နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေက ထမင်းစားတိုင်း ကလေးစားကြတာလား။

"ဒီနည်းလမ်းက တကယ်ပဲ အမြဲတမ်းအလုပ်ဖြစ်တာပဲ..."

ကျန်းပေရန်က မူလက လူငယ်ခေါင်းဆောင်၏ အစီအရင်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ကိုယ်တိုင်သင်ယူထားခြင်းလား သို့မဟုတ် ဆရာတစ်ဦးထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းလားဆိုတာကိုသာ သိချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူက စာအုပ်တစ်အုပ်မှ သင်ယူခဲ့ကြောင်း ဖော်ထုတ်ရုံသာမက ထိုစာအုပ်ကို နောက်ကျောတောင်တန်းများတွင် ဝှက်ထားကြောင်းကိုပင် ပြောပြခဲ့သည်။

'တကယ်ပဲ လူ့သဘာဝဆိုတာ တွန်းရင်ခုခံ ရိုက်ရင်ဆုတ်တာပဲ'

လူငယ်ခေါင်းဆောင်က နာကျင်စွာ ငိုယိုနေစဉ် လျိုဇီဂျင်းက ကျန်းပေရန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့ နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူတို့ကို အာဏာပိုင်တွေဆီ ခေါ်သွားရမှာလား"

"အဲ့လောက်ဒုက္ခခံစရာမလိုပါဘူး။ အနီးဆုံး မြောက်ပိုင်းရွှံ့နွံမြို့ကို သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်ရုံပဲ။ ပြီးတော့ ရဲမက်တွေကို ဒီကိုခေါ်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

လျိုဇီဂျင်းက ပြန်ဖြေပြီးနောက် ထွက်ခွာတော့မည်အပြု ကျန်းပေရန်က သူမကို ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"မြောက်ပိုင်းရွှံ့နွံမြို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မတို့ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ အလွတ်ကျက်မှတ်ခဲ့ပါတယ်"

လျိုဇီဂျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် မြန်မြန်သွား"

အမှောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော လျိုဇီဂျင်း၏ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် စိတ်မရှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

'ဒီမိန်းကလေးက ရှင်းလင်းစွာပဲ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ... ဒါဆို ဘာလို့ငါသင်ပေးတာတွေကို အမြဲမေ့နေရတာလဲ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ'

ဒီအတွေးနှင့်အတူ ကျန်းပေရန်က ကျန်ရှိသော ညီမလေးများဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသူခိုးတွေကို စောင့်ကြည့်ထားကြ။ ငါခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး ကျန်းပေရန်က လှည့်ကာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ညီမလေးလေးယောက်က ကျန်းပေရန်၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို "ဟုတ်ကဲ့" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူဘာသွားလုပ်မည်ကိုတော့ သူတို့နားမလည်ကြပေ။

မကြာမီပင် လိုဏ်ဂူထဲမှ ငိုသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ညီမလေးလေးယောက် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

'ကလေးတွေ'

အစောပိုင်းက သူတို့သည် ပထမဆုံးအကြိမ် သူခိုးဖမ်းရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွင် နစ်မြုပ်နေသောကြောင့် ကလေးများကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ကို မေးရန် လုံးဝမေ့နေခဲ့ကြသည်။

ဒီအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူတို့လေးယောက်လုံး အချင်းချင်းကြည့်မိပြီး မျက်နှာများ နီရဲသွားကြသည်။

သူတို့အစ်ကိုကြီးက အစောပိုင်းက ထိုအကြောင်းကို မပြောခဲ့ပေ။ သူက သူတို့ကို မေးစေချင်၍ စောင့်နေခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူတို့က သတိပင်မထားမိခဲ့ပေ။

'ငါတို့ အဆူခံရတော့မယ်...'

လေးယောက်သား စိတ်ထဲမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဝှက်ထားသော ကလေးအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းငုံ့ထားသော သူ၏ညီမလေးလေးယောက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ အောင်ပွဲမခံခင်မှာ မင်းတို့တာဝန်အားလုံးကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီးပြီလားဆိုတာ အရင်စဉ်းစားကြ"

"ဟုတ်ကဲ့..."

ညီမလေးလေးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

"ငတုံးတွေ"

"အ..."

လေးယောက်လုံး ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ခေါင်းများကို ပို၍ငုံ့ချလိုက်ကြသည်။

ကျန်းပေရန် သူ၏ညီမလေးများကို ပို့ချနေစဉ် လူငယ်ခေါင်းဆောင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကလေးတွေဘယ်မှာဝှက်ထားလဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ"

"ငါက မင်းကို ဘာလို့ပြောပြရမှာလဲ"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ..."

