် စိတ်ခံစားချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သူဖြစ်သည်။

ဝေ့ရူယန်ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်၍ရနိုင်ကာ ကျန်းမေ့အာနှင့်မူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သိကျွမ်းသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းတို့အား ကယ်ဆယ်ရန် အလွန်အမင်း ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးက သူ့ကို “အစ်ကို” ဟု ချိုသာစွာ ခေါ်တတ်သော ဤမိန်းကလေးတမျှ သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။

ထို့အပြင် ဤနတ်ဆိုးနဂါးများက သူမကို ဖမ်း၍ ဤသခင်လေးဆိုသူကို ဆက်သရန် သတ္တိရှိကြသည်။ ဤသည်က လုံးဝ ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော ပြစ်ဒဏ်ပင်ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျင်းကျင်းကဲ့သို့ပင် ကျန်းမေ့အာနှင့် ဝေ့ရူယန်တို့ကလည်း အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာကြသည်။

"လူကြီးမင်းရွှယ်"

ရွှယ်အန်းက ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှဲ့ကျင်းကျင်းအား ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့ ကိုကို ရောက်ပြီ"

ရှဲ့ကျင်းကျင်းက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ် ညီမလေး လုံးဝမကြောက်ဘူး"

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် ပတ်၀န်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးများအားလုံးကို ကြည့်၍ "အားလုံးဒီမှာလား" ဟု ဘာသိဘာသာမေးလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆိုးအုပ်စုသည် ၎င်းတို့၏ ကနဦးတုန်လှုပ်ခြင်းမှ ပြန်လည် အသိဝင်လာကြသည်။

ယဲ့ယွီဖုန်းက စကားမပြောနိုင်ခင်တွင် အနီးနားရှိ နတ်ဆိုးနဂါးသခင်အချို့က ကြုံးဝါး၍ သူ့ဆီသို့ချီတက်လာကြသည်။

“သေစမ်း အရူး"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းကိုပင် မလှည့်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ဤနတ်ဆိုးနဂါးသခင်များက နောက်မှ လာခါနီးတွင်

ရုတ်တရက်၊

ဤဒေါသကြီးသော ဤနတ်ဆိုးနဂါးသခင်များက မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

နတ်ဆိုးသွေးများက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားကာ ၎င်းတို့၏ အရိုးများသည် ခြေရာလက်ရာပင်မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နတ်ဆိုးနဂါးသခင်အချို့…

သေဆုံးသွား၏။

သွေးညှီနံ့က ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ နေရာ၌ရှိနေသော နတ်ဆိုးများအားလုံး ထိတ်လန့် အံဩသွားကြသည်။

၎င်းတို့က မည်သူမျှ ရွှယ်အန်းက လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို မမြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

ထိုနေရာတွင် အေးဆေးစွာရပ်နေလျက် တပ်မှူးများစွာ၏ အသက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည့်အခိုက်တွင် ရှောင်ရှက သူမရှေ့မှ စားပွဲကို လှန်လိုက်သည်။ အစားအသောက်နှင့် အဖျော်ယမကာများ နေရာတိုင်းတွင် ဖျန်းခနဲ လွင့်စင်သွားကာ သူ့မျက်စောင်းထိုးမှ ယန်ချင့်ခန်ပေါ်သိို့ တည့်တည့်ကျသွားသည်။

ယန်ချင့်ခန်၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွား၏။

"ယဲ့ မင်းဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ"

"မင်းအမေကို ယဲ့၊ မင်းတစ်မိသားစုလုံးကို ယဲ့ပါလား” ဤသည်မှာ ရှောင်ရှ၏ မှတ်သားဖွယ်စကား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤသို့ပြော၍ ရှောင်ရှသည် သူမ၏ပုံစံအမှန်ကိုပြသကာ အံ့အားသင့်နေသော ယန်ချင့်ခန်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"မနေ့က မင်းကိုသတ်ချင်ခဲ့တာ ဒါပေမယ့် မင်းအသက်ရှင်ဖို့ တစ်ရက်ထပ်ရလိုက်တယ် အခုတော့ ငရဲကိုသွားပေတော့"

ထိုသို့ဖြင့် ရှောင်ရှက လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။

ယန်ချင့်ခန်က စိတ်မကောင်းစွာ အော်ဟစ်၍ ပြန်တိုက်ရန် ရုန်းကန်နေလေသည်။

သို့သော် ရှောင်ရှသည် ယဲ့ချင်ကျန်း၏ အသွေးအသားနှင့် ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကို စုပ်ယူလိုက်သောကြောင့် သူမ၏ခွန်အားက အဆမတန် တိုးလာသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု သူမ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုသည် အလွန်အမင်းထူးခြားနေသည်။

ဘမ်း

ယန်ချင့်ခန်၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

နဂါးငယ်လေးက ပြေးထွက် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ယင်းသည်ကား ယန်ချင့်ခန်၏ သွေးသားနှင့် ကျင့်ကြံရေး အဆင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရှက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ တောက်ပသော နတ်အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးထဲ၌ ထွန်းလင်းလာ၍ ခြေသည်းငါးချောင်းရှိ ရွှေနဂါးတစ်ကောင်သည် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များကြားတွင် ကူးခတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုနဂါးငယ်လေးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး….”

