အစ်ကိုကြီးက တကယ်တော့ တော်တော်လေး အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်သားပဲ

အတွေ့အကြုံရင့် သံတံဆိပ်တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းအနီးရှိ ရွာများနှင့် မြို့များစွာသို့ သွားရောက်ဖူးသည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာမှာ ထိုအထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။

သူကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ မရောက်ဖူးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူနေထိုင်ရာများအကြောင်း အချက်အလက်အားလုံးကို သူ အလွတ်ကျက်မှတ်ထားသည်။

ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာသည် ဒီမြောက်ပိုင်းမြစ်ဒေသတွင် အတော်လေး လူဦးရေထူထပ်သည်။ အိမ်ထောင်စု ၁၂၀၀ ကျော်ရှိပြီး နေထိုင်သူ ၇၅၀၀ ကျော်ရှိသည်။

မိသားစုများစွာတွင် ကလေးလေးယောက် သို့မဟုတ် ငါးယောက်ရှိကြသည်။

စောင့်ကြည့်ကင်မရာမရှိသော ဒီခေတ်တွင် ကလေးခိုးယူမှုများမှာ နေ့စဉ်ဖြစ်ပွားနေပြီး ဒေသခံအာဏာပိုင်များက အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ပျောက်ဆုံးသွားသော ကလေးများအကြောင်း တရားဝင်အစီရင်ခံစာများမှာ သိုလှောင်ခန်းများထဲတွင် ဖုန်တက်စုပုံနေသည်။

ထို့ကြောင့် အစိုးရအရာရှိများက တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ရန်လာသော ဂိုဏ်းတပည့်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် ကြိုဆိုကြသည်။ သူတို့က အလွန်အကျွံမလုပ်သရွေ့ အရာရှိများက မျက်စိမှိတ်ပေးလိမ့်မည်။

......

သူတို့၏ခရီးလမ်းကြောင်းကို စီစဉ်ပြီး လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်၏ စမ်းသပ်မှုအဖွဲ့သည် တောင်အောက်သို့ တရားဝင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

တောင်ခြေသို့ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သူ့ညီမလေးငါးယောက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူတို့က အရာအားလုံးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လျှောက်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက လုံလောက်သော အာဏာကို တည်ဆောက်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထိုမိန်းကလေးများမှာ အလွန်အကျွံ စည်းကမ်းမဲ့မဖြစ်ကြပေ။

ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ခရီးသွားနှုန်းမှာ သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်သည်။

နှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် သူတို့က လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူတို့၏ပထမဆုံးစီစဉ်ထားသော ရပ်နားရာနေရာဖြစ်သည့် နေဝင်ချိန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မြို့ထဲမဝင်ခင် ကျန်းပေရန်က ညီမလေးများကို လျှောက်မသွားကြရန် နောက်တစ်ကြိမ် သတိပေးလိုက်သည်။

သူတို့က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြသည်။ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရိုးသားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအခါမှ ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူတို့ကို မြို့ငယ်လေးထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

"ဟေး~ သဖန်းသီးရှည်တွေ ဒီမှာရှိတယ်~ မဖန်ဘူးနော်~ ဖန်ရင် လဲပေးတယ်"

"သစ်တော်သီးထက်ချိုတဲ့ မုန်လာဥတွေ~ စပ်လွန်းရင် လဲပေးတယ်"

"ပျားရည်~ ကျိုင်းတောင်းတွေ"

နေဝင်ရီတရောအချိန်ဖြစ်ပြီး လမ်းများပေါ်တွင် အစည်ကားဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။ ရောင်းသူများက သူတို့၏ကုန်ပစ္စည်းများကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် အော်ဟစ်နေကြသည်။

"ဆန်၊ လူး၊ ပဲလင်းမြွေ၊ ပဲတီစိမ်း၊ ဂျုံမှုန့်၊ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ကြေးပြားငါးပြား~ သကြားပေါက်စီနဲ့ ပဲပေါက်စီ"

နောက်ဆုံးတွင် ဒီနောက်ဆုံးခေါ်သံ၌ ယွီကွေ့မြောင်မှာ သူမ၏စားချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"အစီရင်ခံပါတယ်"

သူမက ခေါ်လိုက်သည်။

"ပြော"

ကျန်းပေရန်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဟိုပဲပေါက်စီတွေ စားချင်တယ်"

