ပြိုင်ပွဲဝင်သူများ
Vol. 2 Ch. 16
လော့ချန်တို့လူစု ထွက်ခွာသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သလင်းပြာလောင်းကစားရုံတွင် ဆွေးနွေးသံများ ပြင်းထန်စွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အခြေအနေက အလွန်အမင်း စည်ကားနေသည်။
လော့ချန်၏ ယနေ့ပြသခဲ့သော စွမ်းဆောင်မှုက လူအများကို အံ့အားသင့်စေပြီး မျှော်လင့်မထားသည့်အတိုင်း ထူးကဲလှသည်။
ချီရှန်မြို့၏ ပထမဆုံး အသုံးမကျသူဟု သမုတ်ခံရသော လော့ချန်က တစ်လမပြည့်မီမှာပင် ခန္ဓာသန့်စင်မှု အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး ချီထင်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ကာ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေ။ ထိုဖြစ်ရပ်က လူအများကြားတွင် နောက်ထပ် အချိန်အကြာကြီး စကားဝိုင်းထဲ၌ ဆွေးနွေးစရာ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။
သလင်းပြာလောင်းကစားရုံအပြင်ဘက်တွင်...
“လော့ချန်သခင်လေး ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား…” ချင်အိမ်တော်ထိန်းက တလေးတစား မေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသော လော့မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များပင်လျှင် လော့ချန်ကို ကြည့်ရှုသည့် အကြည့်များက ယခင်နှင့် မတူတော့ပေ။
လော့ချန်သည် လက်သီးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလျက် ပြန်ပြောလိုပ်၏။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…”
ချီထင်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ခံယူခဲ့ရာ သူ၏လက်သည် အနည်းငယ် ထုံကျင်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချီထင်သည် အမှန်တကယ် အားမထည့်ခဲ့သလို သိုင်းပညာကိုပင် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူတို့ကြား ကွာဟချက်သည် သိသာထင်ရှားလှသည်။
“အားထည့်ရမယ်… တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးကို တက်လှမ်းရမယ်…”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလျက် ဘေးတွင်ရှိသော လော့ချီထံ အကြွေးစာချုပ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို ယူထားလိုက်… သင်ခန်းစာတစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်ထား... ဘယ်သူ့ကိုမဆို မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ရမ်းယုံလို့မရဘူး…”
လက်ထဲရှိ အကြွေးစာချုပ်ကိုကြည့်ရင်း လော့ချီသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ခဲထားပြီး မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။
သူသည် လော့ချန်က ထိုမျှ သန်မာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့သလို လော့ချန်သည် ယခင်က သူ့အပေါ် ပြုမူခဲ့သည်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့အတွက် ထောက်ခံပေးလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ပြုမူပုံများကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူသည် တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
လော့မိသားစုအိမ်တော် ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီး...
