ရဲမက်တွေနဲ့ လမ်းဘေးလူမိုက်တွေက နောက်ဆုံးတော့ သိပ်မထူးပါဘူး
Vol. 3 Ch. 33
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းပေရန်က လူငယ်ခေါင်းဆောင်၏ ပုံပြင်ကို အဆုံးထိ နားထောင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။
ထိုပုံပြင်၏ အနှစ်သာရမှာ ကိုယ့်ဒုက္ခကို ထုတ်ရောင်းစားခြင်းမျှသာဖြစ်သည်။ သူတစ်ချိန်က သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ရန် အိပ်မက်များ ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ဘဝ၏ ကြိတ်ခြေမှုကြောင့် ရှင်သန်ရေးအတွက် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သတိမထားမိခင်မှာပင်... သူဒီလိုအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ထိုပုံပြင်ကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဘာမှမခံစားရပေ။
နောက်ဆုံးတော့ ထိုဝမ်းနည်းဖွယ်ပုံပြင်မှာ သူဘဝမကူးပြောင်းခင်က Talent ပြိုင်ပွဲများတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်များ ပြောပြသော ပုံပြင်များလောက်ပင် မျက်ရည်မကျစရာမကောင်းပေ။
ခံစားချက်ကို ထိမှန်စေခြင်း လုံးဝမရှိပေ။
သူပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကြောင့် သမ်းဝေတော့မည်အပြု သူ့ဘေးမှ တိုးညှင်းသော ငိုရှိုက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းချိုးယောင်မှာ မျက်ရည်များကျနေပြီး အစောပိုင်းက ကလေးများထက်ပင် ပို၍ငိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
[ရွေးချယ်စရာ ၁: သင်၏လက်ကိုင်ပုဝါကို ဖန်းချိုးယောင်ထံသို့ ကမ်းပေးပါ။ ဆုလာဘ်: ကြယ်ကြွေနတ်ဆိုး လွှတ်မြောက်ခြင်း (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အလယ်လတ်တန်း)]
[ရွေးချယ်စရာ ၂: ဖန်းချိုးယောင်ကို တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်ပါ။ ဆုလာဘ်: ကြိုးတစ်ရာ ဧကရာဇ်ကျိန်စာ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]
[ရွေးချယ်စရာ ၃: "ဒီလိုပုံပြင်မျိုးကို အရူးတွေနဲ့ ငတုံးတွေပဲ ယုံတယ်။ မင်းက ဘယ်ဟာလဲ" ဟု ပြောပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် +၁]
တွေဝေမနေဘဲ ကျန်းပေရန်က သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးရွေးချယ်စရာဖြစ်သော တတိယတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူက ဖန်းချိုးယောင်၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ခေါက်လိုက်သည်။
"ဒီလိုပုံပြင်မျိုးကို အရူးတွေနဲ့ ငတုံးတွေပဲ ယုံတယ်။ မင်းက ဘယ်ဟာလဲ"
[ရွေးချယ်မှုတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်: လက်ရေးလှပညာ +၁]
"ကျွန်မ..."
ဖန်းချိုးယောင်က သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီနှစ်ခုက ဘာကွာလို့လဲ"
"ကွာတာပေါ့။ 'ငတုံး' ဆိုတာက နည်းနည်းလေး ပိုနားထောင်လို့ကောင်းတယ်"
"နင် ဟွန့်"
ဖန်းချိုးယောင်က သူမ၏ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ရာ သူမခုနက ခံစားခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းမှုမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်လောက် လျော့ပါးသွားသည်။
ဒီအချိန်တွင် လူငယ်ခေါင်းဆောင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
"ငါလိမ်နေတာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပဲ ဒီလမ်းကိုလျှောက်ဖို့ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့လို့ပါ။ ငါ့ကိုသာ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးခဲ့ရင် သေချာပေါက် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် နေမှာပါ"
"အင်း အဲ့ဒီစကားတွေကို သူတို့အတွက်ပဲ ချန်ထားလိုက်"
ကျန်းပေရန်က သူ့နောက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းပေရန် ညွှန်ပြရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူငယ်ခေါင်းဆောင်က သူတို့ဘက်သို့ အပြေးအလွှားလာနေသော ရဲမက်အုပ်စုတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အား မသွားခင်မှာ ခင်ဗျားကို အကြံဉာဏ်တစ်ခုပေးပါရစေ၊ အသူရာဂိုဏ်းက မထိရဲ မတို့ရဲတဲ့ အဖွဲ့မဟုတ်ဘူး"
"အိုး"
ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား ငါ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ခင်ဗျားကို မမုန်းဘူး။ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက ဝမ်လောင်ဝူ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"
လူငယ်ခေါင်းဆောင် စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲမက်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"ရဲမက်လင် ဒါတွေက သူခိုးတွေပါ"
လျိုဇီဂျင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသော အုပ်စုကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