ထို့နောက် ရှောင်ရက တိုက်ရိုက်စုပ်ယူလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်း၌ပင် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သတ်ဖြတ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရိုးဖြူမိန်းမပျို နှင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းတို့၏လှုပ်ရှားမှုကို စတင်လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာဖြစ်နေကာ ရှောင်ရှပတ်လည်ရှိ တပ်မှူးများသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်၍ တစ်သားတည်း လှုပ်ရှားသွားလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ရှက ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"လာလေ၊ အမေကြီးနဲ့ ဒီနေ့ ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ပွဲကို တိုက်ကြရအောင်"

ရှောင်ရှအနီးရှိ တိုက်ပွဲသည် အလွန်ပြင်းထန်လျက်ရှိသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းတစ်ဝိုက်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

နတ်ဆိုးနဂါးတပ်မှူးများအားလုံးသည် အနီးသို့မချဉ်းကပ်ဝံ့ဘဲ အဝေးမှ ကြောက်လန့်စွာကြည့်နေကြသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ယခု နောက်ထပ် တပ်မှူးအနည်းငယ်က တားဆီးရန် ရှေ့တိုးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မီးရှူးမီးပန်းများ ကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲကာ လေထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါက်ကွဲသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယဲ့ယွီဖုန်းသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝအံ့အားသင့်၍ ဒေါသဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် ယခုမှသာ သခင်ယွီ၏ ခြေထောက်ကို တွယ်ကပ်နိုင်ရုံမျှသာ ရှိသော်လည်း ဤကြိုဆိုပွဲကြီးတွင် ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးဖြစ်လာမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ဤသည်ကိုတွေး၍ ယဲ့ယွီဖုန်းက သခင်ယွီကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေရုံမှတပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ယွီချန်လုံသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အရာရာကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ယွီချန်လုံက တည်ငြိမ်နေလေလေ ယဲ့ယွီဖုန်းပိုကြောက်လာလေလေဖြစ်နေသည်။

ယွီချန်လုံဒေါသဖြစ်လျှင် သူ၏ တပ်မှူးချုပ်ရာထူးက အဆုံးသတ်သွားရပေလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ထိုအတွေးဖြင့် အံကြိတ်ကာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"သခင်ယွီ ဒီကောင်က မာနကြီးလွန်းတယ်။ သူ့ကို သတ်ပါရစေ"

ယွီချန်လုံက သိသာထင်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "သွား" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ယွီဖုန်းက လှောင်ရယ်လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

တပ်မှုးချုပ်အနေဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်သည် ထိုနတ်ဆိုးနဂါးတပ်မှူးများထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားသည်ဖြစ်ကာ အားအင်အပြည့်ဖြင့် ချီတက်လာခြင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိုးခြိမ်းသံများထွက်ပေါ်လာစေသည်။

နတ်ဆိုးနဂါး တပ်မှူးများအားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

၎င်းတို့အမြင်တွင် တပ်မှူးချုပ်က စတင်လှုပ်ရှားသည်နှင့် ထိုသူ၏ သေခြင်းတရားက သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်

နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဤနတ်ဆိုးများ၏ မျက်စံများ မျက်လုံးအိမ်မှ ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

၎င်းတို့က ရွှယ်အန်းသည် လက်ကိုဖြည်းညှင်းစွာမြှောက်ကာ ပေါ့ပါးစွာရိုက်ချလိုက်သည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။

ဘမ်း

အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ချီတက်လာသည့် ယဲ့ယွီဖုန်းသည် မရပ်တန့်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ထိမိသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသဖြင်ြ အော်ဟစ်ပြီးနောက် ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ယဲ့ယွီဖုန်းသည် အရိုးများအားလုံးကွဲအက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ သွေးတစ်ပွက်အန်ထုတ်၍ ဖြစ်ပျက်သွားသမျှကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေမိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်အန်းက စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ခြေဆန့်ကာ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်း၏ခြေထောက်က ယဲ့ယွီဖုန်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်းရောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ဦးခေါင်းခွံကို ချက်ခြင်းနင်းခြေပစ်လိုက်သည်။

