လမ်းမှာ မတရားတာတွေ့ရင် သွားကြည့်ကြရအောင်
Vol. 3 Ch. 35
"ဖြောက်"
လေပြေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားရာ မီးပုံထဲမှ မီးပွားနှစ်စ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တဲအဖုံးကိုမပြီး အပြင်သို့ထွက်လာသော လျိုဇီဂျင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။
"မအိပ်သေးဘူးလား"
ကျန်းပေရန်က ခေါင်းလှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ သူက လက်ထဲမှ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ချလိုက်သည်။
အတွင်းထဲမှာပင် ဆင်ခြေကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သော လျိုဇီဂျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်မ တကယ်ပဲ အိပ်မပျော်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် ညကင်းစောင့်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီးကို အဖော်ပြုပေးမလို့ ထွက်လာခဲ့တာ။ အနာဂတ်အတွက် လေ့ကျင့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"
လျိုဇီဂျင်း စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းပေရန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာသုံးခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
[ရွေးချယ်စရာ ၁: "အင်း ဗိုက်ဆာနေလို့လား။ မုန့်နည်းနည်းစားမလား" ဟု ပြောပါ။ ဆုလာဘ်: တောက်ပနေမင်း နတ်မန္တန် (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]
[ရွေးချယ်စရာ ၂: ထိုင်ခုံငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး လျိုဇီဂျင်းကို သင့်ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းပါ။ ဆုလာဘ်: ဝိညာဉ်ငါးပါး တစ္ဆေကျင့်စဉ် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်လတ်တန်း)]
[ရွေးချယ်စရာ ၃: "လေ့ကျင့်တယ်ဆိုမှတော့ အထီးကျန်ခြင်းကို ကျင့်သားရအောင် အရင်စလုပ်လိုက်။ ငါလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကိစ္စတချို့ရှိနေလို့ ဒီနေရာကို မင်းကိုပဲ အပ်ခဲ့မယ်" ဟု ပြောပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် +၁]
တွေဝေမနေဘဲ ကျန်းပေရန်က တတိယရွေးချယ်မှုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ရင်း သူက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လျိုဇီဂျင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"လေ့ကျင့်တယ်ဆိုမှတော့ အထီးကျန်ခြင်းကို ကျင့်သားရအောင် အရင်စလုပ်လိုက်။ ငါလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကိစ္စတချို့ရှိနေလို့ ဒီနေရာကို မင်းကိုပဲ အပ်ခဲ့မယ်"
[ရွေးချယ်မှုတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်: ကြံ့ခိုင်မှု +၁]
"ဟင်..."
လျိုဇီဂျင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ကျန်းပေရန်မှာ ညအမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
'ကြည့်ရတာ အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို တကယ်ပဲ မကြိုက်ဘူးထင်တယ်...'
သက်ပြင်းချရင်း လျိုဇီဂျင်းက ကျန်းပေရန် ခုနကထိုင်သွားသော ထိုင်ခုံငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသလို အစ်ကိုကြီး၏ အေးစက်သော အမူအရာကိုလည်း အနည်းငယ် နှစ်သက်မိနေသည်။
မကြာမီပင် တဲအဖုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် မတင်လိုက်ပြီး ယွီညီအစ်မသုံးယောက်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းပြူထွက်လာကြသည်။
"အစ်ကိုကြီးရော"
"သူ သူ့တဲကို ပြန်သွားတာလား"
"အစ်မဇီဂျင်း အဆူခံလိုက်ရသေးလား"
ခေါင်းခါရင်း လျိုဇီဂျင်းက လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးက ကိစ္စတချို့ရှိလို့ဆိုပြီး ငါ့ကိုတစ်ယောက်တည်း ကင်းစောင့်ခိုင်းထားခဲ့တယ်"
"ဒီလိုလား..."
ညီအစ်မသုံးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
"အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တာပဲ"
......