အဖြူရောင်အဝတ်ကြမ်းဝတ်ထားသော လူငယ်က ပထမဦးစွာ လျိုဇီဂျင်းဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး သူ၏ရဲမက်အထောက်အထားဖြစ်သော ကြေးတံဆိပ်ပြားကို ပြသလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက လူငယ်ခေါင်းဆောင်ရှေ့တွင် ဖမ်းဝရမ်းတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ဒါကို သေသေချာချာမြင်လား။ အမိန့်အရဖမ်းဆီးခြင်းပဲ၊ သူတို့အားလုံးကို ခေါ်သွား"
"ဟုတ်ကဲ့"
တရားဝင်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် ရဲမက်များက သူခိုးများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖမ်းဆွဲပြီး မတ်တပ်ထရပ်စေသည်။
ရှိနေသော ကလေးများကို ရေတွက်ပြီးနောက် ရဲမက်လင်က လျိုဇီဂျင်းဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွတ်လိုက်သည်။
"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ သူ့ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီသူခိုးတွေအတွက် ဝရမ်းထုတ်ထားတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ခြေရာမခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ အစ်မလေးလျိုရဲ့ကျေးဇူးကြောင့် သူတို့ကို တရားဥပဒေရဲ့ ရှေ့မှောက်ကို ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ"
"ခင်ဗျား မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ ရဲမက်လင်။ တကယ်ကျေးဇူးတင်သင့်တဲ့သူက..."
လျိုဇီဂျင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အစ်ကိုကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။
လျိုဇီဂျင်း၏ စိတ်ရှုပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဖန်းချိုးယောင်ကလည်း တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
ဟင် ငါ့အစ်ကိုကြီး ဘယ်ရောက်သွားလဲ သူခုနက ဒီမှာပဲ ရပ်နေခဲ့တာကို။
သူမ၏အစ်ကိုကြီးက လူရှေ့မထွက်ချင်မှန်း သိလိုက်သောအခါ လျိုဇီဂျင်းက သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
"ကျွန်မရဲ့ညီမလေးတွေပါ။ သူတို့က ဒီသူခိုးတွေကို တကယ်ဖမ်းခဲ့တဲ့သူတွေပါ"
"ဟားဟားဟား ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ အစီရင်ခံဖို့ အလျင်အမြန်ပြန်ရတော့မယ်။ မဟုတ်ရင် မြို့ဝန်က ကျွန်တော်တို့ကို အလုပ်မလုပ်ဘူးလို့ ထပ်စွပ်စွဲလိမ့်ဦးမယ်"
"နားလည်ပါပြီ"
ညီမလေးငါးယောက်က ရဲမက်လင်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ သူခိုးများကို မြောက်ပိုင်းရွှံ့နွံမြို့သို့ ပြန်ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆက်တွဲအရာအားလုံးမှာ ချောမောစွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
မြို့ဝန်ရုံးသို့ ရောက်ရှိခြင်း ထွက်ဆိုချက်ပေးခြင်း ဆုတော်ငွေကောက်ခံခြင်း
ဒီအဖြစ်နှင့်အတူ လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများက ဒေသတွင်း၌ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
သူခိုးအားလုံးကို ချုပ်နှောင်ပြီးသောအခါ ရဲမက်လင်က လျိုဇီဂျင်းထံသို့ ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့က ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာရဲ့ ကြီးမားတဲ့ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျော့ပါးစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ စိမ်းလန်းတောင်ထွတ်တည်းခိုခန်းမှာ ခင်ဗျားတို့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ပွဲလေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ ကြွရောက်လာမယ်ဆိုရင် ဂုဏ်ယူမိမှာပါ"
လျိုဇီဂျင်းက လက်ခံတော့မည်အပြု ဖန်းချိုးယောင်က ရှေ့ထွက်လာပြီး လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ရဲမက်လင်။ ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းက မစ်ရှင်အတွက် တင်းကျပ်တဲ့အချိန် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု သတ်မှတ်ထားပြီး ကျွန်မတို့မှာ အချိန်တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပယ်ရပါတော့မယ်။ အနာဂတ်မှာတော့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"
ထိုသို့ပြောပြီး သူမက လျိုဇီဂျင်းကို မြို့ဝန်ရုံးတံခါးများမှ ချက်ချင်းဆွဲခေါ်သွားသည်။
ရဲမက်လင်မှာ သူတို့ကို တားဆီးရန် အခွင့်အရေးပင်မရခင်မှာပင် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူငါးဦးမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"အယ်။ ဘာလို့သူတို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်သွားရတာလဲ"
သူ့နောက်မှ ရဲမက်များထဲမှ တစ်ဦးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ ငါသူတို့ကို သေသေချာချာတောင် မကြည့်လိုက်ရဘူး"
"ဟုတ်ပါ့ တော်တော်နှမြောစရာပဲ။ သူတို့မျက်နှာတစ်ဝက် ဖုံးထားတာတောင် သူတို့မျက်လုံးလေးတွေတင်...မြင်ရတာနဲ့တင် မိုးစွေတန်ဆောင်းက ချင်ဝမ်ဝမ်တောင် ဒီလောက်မလှဘူးလို့ ငါ့တစ်လစာအရက်ဖိုးနဲ့ လောင်းရဲတယ်"
"ဟုတ်တယ် ပြီးတော့ အဲ့ဒီကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တွေက... တကယ်ပဲ..."