ယဲ့ယွီဖုန်းအလောင်းထဲမှ အနည်းငယ်ကြီးမားသော နဂါးနက်ဝိညာဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်၏။

“ရှောင်ရှ ဖမ်း”

ရှောင်ရှက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။

"ရပြီ သခင်"

ထိုသို့ပြောရင်းဖြင့် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ နဂါးနက်ဝိညာဉ်ကို မျိုချလိုက်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားရှိသည့် နတ်ဆ်ုးနဂါးသခင်သည် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးများစွာက တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

၎င်းတို့၏ ဉာဏ်မမီသော ဦးနှောက်များက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးသော တပ်မှုးချုပ်သည် အဘယ်ကြောင့် တစ်ချက်တည်းကို မခံနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသနည်း။

‘ဒီလူ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ’

ထိုအချိန်တွင် လက်ခုပ်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။

နတ်ဆိုးများကမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွီချန်လုံက ပေါ့ပါးစွဋ လက်ခုပ်တီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရ၏။

“အထင်ကြီးဖို့ကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ”

ရွှယ်အန်းက တိတ်ဆိတ်နေကာ ဤ ယွီချန်လုံကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

"နှမျောစရာပဲ ဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး" ယွီချန်လုံက အလွန်ကြီးမားစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"တပ်မှူးချုပ်တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ မင်းငါ့ကို ဘာမဆို လုပ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေလား"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ယွီချန်လုံ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ၎င်းတို့ဆီမှ စွမ်းအားပြင်းသော နတ်အာရုံက ဖြာထွက်လာသည်။

အဝေးက လူကြီးမင်းကြိုးကြာက သစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖျော့တော့သွားသည်။

ယွီချန်လုံ၏ နတ်အာရုံ မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကို ခံစားရနိုင်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အခု ဒူးထောက်လိုက်ရင် မင်းရဲ့အသက်ကို သက်ညှာပေးမယ်"

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နတ်အာရုံတစ်ခုက ယွီချန်လုံ၏နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော နဂါးနက်သဏ္ဍာန်အသွင်ဆောင်ကာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အခန်း(၅၂၄) ဒူးထောက် သေစမ်း

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များက တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျ ကျိုးပဲ့သွားကာ ၎င်းတို့၏ အပိုင်းအစများသည် လေထဲ၌ လွင့်မျောလာသည်။

ဤစွမ်းအားပြမှုက နတ်ဆိုးများစွာကို တုန်လှုပ်စေကာ ခေါင်းမမြှောက်ဝံ့ကြဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကုန်ကြသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်၏။

"နောက်ကျရင်လည်း မင်းဒီလိုပြောနိုင်ဖို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်"

ယွီချန်လုံ၏အမူအရာက တဖြည်းဖြည်းဆိုးရွားလာသည်။

"ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးနေတယ်"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိလေများ စုဝေးကာ လေပွေတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော သစ်သားခွဲခြမ်းများသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်လာကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ရွှယ်အန်းကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းတွေရှိတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းမှာရှိတာက ဒီလောက်ပါပဲ" ယွီချန်လုံက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးခြိမ်းသံများက လေဆင်နှာမောင်းအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာရာ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသည်။ ကျန်းမေ့အာ၊ ဝေ့ရူယန်နှင့် အခြားသူများ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ရှဲ့ကျင်းကျင်းကသာ လေဆင်နှာမောင်းကို တည်ငြိမ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အနည်းငယ်မျှ ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိပေ။ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ရွှယ်အန်းသည် အလုံးစုံသော တန်ခိုးရှင်ဖြစ်သည်။

လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုက သူ့ကို ဖမ်းချုပ်၍မရနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

အမှန်ပင် ယွီချန်လုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသောအခိုက်၌ပင် သွယ်လျ သိမ်မွေ့သောလက်တစ်စုံသည် လေဆင်နှာမောင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် လေဆင်နှာမောင်းက ငိုကြွေးမြည်တမ်းကာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် လက်ဖဝါးထဲ၌ လေပွေတစ်ခုဖြစ်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းက သူ့လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သောအခါ ရေပိုက်ခေါင်းသည် သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအရာအားလုံးက အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ယွီချန်လုံတုံ့ပြန်သည့်အချိန်တွင် လေဆင်နှာမောင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဘယ်လို...ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ယွီချန်လုံသည် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒီလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အကွက်က… ငါ့ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွကုန်ပြီ"

ထို့နောက် သူက ယွီချန်လုံကို လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်၏။

“ပျော်ပြီလား။ မင်းဆော့လို့ဝရင်… အခု ငါ့အလှည့်ပဲ"