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းပေရန်မှာ တောအုပ်ငယ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
အစောပိုင်းက ဖြတ်သွားစဉ် သူက ဒီနေရာတွင် အသုံးဝင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ ပေါက်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။
မူလက သူက နောက်မှပြန်လာပြီး ခူးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါမှာတော့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပင်။
"ပင်းနဲလီယာ တာနာတာ" တစ်ပင်ကို ဂရုတစိုက်ခူးပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က နောက်တစ်ပင်ကို ရှာဖွေရန် မတ်တပ်ထရပ်စဉ် စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ အသစ်ခေါ်ယူထားသော ညီလေးများကို လေ့ကျင့်ရန် ထုတ်ဆောင်သွားစဉ်က သူက ရွေးချယ်စရာများပေါ်လာစေရန် အဖွဲ့မှ တိတ်တဆိတ်ခွဲထွက်ရန် အခွင့်အရေးများ ရှာဖွေရလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ဒီညီမလေးငါးယောက်နှင့်အတူ သူက ထိုသို့သောဒုက္ခများ မရှိခဲ့ပေ။
စကားအနည်းငယ်ပြောရုံဖြင့် ရွေးချယ်စရာများ ပေါ်လာနိုင်ပြီး ၎င်းတို့မှာ မကြာခဏဆိုသလို မြေကမ္ဘာအဆင့်မှ စတင်သည်၊ တကယ့်ကို "အန္တရာယ်များတဲ့အခြေအနေ" ပင်။
ဒီအဖြစ်က လှပသောညီမလေးများနှင့် ဝေးဝေးနေရန် သူ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။
သူသေချာသည်မှာ အကယ်၍ ဒီအဖွဲ့ထဲတွင် အမျိုးသားတပည့်အနည်းငယ် ပါဝင်ခဲ့လျှင် သူသည် ယခု အဝါရောင် သို့မဟုတ် အနက်ရောင်အဆင့် တာဝန်များစွာကိုပင် ပြီးမြောက်ပြီးလောက်ပြီ။
တစ်နာရီအကြာတွင် ဖန်းချိုးယောင်နှင့် အခြားသူများကို သူတို့တဲများထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် နောက်ဆုံးတွင် ဖျောင်းဖျပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်းက မီးပုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း သမ်းဝေလိုက်သည်။ သူမက ညကင်းစောင့်ခြင်းမှာ ထင်သလောက်မလွယ်ကူကြောင်း နားလည်သွားသည်၊ ပင်ပန်းပြီး ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။
"မင်းအိပ်ချင်ရင် ပြန်သွားပြီး အနားယူလိုက် ဒီကနေစပြီး ငါတာဝန်ယူလိုက်မယ်"
ရုတ်တရက်အသံကြောင့် လန့်သွားသော လျိုဇီဂျင်းက မျက်တောင်အကြိမ်များစွာ ခတ်လိုက်ပြီးမှ သူမရှေ့မှ ပုံရိပ်ကို မှတ်မိသွားသည်။
"အစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်လာပြီလား။ ကိစ္စပြီးသွားပြီလား"
"အင်း"
ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုကြီးကိုပဲ အပ်လိုက်ပါတော့မယ်"
လျိုဇီဂျင်းက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တဲသို့ လျှောက်သွားကာ အဖုံးကိုမလိုက်သည်။
သို့သော် အထဲသို့မဝင်ခင်မှာပင် သူမက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး"
"ပြော"
ကျန်းပေရန်က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...။ ကောင်းသောညပါ အစ်ကိုကြီး"
"အင်း ကောင်းသောညပါ"
......
မနက်ခင်းနှောင်းပိုင်းအချိန်တွင် ကျန်းပေရန်က မီးပုံကိုငြှိမ်းသတ်ပြီး ညီမလေးများကို အိပ်ရာမှ နှိုးလိုက်သည်။
တကယ်ပဲ လူငယ်ဆိုသည်မှာ ဇွဲသတ္တိများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ ညဉ့်နက်မှ အိပ်သော်လည်း ညီမလေးငါးယောက်လုံး ချက်ချင်းနိုးထလာကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ မျက်လုံးများတောက်ပကာ တက်ကြွနေကြသည်။
တဲများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ခြောက်ယောက်သားအဖွဲ့မှာ ဂိုဏ်းသို့ပြန်ရာလမ်းပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
"ချွင်" "ချွင်"
"ညီမလေး မင်းအရင်သွား"
"ဟွန့်။ ဒီနေ့မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး"
......