လူငယ်ခေါင်းဆောင်မှာ ကြက်သေသေသွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူတွေက ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးကို ကြားတဲ့အခါ သူတို့ဘယ်လောက်တော်ကြောင်းနဲ့ ဒီလိုရိုးရှင်းတဲ့အရာက သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ မတားဆီးနိုင်ကြောင်း ကြွားဝါသင့်သည် မဟုတ်လော။

'ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ဒီလူက ဇာတ်လမ်းအတိုင်း ဘယ်တော့မှ မလိုက်လုပ်ရတာလဲ'

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းပေရန်က မြေအောက်ခန်းထဲမှ ကလေးကိုးယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

မည်သူမျှ ဒဏ်ရာမရဘဲ သူတို့၏မိခင်များကို ကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုခေါ်နေကြသည်။

ဒီအဖြစ်က ညီမလေးလေးယောက်၏ နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေပြီး သူတို့က ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချကာ ကလေးများ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရန် ပန်းထိုးထားသည့် လက်ကိုင်ပုဝါများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

"ဟေး ခေါင်းဆောင်လေး မင်းက ငါတခြားကလေးတွေကို ဘယ်မှာရောင်းခဲ့လဲဆိုတာ မသိချင်ဘူးလား"

ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ရပ်နေသော ကျန်းပေရန်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်ခေါင်းဆောင်က စကားမပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရောင်းတယ်"

ကျန်းပေရန် ခပ်သော့သော့ရယ်လိုက်သည်။

"မင်း 'ဆက်သ' တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးသင့်တယ် မဟုတ်လား"

လူငယ်ခေါင်းဆောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက ဝမ်လောင်ဝူပဲ"

ကျန်းပေရန်က လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက ဝမ်လောင်ဝူတဲ့လား။ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ အရာခပ်သိမ်းကို သိမြင်နိုင်တာလား"

"ငါက အရာခပ်သိမ်းကို သိမြင်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဒီလောက်ပဲ သိထားတာ"

'သာမန်စကားစုလေးတစ်ခု... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ဒီလောက် လေးနက်နေရတာလဲ'

လူငယ်ခေါင်းဆောင်နှင့် ညီမလေးလေးယောက်လုံး တူညီသောအရာကို တွေးလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားက ငါ အသူရာဂိုဏ်းအတွက် အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ သိမှတော့ ဒီရေပြင်ကို ဆက်ပြီး နှောက်ယှက်နေဦးမှာလား"

'ဒါဆို အသူရာဂိုဏ်းကိုး...'

ကျန်းပေရန်က ဒီလူကုန်ကူးသူများ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ကျင့်ကြံမှုရှိသည်ကို တွေ့ရှိစဉ်ကတည်းက ဒါက ရိုးရှင်းသောအမှုတစ်ခုမဟုတ်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။

ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာဆိုလျှင် ချီကျင့်ကြံခြင်း ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် သာမန်လူများကြားတွင် လေးစားကြည်ညိုခံရလိမ့်မည်၊ ပိုက်ဆံအတွက် ကလေးကုန်ကူးခြင်းကို လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းဆောင်ကို ဟန်ဆောင်ခြိမ်းခြောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် တစ်ခုခုရရှိခဲ့သည်။

သူလိုချင်သော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က လူငယ်ခေါင်းဆောင်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုပေးပြီး နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဒီအဖြစ်က လူငယ်ခေါင်းဆောင်၏ အကြည့်ကို ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာစေပြီး သူက သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်-

'စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက ဒီဝမ်လောင်ဝူက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ သူက အသူရာဂိုဏ်းကို ပြစ်မှားဖို့တောင် မကြောက်ဘူး'

'ငါသူ့အကြောင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ'

ထိုအချိန်မှာပင် ကျန်းပေရန်၏ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာသုံးခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: အသူရာဂိုဏ်းကို ဆက်လက်စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ။ ဆုလာဘ်: ကောင်းကင်ဘုံတစ္ဆေတံဆိပ် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: အသူရာဂိုဏ်းအကြောင်းကို ရဲမက်များထံ တိုင်ကြားပါ။ ဆုလာဘ်: ကောင်းကင်ခွင်းသံချောင်း (အဝါရောင်အဆင့်၊ အလယ်လတ်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: အသူရာဂိုဏ်းအကြောင်းကို ဂိုဏ်းသို့ တိုင်ကြားပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အထူးအရည်အချင်းအမှတ် +၁]

'အထူးအရည်အချင်းအမှတ်ပဲ။ ကွက်တိပဲ ဒါက နိုင်ပွဲပဲ'

