မြေပုံဖတ်တတ်ဖို့က အရမ်းအရေးကြီးတယ်

နေဝင်ချိန်မြို့တစ်ခုလုံး "မမြင်နိုင်သော လှိုင်းတံပိုးများဖြင့် ဆူပွက်နေစဉ်" ကျန်းပေရန်၏ အဖွဲ့မှာတော့ အဝေးသို့ ခရီးနှင်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့က ယခုအခါ လွင်ပြင်တစ်ခုပေါ်တွင်ရပ်ပြီး အရပ်လေးမျက်နှာကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဟူး... ကျွန်မ မြေပုံအတိုင်း သေချာလိုက်လာတာပါ၊ ဘာလို့မှားနေပြန်ပြီလဲ"

လျိုဇီဂျင်းက လက်ထဲတွင် မြေပုံတစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမက ထိုမြေပုံကို ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်နေသော်လည်း ဘယ်လောက်ပင်ကြိုးစားပါစေ မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

"ငါ့ကိုစမ်းကြည့်ခွင့်ပေး"

ဖန်းချိုးယောင်က မြေပုံကိုယူပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမက ထိုမြေပုံကို အပေါ်အောက်လှန်ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ဘေးတိုက်ပင်လှန်ကြည့်သည်။ သို့သော် သူမလည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏နူးညံ့သော မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုကြောင့် နီရဲလာသည်။

"ကျွန်မတို့ကို မကြည့်နဲ့... ကျွန်မတို့လည်း မဖတ်တတ်ဘူး"

ဖန်းချိုးယောင်က သူတို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွီညီအစ်မသုံးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကြသည်။

အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချရင်း ဖန်းချိုးယောင်က အနီးအနားရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ရေသောက်နေသော အစ်ကိုကြီးကျန်းထံသို့ သူမ၏အကြည့်ကို လှည့်လိုက်သည်။

မနက်ခင်း နေဝင်ချိန်မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီ အစ်ကိုကြီးက သူတို့ကို ထိုအချိန်မှစ၍ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ရှာရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ "မြေပုံဖတ်ပြီး လမ်းရှာခြင်း" မှာ ခရီးသွားသည့်အခါ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် တောနက်ကြီးထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားလျှင် သင့်ကို တခြားဘာများ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ တာဝန်ပေးနိုင်မည်နည်း။

အစပိုင်းတွင် လျိုဇီဂျင်းက မြေပုံပေါ်မှ လမ်းကြောင်းကို မဆိုစလောက်လေး ဖတ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် နှစ်နာရီကြာ လျှောက်ပြီးနောက် သူမက သူတို့၏အတိအကျတည်နေရာကို မြေပုံပေါ်တွင် ပို၍ပို၍ မသေချာတော့ပေ။

"ငါတို့... အစ်ကိုကြီးကိုပဲ မေးလိုက်ရင်ကောင်းမယ်"

ဖန်းချိုးယောင်က မြေပုံကိုချပြီး အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယွီညီအစ်မသုံးယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောလိုက်ကြသည်။

"ငါသဘောတူတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူသွားမေးမှာလဲ"

"အစ်ကိုကြီးက ငါတို့ကို ထပ်ဆူတော့မှာ သေချာတယ်"

တကယ်တော့ သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အစ်ကိုကြီးကျန်းကို မြေပုံအကြောင်း အကြိမ်များစွာ မေးမြန်းပြီးဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူက သူတို့၏မေးခွန်းများကို စိတ်ရှည်စွာ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့က တူညီသောမေးခွန်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲမေးသည့်အခါတိုင်း သူက သူတို့ကို ဆူငေါက်လေ့ရှိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ ယခုအခါ စကားပြောရန် အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ဖန်းချိုးယောင်က ကျန်းပေရန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက သွားခဲကြိတ်ပြီး "ငါသွားမယ်" ဟု ပြောတော့မည်အပြု လျိုဇီဂျင်းက သူမလက်ထဲမှ မြေပုံကို ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါပဲသွားလိုက်မယ်"

"မဟုတ်ဘူး အစ်မဇီဂျင်း၊ အစ်ကိုကြီးဆူတာကို အစ်မတစ်ယောက်တည်း အမြဲတမ်း ဘယ်လိုအခံခိုင်းလို့ရမှာလဲ"

လျိုဇီဂျင်းက ခပ်ရေးရေးပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ တောင်အောက်ကို စမ်းသပ်မှုတွေအတွက် ဆင်းလာရတဲ့ အဓိကအချက်က အသစ်အသစ်တွေ သင်ယူဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ အဆူခံရတာလေး နည်းနည်းပါးပါးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့..."