သူတို့ တောအုပ်ငယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ကျန်းပေရန်က မလှမ်းမကမ်းမှ တိုက်ခိုက်သံများကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။
သဘာဝအတိုင်း လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများကလည်း ကြားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကမှ မလှုပ်ရှားပေ။
သူတို့က ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာသို့ သွားရာလမ်းတွင် အလားတူအခြေအနေတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အစ်ကိုကြီးက ကြားဝင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေသော လမ်းညွှန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"သွားကြည့်ကြရအောင်"
"အား"
ညီမလေးငါးယောက်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏အစ်ကိုကြီးကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူက တိုက်ခိုက်သံများ၏ ရင်းမြစ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်ရင်း ငါးယောက်သားမှာ ဒီနေ့ နေအနောက်က အမှန်တကယ်ထွက်ရမည်ဟု တိတ်တဆိတ်အံ့ဩနေကြပြီးမှ အလျင်အမြန် နောက်သို့လိုက်ပါသွားကြသည်။
ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် ဒီကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူတိုက်ခိုက်သံကို ကြားလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ရှေ့၌ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
[ရွေးချယ်စရာ ၁: ချက်ချင်းထွက်ခွာပါ။ ဆုလာဘ်: အဆိပ်ငွေ့သုံးလွှာ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]
[ရွေးချယ်စရာ ၂: တိုက်ခိုက်သံများနောက်သို့ လိုက်ပြီး အကူအညီပေးပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် +၁]
တိုက်ပွဲမှာ ကျန်းပေရန်၏အဖွဲ့နှင့် မဝေးလှပေ။ မကြာမီပင် သူတို့က မြင်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် နှစ်ဖက်လုံးကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံးမှာ ချီကျင့်ကြံခြင်း တတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူက လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"သွားပြီး သူတို့ကို ခွဲလိုက်။ ငါမင်းတို့ကို ကာပေးမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
ထိုသို့အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားလေးယောက်က သူတို့၏ဓားများကိုဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ပွဲထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
"ဘယ်သူလဲ"
မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်စုံတိုနှင့် အပြာရောင်ခေါင်းစည်းပတ်ထားသော ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက လျိုဇီဂျင်း"
သူမပြန်ဖြေရင်း လျိုဇီဂျင်းက ရွှေကွင်းတပ်ဓားမတစ်ချောင်းကို ပက်ထုတ်ပြီး ဒဏ်ရာရနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်သည်။
"ဒါက စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဝင်မပါနဲ့"
ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်အမျိုးသားက လျိုဇီဂျင်းထံသို့ သူ၏တုတ်ကို လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖန်းချိုးယောင်က "အရိပ်မဲ့ခြေလှမ်း" သိုင်းကွက်ဖြင့် အလွယ်တကူ ပက်ထုတ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ပြိုင်ဘက်များမှာ လွယ်လွယ်နှင့်နိုင်မည့်သူများမဟုတ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်အမျိုးသားက အော်ဟစ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက လျိုဇီဂျင်း ဟုတ်လား ကောင်းပြီ ဒီရန်ငြိုးကို မှတ်ထားလိုက် နင်နောင်တရစေရမယ်"
ထိုသို့ပြောပြီး သူက သူ၏တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
"ညီအစ်ကိုတို့ ဆုတ်ခွာ"
"ဟုတ်ကဲ့"
အခြားသူများက အလျင်အမြန် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုရပ်ပြီး ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်အမျိုးသားနောက်သို့ လိုက်ပါကာ တောနက်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
ထိုအုပ်စု လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကယ်တင်ခံရသောအဖွဲ့မှ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးက လျိုဇီဂျင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က မိုးပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက ကူချင်းယွဲ့ပါ ကျွန်တော်တို့ အခက်အခဲကြုံနေချိန်မှာ အစ်မလေးလျိုက ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့ အလွန်အမင်း အကြွေးတင်သွားပါတယ်"
အခြားသူများကလည်း သူတို့၏လက်နက်များကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
လျိုဇီဂျင်းက အရိုအသေပြန်ပေးတော့မည်အပြု သူမနောက်မှ စူးရှသော "ချွင်" ဟူသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
လန့်သွားသော သူမက ဝေ့ခနဲလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါကို နောက်ပြန်လာတဲ့မြားလို့ခေါ်တယ်။ နောက်တစ်ခါ ရန်သူတွေကို မောင်းထုတ်တဲ့အခါ သတိထားနေ၊ သူတို့က တကယ်ပဲ ထွက်သွားတာ မဟုတ်နိုင်ဘူး"
ကျန်းပေရန်က သူ၏ဓားကိုနှိမ့်ချပြီး ထိပ်နှစ်ဖက်ချွန် အလယ်ဖောင်းပြီး အသွားလေးစုံပါတဲ့ မြားတစ်စင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သူက ၎င်းကို လျိုဇီဂျင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဆူးချွန်မြားပဲ။ အမှတ်တရအနေနဲ့ သိမ်းထားလိုက်"