ဤစကားများနှင့်အတူ ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း နတ်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စွမ်းအားကြီးသော နတ်အာရုံတစ်ခုသည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တခဏချင်း ပြည့်လျှံသွားစေသည်။

လူကြီးမင်းကြိုးကြာက ထိတ်လန့်မှုအပြည့်နှင့်ကြမ်းပြင်ပေါ်လဲကျသွားသည်။

‘ဒါ... ဒါက အရင်နေ့တုန်းက စခန်းအထက်မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့တဲ့ နတ်အာရုံပဲ’

ယခုမူကား ဤနတ်အာရုံက ထိုနေ့ကထက် အဆများစွာ စွမ်းအားကြီးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်ခဲ့လျှင် သူသည် ထိုအချိန်၌ပင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ကြိုးကြာလူကြီးမင်းက ကြောက်လန့်တကြား တွေးလိုက်သည်။

ယွီချန်လုံ၏ နောက်ကျောမှ နတ်အာရုံက ဖန်ဆင်းထားသည့် နဂါးနက်သဏ္ဍာန်သည် ထိုကြီးကျယ်သော နတ်အာရုံ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရွှံ့ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ကာ ကျယ်လောင်စွာငိုကြွေရပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားသည်။

ယွီချန်လုံသည် လုယက်သူနှင့်တွေ့သည့် မိန်းကလေးငယ်ကဲ့သို့ပင် မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ မင်းမှာ ဒီလောက် စွမ်းတဲ့ နတ်အာရုံကို ဘယ်လို ရှိနိုင်မှာလဲ"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းမှာပဲ နတ်အာရုံရှိတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

ယွီချန်လုံ၏အမူအရာက မသေချာမရေရာစွာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူယခုအချိန်၌ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်နေပြီဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း၏ နတ်အာရုံမှ ခွန်အားသည် သူ့ဖခင် နတ်ဆိုးနဂါး သူတော်စင်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

သူက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားကာ အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို အခု လျှော့တွက်ခဲ့တာ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလို နတ်အာရုံက စွမ်းအားကြီးနေရုံနဲ့ မင်းငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလားကွ။ ဒီနေ့ နဂါးနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းတွေကို ငါပြမယ်"

"ကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးတဲ့ နတ်ဆိုးနဂါး"

ယွီချန်လုံ​အော်​လိုက်​သည်နှင့် သူ့နှာ​ခေါင်း​ပေါက်​နှင့် နား​များမှ ​သွေး​များ စီးကျလာသည်။ သို့သော်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ရောင်ဝါတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ဖြာထွက်လာကာ သူ၏ဦးခေါင်းထက်တွင် ၎င်းသည် နတ်ဆိုးနဂါးဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ဤရုပ်ပုံပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် နတ်ဆိုးအပေါင်းတို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြကာ ပြာမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ရုပ်သွင်ဆီသို့ ပျံတက်ကာဝါးမြိုခြင်းခံလိုက်ကြရသည်။

ထိုရုပ်သွင်က တိုက်ရိုက်ကြည့်၍မရနိုင်သည့်အတိုင်းအတာအထိ ပိုမိုတောင့်တင်းခိုင်မာလာကာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ထင်လာရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီချန်လုံ၏ဒွါရကိုးပေါက်မှ သွေးများစီးကျလာသော်လည်း သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ၊ ကြောက်ပြီမဟုတ်လား အခု ဒူးထောက်ရင် မင်းကို အမြန်သေခွင့်ပေးလိုက်မယ်။ ဟားဟား"

ရွှယ်အန်းက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ကြည့်၍ ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"သနားစရာပဲ၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အပေါက်အားလုံးက သွေးထွက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ မင်း အဖျားတစ်ခုခု ကူးဖို့မလွယ်သွားဘူးလား”

ယွီချန်လုံ၏ရယ်မောသံက ရုတ်ခြည်းရပ်တန့်သွားကာ ဒေါသတကြီးကြုံးဝါးလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ရပ်လိုက်စမ်း ငါမင်းကို အခုချက်ချင်းသတ်ပစ်မယ်"

နတ်ဆိုးနဂါးဧကရာဇ်သည် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ရွှယ်အန်းကို တည့်တည့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက တိတ်တဆိတ်ကြည့်လျက် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါ မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်လား သိပ်လည်း အထင်ကြီးစရာမကောင်းလှပါဘူး။ ငါ့ဟာကိုကြည့်စမ်း"

ဤသို့ပြော၍ ရှေးဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အရိပ်အရောင်ရှိသည့် ခပ်ဝါးဝါးရုပ်သွင်တစ်ခုက ရွှယ်အန်း၏ ခေါင်းအနောက်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့သို့ပြေးလာသော နတ်ဆိုးနဂါးဧကရာဇ်သည် ထိုရုပ်သွင်ကို မေးရိုးများဟ၍ ကိုက်လိုက်၏။