လော့မိသားစု၏ အကြီးအကဲများသည် အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေကြပြီး နည်းလမ်းများကို တိုင်ပင်နေကြသည်။
လူတိုင်းက မိမိအမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြပြီး အဓိကအားဖြင့် အသံနှစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်မျိုးမှာ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ပြီး လူကို ပြန်တောင်းရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မျိုးမှာ ငွေကြေးပြင်ဆင်ကာ လူကို ပြန်လည်ရွေးယူရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနည်းလမ်း နှစ်ခုစလုံးသည် လက်တွေ့ကျပုံ မရချေ။
လော့မင်ရှန်သည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသည့်အတွက် လော့မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားသည် လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုတို့နှင့် လုံးဝ ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။
ထို့ပြင် မိသားစုသည် အချိန်တိုအတွင်း ငွေကျပ်သုံးဆယ့်ရှစ်သိန်းကို စုဆောင်းနိုင်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
“အဖေ… ချီကလေးကို ကယ်တင်ပေးပါ…”
လင်ယန်သည် ပုံမှန်အချိန်ထက် ကျက်သရေရှိမှု လျော့နည်းသွားပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လော့မင်ရှန်ကို တောင်းပန်စွာ ကြည့်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
လူအုပ်ကြီး၏ ဆွေးနွေးသံများကို နားထောင်ရင်း လော့မင်ရှန်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။
“လူကို ပြန်ရွေးဖို့ပဲ သွားကြစို့… တောင်ပိုင်းကွင်းပြင်ဈေးကွက်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံအစုရှယ်ယာကို လွှဲပေးလိုက်ပါ... လင်မိသားစုနဲ့ ချီမိသားစုက ငါတို့ရဲ့ တောင်ပိုင်းကွင်းပြင်ဈေးကွက်ကို မကြာခဏ လိုချင်နေတာဆိုတော့ သူတို့လည်း သဘောတူလိမ့်မယ်…”
“တောင်ပိုင်းကွင်းပြင်ဈေးကွက်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံအစုရှယ်ယာ… အိမ်တော်သခင် ဒါက ငါတို့ လော့မိသားစုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်စေမှာပဲ…”
လော့မင်ရှန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့မိသားစု၏ အကြီးအကဲများစွာသည် သဘောမတူကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။
တောင်ပိုင်းကွင်းပြင်ဈေးကွက်သည် လော့မိသားစု၏ စီးပွားရေး၏ ငါးပုံသုံးပုံခန့်ဖြစ်ပြီး ချီရှန်မြို့တွင် လော့မိသားစု ရပ်တည်မှု၏ အဓိကအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို လွှဲပေးလိုက်ပါက မိမိကိုယ်ကို သေကြောင်းကြံစည်သလို ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုလိုက်ပြီ…”
လော့မင်ရှန်သည် အနည်းငယ် အာဏာသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကာ လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်၏။ “လူတွေရှိနေသရွေ့ မိသားစုမှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်… မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို အန္တရာယ်ကြုံလာရင်လည်း ငါ ဒီလိုပဲလုပ်မယ်…”
လူအုပ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမှ ထပ်မံ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
“သွားကြစို့… အရင်ဆုံး လူကိုပြန်ခေါ်လာမယ်… နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်တိုင်ပင်ကြမယ်…”
လော့မင်ရှန်သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လော့မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦး ခန်းမကြီးထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာသည်။
“အိမ်တော်သခင်… လော့… လော့ချီသခင်လေး ပြန်ရောက်လာပါပြီ…”
“ဘာလဲ…”
“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…”
လူအုပ်ကြီးက အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်တို့ လူစုတစ်စုက ဝင်ရောက်လာသည်။
“ချီကလေး…”
မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လော့ချီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ယန်သည် ချက်ချင်း ငိုကြွေးလျက် ပြေးထွက်သွားပြီး ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“သားရယ်… အမေ့ကို သိပ်စိတ်ပူသွားစေတာပဲ… အမေ့ကိုကြည့်ပါဦး… ဘယ်နားမှာ ဒဏ်ရာရထားလဲ…”
“အမေ… သားဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…”
