ငါနားမထောင်ဘူး။ ငါနားမထောင်ဘူး။ ငါနားမထောင်ဘူး။

[ရွေးချယ်မှုတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်: စိတ်စွမ်းအင် +၁]

"အစီရင်ခံပါတယ်။ (အစီရင်ခံပါတယ်။) (အစီရင်ခံပါတယ်။)"

စနစ်၏အသိပေးချက် ပြီးဆုံးသည်နှင့် ယွီညီအစ်မသုံးယောက်၏ သုံးဆတိုက်ရိုက်အစီရင်ခံသံများက ကျန်းပေရန်၏နားထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်လာသည်။

"မင်းအရင်ပြော"

ကျန်းပေရန်က အလယ်တွင်ရပ်နေသော ယွီညီမလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ယွီကွေ့ကျွေးက အခန်းကိုညွှန်ပြပြီး သူမ၏လက်များကို ဖြန့်ကာ အမူအရာဖြင့်ပြသည်-

"တည်းခိုခန်းအခန်းတွေက ဒီလောက်ကြီးသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ ဒီလိုအခန်းမျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး"

ထိုသို့ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အခြားယွီညီမလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကော။ မေးခွန်းတူတူပဲလား"

ယွီညီမလေးနှစ်ယောက်က ချက်ချင်းခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်က ဘယ်ဘက်မှ ညီမလေးကို ညွှန်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းအရင်ပြော"

"ဒါက အစ်ကိုကြီးရဲ့ အပြစ်ပေးနည်းလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘာအမှားမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား"

"မင်းကကော"

ကျန်းပေရန်က နောက်ဆုံးယွီညီမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခန်းထဲမှာ မှန်တင်ခုံမရှိဘူး။ အစောက စားပွဲထိုးကို တစ်လုံးယူလာခိုင်းလို့ရမလား"

ညီအစ်မသုံးယောက်၏ ထူးဆန်းမှုကို နားလည်သွားသောအခါ ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး အထဲဝင်ကြရအောင်။ ငါတို့ဝင်ပြီးရင် မင်းတို့အားလုံးကို သေသေချာချာ သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးမယ်"

အဖွဲ့သားများ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ကျန်းပေရန်က သူတို့နောက်မှ တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အခြားညီမလေးငါးယောက်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းတို့အားလုံး အရင်အစီရင်ခံစရာမလိုဘဲ လွတ်လပ်စွာ စကားပြောနိုင်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်မှာ ငါ မေးချင်တာတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းတို့ညီမလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက် အပြင်ကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်ဖူးလား"

လျိုဇီဂျင်းက ပထမဆုံးဖြေသည်။

"အဖေက ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ခွင့် ဘယ်တော့မှမပေးဘူး။ ကျွန်မအပြင်ထွက်တိုင်း အစ်ကိုကြီးကို အမြဲတမ်း အဖော်လိုက်ခိုင်းတယ်။ အစ်ကိုကြီးမအားတဲ့အခါ သခင်ကြီးလူက အစားလိုက်ပေးတယ်"

"သခင်ကြီးလူဆိုတာက...?"

ကျန်းပေရန်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"သူက အဖေ့ရဲ့အခြွေအရံတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ အရမ်းအရည်အချင်းရှိတယ်"

"ကောင်းပြီ ငါနားလည်ပြီ"

ထို့နောက် သူက ယွီညီအစ်မသုံးယောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့သုံးယောက်ကကော"

"ကျွန်မတို့ အပြင်သွားရင် အိမ်တော်ထိန်းကျိုးပြင်ဆင်ပေးတဲ့ ရထားကိုပဲ အမြဲစီးကြတယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ အဖော်လိုက်တဲ့သူ... သုံးဆယ်ကနေ ငါးဆယ်လောက်ရှိတယ်။ အားလုံးက အဖေငှားထားတာ"

ထိုသို့ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တကယ်ပဲ နားထင်ကို လက်နဲ့ထုချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

သူ ဒီမေးခွန်းတွေကို ဂိုဏ်းမှာ အစောကတည်းက မမေးခဲ့သည့်အကြောင်းရင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားများလွန်းလျှင် သူ၏အာဏာတည်ဆောက်နိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့အတူတကွ ခရီးထွက်လာခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖန်းချိုးယောင်မှလွဲ၍ ညီမလေးအားလုံးမှာ အမိန့်လိုက်နာရန် အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ကျန်းပေရန်က သူကိုင်တွယ်နေရသော အခွင့်ထူးခံ သခင်မလေးများမှာ မည်သို့သောသူများဖြစ်သည်ကို သေသေချာချာ နားလည်ရန်လိုအပ်နေသည်။

