အစ်ကိုကြီးက ဒီလောက်တောင် အရည်အချင်းရှိနေတာ
Vol. 3 Ch. 34
ညီညာသော မြေနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူပြီး ညီမလေးများကို သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စခန်းကို တည်ဆောက်စေသည်။
မိန်းကလေးငါးယောက်လုံးမှာ အပြင်ဘက်တွင် ညအိပ်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ယွီကွေ့ရွှေက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွက်ဖျင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ တဲကြီးတစ်လုံးပဲ ဆောက်ကြရင်ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့အားလုံး ဒီည အတူတူအိပ်လို့ရတာပေါ့"
"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"
ဖန်းချိုးယောင်က ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။
လျိုဇီဂျင်းကလည်း ဒီစကားကိုကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ၏သဘောတူညီမှုကို ပြသလိုက်သည်။
သို့သော် တစ်နာရီကြာသွားသည့်တိုင် ကျန်းပေရန်မှာ ချက်ပြုတ်ရန် မီးမွှေးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ညီမလေးငါးယောက်မှာတော့ တဲကိုမည်သို့ထောင်ရမည်ကို ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သည်။
"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ငါတဲတွေကို ဒီလိုပဲဆောက်ကြတယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတာပါ၊ ဘာလို့ တောင့်တောင့် မဆောက်နိုင်ရတာလဲ"
ယွီကွေ့ကျွေးက သစ်သားတိုင်ထူထူတစ်ချောင်းကို ကိုင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါတို့... အစ်ကိုကြီးကို မေးသင့်လား"
ယွီကွေ့မြောင်က ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့..."
ယွီကွေ့ကျွေးက တွေဝေသွားသည်။
အတူတကွခရီးထွက်လာခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ညီမလေးငါးယောက်မှာ သူတို့၏အစ်ကိုကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို နားလည်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။ သူသာ ကူညီရန် အစမဖော်လျှင် သူ့ကိုမေးခြင်းက အဆူခံရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။
ဒီအချိန်မှာ လျိုဇီဂျင်းက စကားပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့သာ ဒီလိုဆက်ပြီးရုန်းကန်နေရင် ဒီညတကယ်ပဲ မြေကြီးပေါ်မှာ အိပ်ရတော့မယ်ထင်တယ်။ ငါအစ်ကိုကြီးကို သွားမေးလိုက်မယ်"
"မဟုတ်ဘူး"
ယွီကွေ့ရွှေက ရုတ်တရက်အော်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက အစ်မဇီဂျင်းအတွက် အရမ်းမတရားဘူး။ ငါတို့အမြဲတမ်း အစ်မနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မသွားမယ်"
"အဆင်ပြေပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးက မင်းတို့ထင်သလောက် မတင်းကျပ်ပါဘူး။ ငါ—"
"မဟုတ်ဘူး ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မပဲဖြစ်ရမယ်"
ဒီလိုပြောပြီးနောက် ယွီကွေ့ရွှေက ကျန်းပေရန်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။
"အား"
လျိုဇီဂျင်းက သူမကို တားတော့မည်အပြု ယွီကွေ့ကျွေးနှင့် ယွီကွေ့မြောင်တို့က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်စီကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့အစ်မကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီမှာပဲစောင့်နေပါ အစ်မဇီဂျင်း"
"ဒါဆိုရင်... ကောင်းပြီလေ"
လျိုဇီဂျင်းမှာ စိတ်ပျက်မှုများပြည့်နေသော နှလုံးသားဖြင့် ပြန်ထိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ဖြောက်
သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ချိုးပြီး မီးထဲသို့ပစ်ထည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ယွီကွေ့ရွှေချဉ်းကပ်လာသော်လည်း မော့ပင်မကြည့်ပေ။
"တောင်အောက်မဆင်းခင်မှာ မင်းတို့ခန်းမက တဲဘယ်လိုဆောက်ရမလဲဆိုတာ မသင်ပေးလိုက်ဘူးလား"
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ သင်ပေးပါတယ်..."