ဧကရာဇ်နှင့်တူသောရုပ်သွင်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။

‘ဒါတွေ… ဒါတွေက ဘယ်လိုမျက်လုံးမျိုးလဲ’

‘ခံစားချက်ရော… ရှင်သန်မှုရော ကင်းမဲ့နေတယ်’

ထိုမျက်လုံးများတွင် အဆုံးမဲ့ အာဏာစက်နှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှမရှိပေ။

နတ်ဆိုးနဂါးဧကရာဇ်သည် ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင်မရှိဘဲ ၎င်း၏တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသည်။

ထို့နောက် အပိုင်းပိုင်းပြိုကျကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးနဂါးဧကရာဇ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ယွီချန်လုံသည် သနားစဖွယ်ကောင်းစွာ အော်ဟစ်လျက် သွေးစိမ်းများ အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ပြေးတော့သည်။

ရွှယ်အန်း၏တိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏နတ်အာရုံကိုသာနက သူ၏မာနနှင့်ရဲစွမ်းသတ္တိအားလုံးကိုပါ ဖြိုခွဲခဲ့သည်။

ယခုမပြေးလျှင် တကယ်သေရလိမ့်မည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။

သို့သော် သူခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်စဉ်တွင် သူ့ရှေ့တွင် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအတားအဆီးသည် အလွန်ခိုင်ခံ့သောကြောင့် ၎င်းကို လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ယွီချန်လုံက အခြားဘက်သို့ ပြေးသွားသော်လည်း အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

"မကြိုးစားနဲ့၊ မင်း ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကြောင့် ယွီချန်လုံ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းလာကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ရှုံးပါပြီ ​ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်​​တော့်​အသက်​ကို သက်ညှာပေးပါ သခင်​"

“သက်ညှာပေးဖို့ တောင်းပန်တာလား၊ ဒူးထောက်ရင် မင်းငါ့အသက်ကို သက်ညှာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို ငါမှတ်မိသေးတယ်”

"ဟုတ်… ဟုတိပါတယ် အဲ့တာ ကျွန်တော့် မာန်တက်နေတဲ့စကားတွေပါ။ ခွင့်လွှတ်ပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ် သခင်” ယွီချန်လုံက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

၎င်းတို့ကဲ့သို့ သတ္တဝါများအတွက် ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံ၍ သက်ညှာပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် ပုံမှန်မျှသာဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကိုယ့်ဘဝထက် မည်သည့်အရာကမှ ပိုအရေးမကြီးပေ။

"မင်းက တော်တော်ရိုးသားပုံရတယ်၊ ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့သိပ်မဆိုင်ပါဘူး။ မင်းဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ငါတကယ်လွှတ်သင့်တယ်ထင်တယ်" ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

ယွီချန်လုံ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏

“ကျေးဇူးတင်…”

"ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်နဲ့ဦး" ရွှယ်အန်းခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အပြုံးက အေးစက်လာသည်။

“ငါနောက်နေတာ”

"ဘာလို့လဲဆို​တော့ မင်းဒူး​ထောက်​ရင်​​တောင်​ မင်း​သေရမှာပဲ"

သူ့စကားအဆုံး၌ အဘက်ဘက်မှ အတားအဆီးများ တိုးဝင်လာကာ အလယ်တွင်ရှိသော ယွီချန်လုံကို ချုပ်နှောင်ပစ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မင်းငါ့ကိုမသတ်နိုင်ဘူး ငါ့အဖေက နတ်ဆိုးနဂါးသူတော်စင်ကွ မင်း ငါ့ကိုသတ်ရဲရင် မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး" ယွီချန်လုံက အော်လိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးနဂါးသူတော်စင်" ရွှယ်အန်းက အေးစက်စက်ပြုံးလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် သူတို့အလှည့်ရောက်လာလိမ့်မယ်"

“မဟုတ်ဘူး…”

အရိုးကွဲအက်ကွဲသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွီချန်လုံသည် အတားအဆီးများအောက်၌ ပြင်းထန်စွာ ကြိတ်ထားသော အသွေးအသားစိုင်များအဖြစ်သို့ပြောင်းသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်။

"ရှောင်ရှ သွား" ရွှယ်အန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှသည် ရွံရှာသောအကြည့်ဖြင့် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"သခင် အခု ကြိတ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီ ကျွန်မ ဘယ်လိုစုပ်ရမှာလဲ"

ရွှယ်အန်းက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပိုက်တစ်ချောင်း​ ပေါ်လာသည်။

