အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တဲ့ပုံပဲ

ရွေးချယ်စရာ သုံးကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို တောင်းပန်စရာမလိုဘူး။ ငါဘာလို့အချိန်မီပေါ်လာနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား။ တကယ်တော့ မင်းတည်းခိုခန်းက ထွက်သွားကတည်းက ငါမင်းနောက်ကို တစ်ချိန်လုံးလိုက်နေခဲ့လို့ပဲ။ ငါမင်းကို အစောကမတားခဲ့တဲ့အကြောင်းရင်းက မင်းကို နည်းနည်းလောက် ဒုက္ခခံစေချင်လို့ပဲ"

ဒီစကားကိုကြားသောအခါ ဖန်းချိုးယောင် ကြက်သေသေသွားသည်။

သူမထင်ထားသည်မှာ သူမ၏လက်ရှိဒဏ်ရာအခြေအနေအရ အစ်ကိုကြီးက လိမ်နေလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူမကို အရင်ဆုံးနှစ်သိမ့်လိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအစား သူ၏စကားများမှာ မျှော်လင့်မထားစွာ တင်းမာနေသည်။

"ကျွန်မ..."

ဖန်းချိုးယောင်မှာ ခဏတာ စကားလုံးများပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဘယ်လိုပြန်တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

"ဆေးကို အမြန်သောက်လိုက်။ ငါတို့နှစ်နာရီနေရင် ခရီးဆက်မယ်"

စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

တံခါးပိတ်သံကို ကြားသောအခါ ဖန်းချိုးယောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးကျသွားသည်။

သူမက လျိုဇီဂျင်းဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်မဇီဂျင်း... ကျွန်မက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းနေလား"

အစ်ကိုကြီးက ချိုးယောင် ဒီလောက်အားနည်းနေချိန်မှာ ဆူပူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော လျိုဇီဂျင်းမှာလည်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါမင်းကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ။ ဒီမှာ အရင်ဆုံး ဆေးသောက်လိုက်"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက..."

"ဒါပေမဲ့ မနေနဲ့တော့။ အစ်ကိုကြီးကျန်းက အခု စိတ်ဆိုးနေလို့ပါ။ စဉ်းစားကြည့်လေ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူငါတို့ကို ဘယ်လောက်စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ အကြံပေးခဲ့လဲ။ ဒါပေမဲ့ နင်က လုံးဝနားမထောင်ဘဲ စကားတိုင်းကိုတောင် ပြန်ခံပြောခဲ့သေးတယ်။ သူလုပ်နိုင်—"

စကားတစ်ဝက်မှာပင် လျိုဇီဂျင်းက ဖန်းချိုးယောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အို မငိုပါနဲ့ မငိုပါနဲ့။ ငါပြောတာ ပြင်းသွားတယ်။ နင်နင့်အမှားကို သိပြီး ပြင်ဆင်လိုက်သရွေ့ အစ်ကိုကြီးကျန်းက နင့်ကို နောက်တစ်ခါ ဒီလောက်တင်းတင်းမာမာ ဆက်ဆံတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဖန်းချိုးယောင်က သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မအခု တကယ်ပဲ နောင်တရနေပြီ။ အစ်ကိုကြီးပြောတာမှန်တယ်။ တောင်အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များတယ်။ ကျွန်မက သူတို့ကို ကူညီချင်ရုံလေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်မကို ပြန်ဆဲပြီး ကျွန်မကိုတောင် ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ..."

ဖန်းချိုးယောင် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်ရည်ကျတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဇီဂျင်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အလျင်အမြန်ငှဲ့ပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အခုအဲ့ဒါတွေ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ အရင်ဆုံး ဆေးသောက်လိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ခရီးစဉ် နောက်ကျပြီး အစ်ကိုကြီးက နင့်ကိုထပ်ဆူလိမ့်မယ်"

အဆူခံရမည်ဟု ပြောသောအခါ ဖန်းချိုးယောင်က သူမ၏လက်ထဲမှ စိတ်ကြည်လင်ဆေးလုံးကို အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရေသောက်"