"တော်ပြီ။ ငါ့ကို ဒီမှာပဲစောင့်နေ"

ထိုသို့ပြောပြီး လျိုဇီဂျင်းက မြေပုံကိုယူကာ ကျန်းပေရန်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယွီညီအစ်မသုံးယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အစ်မဇီဂျင်းက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ"

မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နေသော နှလုံးသားဖြင့်၊ မဟုတ်ဘူး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လျိုဇီဂျင်းက ကျန်းပေရန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း"

"လမ်းပျောက်ပြန်ပြီလား"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ရေဘူးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ရင်း လျိုဇီဂျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... တရားဝင်လမ်းမတွေမရှိဘဲ လမ်းကိုမှတ်မိဖို့ တကယ်ပဲ ခက်ခဲတယ်"

"ငါမင်းကို အရင်က လမ်းအမှတ်အသားတွေကို သတိထားဖို့ သင်ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မေ့သွားပြန်ပြီလား"

လမ်းညွှန်စနစ်မရှိသော နဂါးနက်တိုက်ကြီးတွင် သာမန်လူများမှာ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်လမ်းရှာနည်းများ ရှိကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ငါးလီတိုင်းတွင် "ဟို့" ဟုခေါ်သော မြေပုံငယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသည်။

အချို့သော လမ်းမကြီးများတွင် "ဟို့စောင့်များ" ပင်ရှိသည်။ ထိုအရာရှိများမှာ ဒီအမှတ်အသားများကို စီမံခန့်ခွဲထိန်းသိမ်းရန် အထူးတာဝန်ရှိသူများ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ လျိုဇီဂျင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"တပည့်က မိုက်မဲပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အပြစ်ပေးပါ အစ်ကိုကြီး"

'ဒီလိုထပ်လာပြန်ပြီ...'

လျိုဇီဂျင်းက စိတ်ဓာတ်အလွန်ပြင်းပြသောကြောင့်လားတော့ ကျန်းပေရန်မသိပေ။ သို့သော် သူက သူမမဖြေနိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးသည့်အခါတိုင်း သူမက သူ့ကို အပြစ်ပေးရန် တောင်းဆိုတတ်သည်။

'သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ငါက တကယ်ပဲ ဒီလောက်ရက်စက်တဲ့ပုံပေါက်နေလား'

ခေါင်းခါရင်း ကျန်းပေရန်က ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး လျိုဇီဂျင်း၏လက်ထဲမှ မြေပုံကို ယူလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဂိုဏ်းမှထုတ်ပေးသော မြေပုံမှာ အမှန်ပင် ညံ့ဖျင်းစွာ ဆွဲထားသည်။

တောင်များနှင့် မြစ်များကို အကိုးအကားအမှတ်များအဖြစ် အသုံးပြုပြီး မြေပုံ၏အလယ်တွင် နယ်မြေအတွင်း အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ချောင်းပန်းမြို့တော်ကို ပုံဖော်ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်နေရာများတွင်တော့ ရှုခင်းလှသော တောင်များနှင့် မြစ်အမျိုးမျိုး၏ တည်နေရာများကို ယေဘုယျအားဖြင့် မှတ်သားထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွာများနှင့် မြို့များ၏အမည်များကို သက်ဆိုင်ရာတောင်များ သို့မဟုတ် မြစ်များအနီးတွင် ဖြည့်စွက်ထားသည်။

သို့သော် ဒီပုံဆွဲနည်းမှာ သီအိုရီအရ ရှင်းလင်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် မြေပုံမှာ တောင်များပေါ်တွင် တောင်များဆင့်နေပြီး လုံးဝရှုပ်ထွေးနေသည်။

မြေပုံကို လိပ်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မြေပုံဖတ်တတ်ဖို့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းက မြေပုံဆွဲနည်းကို သင်ယူဖို့ပဲ"

"မြေပုံဆွဲတာ"

လျိုဇီဂျင်းက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒီမြေပုံကို ဘယ်လိုဆွဲခဲ့လဲဆိုတာ မင်းနားလည်သွားရင် မင်းက သူ့နောက်ကို ဘယ်လိုလိုက်ရမလဲဆိုတာကို သဘာဝအတိုင်း သိသွားလိမ့်မယ်"

"ဒီလိုကိုး။ အစ်ကိုကြီးမှာ တကယ်ပဲ အရာအားလုံးအတွက် ဖြေရှင်းနည်းရှိတာပဲ"

လျိုဇီဂျင်း၏ မျက်လုံးများက နားလည်သဘောပေါက်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

"ဒီမှာ ဒီစာအုပ်ကိုယူပြီး သေသေချာချာလေ့လာလိုက်။ ဒါက မင်းကိုကူညီနိုင်လိမ့်မယ်"

သူစကားပြောရင်း ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ 'မြေပုံဆွဲပညာ' ဟုအမည်ရသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး လျိုဇီဂျင်းထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ရင်း လျိုဇီဂျင်းက 'မြေပုံဆွဲပညာ' ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံပြီး စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

စာအုပ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော လျိုဇီဂျင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က သူတို့၏နောက်ဆက်တွဲ ခြေလှမ်းများကို စတင်စဉ်းစားနေသည်။