“ဖျော်ရည်လိုသောက်လိုက်။ သူ့အသွေးက တော်တော်ကောင်းတယ်၊ မင်းအတွက် အရမ်းအထောက်အကူဖြစ်လိမ့်မယ်"

ရွှယ်အန်းက ရှောင်ရှ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို အားကိုးပါတယ်”

အခန်း(၅၂၅) အကြွင်းအကျန်များကို ရှင်းလင်းခြင်း

ရှောင်ရှသည် ရွံရှာစွာမှုကိုတွန်းလှန်၍ ယွီချန်လုံ၏ သွေးသားစွမ်းအင်များကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။

ဝေ့ရူယန်၊ ကျန်းမေ့အာနှင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမင်းသမီးများအားလုံး ရောက်လာကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်၊ ကျွန်မတို့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့အတွက်" အမျိုးသမီးများက တညီတညွတ်တည်း ပြောကြသည်။

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်၏။

"ရပါတယ်"

ထို့နောက် အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ရှဲ့ကျင်းကျင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျင်းကျင်း ဒီကို ဘယ်လို အဖမ်းခံလိုက်ရတာလဲ"

သူပြောပြီး မကြာခင်၌ ရှဲ့ကျင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ဝေ့ရူယန်က သက်ပြင်းချ၍ အဖြစ်အပျက်များကို အတိုချုံး ပြန်ပြောပြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက “အမုန်းဆုံးက လူသားယောင်ဆောင်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးပဲ’ ဟု ဒေါသတကြီးပြောခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၍ ဧည့်ခန်းမကို စူးစမ်းသည်။

ယွီချန်လုံ၏ နတ်ဆိုးနဂါးတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နတ်ဆိုးအများစုက ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အီဇုမိ နိုရီကိုက မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို ခွဲခြား၍မရတော့ပေ။

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ကြီးမြတ်သော နတ်အာရုံကိုဖြန့်ကိက်၍ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနောက်တောင်ဘက်ကို ဦးတည်၍

အီဇုမိ နိုရီကိုက ပြေးလွှားလျက်ရှိသည်။

ခန်းမထဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူမမြင်ခဲ့ရကာ ရွှယ်အန်း၏ စွမ်းအားက သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ယွီချန်လုံကျရှုံးမည်ဟုလည်း မှန်းဆနိုင်သောကြောင့် အစောကတည်ရက ရှောင်သွားခဲ့သည်။

ဖမ်းမိလျှင် သေရမည်မှာ သေချာကြောင်း သူမကောင်းစွာသိသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်အတန်ကြာ အရူးအမူးပြေးထွက်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခုအခါ အခြေစိုက်စခန်းမှ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

‘အခုလောက်ဆို လုံခြုံသင့်ပြီမလား’

အီဇုမိ နိုရီကိုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေတ္တမျှ အနားယူရန် ပြင်ဆင်၍ သူမ၏ အရှိန်ကိုလျှော့လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ပြေးလာနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။ အီဇုမိ နိုရီကို၏ မျက်နှာက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

‘ရွှယ်အန်းက သူ့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ လွတ်လိုက်သလား’

သို့သော် ထိုလူအနီးသို့ရောက်သောအခါ အီဇုမိ နိုရီကိုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းကြိုးကြာပါလား ရှင်လည်း လွတ်လာတာလား”

လူကြီးမင်းက အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကျင်ကျင်းဖြစ်ပုံပဲ”

အီဇုမိ နိုရီကိုက ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။

“ အမ် … အယ်၊ လူကြီးမင်း ဘာလို့ရှင်က ဝိညာဉ်ဖြစ်နေတာလဲ"

လူကြီးမင်းကြိုးကြာက ခါးသက်စွာရယ်လိုက်သည်။

"ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး၊ ကျုပ် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ကျသွားလို့ ယွီချန်လုံရဲ့ နတ်ဆိုးနဂါးက ကျုပ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်"

“အိုး”

အီဇုမိ နိုရီကိုရုတ်​တရက်​နားလည်​သွားသည်​။

"ဒါဆို​တော့ သခင်ယွီ နိုင်​သွားပြီလို့ ယူဆလို့ရမလား"

လူကြီးမင်းက ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ခါလိုက်သည်။

“ သူရှုံးသွားပြီ။ အခုလောက်ဆို သူသေတောင်သေလောက်ပြီလို့ သံသယဖြစ်မိတယ်"

“အဲ့လောက်တောင်ပဲလား" အီဇုမိ နိုရီကိုအံ့ဩသွားသည်။

"အင်း၊ ဒီလူရဲ့ ခွန်အားက ကျုပ်တို့ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်တဲ့အရာမှန်သမျှထက် တကယ်ကို သာလွန်နေတယ်"