လျိုဇီဂျင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖန်းချိုးယောင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဖန်းချိုးယောင်က ခဏတာရပ်တန့်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးပေးတဲ့ ဆေးလုံးက သင်းပျံ့တဲ့ မွှေးရနံ့လေးတစ်ခု ရှိတယ်"

"မွှေးရနံ့"

"အင်း ဒီမှာ အနံ့ခံကြည့် အစ်မဇီဂျင်း"

ဖန်းချိုးယောင်က လျိုဇီဂျင်းဘက်သို့ အသက်ရှူထုတ်ပြလိုက်သည်။

လျိုဇီဂျင်းက ရှူရှိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ နှင်းခဲရွက်ပန်းတွေလို အနံ့မျိုးပဲ"

"ပြီးတော့... ကျွန်မဗိုက်ထဲမှာလည်း အများကြီး နေလို့ကောင်းသွားပြီ"

ဖန်းချိုးယောင်က ဝမ်းသာအံ့ဩစွာဖြင့် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

စိတ်ကြည်လင်ဆေးလုံးကို မသောက်ခင်က သူမ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အန်ရန် ခွန်အားမရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါတွင်တော့ သူမ လုံးဝနေကောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို မင်းလက်ဖက်ရည် မသောက်ချင်တော့ဘူးပေါ့"

ဖန်းချိုးယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း မွှေးရနံ့လေးက သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မပါးစပ်ထဲမှာ နည်းနည်းကြာကြာ ထားထားချင်သေးတယ်"

လျိုဇီဂျင်းက ရယ်မောပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဘေးသို့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖန်းချိုးယောင်ကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ခဏလောက် နားလိုက်ဦး"

လျိုဇီဂျင်းက ထပြီး ထွက်ခွာတော့မည်အပြု ဖန်းချိုးယောင်က ရုတ်တရက် လက်လှမ်းပြီး သူမ၏ဝတ်ရုံအစကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လျိုဇီဂျင်းက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်မဇီဂျင်း... ကျွန်မနဲ့အတူ ဒီမှာ ခဏလောက် နေပေးလို့ရမလား။ ကျွန်မ... ကျွန်မနည်းနည်းကြောက်နေလို့"

ဖန်းချိုးယောင်၏ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျိုဇီဂျင်းက ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက ဖန်းချိုးယောင်၏လက်ကို ကိုင်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့တော့ အခုမင်းပြန်ရောက်လာပြီပဲ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ"

ဖန်းချိုးယောင်၏ အေးစက်နေသော လက်များကို သတိပြုမိသောအခါ လျိုဇီဂျင်းက ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးရင်း စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးကျန်းက တကယ်ပဲ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ သူမလုပ်နိုင်တဲ့အရာ မရှိသလိုပဲ"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

ဖန်းချိုးယောင်က ကြက်ပေါက်စလေး အစာကောက်သလို အထပ်ထပ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"အစ်မဇီဂျင်း သတိထားမိလား။ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးပေးတဲ့ ကောက်ရိုးဦးထုပ်တွေနဲ့ နေကာအဝတ်စတွေ ဝတ်ထားကတည်းက ဘယ်သူမှငါတို့ကို အာရုံမစိုက်ကြတော့ဘူး"

"ဒါပေါ့ ငါသတိထားမိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးကျန်းက တခြားသူတွေ သူ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စပ်စုတာကို မကြိုက်ပုံမပေါ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အများကြီးမမေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ ဟုတ်ပြီလား"

"အင်း ကျွန်မနားလည်ပါတယ်"

ဖန်းချိုးယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက နောက်ထပ်စကားများပြောချင်သလို တွေဝေနေသော်လည်း သူမ၏စကားများကို မျိုချလိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီး ဘယ်လောက်တောင် အားကြီးလိုက်သလဲ...

