မင်းတို့ခေါင်းဆောင်က အမြဲဒီလိုပဲ စကားပြောတတ်တာလား။

ညီမလေးငါးယောက်လုံး အပြည့်အဝ အနားယူပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

သို့သော် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသကဲ့သို့ သူတို့က နောက်ထပ်အစီအရင်တစ်ခုထဲသို့ ခြေချမိမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အလွန်အမင်းသတိကြီးစွာ လျှောက်လှမ်းကြသည်။

သူတို့၏သတိထားမှုရှိနေသော်လည်း သူတို့က ကျန်းပေရန်အနားတွင် ကပ်နေကြသည်။ နောက်ကျကျန်နေခဲ့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

သူ၏အားကောင်းသော ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ကျန်းပေရန်က သူခိုး၏ကျန်ရှိနေသော အရှိန်အဝါနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး မကြာမီပင် လိုဏ်ဂူတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လိုဏ်ဂူအဝင်ဝတွင် ခဏတာ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က အတွင်းရှိလူအများစုမှာ သာမန်လူများဖြစ်ပြီး တစ်ဦးတည်းသာ အနည်းငယ်ကျင့်ကြံမှုရှိသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ချီကျင့်ကြံခြင်း၏ ဒုတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။

သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်ရုတ်သိမ်းရင်း သူက ညီမလေးငါးယောက်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်။ အခု ငါတို့က သူခိုးတွေ အထဲမှာရှိတယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးပြီ။ နောက်ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ"

လျိုဇီဂျင်းက ခဏစဉ်းစားပြီး ပထမဆုံးအဖြေပေးသည်။

"ပြေးဝင်ပြီး သူတို့ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းရမယ်။ ဒါကို 'ဓားပြကိုဖမ်းချင်ရင် ခေါင်းဆောင်ကိုအရင်ဖမ်း' လို့ခေါ်တယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါပြီး လျိုဇီဂျင်းကို စိတ်ပျက်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မဆင်မခြင်နိုင်တာပဲ။ ဒါက စစ်ပွဲမဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းဆောင်ကိုဖမ်းတာက ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ တခြားသူခိုးတွေက ငှက်အုပ်ပြန့်သလို လူစုကွဲသွားမှာပေါ့"

လျိုဇီဂျင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်"

သူမက နောက်ထပ်အကြံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး စကားပြောတော့မည်အပြု ယွီညီမလေးတစ်ဦးက အရင်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့အရင်ဆုံး လိုဏ်ဂူရဲ့ထွက်ပေါက်တွေအားလုံးကို ရှာဖွေသင့်လား"

"တော်တယ်။ အဲ့ဒါက အဓိကဦးစားပေးပဲ"

ထိုသို့ကြားသောအခါ လျိုဇီဂျင်းနှင့် ဖန်းချိုးယောင်နှစ်ဦးလုံးမှာ မတူညီသောအကြောင်းပြချက်များဖြင့် နောင်တရသော အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။

အသေးစိတ်ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ် ထပ်ပေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါခုနကပြောတာတွေကို မှတ်ထားကြ။ အထဲက သူခိုးတွေက မင်းတို့အတွက် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး။ သွားကြတော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ညီမလေးငါးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုံ့ပြန်ပြီး ကျန်းပေရန်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း သူခိုးများကို စတင်ဖမ်းဆီးကြသည်။

ကျန်းပေရန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း လိုဏ်ဂူထဲမှ သူခိုးများမှာ အများစုမှာ သာမန်လူများဖြစ်ပြီး လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများကို လုံးဝမယှဉ်နိုင်ပေ။

မကြာမီပင် အချို့မှာ သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခံရပြီး အချို့က ဒူးထောက်အရှုံးပေးကြသည်။

အင်း...