ကျန်းပေရန်က အထူးအရည်အချင်းအမှတ်များ ဆုချသော ဒီရွေးချယ်စရာများကို "ဝှက်ဖဲမစ်ရှင်" ဟုခေါ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ စနစ်က သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များဖြင့် အပိုတစ်ခုခုကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပါက ထိုသို့သောရွေးချယ်စရာများကို ပေးတတ်သည်။

ထို့အပြင် အထူးအရည်အချင်းအမှတ်များ ရရှိရန် အခက်အခဲမှာ အခြေခံအရည်အချင်းများအတွက်နှင့် တူညီသည်၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အပေးအယူတစ်ခုဖြစ်သည်။

တွေဝေမနေဘဲ ကျန်းပေရန်က ရွေးချယ်စရာ ၃ ကို ရွေးချယ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်တွင် ဖန်းချိုးယောင်က ကျန်းပေရန်ထံသို့ တိတ်တဆိတ်ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး အသူရာဂိုဏ်းဆိုတာ ဘာလဲ"

"နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ"

"နတ်ဆိုးဂိုဏ်း" ဆိုသော စကားလုံးများကို ကြားသောအခါ ဖန်းချိုးယောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ရင်း သူမက မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကလေးတွေကို နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဆီ ပို့ခဲ့တာလား။ ဒါဆို သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာက..."

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းစိတ်ကူးထဲမှာ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေက မနက်စာ နေ့လယ်စာ ညစာအတွက် ကလေးတွေစားကြတာလား"

"အဲ့လိုမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင် သူတို့က ဘာလို့ကလေးတွေကို ခိုးယူရတာလဲ"

"နောက်မျိုးဆက်သစ်ကို မွေးမြူဖို့ပဲ။ သာမန်မိသားစုတွေက သူတို့ကလေးတွေကို နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဆီ ဆန္ဒအလျောက်မပို့ကြဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့က ခိုးယူတဲ့နည်းလမ်းကို သုံးရတာ"

"အား"

ဖန်းချိုးယောင်မှာ ကြက်သေသေသွားသည်၊ သူမက ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

"မင်းလောကထဲကို ပိုပြီးထွက်သွားပြီးရင် နားလည်လာလိမ့်မယ်။ အရာတော်တော်များများက အပေါ်ယံမှာမြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ကိစ္စရပ်တွေကို 'ဖြောင့်မတ်' နဲ့ 'ယုတ်မာ' ဆိုပြီး သေသေချာချာ ခွဲခြားလို့မရဘူး"

"ချိုးယောင် အများကြီး သင်ယူလိုက်ရပါတယ်"

ဖန်းချိုးယောင်က လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းတကယ်ပဲ တစ်ခုခုနားလည်သွားလို့လား။ မင်းဒါကို ပိုပြီးတော့ ပြန်သုံးသပ်ဖို့ လိုဦးမယ်"

ထို့နောက် သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

[ရွေးချယ်မှုတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်: သွက်လက်မှု +၁]

ဖန်းချိုးယောင်က သွားခဲကြိတ်ပြီး နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ။ ကျွန်မက ဉာဏ်မကောင်းဘူး"

"ကောင်းပြီ မင်းမှာ ဒီလိုကိုယ့်ကိုယ်ကိုသိတဲ့စိတ်ရှိတာက အလွန်ကောင်းမွန်တယ်"

ကျန်းပေရန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

[ရွေးချယ်မှုတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်: ချက်ပြုတ်ခြင်း +၁]

'ဒီမိန်းကလေးဆီကနေ အမှတ်တွေရယူရတာ လွယ်လွန်းတာပဲ...'

စကားအနည်းငယ်ပြောရုံဖြင့် ကျန်းပေရန်က ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။

လှည့်ကွက်မှာ ရိုးရှင်းသည်၊ သူမကို ဘယ်တော့မှမချီးကျူးနဲ့ သို့မဟုတ်ပါက မြေကမ္ဘာအဆင့်မစ်ရှင်တစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာလိမ့်မည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ကိစ္စရပ်တွေကို 'ဖြောင့်မတ်' နဲ့ 'ယုတ်မာ' ဆိုပြီး သေသေချာချာ ခွဲခြားလို့မရဘူး... ဟူး အစ်ကိုလောင်ဝူ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ အရာရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်တာပဲ"

လူငယ်ခေါင်းဆောင်က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလောင်ဝူ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လောက် နားထောင်ချင်စိတ်ရှိမလား"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"စိတ်မဝင်စားဘူး။ မြို့ဝန်အတွက်ပဲ ချန်ထားလိုက်"

"ခင်ဗျား— ဂရုမစိုက်ဘူး ပြောမှာပဲ"