ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့် ဧရာမမြွေ

ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲများသာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို စုစည်းနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဟောက်သံများသည် ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အသံလာရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့လှည့်ပြီး အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားသည်။

“ကျွတ်…”

လော့ချန် ထွက်ပြေးသွားသည့်အချိန်တွင် ၎င်း၏ နေရာတွင်ရှိသော သစ်ပင်များသည် တောင်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူသော နတ်ဆိုးနွားတစ်ကောင်က ဝင်ရောက်တိုက်မိပြီး တိုက်ရိုက်ကျိုးသွားသည်။

ထိုနတ်ဆိုးနွားသည် ခန္ဓာကိုယ်အရှည်မှာ လေးမီတာကျော်ရှိပြီး ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ငွေရောင်ဦးချိုနှစ်ချောင်းထွက်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျောက်သားတုံးများကဲ့သို့ ဖုထစ်ထနေသည်။ ၎င်းသည် ရွေ့လျားနေသော တောင်ကမူတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

“ငွေဦးချိုကျောက်နွား…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း အမြန်နှုန်းကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။ မှန်ကန်စွာပင် ၎င်းသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ ဖြစ်သည်။

ငွေဦးချိုကျောက်နွားသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အနိမ့်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ခုခံကာကွယ်မှုစွမ်းရည်မှာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ရာ ရှိသည်။ ဓားနှင့်တိုက်ရိုက်ထိခိုက်မှုပင်လျှင် ထိခိုက်နိုင်စွမ်းမရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တစ်လွှာရှိ သိုင်းသမားများပင် ၎င်းကို ရှောင်ရှားရသည်။

“ထရိန်း…”

ငွေဦးချိုကျောက်နွားသည် အဆုံးစွန်ထိ ဒေါသထွက်ကာ လော့ချန်ကို အရူးအမူး လိုက်လံဖမ်းဆီးလာသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သေးငယ်သော သစ်ပင်များသည် ခါးလည်မှနေ၍ တိုက်ရိုက်ကျိုးသွားကြသည်။

လော့ချန်သည် ၎င်းကိုကြည့်ရင်း နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်လာသည်။ အကယ်၍ ၎င်းနွားကြီး၏ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပါက မသေလျှင်ပင် အရေခွံတစ်ခုလုံး ပြည့်စုံစွာ ဆုတ်ဖြဲခံရမည်ဖြစ်သည်။

လုံ့လမထားရဲသဖြင့် လော့ချန်သည် နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းများ ထည့်ထားသော အထုပ်ကိုပင် စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲတွင် ဘယ်ညာရှောင်ပြေးကာ လမ်းကျဉ်းသော နေရာများကို ရွေးချယ်ပြေးသွားသည်။

သစ်ပင်များသည် တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ကျိုးသွားပြီး ငွေဦးချိုကျောက်နွားသည် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရူးအမူး လိုက်လံပြေးလာသည်။ နှစ်ဖက်အကွာအဝေးက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

"မီတာသုံးဆယ်... မီတာနှစ်ဆယ်... ဆယ်မီတာ..."

အနောက်မှ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော အသံမြည်သံကို ခံစားရပြီး လော့ချန်၏ ဦးခေါင်းအရေပြားက ထုံကျင်လာသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ၎င်း၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

တောအုပ်၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းလာပြီး မနီးမဝေးတွင် ကျောက်သားတောင်ကြားတစ်ခုရှိကာ ၎င်း၏အလယ်တွင် လူတစ်ဦးကျော်အကျယ်ရှိသော အက်ကွဲရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ၎င်းသည် ထိုနေရာမှ မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးတွင်သာ ရှိသေးသည်။

ငွေဦးချိုကျောက်နွားသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။

“တောင်တန်းတွေကို လှုပ်ခတ်စေ…”

သိုင်းဝိညာဉ်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်မှ ခုန်တက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို ညာလက်သီးတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး အောက်သို့ အပြင်းအထန် ထိုးချလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ငွေဦးချိုကျောက်နွားသည် လော့ချန်က လှည့်ပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် အဆင်သင့်မဖြစ်ဘဲ ထိုလက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်သည် မီတာအနည်းငယ်ခန့် လျှောထွက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ထိုထိခိုက်မှု၏ သက်ရောက်မှုကို အသုံးချပြီး ကျောက်တောင်ကြား၏ အက်ကွဲရာဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ကျွမ်းပစ်ပြီးနောက် အက်ကွဲရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ဘုန်း…”

ကျောက်တောင်ကြီးက တုန်ခါသွားသည်။

လော့ချန်သည် ကျောက်တောင်ကြား၏ အက်ကွဲရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ငွေဦးချိုကျောက်နွားသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်း၏ ဧရာမတိုက်ခိုက်မှုအင်အားဖြင့် ကျောက်တောင်ကို ထိမှန်ကာ ကျောက်သားများ ပြိုကျပြီး အပိုင်းအစများ လွင့်စဉ်သွားသည်။ လော့ချန်က နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အက်ကွဲရာ အပြင်ဘက်တွင် ပိုမိုကြီး‌မားသော အရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ငွေဦးချိုကျောက်နွား၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်ကိုက်လိုက်သည်။

ထိုဧရာမသားရဲသည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ငွေဦးချိုကျောက်နွား၏ ဧရာမဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ဆွဲဖြဲလိုက်ကာ သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်။

“ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ... မီးမြူခိုးကျားသစ်…”

လော့ချန်က အေးစက်သောလေကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ပြေးသွားသည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်အနိမ့်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့်ဆိုပါက သူက အနည်းငယ် ရင်ဆိုင်နိုင်သေးသော်လည်း ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့်ဆိုပါက သေရန်လမ်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။

သို့သော် ကံကောင်းစွာဖြင့် မီးမြူခိုးကျားသစ်က အစာစားနေဆဲဖြစ်ပြီး လော့ချန်ကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။

လော့ချန်သည် စွန့်စားရဲခြင်းမရှိသဖြင့် ကျောက်တောင်ကြားမှ တခြားတစ်ဖက်သို့ ထွက်ပြေးကာ ဆယ်မိုင်ကျော်အကွာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိသွားပြီးမှသာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် ကံကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ရင်း မျက်ခုံးများ တွန့်တက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက အတင်းအဓမ္မ ထွက်ပြေးလာရသဖြင့် ဦးတည်ရာကို ခွဲခြားမထားနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူသည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမှန်း မသိရှိတော့ပေ။ နတ်ဆိုးတောအုပ်၏ ဗဟိုဧရိယာသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီလားဟုပင် မသိရှိပေ။

လော့ချန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ကို အေးအေးထားရန် အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ နတ်ဆိုးတောအုပ်၏ ဗဟိုဧရိယာသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဟုပင် ယူဆထားသော်လည်း နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဖုံးကွယ်ထားသော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သစ်ပင်အခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ လော့ချန်၏ တင်းမာနေသော အာရုံများသည် ပြေလျော့သွားပြီး ညာလက်တွင် မီးလောင်သလို နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ညာလက်တစ်ခုလုံး ရောင်ရမ်းနေပြီး လက်သီးတွင် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ပဲ…”

လော့ချန်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုတစ်ကြိမ်တွင် အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာနိုင်ခြင်းက တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းပင်။

“အို့…”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် အံ့သြမှု အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နွေးထွေးလာသည်ကို ခံစားရပြီး ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လော့ချန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ စွမ်းအားသည် သိသာစွာ မြင့်တက်လာပြီး ပေါင်ငါးရာကျော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လော့ချန်သည် အဆုံးစွန်ထိ မထိန်းနိုင်ဘဲ နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

စွမ်းအားက ပေါင်ငါးရာကျော်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အိပ်မက်မက်နေသည့် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် စွန့်စားလာတာလည်း အလဟဿတော့ မဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ…”

လော့ချန်က နားလည်လိုက်သည်။ ယခင်က အသက်ရှင်သန်ရန်နှင့် သေဆုံးရန် တစ်မျှင်သာကွာသော အခြေအနေတွင် ၎င်း၏ အလားအလာများကို အဆုံးစွန်ထိ ဖိအားပေးထုတ်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်ပြီးနောက် ၎င်း၏စွမ်းအားက ဆက်လက်မြှင့်တင်နိုင်သေးသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်အောက်တွင် သူက အကြွင်းမဲ့အာဏာရှင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နောင်လာမည့် လေ့ကျင့်မှုများအတွက်လည်း မယုံနိုင်စရာ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

“အခုဆိုရင် ချီတုံဆယ်ယောက်တောင် ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး…”

လော့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ယခုအခါ သူ၏အခြေအနေကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး ဦးစွာ တစ်ညလုံး အနားယူပြီး နောက်နေ့တွင် ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးနှင့် ပတ်သက်၍ ယခုအခါ သူသည် ထပ်မံစဉ်းစားရန် မရည်ရွယ်တော့ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်၏ အတွေ့အကြုံပြီးနောက် ၎င်းသည် ထိုဧရိယာက သူလှည့်လည်သွားလာနိုင်သည့်နေရာမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီမီးမြူခိုးကျားသစ်နဲ့ မတွေ့ရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်…”

လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးသော်လည်း ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။

သစ်ပင်အခေါင်းထဲမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လော့ချန်သည် မှတ်ဉာဏ်ကို အားကိုးကာ သတိထားလျက် ပြန်လည် လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

“ရွှီ…”

သိပ်မဝေးသေးသည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ် တွန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီတာထောင်‌ပေါင်းများစွာအကွာက ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ လွှမ်းမိုးနေပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ထိ တက်လှမ်းနေသည်။ ဝေးဝေးမှ ကြည့်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မည်းနက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဧရာမမြွေတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထိုဧရာမမြွေသည် သစ်တောအုပ်ထဲတွင် မာန်ထောင်လျက် ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ကြီးမားသော ပါးစပ်မှ မည်းနက်သော အလင်းတန်းများကို ဖြာထုတ်နေသည်။

ထိုအလင်းတန်းများ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် သစ်ပင်များက အလုံးလိုက် ပြိုလဲသွားပြီး တောင်တန်းများက ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုသတ္တဝါလဲ…”

ထိုဧရာမမြွေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်သည် အေးစက်သောလေများ ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသတ္တဝါက ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲကို ကျော်လွန်နေသည်။ ၎င်းသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လော့ချန်၏ ဦးခေါင်းအရေပြားကို ပို၍ထုံကျင်စေသည်မှာ ထိုဧရာမမြွေသည် သစ်ပင်များကို ဖျက်ဆီးလျက် သူရှိရာသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်လာနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။