အဲ့ဒီကောင်က သူ့ကိုယ်ပိုင်ခိုအောင်းရာနေရာမှာတောင် အစီအရင်တစ်ခု မချထားဘူးလား။

ကျန်းပေရန် ညီမလေးများနှင့်အတူ မဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ အတွင်း၌ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်များ ရှိမည်ဟု ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အစီအရင်များကို အပြင်မှဖျက်ခြင်းက အတွင်းမှဖျက်ခြင်းထက် များစွာပိုလွယ်ကူသည်။

သို့သော် သူအံ့ဩသွားသည်မှာ အတွင်း၌ မည်သည့်အစီအရင်မျှ စတင်အသက်ဝင်သည့် လက္ခဏာ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခြင်းပင်။

ထူးဆန်းတဲ့ကောင်ပဲ။

ဒီအတွေးနှင့်အတူ ကျန်းပေရန်က လိုဏ်ဂူထဲသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ဝင်သွားသည်။

အင်း သူတို့အားအင်ထိန်းချုပ်ပုံက တော်တော်ကောင်းတာပဲ။

အဝင်ဝအနီးတွင် ဖရိုဖရဲလဲကျနေသော သူခိုးများကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ တချက်တည်းဖြင့် သန့်ရှင်းစွာ သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခံထားရသည်ကို သိနိုင်သည်။ အားလုံးမှာ အတော်လေး "ငြိမ်းချမ်းသော" ပုံစံဖြင့် သတိလစ်နေကြသည်။

လိုဏ်ဂူထဲသို့ ပိုဝင်သွားသောအခါ သူက ညီမလေးများ တိုက်ပွဲကွင်းကို ရှင်းလင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က သတိလစ်နေသော သူခိုးများကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းနေကြသည်။

"ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒါက သူတို့ခေါင်းဆောင်ပဲ"

လျိုဇီဂျင်းက ကြိုးတုပ်ခံထားရသော လူငယ်တစ်ဦးကို ရှေ့သို့တွန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သိပြီ"

ကျန်းပေရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မကျန်တဲ့သူတွေကို သွားချည်လိုက်ဦးမယ်"

"သွားလေ"

လျိုဇီဂျင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ထိုင်ချပြီး တည်ငြိမ်နေသော လူငယ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လေ့လာလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့တခြားသူတွေလို 'ငါ့ကိုလွှတ်' လို့ မအော်တာလဲ"

"ကျွန်တော်အဲ့လိုအော်ရင် ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမှာလား"

လူငယ်ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရတာပေါ့ မင်းအော်ရင် ငါလွှတ်ပေးမယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အယောင်ဆောင် ကြင်နာပြမနေနဲ့"

လူငယ်ခေါင်းဆောင်က မထီမဲ့မြင်ဖြင့် သူ့ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ထိုသို့ပြောပြီး ကျန်းပေရန်က တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စိတ်နှလုံးပြန်ကျင့်စဉ်ကို စတင်လည်ပတ်လိုက်သည်။

ဒီအဖြစ်က လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို စိတ်ရှုပ် သွားစေပြီး ဒီလူက ဘာကစားကွက်တွေ သုံးနေသလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ဟေး ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပြီးပြီပဲ ဆုတော်ငွေအတွက် အမြန်သွားအပ်ရမှာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ထိုင်နေရတာလဲ"

"မလောပါနဲ့ မလောပါနဲ့"

ကျန်းပေရန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ကြီးစိုးသွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ခေါင်းဆောင်မှာ ထူးဆန်းသောလေထုကို ဆက်မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဒီကိုရောက်လာနိုင်မှတော့... အပြင်ကအစီအရင်ကို ခင်ဗျားတို့ဖျက်ခဲ့တာလား"

လာပါပြီ။

သူခိုးဖမ်းသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ ကျန်းပေရန်က အမှန်တရားတစ်ခုကို သင်ယူခဲ့သည်။ သူသာ သူတို့ကို ချက်ချင်းစစ်မေးလျှင် အများစုက သူတို့မေးစေ့ကိုမော့ပြီး "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ သတ်ချင်သတ် လှီးချင်လှီး၊ မင်းပြောနေတာတွေ ငါဘာမှမသိဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိမ့်မည်။

ဒါက စစ်မေးခြင်းများကို တော်တော်လေး ဒုက္ခများစေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်က ဆန့်ကျင်ဘက်ချဉ်းကပ်မှုကို ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့ကို ဒီတိုင်းပဲ ထားလိုက်သည်။

