သူတို့ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့ဘူး

စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကိုယူပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ဖုန်များကို တိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သခင်ကြီးချန်ကို လေးစားစွာ အမူအရာပြလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးချန် အတွင်းကိုကြွပါခင်ဗျာ။ ဒီနေ့ ဘာများသုံးဆောင်မလဲ။ ကျွန်တော်တို့မန်နေဂျာက လွှာရည်ပန်းစပျစ်ရည်အိုးအသစ်စက်စက်လေး ဖွင့်ထားတာရှိ—"

စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က သူ၏မိတ်ဆက်စကားကို မဆက်နိုင်ခင်မှာပင် သခင်ကြီးချန်က သူ့လက်ကို ပယ်ချသောသဘောဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ဘာမှမသောက်တော့ဘူး။ ငါမင်းကို တစ်ခုခုမေးဖို့လာတာ"

"အား။ သခင်ကြီးချန် မေးပါခင်ဗျာ။ ဒီကျွန်တော်မျိုးသိသမျှ အကုန်ပြောပြပါ့မယ်"

"အရင်ဆုံး ငါ့ကို ဘယ်သူမှမကြားနိုင်တဲ့ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း ရှာပေး"

"ချက်ချင်းပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ပါ"

သခင်ကြီးချန်ကို တည်းခိုခန်းရှိ အကောင်းဆုံး ကောင်းကင်ဘုံတန်း သီးသန့်အခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က စားပွဲကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးချန် ဒီလောက်ဆို ကျေနပ်ရဲ့လားခင်ဗျာ"

သူ၏စကားများ ထွက်ပြီးသည်နှင့် သခင်ကြီးချန်က သူ၏ခါးမှဓားကိုဆွဲထုတ်ပြီး စားပွဲထိုး၏လည်ပင်းတွင် ဖိကပ်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်သွားသော စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အသက်ချမ်းသာပေးပါ သခင်ကြီးချန်။ အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ဒီအောက်တန်းကျတဲ့ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်ကျွေးပြုစုရမယ့် အသက်ကြီးရင့်တဲ့ မိဘတွေရှိ—"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

သခင်ကြီးချန်က စိတ်မရှည်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က သူ့ပါးစပ်ကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ခြေထောက်များမှာတော့ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါမင်းကို နောက်မေးမယ့်စကားတွေ ဒီအခန်းထဲကနေ အပြင်မထွက်ရဘူး။ တတိယလူတစ်ယောက်သာ ကြားသွားရင်... အကျိုးဆက်ကို မင်းနားလည်တယ်မဟုတ်လား"

"နားလည်ပါတယ်။ နားလည်ပါတယ်"

စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က အသည်းအသန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ့ကိုပြောစမ်း မကြာသေးခင်က မင်းတို့တည်းခိုခန်းမှာ ထူးထူးကဲကဲဖြစ်တဲ့ ဂိုဏ်းတပည့်တွေ တည်းခိုသွားသေးလား"

စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဧည့်သည်သိပ်မရှိပါဘူး။ ဂိုဏ်းတပည့်တွေအနေနဲ့ကတော့... မရှိဘူးထင်ပါတယ်"

"'မရှိဘူးထင်ပါတယ်' ဟုတ်လား။ မင်းက ငါ့ကိုလှောင်နေတာလား"

သခင်ကြီးချန်၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဓားသွားမှာ စားပွဲထိုး၏လည်ချောင်းသို့ ပိုမိုဖိကပ်သွားသည်။

ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မရှိခဲ့ပါဘူး။ တကယ်ပါ။ အရှေ့ပိုင်းအိမ်တော်က သခင်လေးတချို့ကလွဲလို့ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ဧည့်သည်တွေအားလုံးက အဝတ်ကြမ်းဝတ်ထားတဲ့ သာမန်လူတွေပါပဲ"

"ကောင်းပြီ။ အခုသွားပြီး မင်းအောက်က တခြားစားပွဲထိုးတွေအကုန်လုံးကို သွားခေါ်။ ငါသူတို့ကို မေးခွန်းတွေမေးစရာရှိတယ်"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ ချက်ချင်းပါပဲ"

စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က သီးသန့်အခန်းထဲမှ အလျင်စလိုထွက်ပြီး ပင်မခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျောက်ပေါက် ခြောက်လေး ကျောက်တုံး၊ မင်းတို့အားလုံး ဒီကိုလာခဲ့ကြ။ မြန်မြန်"

ဧည့်သည်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသော အခြားစားပွဲထိုးများက ပထမဦးစွာ သူတို့ဧည့်သည်များကို တောင်းပန်ပြီးမှ အပြေးအလွှားရောက်လာကြသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ လျိုကြီး"

"မင်းတို့လုပ်နေတာတွေအကုန်လုံးကို ပစ်ချပြီး ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

"ဟင်။ ငါတို့အားလုံးလား။ တည်းခိုခန်းလုပ်ငန်းကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သေစမ်း အဲ့ဒါတွေအတွက် အချိန်မရှိဘူး။ လှုပ်ရှားကြ"