ဖန်းချိုးယောင်က သူမနှင့် မနေ့က အသေအလဲတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဓားကိုင်လူကြားက ခွန်အားကွာခြားချက်ကို ကောင်းကောင်းသိနေသည်။

ထိုလူ၏အစွမ်းမှာ ချီကျင့်ကြံခြင်းကို ကျော်လွန်ပြီး အနက်ရောင်ပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေနိုင်ခြေများသည်။

သို့သော် အစ်ကိုကြီးက သူမကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာပင် အလွယ်တကူ ကယ်တင်ခဲ့သည်၊ ထိုအရာက မီးခိုးမည်းကြောင့်သက်သက်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် အစ်ကိုကြီးက ဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရတာကို ရှင်းလင်းစွာ မကြိုက်သောကြောင့် ဖန်းချိုးယောင်က ထိုအကြောင်းကို မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းချိုးယောင်၏ ရုတ်တရက်တိတ်ဆိတ်သွားမှုကို သတိပြုမိသောအခါ လျိုဇီဂျင်းက ပြုံးပြီး သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်။

"ခဏလောက်အနားယူလိုက်။ ငါတို့နောက်မှ ခရီးဆက်ရဦးမယ်"

"အင်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မဇီဂျင်း"

ဖန်းချိုးယောင်က ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

နှစ်နာရီတာ အချိန်က အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျန်းပေရန်က လျိုဇီဂျင်းနှင့် ဖန်းချိုးယောင်တို့၏ အခန်းတံခါးကို အချိန်မီ လာခေါက်သည်။

"ကျွီ"

လျိုဇီဂျင်းက တံခါးဖွင့်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ"

ကျန်းပေရန်က အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်ရာ ဖန်းချိုးယောင်မှာ အဝတ်အစားလဲပြီး သူမ၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျန်နေသေးတဲ့ မသက်မသာဖြစ်မှုတွေ ရှိသေးလား"

သူက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။

ဖန်းချိုးယောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရှိတော့ပါဘူး အစ်ကိုကြီးပေးတဲ့ဆေးက အရမ်းအာနိသင်ထက်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် သွားဖို့ပြင်ဆင်ကြရအောင်"

ထိုအချိန်တွင် ယွီညီအစ်မသုံးယောက်က အိမ်နီးချင်းအခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ကျန်းပေရန်ကို တွေ့သောအခါ သူတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။

မနေ့က လူ့ဘုံတန်းအခန်း၏ အရွယ်အစားကို မြင်ပြီးနောက် ယွီညီအစ်မများက အပိုအခန်းတစ်ခန်း မတောင်းဆိုဘဲ တူညီသောအိပ်ရာတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူအိပ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ကုတင်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူခဲ့ကြတာလား။

သူ၏စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ရင်း ကျန်းပေရန်က ညီမလေးငါးယောက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ခရီးဆက်ကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အသံငါးသံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟင်

ယွီညီအစ်မသုံးယောက်လုံးက အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ဖန်းချိုးယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူမက ဒီနေ့ ဒေါသမထွက်သည့်အတွက် အံ့ဩနေကြသည်။

မနေ့က သူမက အစ်ကိုကြီးကို လုံးဝလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

ထူးဆန်းစွာ အပြန်အလှန်ကြည့်ပြီးနောက် ညီအစ်မသုံးယောက်က ကျန်းပေရန်နှင့် ဖန်းချိုးယောင်ဘက်သို့ တူညီသောအမူအရာများဖြင့် ပြန်လှည့်လိုက်ကြသည်။

ငါတို့ သိချင်တယ်။

...

အောက်ထပ်တွင် အခန်းခရှင်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏ညီမလေးငါးယောက်ကို နေဝင်ချိန်မြို့မှ ဦးဆောင်ထွက်ခွာပြီး ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် တိမ်နီတည်းခိုခန်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း စည်ကားနေပြီး အရပ်ရပ်မှ ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေသည်။

စားပွဲထိုးအများအပြားက အလျင်စလိုသွားလာနေကြပြီး အရသာရှိသော ဟင်းပွဲများကို စားပွဲများသို့ ပို့ဆောင်ပေးနေကြသည်။

ကောင်တာနောက်တွင် တည်းခိုခန်း၏ စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်မှာ အရက်ငှဲ့နေစဉ် တံခါးမှဝင်လာသော ရင်းနှီးသည့်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရသည်။

လန့်သွားသော သူက အရက်ခပ်ခွက်ကို အလျင်အမြန်ချပြီး ရှေ့သို့ပြေးလာကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးချန်။ ခင်ဗျားကြွရောက်လာတာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီ တည်းခိုခန်းအတွက် အတိုင်းမသိဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"