သူတို့၏ရန်လိုမှုများ မှေးမှိန်သွားသည်နှင့် သူတို့က သူတို့ဘာသာသူတို့ စကားစပြောလာလိမ့်မည်။

မျက်လုံးဖွင့်ရင်း ကျန်းပေရန်က လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအစီအရင်က မင်းဟာလား။ တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်"

လူငယ်ခေါင်းဆောင်က သူ့ခေါင်းကို မာနဖြင့်မော့လိုက်သည်။

"ငါ့မှာသာ လုံလောက်တဲ့ပစ္စည်းတွေရှိခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"မှန်တယ် အဲ့ဒီအစီအရင်မှာ အနှစ်သာရနည်းနည်းရှိတယ်။ မင်းဘယ်ကသင်ခဲ့တာလဲ"

"ဟွန့် ခင်ဗျားကိုပြောစရာလား"

"ကောင်းပြီလေ"

ကျန်းပေရန်က သူ့မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ်မှိတ်ပြီး တရားထိုင်ခြင်းကို ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား—"

လူငယ်ခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ခင်ဗျား ထပ်ဖိမေးတာတို့ အပေးအယူလုပ်တာတို့ လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား"

"မင်းက ငါ့ကို အလုပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာလား"

ကျန်းပေရန်က မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ—"

သူသာ ကြိုးတုပ်မခံထားရလျှင် လူငယ်ခေါင်းဆောင်မှာ ကျန်းပေရန်ကို အတူတူသေရန် ခုန်အုပ်လိုက်လောက်သည်၊ ဒီလူက သိပ်ကို ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်။

အသက်ပြင်းပြင်းအနည်းငယ်ရှူပြီးနောက် လူငယ်ခေါင်းဆောင်က သူ့လူများကို ချည်နှောင်နေသော အမျိုးသမီးချီကျင့်ကြံသူများဘက်သို့ လှည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟေး မင်းတို့ခေါင်းဆောင်က အမြဲဒီလိုပဲ စကားပြောတတ်တာလား"

လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရ၍ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူတို့က မဖြေဘဲ သူတို့အလုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ဆက်လုပ်နေကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့ အဝင်ဝက သူခိုးတွေကို သွားချည်လိုက်ဦးမယ်"

"သွားလေ"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုံးဝစိတ်ဓာတ်ကျသွားသော လူငယ်ခေါင်းဆောင်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီအစီအရင်ကို ဘယ်ကသင်ခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျားကိုပြောပြရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား"

"မလွှတ်ဘူး။ ငါ့ကိုတောင် မဖမ်းနိုင်တဲ့ အစီအရင်တွေကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူး"

"ဒါက ငါ အရည်အချင်းမရှိလို့ပါဗျာ။ ဒီအစီအရင်ကို ခြောက်ထပ်ဝိညာဉ်ဖမ်း အစီအရင်ငယ်လို့ခေါ်တယ်။ စနစ်တကျချထားနိုင်ရင် အနက်ရောင်အဆင့် ဘုရင်တစ်ပါးတောင် ပိတ်မိနေမှာ"

"အိုး"

" တကယ်ပြောနေတာ။ စာအုပ်ထဲမှာ အဲ့လိုပြောထားတယ်။ ငါ့မှာ ဆရာမရှိလို့ ကျွမ်းကျင်အောင်မလုပ်နိုင်ခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"စာအုပ်"

ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဝင်စားမှုပြလာသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်ခေါင်းဆောင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဂူသင်္ချိုင်းတူးဖော်ရင်း တူးတွေ့ခဲ့တာ။ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားကိုပေးမယ်"

"စိတ်မဝင်စားဘူး"

ထိုစဉ် ညီမလေးငါးယောက်က ပြန်ရောက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး သူခိုးအားလုံးကို ချည်ပြီးပါပြီ"

"ကောင်းပြီ သွားစို့"

ကျန်းပေရန်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"စောင့်ဦး။ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီစာအုပ်ရဲ့အစီအရင်တွေက တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားကို သွားယူပေးမယ်၊ အဲ့ဒါ နောက်ကျောတောင်တန်းတွေထဲမှာ။ ငါ အမှန်အတိုင်းပြောနေတာပါ"