"သူသေသည်ဖြစ်​စေ မသေသည်ဖြစ်စေ ကံကောင်းသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မတို့က လွတ်ခဲ့ပြီပဲ လူကြီးမင်း ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ဘယ်လိုထွက်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့သွားရမယ့်နေရာက အရမ်းစည်ကားပြီး ကျွမ်းကျင်သူတွေသိပ်မရှိဘူရ။ ကျွန်မတို့ အဲ့ကို သွားလို့ရတယ်” အီဇုမိ နိုရီကိုက ပြောသည်။

လူကြီးမင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဒါက ကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သခင်ကျင်ကျင်း

အခု ကျုပ်က စိတ်ဝိဉာဉ်ပဲရှိတော့လို့ အခုလို ခရီးထွက်တာက ခွန်အားတွေအများကြီး ကုန်စေလိမ့်မယ်။ ကျုပ်ကို သယ်သွားပေးမလား"

အီဇုမိ နိုရီကိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ထိုသို့ဖြင့် သူမက လှည့်ပြီး ခါးကိုင်းလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း ကျေးဇူးပြုပြီး တက်ပါ”

လူကြီးမင်း၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် လိမ္မာပါးနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲပေါ်လာသည်။

သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ရွှယ်အန်းက သူ၏ နတ်အာရုံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ယွီချန်လုံ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူ မလွတ်မြောက်မီ ယွီချန်လုံ၏ နတ်ဆိုးနဂါးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခု လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဝိညာဉ်တစ်ခုမျှက ဤလောက၌ ကြာရှည်စွာ မတည်ရှိနိုင်ပေ။ နေထိုင်ရန် ရုပ်ခန္ဓာကို ရှာဖွေရမည်။

ထို့အပြင် ဤအီဇုမိ နိုရီကိုက ပြီးပြည့်စုံလှသည်။

ရွှေမျက်လုံးမျောက် အသွင်ပြောင်းတစ်ကောင်ဖြစ်သည့်အပြင် သူမ၏ ကျင့်ကြံရေး အဆင့်မှာ မဆိုးလှဘဲ မျိုရိုးကလည်း ကောင်းမွန်သည်။

လူကြီးမင်းကြိုးကြာက တွက်ချက်ပြီးနောက် အီဇုမိ နိုရီကို၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တက်လိုက်သည်။

"သခင်ကျင်ကျင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

"ကောင်းပြီ သွားကြစို့"

သူမက ပြော၍ မတ်တပ် ထရပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူကြီးမင်းကြိုးကြာ၏ ဝိညာဉ်က ချွန်ထက်သော အပ်တစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အီဇုမိ နိုရီကို၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ထိုးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အီဇုမိ နိုရီကိုက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းပိုင်ကာ ရုတ်တရက် ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

သူမသည် လူကြီးမင်းကြိုးကြာ၏ခြေထောက်များကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်လျက် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်များက သွေးမထွက်ပေ။

ယုတ္တိဗေဒအရ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားလျှင် စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပြန့်ကျဲသွားလိမ့်မည်ဟု ဆို၍ရနိုင်သည်။

သို့သော် လူကြီးမင်းကြိုးကြာသည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထူးထူးခြားခြား ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ပြုပြင်ထားသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် မသေခဲ့ပေ။

"လူကြီးမင်း ဒါဘာလုပ်တာလဲ ရှင် ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ချင်နေတာလား” အီဇုမိ နိုရီကိုက ဘာသိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။

လူကြီးမင်းကြိုးကြာက ထိတ်လန့်တကြား ထအော်လိုက်၏။

“ဘယ်တုန်းက သတိထားမိတာလဲ"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ကျွန်မလုံးဝသတိမထားမိဘူးထင်လား ဝေးဝေးမသွားနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေအကြောင်းပြောနေတာက ရှင့်ရဲ့ဆင်ခြေသက်သက်ပဲ ဟားဟား။ ရှင့် နတ်အာရုံကို ကျွန်မ ဝါးမြိုပြီးရင် သေမျိုးလောကဆီ သွားလာဖို့ ပိုအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်"

ဤသို့ပြော၍ အီဇုမိ နိုရီကိုက လူကြီးမင်းကြိုးကြာ၏ ဝိဉာဉ်တစ်ပိုင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်ဝါးမြိုလိုက်သည်။

"မင်း… နတ်ဆိုး" လူကြီးမင်းကြိုးကြာက နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ အခုတော့သိပြီလား" အီဇုမိ နိုရီကိုက အေးစက်စွာ ရယ်မော၍ ပြောသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အီဇုမိ နိုရီကိုနှင့် လူကြီးမင်းကြိုးကြာတို့၏ အကြွင်းအကျန်များက ကောင်းကင်ကို ရုတ်တရက် မျှော်ကြည့်ကြသည်။