"တော်ကြတော့"
ရဲမက်လင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"မင်းတို့အားလုံး လူမိုက်တစ်စုလိုပဲ ပြောနေကြတာ၊ သူတို့ထွက်ပြေးသွားတာ အံ့ဩစရာလား။ သွား ခြံဝင်းထဲမှာ အားလုံးသွားပြီး အပြေးကျင့်ကြစမ်း"
"ဟုတ်ကဲ့..."
ရဲမက်များက အလျင်အမြန် လိုက်နာကြသည်။
သူတို့ မြို့ဝန်ရုံးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်နှင့် ရဲမက်လင်က နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမနေ့က လျိုဇီဂျင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူကြက်သေ သေသွားခဲ့သည်။ ထိုတစ်ဝက်ဖုံးထားသော မျက်နှာမှပင် သူက သူမသည် သူမြင်ဖူးသမျှ အလှဆုံး အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်ဟု သေချာနေခဲ့သည်။
သူတို့၏ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများအတွင်း သူက ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်တစ်ခုကို ထားခဲ့ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အကောင်းဆုံးအလင်းရောင်ဖြင့် တင်ဆက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် သူ၏လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်တော့မည်အပြု... သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။
"အား..."
နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချရင်း ရဲမက်လင်က လှည့်ကာ မြို့ဝန်ရုံးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူက အနည်းဆုံးတော့ အစ်မလေးလျိုကို သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် ပြန်တွေ့နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ယခုအခါတွင် လျိုဇီဂျင်းမှာ ဖန်းချိုးယောင်၏ ဆွဲခေါ်မှုဖြင့် လမ်းနှစ်လမ်းအကွာသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။
"ချိုးယောင် ဘာလို့ဒီလောက်လောနေရတာလဲ။ ငါက ရဲမက်လင်ကို သူတို့ပုံမှန်အမှုတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်လဲဆိုတာကို ပိုမေးချင်သေးတယ်။ ဒါမှငါတို့နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကြုံရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိမှာ"
"ငါ့ကိုအပြစ်မတင်နဲ့ အစ်မဇီဂျင်း အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကိုဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာ"
"အစ်ကိုကြီးကျန်း"
လျိုဇီဂျင်းက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
"သူပြန်ရောက်နေပြီလား"
"ငါမင်းတို့နောက်မှာ တစ်ချိန်လုံးရှိနေခဲ့တာ"
ကျန်းပေရန်၏အသံက ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး လျိုဇီဂျင်းကို လန့်သွားစေသည်။
"ငါမင်းတို့ကို နောက်တစ်ခုသင်ပေးမယ်၊ အမှုအခင်းတွေကလွဲလို့ ရဲမက်တွေနဲ့ သိပ်ပြီး မပတ်သက်နဲ့ သူတို့က ဟိုသူခိုးတွေထက် သိပ်မသာဘူး"
"ဟင်"
လျိုဇီဂျင်းမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။
သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရဲမက်များမှာ အားနည်းသူများကို ကာကွယ်ပြီး တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်သော မြင့်မြတ်သည့်ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည်။ သူတို့က သူခိုးများနှင့် ဘယ်လိုတူနိုင်မည်နည်း။
သူတို့၏ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာငါးခုကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ တဖြည်းဖြည်းနားလည်လာလိမ့်မယ်။ လောလောဆယ်တော့ ငါ့ကိုသာယုံလိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့..."
ညီမလေးငါးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့က ရဲမက်များ သူခိုးများနှင့် ဘယ်လိုတူနိုင်သည်ကို နားမလည်သေးသော်လည်း သူတို့၏အစ်ကိုကြီးကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့မြို့မှ ထွက်ခွာပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က မြေပုံတစ်ချပ်ကို ဖြန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ဒီည တည်းခိုခန်းမှာ မတည်းတော့ဘူး။ ငါတို့အပြင်မှာ စခန်းချမယ်၊ ဒါက မင်းတို့အတွက် လေ့ကျင့်မှုကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်"
"နားလည်ပါပြီ"
ညီမလေးများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။