ယွီကွေ့ရွှေက ခေါင်းငုံ့ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျန်းပေရန်၏ လေသံမှာ အထူးတလည်တင်းမာနေခြင်းမရှိသော်လည်း မြှောက်ပင့် ပြောဆိုမှုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသော ယွီကွေ့ရွှေအတွက် အနည်းငယ်ဝေဖန်သံပါသော မေးခွန်းတစ်ခုကပင် သူမကို ရှက်ရွံ့သွားစေရန် လုံလောက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမက သူ့ကိုတိုက်ရိုက်မေးရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဆက်ပြောလေ ဘာကိုနားမလည်တာလဲ"
"ကြေးဆက်စပ်ပစ္စည်းတွေက အရမ်းပြန့်ကျဲနေပြီး ဘယ်အပိုင်းက ဘယ်အပိုင်းနဲ့ဆက်ရမလဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့နားမလည်ဘူး"
"ကောင်းပြီ ငါမင်းတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ်သင်ပေးမယ်"
ထိုသို့ပြောပြီး ကျန်းပေရန်က မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူတို့တဲဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများ သူတို့ဘာသာသူတို့ တဲမဆောက်နိုင်ခြင်းမှာ ကျန်းပေရန်၏ မျှော်လင့်ချက်အတွင်းမှာပင် ရှိသည်။
ဒီကမ္ဘာရှိ တဲများမှာ တိုင်နှစ်ချောင်းကို ကန့်လန့်ဖြတ်လိုက်ရုံဖြင့် ထောင်နိုင်သော ခေတ်သစ်တဲများထက် များစွာပိုရှုပ်ထွေးသည်။
ဒီမှာ တဲများတွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ကြေးဆက်စပ်ပစ္စည်း ၁၀၂ ခုအထိရှိပြီး ၎င်းတို့ကို တပ်ဆင်ရန် နည်းလမ်းပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသည်။ အစပြုသူများအတွက် သေချာပေါက် လွယ်ကူသောအလုပ်မဟုတ်ပေ။
လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများအနားသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က အထိုင်နဲ့အဖု ဆက်စပ်ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို ကောက်ကိုင်ပြီး ညီမလေးငါးယောက်ကို သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဂရုတစိုက်ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် တဲအများစုကို တပ်ဆင်ရာတွင် သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"
သူတို့၏တဲကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပုံပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ညီမလေးငါးယောက်က ပျော်ရွှင်စွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်ကြသည်။
ထိုညတွင် ညစာစားပြီး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က မီးပုံဘေးတွင်ထိုင်ပြီး မိန်းကလေးများကို ပြောလိုက်သည်။
"သွားအိပ်ကြတော့။ ငါကင်းစောင့်ပေးမယ်"
ညီမလေးငါးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။ ကောင်းသောညပါ အစ်ကိုကြီး"
ထို့နောက် သူတို့က စိတ်အားထက်သန်စွာ တဲထဲသို့ တွားသွားဝင်ရောက်သွားကြသည်။
တဲအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရယ်မောသံများကို နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းမခါဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူတို့က စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေးမစ်ရှင်တစ်ခုထွက်နေသလိုမထင်ရပေ၊ ပို၍တူသည်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ဆောင်းဦးပေါက်ခရီးထွက်ခြင်း ဖြစ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့အသက်အရွယ်တွေကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီငါးယောက်က အထက်တန်း ကျောင်းသူလေးတွေလောက်ပဲ ရှိမှာ။
သူတို့ ဒီလောက်အပူအပင်ကင်းမဲ့နေတာက သဘာဝပဲ။
သို့သော် ချိုအချိန် (မနက် ၁ နာရီမှ ၃ နာရီ) သို့ရောက်သည့်တိုင် တဲအတွင်းမှ ကစားသံ စကားပြောသံများမှာ ရပ်တန့်မသွားသေးပေ။