ယွီကွေ့မြောင်က ပေါင်းအိုးများဆင့်ထားသော ဆိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဘယ်နှလုံးလဲ"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ချက်ချင်းသဘောတူညီမှုကြောင့် ယွီကွေ့မြောင် အံ့ဩတကြီး ကြောင်သွားသည်။

သူမက သူတို့၏ ပုံမှန်တင်းကျပ်သော အစ်ကိုကြီးက ငြင်းပယ်လိမ့်မည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ဒီလောက်အလွယ်တကူ သဘောတူမည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

'အစ်ကိုကြီးက တကယ်တော့ အများအားဖြင့် တော်တော်လေး အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်သားပဲ'

သူမ သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

သွယ်လျသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြရင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်လုံးပဲ ရပါတယ်"

"ကျန်တဲ့သူတွေကော"

ကျန်းပေရန်က အခြားညီမလေးများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော ယွီညီအစ်မများက သူတို့လည်း စားချင်သည်ဟု ချက်ချင်းပြောလိုက်ကြသည်။

လျိုဇီဂျင်းက သူမလည်း စားကြည့်ချင်သည်ဟု အလျင်အမြန်ထပ်ပြောလိုက်ပြီး ဖန်းချိုးယောင်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူတို့၏အဖြေများကို စုဆောင်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဆိုင်ရှင် ပဲပေါက်စီတစ်လုံး ဘယ်လောက်လဲ"

ဧည့်သည်တစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းအိုးအဖုံးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ပူပူနွေးနွေး ပဲပေါက်စီပါ တစ်လုံးကို ကြေးပြားတစ်ပြားပါပဲ"

"ကောင်းပြီ ရှစ်လုံးယူမယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ခါးမှ အပြာရောင်ငွေထုပ်ကို ယူပြီး ကြေးပြားရှစ်ပြားကို ရေတွက်ကာ ဆိုင်ရှင်ကို ပေးလိုက်သည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ကျင့်ကြံသူများသာ အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် သိုသိုသိပ်သိပ်နေရန် ကျန်းပေရန်က လူအများရှေ့တွင် ထုတ်သုံးခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက လိုအပ်သောအိတ်များနှင့် အထုပ်များအားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"ပဲပေါက်စီရှစ်လုံး လာပါပြီ"

ပိုက်ဆံယူပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်က ပေါက်စီရှစ်လုံးကို ကြာရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ထုပ်ပိုးပြီး ကျန်းပေရန်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ရပါပြီ သခင်လေး။ ကြိုက်ရင် နောက်တစ်ခါ လာအားပေးပါဦး"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျန်းပေရန်က ကြာရွက်ဖြင့်ထုပ်ထားသော ပေါက်စီများကို ညီမလေးငါးယောက်ထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ယွီကွေ့မြောင်က သူမ၏နေကာအဝတ်စကို ဖယ်ရှားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

"ဝိုး အနံ့လေးက မွှေးနေတာပဲ"

သူမက တစ်လုံးယူရန် လက်လှမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်က သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ "ကျားအငတ်တစ်ကောင်လို ခုန်အုပ်ခြင်း" ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"လောမကြီးနဲ့။ တည်းခိုခန်းရောက်တဲ့အထိ စောင့်။ မင်းမျက်နှာဖုံးကို အရင်ပြန်တပ်ထား"

မလိုလားစွာဖြင့် "အော်~" ဟုပြောရင်း ယွီကွေ့မြောင်က အစ်ကိုကြီးမှာ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်သည်ဆိုသော သူမ၏အစောပိုင်းအတွေးကို စိတ်ထဲမှာ ပယ်ချလိုက်သည်။

ကြာရွက်ဖြင့်ထုပ်ထားသော ပေါက်စီများကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ်ထည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ညီမလေးငါးယောက်ကို တည်းခိုခန်းဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

သူတို့လျှောက်နေစဉ် ဖန်းချိုးယောင်က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုဗဟိုချက်ဖြစ်ရန် ကျင့်သားရနေခဲ့သည်။ သူမဘယ်သွားသွား လူများ၏မျက်လုံးထဲတွင် အတောက်ပဆုံးကြယ်တစ်ပွင့် အမြဲဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု လူထူထပ်သော လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်နေသည့်တိုင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ယောက်ကမှ သူမဘက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။ အော်ဟစ်ရောင်းချနေသော ဈေးသည်များပင် မကြည့်ပေ။

'တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ'

ထိုသို့သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဖန်းချိုးယောင်က ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်မိသည်။

ဒီအခြေအနေမှာ "သူရဲဘောကြောင်တဲ့ အစ်ကိုကြီး" ၏ လက်ချက်ဖြစ်ရမည်ဟု သူမသိနေသည်။

'ဒါဆိုရင် အစ်မဇီဂျင်းက ပုံမှန်နဲ့မတူဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ စိတ်ထင်သက်သက်မဟုတ်ဘူးပဲ'

'သူက ဒီကောက်ရိုးဦးထုပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် နေကာအဝတ်စတွေကို တစ်ခုခုလုပ်ထားတာ'

'ဒါပေမဲ့... ဘာကများ ငါတို့ကို လုံးဝသတိမထားမိအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီသူရဲဘောကြောင်တဲ့ အစ်ကိုကြီးမှာ သတိထားတဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ရင် တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေရှိတာပဲ'

ကျန်းပေရန်က သူတို့၏ဦးထုပ်များ သို့မဟုတ် မျက်နှာဖုံးများကို တစ်ခုခုပြုလုပ်ထားသည်ဟု သူမသိရှိသွားသော်လည်း ဖန်းချိုးယောင်က သူ့ကိုမဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမက ယောကျ်ားများ၏ နှာဘူးစိတ်ဖြင့်ပြည့်နေသော အကြည့်များကို အမြဲမုန်းတီးခဲ့သည်။ ထိုအကြည့်များက သူမကို အလွန်အမင်း မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

လုံးဝလျစ်လျူရှုခံရသည့် ဒီအတွေ့အကြုံသစ်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။

'ထားလိုက်တော့ ဒီသူရဲဘောကြောင်တဲ့ အစ်ကိုကြီးကို လောလောဆယ်တော့ လွှတ်ထားလိုက်မယ်'

'ငါတို့ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ပြီးမှ သူနဲ့ စာရင်းရှင်းမယ်'

"ဘန်း"

"ခွမ်း" "ချလွမ်း"

ကျန်းပေရန် တည်းခိုခန်း၏တည်နေရာကို ရှာဖွေနေစဉ် ရှေ့တွင် အရာဝတ္ထုများကွဲကြေသွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် အလွန်စူးရှပြီး ခါးသီးသော အသံတစ်ခုက လိုက်ပါလာသည်-

"ငှားရမ်းခမပေးဘဲ ဆိုင်ထောင်ရဲတယ်ဟုတ်လား။ မင်းအသက်ရှင်ရတာ ပျင်းနေပြီလား"

ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေသောနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တိုဖူးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ လုံးဝမှောက်လှန်နေသည်ကို သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးစစနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော လူများကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အိုး။ ငါ့ကို မျက်လုံးစွေကြည့်နေသေးတာလား။ ဒါ စားလိုက်စမ်း"

အပြာရောင်အဝတ်ကြမ်းဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်ရင်း လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ကန်လိုက်သည်။

"အား"

ကန်ချက်က သူ့ခေါင်းကို ထိမှန်သွားသောအခါ ထိုအမျိုးသားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစိုးရက ငါတို့ဆီက ငှားရမ်းခကောက်တယ် ဟိုလျိုစန်းတောင်ကလည်း ငါတို့ဆီက ငှားရမ်းခကောက်တယ် ငါတို့က ဈေးသည်လေးတွေပဲ မင်းတို့အားလုံးအတွက် ဒီလောက်ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရမှာလဲ"

"ဟေ့ ပြန်ပြောနေသေးတာလား။ ဝိုင်းရိုက်ကြစမ်း"

လူငယ်များစွာက အတူတကွ ရှေ့သို့ပြေးလာပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ရက်စက်စွာ ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဈေးသည်များက တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အချို့က ထိုသို့သော မြင်ကွင်းများကို အသားကျနေသကဲ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ"

ဖန်းချိုးယောင်က ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်ပြီး သူမ၏ သက်တံ့ဖြူဓားကို ဆွဲကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျန်းပေရန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာသုံးခု ပေါ်လာခဲ့သည်။