လော့ချီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်ရင်း အကြည့်များက အနည်းငယ် လက်ခနဲဖြတ်သွားပြီး မသိစိတ်အရ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…”
လော့မင်ရှန်က မေးလိုက်သည်။
တခြားသူများလည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုနေရာတွင် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ဆွေးနွေးပြီးစီးခါစအချိန်တွင် လူက ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။
လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုက ရုတ်တရက် ကရုဏာစိတ်ဖြစ်ပေါ်ပြီး လူကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ချင်အိမ်တော်ထိန်းက ထွက်လာပြီး ပြောပြလိုက်သည်။
"အိမ်တော်သခင်… ကိစ္စကဒီလိုပါ…”
ချင်အိမ်တော်ထိန်းသည် သလင်းပြာလောင်းကစားရုံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို အကျဉ်းချုပ်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။
ချင်အိမ်တော်ထိန်းက မမြန်မနှေး ပြောပြသည်ကို လူအုပ်ကြီးက နားထောင်ရင်း နှလုံးခုန်သံများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။
အထူးသဖြင့် ချီမိသားစုမှ ချီထင် ပေါ်ထွက်လာသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီး၏ အသက်ရှူသံများပင် ပိုမိုလေးလံလာသည်။
ချင်အိမ်တော်ထိန်းက ပြောပြပြီးသွားသောအခါ ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်သည်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များအားလုံးသည် လော့ချန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
“ချန်လေး… ဒါ တကယ်ပဲလား…”
လော့မင်ရှန်သည် လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်ထဲရှိသည့် မေးခွန်းကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် လူအများက စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားရပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့်… ကျွန်တော် ချီထင်ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ခံယူနိုင်ခဲ့ရုံပါ… သူမကလည်း အားအပြည့်မထည့်ခဲ့ပါဘူး…”
"ဟမ်…"
လော့ချန်၏ ဝန်ခံမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခန်းမကြီးထဲတွင် အသက်ရှူသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချီထင်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းပြီးသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုးထွက်လိုက်သော လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် ကြုံသလို ခံယူနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။
“ဟား... ဟား... ဟား… ကောင်းတယ်... မြေးလေး… ဒါနဲ့တင် အံ့ဩစရာပဲ…”
လော့မင်ရှန်၏ မျက်နှာသည် ယခင်က မှိုင်းမှုန်နေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးကာ ရယ်မောလျက် လူအုပ်ကြီးကိုကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်မယ့်သူတွေကို အတည်ပြုလို့ ရပြီမဟုတ်လား…”
လူအုပ်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
လော့ချန်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်သို့ တက်လှမ်းပြီးဖြစ်ပြီး ချီထင်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို မရှုံးနိမ့်ဘဲ ခံယူနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် လော့ချီရှင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့်အဆင့်ရှိပြီး အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသည်မှာ သေချာသည်။
ယခုအခါ လော့ချင်ဝမ်နှင့် လော့ဖေ့တို့ထဲမှ မည်သူက ပိုမိုထူးချွန်သည်ကိုသာ ဆုံးဖြတ်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။
လော့ချင်ဝမ်နှင့် လော့ဖေ့တို့ကို ခန်းမကြီးထဲသို့ ခေါ်ယူလာသောအခါ လော့ဖေ့သည် တိုက်ရိုက်ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
သူသည် လော့ချင်ဝမ်နှင့် ယခင်ကတည်းက ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေဖြစ်ပြီး သီးသန့်တွင် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ဖူးသည်။ လော့ချင်ဝမ်၏ စွမ်းအားသည် သူ့ထက် အနည်းငယ် သာလွန်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့်သူများကို အတည်ပြုလိုက်ပြီး ၎င်းတို့မှာ လော့ချန်၊ လော့ချီရှင်နှင့် လော့ချင်ဝမ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်တို့သုံးဦးကို ကြည့်လျက် မှာကြားလိုက်သည်။
“အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲရောက်ဖို့ တစ်လလောက် အချိန်ကျန်သေးတယ်… ဒီအချိန်အတွင်း မင်းတို့အားလုံး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရမယ်… လိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိရင် အကြောက်တရားမရှိဘဲ ပြောလို့ရတယ်… မိသားစုက မင်းတို့လိုအပ်ချက်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်… မင်းတို့ အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရလဒ်ရအောင် ကြိုးစားကြစမ်း…”
“ဟုတ်ကဲ့…”
ထိုအချိန်တွင် လော့ဟန်သည် လော့ချီကို ဆွဲခေါ်လာပြီး လော့ချန်အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်ယန်သည် ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသည်။
လော့ဟန်သည် လော့ချီကို တစ်ချက်ပုတ်လျက် တင်းကြပ်စွာဖြင့် သူ၏သားကို ပြောခိုင်းလိုက်၏။
“မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်စကား မပြောသေးဘူးလား…”
“လော့ချန်အစ်ကို… တောင်းပန်ပါတယ်…”
လော့ချီသည် ခေါင်းကိုနှိမ့်ချလျက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ငုံ့ထားသည်။
ထို့နောက် ဘေးတွင်ရှိနေသော လင်ယန်၏မျက်နှာက အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။
ယခင်က သူမသည် လော့ချန်ကို အကြီးအကျယ် မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လော့ချန်ကသာ သူမ၏သားကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။
လော့ချန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မိသားစုသားတွေကို အပြင်လူတွေက အနိုင်ကျင့်တာကို ဘယ်လိုလုပ်ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ…”
“ဟား... ဟား… ပြောတာကောင်းတယ်… ကိုယ့်မိသားစုတွေကို အပြင်လူတွေ အနိုင်ကျင့်လို့ မဖြစ်ဘူး…”
လော့မင်ရှန်သည် စိတ်အားထက်သန်မှု မြင့်တက်နေပြီး ထရပ်လိုက်ကာ လော့ချန်၏လက်ကို ဆွဲလျက် မှာကြားလိုက်သည်။
“ဧည့်ခံပွဲ ပြင်ဆင်လိုက်ကြစမ်း… ဒီနေ့ ငါ အရမ်းပျော်နေတယ်… ခွက်နှစ်ခွက်လောက် သေချာသောက်မယ်…”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့ချီ၏ အကြည့်များက ပိုမိုမှိုင်းမှုန်သွားသည်။
လင်ယန်က ချော့မော့လျက် ပြောလိုက်၏။
“ချီကလေး… စိတ်မညစ်ပါနဲ့… ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ သောက်လိုက်ရုံနဲ့ ခဏတာပဲ သန်မာလာနိုင်တာ… မင်းက ကြယ်ငါးပွင့်လှံဝိညာဉ်ကို နိုးထထားတဲ့သူဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ထူးချွန်ထင်ရှားပြီး တခြားသူတွေကို ကျော်လွှားနိုင်မှာပါ…”
တခြားသူများကဲ့သို့ပင် လင်ယန်သည်လည်း လော့ချန်က ကျိမိသားစု၏ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို သုံးစွဲခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ထားပြီး ထို့ကြောင့်သာ ထိုမျှလျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနိုင်ခဲ့သည်ဟု ယူဆထားသည်။
ဧည့်ခံပွဲတွင် လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်ကို ၎င်း၏ ညာဘက်ခြမ်းနေရာတွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။
သလင်းပြာလောင်းကစားရုံ ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် လော့ချန်သည် မိသားစုအတွင်း၌ မိမိအတွက် နေရာတစ်ခုကို ရယူထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဧည့်ခံပွဲသည် ညနေပိုင်းအထိ ဆက်လက် ကျင်းပခဲ့ပြီး လော့မင်ရှန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်အထိ သောက်သုံးခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာများ မရှိခဲ့ပါက ဆက်လက် သောက်သုံးနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။
“ချန်လေး… သူများတွေ ဘယ်လိုထင်ထင်… မင်းက အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ မြေးကောင်းလေးပဲ…”
ထွက်ခွာမသွားမီ လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်သီးကို မသိစိတ်အရ တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက အဘိုးသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထခဲ့သည်ဟု သိရှိသွားသော်လည်း ထိုအချက်က တစ်စက်ကလေးမျှပင် ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။
အဘိုး၏ ဝေးကွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကတိသစ္စာပြုလိုက်သည်။ ထိုတစ်ကြိမ် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် မိသားစုအတွက် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုကို သေချာပေါက် ရယူပေးမည် ဖြစ်၏။
ထို့ပြင် ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးကို ရှာဖွေပြီး အဘိုး၏ဒဏ်ရာကို ကုသပေးရမည် ဖြစ်သည်။