ကျန်းပေရန်မှာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လျှောက်သွားရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။
"အချိန်မတော်တော့ဘူး အနားယူကြတော့၊ ငါတို့မနက်ဖြန် ခရီးရှည်သွားရဦးမယ်"
"ဟုတ်"
တဲအတွင်းမှ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်းအဖြေက ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျေနပ်သွားသော ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မီးပုံဘေးမှ သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။ သူက ထင်းများထပ်ထည့်ပြီး "မေ့ပျောက်သွားစေတဲ့ဝတ်စုံ" ၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဆက်လက်စဉ်းစားနေသည်။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်ခန့်အကြာတွင် ခဏတာ လူးလွန့်နေခဲ့သော ယွီကွေ့ရွှေက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
"ငါအိပ်မပျော်ဘူး"
"ငါကောပဲ"
ယွီကွေ့ကျွေးက ပထမဆုံးတုံ့ပြန်သူ ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် အခြားမိန်းကလေးသုံးယောက်ကလည်း သူတို့လုံးဝအိပ်မပျော်ကြောင်း ဝင်ပြောကြသည်။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့နည်းနည်းလောက် စကားဆက်ပြောကြမလား"
ယွီကွေ့ရွှေက အကြံပြုလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက ငါတို့ကိုဆူမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"
ယွီကွေ့မြောင်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ပိုပြီးနီးနီးကပ်ကပ်စုပြီး တိုးတိုးလေးပြောကြရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက ငါတို့ကို ကြားမှာမဟုတ်ဘူး"
"အကြံကောင်းပဲ"
ယွီကွေ့ရွှေ၏ အဆိုပြုချက်ကို မိန်းကလေးအားလုံးက ချက်ချင်းလက်ခံလိုက်ကြသည်။
မကြာမီပင် သူတို့ငါးယောက်လုံးမှာ စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စုဝေးနေကြသည်။
"ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေလောက်ပြီ ဟုတ်တယ်မလား"
ညီမလေးငါးယောက်က အချင်းချင်းပြုံးပြလိုက်ကြသည်။
ယွီကွေ့မြောင်က တဲပေါ်တွင်ကျနေသော အစ်ကိုကြီး၏အရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အကြံပြုလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးက ငါတို့ကိုမကြားနိုင်မှတော့ ငါတို့သူ့အကြောင်းပြောကြရင် ဘယ်လိုလဲ"
"သဘောတူတယ်"
ယွီကွေ့ကျွေးက ဦးဆောင်ပြီး အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်းစတင်လိုက်သည်။
"မနေ့က အဲ့ဒီအစီအရင်ကို တကယ်ပဲ အစ်ကိုကြီးက ဖျက်ခဲ့တယ်လို့ မင်းတို့ထင်လား"
ယွီကွေ့ရွှေက အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်။
"တော်စမ်းပါ တကယ်ပဲ အစီအရင်က သူ့ဘာသာသူပျက်သွားတယ်ဆိုတဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ဆင်ခြေကို တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်ယုံတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်"
"ငါမယုံပါဘူး"
ယွီကွေ့ကျွေးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါက တခြားသူတွေအားလုံး ငါနဲ့အတွေးတူတူပဲလားဆိုတာ သေချာချင်လို့ပါ"
"ရှူး တိုးတိုး"
ယွီကွေ့ကျွေး၏ လေသံမှာ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသွားသောကြောင့် အခြားမိန်းကလေး လေးယောက်က သူမကို ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်စေလိုက်သည်။
"ဟုတ်သား ဟုတ်သား"
ယွီကွေ့ကျွေးက အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက အစီအရင်ကို ဘယ်လိုဖျက်ခဲ့တယ်လို့ မင်းတို့ထင်လဲ။ ငါတစ်ခါက ငါ့အဖေဆီက ကြားဖူးတာတော့ အစီအရင်တစ်ခုကို အတွင်းကနေဖျက်ရတာက အပြင်ကနေ ဖျက်ရတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုခက်တယ်တဲ့"