ကောင်းကင်တွင် ပါးလွှသော အကာအရံတစ်ခုပေါ်လာကာ ကြီးမားသောမျက်လုံးတစ်ခုက အချင်းချင်းသတ်နေသော နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို အေးစက်စွာငုံ့ကြည့်နေသည်။

“မဖြစ်ဘူး” အီဇုမိ နိုရီကိုက လန့်၍ ပြေးချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

ဤသည်မှာ ရွှယ်အန်းက ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမနားလည်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ခြေတစ်လှမ်းမလှမ်းနိုင်ခင်တွင် လူကြီးမင်းကြိုးကြာ၏ အကြွင်းအကျန်များက ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။

“ရှင်…”

အီဇုမိ နိုရီကိုက လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရင်းဖြင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ ဒေါသများ ရောယှက်လျက် အော်လိုက်သည်။

"ဟာဟားဟား၊ ဒီအရှင်က ငါတို့ဆီလိုက်လာပြီပဲ၊ ငါ ဘယ်လိုမှ အသက်မရှင်နိုင်တော့လို့ မင်း ငါနဲ့အတူတူ သေရမယ်" လူကြီးမင်းကြိုးကြာက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အတားအဆီးသည် ကြီးမားသော သံတူကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွား၍ အောက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ သက်ဆင်းလာသည်။

အီဇုမိ နိုရီကိုက သနားစဖွယ်ကောင်းစွာ အော်ဟစ်၍ ချက်ချင်းပင် အသွေးအသားအနှစ်များ ဖြစ်သွားသည်။ သူမနှင့်အတူ လူကြီးမင်းကြိုးကြာ၏ ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်သည်လည်း ဗလာနတ္ထိအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤနှစ်ဦးနှစ်ဖက် သစ္စာဖောက်သော နတ်ဆိုးများသည် လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက သူ၏ နတ်အာရုံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ရူယန်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ပြီးပြီ၊ အီဇုမိ နိုရီကိုသေသွားပြီ"

ထို့နောက် အမှားတစ်ခုခုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့မတ်တပ်ရပ်နေသော ရှဲ့ကျင်းကျင်းကိုကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"စိတ်မညစ်နဲ့တော့ နတ်ဆိုးတွေက အစ်ကိုသတ်တာခံလိုက်ရပြီ”

စကားမဆုံးခင် ရှဲ့ကျင်းကျင်းက ရုတ်တရက် ရွှယ်အန်း၏ ပုခုံးကို မှီ၍ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုရွှယ်အန်း ညီမလေး အရမ်းကြောက်တယ် ဖေဖေ၊ မေမေနဲ့ အစ်ကို့ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ"

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မငိုပါနဲ့တော့။ အားလုံးပြီးသွားပြီ။"

ဤဖြစ်ရပ်များကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် ဤဒုတိယနှစ် ကျောင်းသူမိန်းကလေးက ပြိုလဲလုနီးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းကိုတွေ့မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် ယခုရက်များအတွင်း ရှိခဲ့သမျှသော မကျေနပ်ချက်အားလုံးကို အော်ဟစ်ပြောပြချင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များက ရွှယ်အန်း၏ ပခုံးတစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။

ဝေ့ရူယန်နှင့် ကျန်းမေ့အာတို့သည်လည်း ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်မိကြ၏။ မြေခွေးနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ မင်းသမီးက ဤမြင်ကွင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့အကုန်ဖြေရှင်းပြီးရင် အိမ်လိုက်ပို့ပေးမယ်"

သို့သော် ရှဲ့ကျင်းကျင်းက တစ်ဆို့နေဆဲဖြစ်ကာ ထစ်အအနှင့် ပြောလာ၏။

"အစ်ကို ရွှယ်အန်း၊ ညီမလေး... အစ်ကို့ပခုံးကို ခဏလောက် ငှားလို့ရမလား၊ အစ်ကို့ကို ခဏနေ ပြန်ပေးပါ့မယ်၊ အဆင်ပြေလားဟင်"

ရွှယ်အန်းက ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော်.

ယွီချန်လုံ၏သွေးကို မျိုချလိုက်သော ရှောင်ရှ၏အထက်တည့်တည့်မှ လေထုက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားကာ အနက်ရောင်နဂါးလက်သည်းတစ်ခု ဆန့်ထွက်လာပြီရနောက် ဒေါသဖြင့် ကြုံးဝါးသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့အမျိုးအနွယ်ကို ဘယ်သူသတ်ရဲတာလဲကွ”