ထူးဆန်းနေသော်လည်း စားပွဲထိုးသုံးယောက်က စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံတန်း သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သခင်ကြီးချန်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်ကြီးချန်ကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်"

"ငါ့ရှေ့မှာ တန်းစီကြ"

သခင်ကြီးချန်က သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သခင်ကြီးချန်၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကြီးကိုမြင်သောအခါ စားပွဲထိုးသုံးယောက်မှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ခြေထောက်များမှာ သူတို့အောက်တွင် ပျော့ခွေသွားလုနီးပါးပင်။

"ဘာလဲ။ ငါထပ်ပြောဖို့ လိုသေးလို့လား"

သခင်ကြီးချန်၏ စိုက်ကြည့်မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

စားပွဲထိုးခေါင်းဆောင်က သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို ချက်ချင်းကန်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြ"

ယိုင်နဲ့ကာ ရှေ့သို့တိုးရင်း စားပွဲထိုးသုံးယောက်မှာ သခင်ကြီးချန်ရှေ့သို့ မတ်တပ်ရပ်ရုံရှိသေးသည် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကျပြီး အသည်းအသန် ဦးခိုက်တောင်းပန်ကြတော့သည်။

"အသက်ချမ်းသာပေးပါ သခင်ကြီးချန်။ အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ ထကြစမ်း"

သုံးယောက်သား အလျင်အမြန် ပြန်ထရပ်ကြသည်။

သူတို့ကို အလားတူနည်းလမ်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် သခင်ကြီးချန်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ မင်းတို့ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့တဲ့ ဧည့်သည်တိုင်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ငါ့ကိုပြောပြ"

စားပွဲထိုးများက သူတို့ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့သော ဧည့်သည်များကို ပြန်ပြောပြကြသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြောသည့်အခါတိုင်း သခင်ကြီးချန်က အသေးစိတ်ဖိမေးသည်။

ကျောက်ပေါက် ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောက်တုံးက အလျင်စလို ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် မနေ့က ဧည့်သည်ခြောက်ယောက်ကိုပဲ ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့အားလုံး ကောက်ရိုးဦးထုပ်တွေ ဆောင်းထားပါတယ်"

သခင်ကြီးချန်၏ မျက်လုံးများက စူးရှသွားသည်။

"သူတို့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တွေအကြောင်း အကုန်ပြောပြ"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့"

ကျောက်တုံးက ပြန်လည်သတိရရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုဧည့်သည်ခြောက်ယောက်၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဝေဝါးနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

သူဘယ်လောက်ပင် ကြိုးစားပါစေ သူတို့ဘာတွေဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်ကို သူ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ။ ပြောစမ်း"

သခင်ကြီးချန်၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ကျောက်တုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် သူတို့ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့ဘူး"

အရိုက်ခံရရန် ပြင်ဆင်ထားသော ကျောက်တုံးမှာ သခင်ကြီးချန်က သူ့ကိုမရိုက်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည့်အတွက် အံ့ဩသွားသည်။

"မင်းသူတို့ကို မနေ့ကမှ ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့တာကို ဒီနေ့ သူတို့မျက်နှာတွေကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

ကျောက်တုံးက သူ့ကိုယ်သူ ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"ဒီအောက်တန်းကျတဲ့ ကျွန်တော်က အသုံးမကျပါဘူး။ ကျွန်တော်သေသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အဲ့ဒီဧည့်သည်တွေ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ပါဘူး"

သူတစ်ခုခုကို သိရှိသွားပြီဟု ခံစားမိသောအခါ သခင်ကြီးချန်က ရုတ်တရက် ကျောက်တုံး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကန်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ပိုပြီးကြိုးစားစဉ်းစားစမ်း။ မင်းစိတ်ထဲပေါ်လာတာမှန်သမျှ ပြောပြ။ မဟုတ်ရင် ငါမင်းကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်"

နာကျင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျောက်တုံးမှာ အေးစက်သောချွေးများ ထွက်လာပြီး အသည်းအသန် မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အဲ့... အဲ့ဒီသခင်လေးက ကျွန်တော့်ကို ဒင်္ဂါးပြားငါးပြား မုန့်ဖိုးပေးသွားတယ်"

သခင်ကြီးချန်က သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာလဲ"

"ဒီမှာပါ ဒီမှာပါ"

နာကျင်စွာ ညည်းညူရင်း ကျောက်တုံးက သူ၏ဝတ်ရုံ၏ အတွင်းဆုံးအိတ်ကပ်ထဲမှ ကြေးပြားငါးပြားကို ထုတ်ယူပြီး ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေက အဲ့ဒါတွေပဲဆိုတာ မင်းသေချာလား"

သခင်ကြီးချန်က ဒင်္ဂါးပြားများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"လုံးဝသေချာပါတယ်။ မုန့်ဖိုးရတာ ရှားပါးလို့ ကျွန်တော်က ကံကောင်းစေတဲ့အဆောင်အဖြစ် သိမ်းထားမလို့ပါ။ ကျွန်တော် အတွင်းဆုံးမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာ"

ခေါင်းညိတ်ရင်း သခင်ကြီးချန်က ဒင်္ဂါးပြားများကို ယူပြီး အနီးကပ်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဒင်္ဂါးပြားများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော စာလုံးလေးလုံးကို ဖတ်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးတွင် ချိန်တွယ်ကြည့်ရင်း သခင်ကြီးချန်က သူ၏မေးစေ့ကို စဉ်းစားတွေးတောစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဟွိုင်နန်ဒေသက ရတနာသုံးပါးဒင်္ဂါးတွေပဲ..."