'စောင့်ရှောက်သူယွီက ဒီညီမလေးတွေရဲ့ သံတံဆိပ်ဖြစ်ဖို့ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာတောင်းဆိုတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ဘူး'

'ဒီအခက်အခဲအဆင့်က တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပဲ'

လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ကြမ်းတမ်းသောအဖြစ်မှန်များကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အခွင့်ထူးခံ သခင်မလေးများအုပ်စု။ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုလှကြသည်။ အကယ်၍သာ တခြားသံတံဆိပ်တစ်ဦးကို သူတို့အတွက် တာဝန်ပေးခဲ့လျှင် တောင်အောက်မှ "ဆာလောင်နေသောဝံပုလွေများ" က သူတို့ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အရိုးပါမကျန်အောင် စားသောက်သွားကြလိမ့်မည်။

ယွီညီအစ်မသုံးယောက် ဖြေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဖန်းချိုးယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ သူ့ကို ဘာစကားမှ မပြောချင်တာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ကျန်းပေရန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လျိုဇီဂျင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းအဖေက မင်းကို အနီးအနားမှာ တိတ်တဆိတ်ကာကွယ်ပေးဖို့ ကျွမ်းကျင်သူအချို့ကို စေလွှတ်ထားနိုင်ခြေရှိလား"

"အဲ့လိုတော့ မဖြစ်လောက်ဘူး"

လျိုဇီဂျင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီနေ့ တောင်အောက်ကို စမ်းသပ်မှုအတွက် ဆင်းလာမယ်လို့ အဖေ့ကို မပြောခဲ့ဘူး"

"ကျွန်မတို့လည်း အတူတူပဲ။ အဖေက ကျွန်မတို့ ဒီနေ့ တောင်အောက်ဆင်းလာတာကို မသိဘူး"

ယွီကွေ့ရွှေက ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ပြောချင်တာက မင်းတို့ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကို ပို့ခံရတဲ့အချိန်ကလွဲပြီး အပြင်ထွက်တိုင်း အမြဲတမ်း အဖော်လိုက်တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ညီမလေးလေးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

'ကောင်းကင်ဘုံရေ။ စောင့်ရှောက်သူယွီက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အရမ်းယုံကြည်လွန်းနေတာပဲ'

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်မှာ ဒီအခွင့်ထူးခံသခင်မလေးငါးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားလျှင် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှာ မလွဲမသွေ တာဝန်ယူရလိမ့်မည်။

ဂိုဏ်းက အလွန်အားကောင်းသောကြောင့် သိပ်စိုးရိမ်စရာမလိုသော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ တပည့် လက်ခံသည့်အခါ အရာအားလုံးကို စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ အတိအလင်း ဖော်ပြထားသည်။ သင့်ကလေး အန္တရာယ်ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ရင် ဂိုဏ်းကိုမပို့ပါနဲ့။

သို့သော် ကိစ္စများ တကယ်ကြီးထွားလာလျှင် ၎င်းသည် မလွဲမသွေ အတော်လေး လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ယွီမန်ဝင်းမှာ သူတို့၏ဆရာဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း တာဝန်မှ ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းမှအပြစ်ပေးမှုကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတာဝန်ကို လက်ခံပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ဆက်တွေးနေလည်း အကျိုးမရှိတော့ပေ။

သူလိုအပ်သော အဖြေများကို ရရှိပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြာရွက်ထုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး ပေါက်စီတွေ စားကြရအောင်"

ကြာမြင့်စွာ မျှော်လင့်နေသော ယွီညီအစ်မများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝမ်းသာအားရအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းပေရန် ကြာရွက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ရှေ့သို့တိုးပြီး သူတို့မျက်စိကျသော ပဲပေါက်စီများကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုဇီဂျင်းက ပန်းရောင်အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီပေါက်စီတွေ ဘယ်လောက်ကျလဲရှင့်။ ကျွန်မပေးပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။ သူက ဒီသခင်မလေးမှာ ဒီလိုအသိစိတ်ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ပေါက်စီနည်းနည်းလေးပါ။ ငါ့ရဲ့ဧည့်ခံမှုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ထိုအခါမှ လျိုဇီဂျင်းက ရှေ့သို့တိုးပြီး ပဲပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။

ထိုသို့သတိပြုမိသောအခါ ယွီညီအစ်မသုံးယောက်က နောက်ကျစွာဖြင့် အတူတူ ဝင်ပြောလိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

"အားနာစရာမလိုပါဘူး"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ကလည်း ပဲပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူပြီး ကိုက်လိုက်သည်။

'အင်း~ နူးညံ့ပြီး ချိုတယ်။ ပဲနီနဲ့ယှဉ်ရင် ပိုပြီးထူးခြားတဲ့အချိုဓာတ်ရှိတယ်'