သူက လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများကို သူတို့ဘာသာသူတို့ လမ်းရှာစေရန် ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သံတံဆိပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် တပည့်သစ်များကို ကာကွယ်ပေးသည့် အပြင် သူတို့ကို အခြေခံအသိပညာများ သင်ကြားပေးရန်မှာလည်း သူ၏တာဝန်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် စည်းကမ်းထိန်းခန်းမမှ ခန်းမသခင်ယွီက သူ့ကို သူမ၏အချစ်မြတ်နိုးဆုံးတပည့်များကို အပ်နှံခဲ့သည်။

သူတို့သာ ဘာမှမသင်ယူဘဲ ဂိုဏ်းသို့ပြန်ရောက်သွားလျှင် သူမက မလွဲမသွေ ဒုက္ခလာရှာလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို အခြေခံအကျဆုံးကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သော မြေပုံဖတ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် လျိုဇီဂျင်းက စာအုပ်ကိုပိတ်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မအခု နားလည်သွားပြီထင်တယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် လမ်းဆက်ရှာ"

လျိုဇီဂျင်းမှာ အမှန်ပင် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသည်။

သူမက လမ်းရှာခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်သွားသည်နှင့် သူမက တရားဝင်လမ်းမကို အလျင်အမြန် ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"ရှေ့ဆက်သွားရင် ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာ ဖြစ်သင့်တယ်"

လမ်းခွဲတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်းက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"ဝိုး။ အစ်မဇီဂျင်းက အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

ဖန်းချိုးယောင်က လက်ခုပ်မတီးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"အံ့ဩဖို့ကောင်းတာက အစ်ကိုကြီးပြတဲ့ စာအုပ်ပါ။ အထဲမှာရေးထားတဲ့ အရာတွေက အရမ်းနားလည်လွယ်ပြီး လမ်းရှာဖို့အတွက် တကယ်ပဲ အထောက်အကူပြုတယ်"

"စာအုပ် ဘာစာအုပ်လဲ"

ဖန်းချိုးယောင်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီစာအုပ်"

လျိုဇီဂျင်းက 'မြေပုံဆွဲပညာ' ကို ဖန်းချိုးယောင်အား ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ကိုလည်း ပြ"

ထိုသို့ကြားသောအခါ ယွီညီအစ်မသုံးယောက်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"မြေ... ပုံ... ဆွဲ... ပညာ"

ယွီကွေ့ကျွေးက အဖုံးပေါ်မှ စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို တိုးတိုးလေးဖတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါဒါကို မှတ်ထားမယ်။ ငါတို့ပြန်ရောက်ရင် ငါလည်း တစ်အုပ်ဝယ်မယ်"

လျိုဇီဂျင်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

သူမ အပြည့်အဝမသေချာသော်လည်း ဒီစာအုပ်မှာ အစ်ကိုကြီးကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမခံစားမိသည်။

ရေးသားဟန်မှာ ထုတ်ဝေပြီးသော သခင်ကြီးများ၏ သန့်စင်သောလက်ရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနိုင်လွန်းသည်။

'မြေပုံဆွဲပညာ' ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း လျိုဇီဂျင်းက အခြားညီမလေးများကို ကျန်းပေရန်ထံသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့ နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ"

ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အတွေးတွေကို ငါ့ကိုပြောပြ"

အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန်းချိုးယောင်က ပထမဆုံးအဖြေပေးသူ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့အရင်ဆုံး ရွာထဲသွားပြီး ကလေးတွေ ဘယ်လိုပျောက်သွားလဲဆိုတာကို မေးသင့်လား။ ငါတို့က အချိန်နဲ့နေရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိဖို့လိုတယ် မဟုတ်လား"

အခြားညီမလေးများက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲ့လိုလုပ်တာက ရန်သူကို သတိပေးလိုက်သလိုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

စဉ်းစားနေသော မျက်နှာငါးခုကို မြင်သောအခါ သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါတို့မစ်ရှင်ကို လက်ခံတုန်းက ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာမှာ ကလေးပျောက်ဆုံးမှုတွေ မကြာခဏဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငါတို့သိပြီးသားပဲ။ ဒါက တရားခံက လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်နိုင်ပြီး ရွာထဲမှာတောင် ပုန်းအောင်းနေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ မင်းတို့က လျှောက်မေးနေရင် မင်းတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းတပည့်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို မလွဲမသွေ ဖော်ထုတ်မိသွားလိမ့်မယ်။ တရားခံက အဲ့ဒီအကြောင်းကြားသွားရင် သူက သတိကြီးလာပြီး သူ့ရာဇဝတ်မှုတွေကို လုံးဝရပ်တန့်သွားနိုင်တယ်"

လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများက အထပ်ထပ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးပြောတာ တော်တော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မမေးရင် ဘယ်လိုစုံစမ်းစစ်ဆေးရမှာလဲ"

ကျန်းပေရန် ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်သည်။

"စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့မလိုဘူး။ သူတို့ရဲ့နောက်ထပ်ရာဇဝတ်မှုကို တိတ်တဆိတ်စောင့်နေလိုက်ရုံပဲ"