ငွေကြေး၏တန်ဖိုးမှာ ၎င်း၏ယုံကြည်ကိုးစားနိုင်မှုတွင် တည်ရှိသည်။

ခေတ်သစ်ကာလများတွင် တစ်ရာတန်ငွေစက္ကူတစ်ရွက်မှာ ထုတ်လုပ်ရန် ဆင့်အနည်းငယ်သာ ကုန်ကျနိုင်သော်လည်း ၎င်းကိုထုတ်ဝေသော အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းအပေါ် ယုံကြည်မှုကြောင့် ထိုစက္ကူစလေးက တစ်ရာတန်ဖိုးရှိသော ကုန်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။

သို့သော် နဂါးနက်တိုက်ကြီးတွင် ပေါင်းစည်းထားသော ငွေကြေးစနစ်မရှိပေ။

ဒင်္ဂါးပြားများ၏ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အားကိုးမရပေ၊ ၎င်းတို့၏ယုံကြည်ကိုးစားနိုင်မှုမှာ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား၏ တန်ဖိုးမှာ ၎င်း၏ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးနှင့် ညီမျှသည်။

တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ကြေးနီအပါအဝင် အဖိုးတန်သတ္တုများမှာ ရှားပါးသည်။

ကြေးနီစစ်စစ်ဒင်္ဂါးပြားများမှာ လုံးဝမကြားဖူးသလောက်ပင်။ အများစုမှာ ခဲနှင့်ရောစပ်ထားသည်၊ ခဲမှာ ဈေးပေါပြီး လေးလံသော သတ္တုဖြစ်ပြီး ဒင်္ဂါးပြားများ၏တောက်ပမှုကို မှိန်စေသည်။

ထို့အပြင် ဒင်္ဂါးပြားများကို တရားဝင်အာဏာပိုင်များကသာ သွန်းလုပ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

ပုဂ္ဂလိက သွန်းလုပ်တဲ့ဒင်္ဂါးပြားများမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး ၎င်းတို့၏ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ၎င်းတို့လည်ပတ်သော ဒေသကို မကြာခဏဖော်ပြသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းတို့၏အတိအကျမူလအစကိုပင် ဖော်ပြသည်။

ဒင်္ဂါးပြားငါးပြားကို သူ၏လက်ချောင်းများတွင် လှည့်ပြီးနောက် သခင်ကြီးချန်က ဟွိုင်နန်ဒေသမှ ဂိုဏ်းများမှ ထင်ရှားသော ကျွမ်းကျင်သူများ မကြာသေးမီက အနီးအနားတွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းရှိမရှိကို ပြန်လည်သတိရရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက သူ၏စဉ်းစားတွေးတောမှုများကို ရပ်တန့်ပြီး ကျောက်တုံးကို မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီဧည့်သည်ခြောက်ယောက်က ဒီမှာပဲ တည်းခိုနေတုန်းလား"

"သူတို့ ဒီမနက်ပဲ ထွက်သွားကြပါပြီ"

"မင်းမမှတ်မိသေးတာ တခြားဘာများရှိသေးလဲ"

သခင်ကြီးချန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"လုံးဝမရှိတော့ပါဘူး သခင်ကြီးချန်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အဲ့ဒီဧည့်သည်တွေ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မလိမ်ရဲပါဘူး၊ တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့တာပါ"

"မင်းငါ့ကို မလိမ်တာပဲ ကောင်းမယ်"

သခင်ကြီးချန်က ဒင်္ဂါးပြားငါးပြားကို ကျောက်တုံးဆီသို့ ပြန်ပစ်ပေးပြီး တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

မထွက်ခွာခင် သူက လှည့်ပြီး စားပွဲထိုးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဒီနေ့အဖြစ်အပျက်တွေအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောခဲ့တယ်လို့ ငါသာသိရင်..."

"မပြောရဲပါဘူး။ မပြောရဲပါဘူး"

သုံးယောက်သား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"မပြောရင်ကောင်းတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး သခင်ကြီးချန်က တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ခြေသံများ အဝေးသို့ မှေးမှိန်သွားမှသာ စားပွဲထိုးလေးယောက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့စိတ်ထဲမှာတော့ ခါးသီးစွာ တွေးနေကြသည်၊

ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။