'သူတို့ လွှာရည်ပန်းတွေရော ထည့်ထားလား။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်က ကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ခါ ငါဒါကို စမ်းလုပ်ကြည့်ရမယ်'

သူ့ဘေးမှ ယွီညီအစ်မသုံးယောက်မှာတော့ ထိုမျှလောက် သုံးသပ်မနေဘဲ "စားလို့ကောင်းတယ်" ဟုသာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေကြသည်။

လျိုဇီဂျင်းက သေးငယ်ပြီး လှပသော တစ်ကိုက်ကို ကိုက်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩမှုများဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

သူမက ဖန်းချိုးယောင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ချိုးယောင် ဒါတွေ တကယ်ကောင်းတယ်။ နင်တစ်လုံးစားကြည့်သင့်တယ်"

သို့သော် ဖန်းချိုးယောင်က ခေါင်းမာစွာ မျက်နှာလွှဲထားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီသူရဲဘောကြောင်တဲ့ အစ်ကိုကြီးဝယ်တဲ့ ပေါက်စီကို ငါမစားဘူး"

"ချိုးယောင်"

လျိုဇီဂျင်းက ဖန်းချိုးယောင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

သူ၏ပေါက်စီတစ်လုံးလုံးကို စားပြီးသွားသော ကျန်းပေရန်က စကားပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးဖန်း တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်တာက ငါတို့လိုလူတွေ လုပ်သင့်တဲ့အရာမှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြောင့်မတ်စွာပြုမူတယ်ဆိုတာက ဟိုလူမိုက်တွေကို မောင်းထုတ်ဖို့ မင်းဓားကို ဆွဲထုတ်ရုံလောက်နဲ့ မရိုးရှင်းဘူး"

"ဟွန့်။ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်တယ်ဆိုတာ မတရားမှုကိုမြင်ရင် ဓားဆွဲထုတ်ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖန်းချိုးယောင်က စိန်ခေါ်သလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါမင်းကို ဒါမေးမယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက်က ဘာလို့ဖြစ်တာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ဟိုလူမိုက်သုံးယောက်က ဘယ်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်တာလဲ။ သူတို့နယ်မြေမှာ သူတို့ကို ဒဏ်ရာရအောင် ဒါမှမဟုတ် သတ်ပြီးတဲ့နောက် မင်းဘယ်လို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မှာလဲ။ ပြီးတော့—"

"ရှင်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ လျှောက်ပြောနေတာ။ တကယ်တော့ ရှင်က ဒုက္ခဖြစ်မှာကို ကြောက်နေတာပဲ။ ကျွန်မသာ သူတို့ကိုသတ်ခဲ့ရင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အပြည့်အဝ တာဝန်ယူမှာပဲ။ နောက်ဆက်တွဲဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ဖန်းချိုးယောင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မဆီလာခဲ့"

ထိုသို့ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် အနည်းငယ်ပြုံးပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ ညီမလေးဖန်းလို သူရဲကောင်းဆန်ပြီး စေတနာကောင်းရှိတဲ့လူတွေ ရှိသလို သာမန်လူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အာဏာရှင်တွေရဲ့ လက်ပါးစေလုပ်တဲ့ ယုတ်မာတဲ့အမှိုက်တွေလည်း မရှားဘူး။ အကယ်၍ ဟိုလူမိုက်တွေက ပြန်သွားပြီး အနက်ရောင်ပညာရှင် ဒါမှမဟုတ် အနက်ရောင်သခင်တစ်ယောက်ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ခေါ်လာခဲ့ရင် မင်းဘာလုပ်မလဲ"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ သူတို့ကို အသေခံပြီး တိုက်ခိုက်မှာပဲ"

သူမ ဒီလိုပြောလိုက်ချိန်တွင် ဖန်းချိုးယောင်၏ ယုံကြည်မှုမှာ သိသိသာသာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းမလုပ်ခင်မှာ ဟိုလူမိုက်သုံးယောက်က ဘယ်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်လဲဆိုတာကို စုံစမ်းခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် မင်း—"

"ငါနားမထောင်ဘူး။ ငါနားမထောင်ဘူး။ ငါနားမထောင်ဘူး"

ဖန်းချိုးယောင်က သူမ၏နားများကို အုပ်ပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခါယမ်းလိုက်သည်။

ထိုသို့မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်မှာ ပခုံးတွန့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူသိသည်မှာ ဖန်းချိုးယောင် နားလည်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏မာနက သူမကို ဝန်ခံခွင့်မပေးပေ။

သူမကို အရာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နးလည်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ပေးခြင်းက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင်။