"ဟုတ်ပါ့ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအစီအရင်က ကြောက်စရာကြီး။ ငါမကြာခင်မှာပဲ ခေါင်းမူးလာတာ"
ဖန်းချိုးယောင်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
"ငါကောပဲ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုအစီအရင်မျိုးလဲတော့မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ငါတို့ပိုလျှောက်လေ ပိုခေါင်းမူးလေပဲ ငါ့နှလုံးသားက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ခုန်နေခဲ့တာ"
ယွီကွေ့မြောင်က အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ မနေ့က အရမ်းကြောက်နေခဲ့တာ အစ်ကိုကြီးသာမရှိခဲ့ရင် ငါတို့အခု ဓားပြတွေလက်ထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ ဟုတ်တယ်မလား"
"ဟုတ်တယ် ဒါဆိုရင် မေးခွန်းက ကျန်နေသေးတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက အဲ့ဒီအစီအရင်ကို ဘယ်လို ဖျက်ခဲ့တာလဲ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ အစ်ကိုကြီးက နီလာနှလုံးခန်းမက ဟုတ်တယ်မလား။ ကြယ်တာရာအစီအရင်ခန်းမကမှ အစီအရင်တွေ သင်တာမဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့..."
ယွီကွေ့ကျွေးက သူမ၏စကားများကို ရုတ်တရက်ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးက အရာတော်တော်များများကို သိပုံပဲ သူငါတို့အတွက်ပြင်ဆင်ပေးတဲ့ ကောက်ရိုးဦးထုပ်တွေနဲ့ ဖိနပ်တွေက ဘယ်လောက်ထူးခြားလဲဆိုတာ မင်းတို့သတိထားမိလား။ ငါလမ်းပေါ်မှာ ဘယ်သူမှငါ့ကိုသတိမထားမိဘဲ လျှောက်သွားရတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"
"ငါတို့ဒါကို အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိတယ်"
အခြားမိန်းကလေးလေးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။
"နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်"
ဖန်းချိုးယောင်က အဲ့ဒီညက အစ်ကိုကြီးက သူမကိုဘယ်လိုကယ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြောတော့မည်အပြု အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သူမစကားကိုမျိုချကာ အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။
"ငါတော်တော်သေချာတယ် အဲ့ဒီဆေးလုံးက အစ်ကိုကြီးကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ထားတဲ့အရာတစ်ခုခုပဲ။ သာမန်ဆေးလုံးတွေမှာ အဲ့ဒီမွှေးရနံ့မရှိဘူး"
ယွီကွေ့ရွှေက ဖန်းချိုးယောင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မွှေးရနံ့အကြောင်းပြောရရင် အစ်ကိုကြီးချက်လုပ်တဲ့ ပန်းပေါင်းတစ်ရာပျားရည်က အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင်မွှေးတယ်။ ငါဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ နေကာအဝတ်စကို ချွတ်ဖို့တောင် စိတ်မလိုလားဘူး"
သူတို့ငါးယောက်လုံး နောက်ထပ်တက်ကြွသော ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်အတွင်း ကျန်းပေရန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယွီကွေ့မြောင်က လေးစားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးက ဒီလောက်တောင် အရည်အချင်းရှိနေတာကို ငါတို့ဂိုဏ်းဝင်ပြီး ဒီလောက်ကြာတာတောင် သူ့ဂုဏ်သတင်းကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တစ်ခါမှမကြားဖူးရတာလဲ"
ယွီကွေ့ကျွေးက တဲပေါ်မှ ကျန်းပေရန်၏အရိပ်ကို တိတ်တဆိတ်လှမ်းကြည့်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့... သူ့ကိုတိုက်ရိုက်ပဲ သွားမေးကြရင် ဘယ်လိုလဲ"