ယွမ်မန်လီနှင့် နဂါးအကြေးသီး
Vol. 2 Ch. 20
“ဒီလောက်အထိ ကံဆိုးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”
အကွေ့အကောက်များစွာဖြင့် ချည်နှောင်လာသော ဧရာမမြွေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် ညည်းညူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းလှည့်ပြေးသွားသည်။
“ဘုန်း… ဘုန်း…”
ဧရာမမြွေက ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မြေကြီးက တုန်ခါနေပြီး သစ်ပင်များကျိုးသွားကာ မည်သည့်အရာမှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အသက်ရှူသံ အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းနှင့် လော့ချန်အကြား အကွာအဝေးသည် မီတာနှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ နီးကပ်လာသည်။
“ဒီလောက်မြန်နေတာလား… ဟမ်…”
လော့ချန်သည် ဘာလုပ်ရမည်မသိ ဖြစ်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဧရာမမြွေ၏ရှေ့တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ နောက်တွင် အပြာရောင် ဧရာမငှက်တစ်ကောင်က လွင့်ပျံနေပြီး ၎င်းသည် ရတနာဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ဝိုင်းပတ်လျက်ရှိပြီး ခြေဖဝါးများက မြေပြင်နှင့်မထိဘဲ ဧရာမမြွေဖြာထုတ်လိုက်သော မည်းနက်သော အလင်းတန်းများကို ရှောင်ရှားနေသည်။
“ဟင်…”
လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ တွေးစရာမလိုဘဲ ထိုဧရာမမြွေသည် ထိုအမျိုးသမီးက ဆွဲဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။ နောက်ထပ် မည်းနက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက တောအုပ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး လော့ချန်နှင့် အကွာအဝေး ငါးဆယ်လှမ်းမပြည့်သော နေရာတွင် ကျရောက်သွားသည်။
“ကျွတ်…”
ထိုမည်းနက်သော အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် သစ်ပင်များက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး တောအုပ်ထဲတွင် ဖြောင့်တန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ၏ အရွက်များက လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
“အဆိပ်ပါတယ်ဟ…”
လော့ချန်က အနံ့ဆိုးများကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မူးဝေလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အေးမြသော ခံစားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရွှင်လန်းလာသည်။
“သံမဏိသစ်ခွ…”
လော့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မနေ့ညက ဒဏ်ရာပြန်လည်သက်သာရန်အတွက် သံမဏိသစ်ခွဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်သုံးခဲ့ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဆေးစွမ်းအား အနည်းငယ်ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဤမြွေအဆိပ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ၎င်းက ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပေ။
“ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး…”
ဧရာမမြွေက ပို၍နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော့ချန်သည် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ဧရာမကျောက်တုံးတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားပြီး ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ကျောက်တုံးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။
လူတစ်ယောက်နှင့် မြွေတစ်ကောင်က လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာသည်။
ထိုအချိန်မှသာ လော့ချန်က ထိုအမျိုးသမီး၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဆံပင်များက ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး မျက်ခုံးများက လမင်းကွေးကဲ့သို့ လှပသည်။ မျက်နှာတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့်အခါ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှ၏။
လော့ချန်ကို အကြီးမားဆုံး ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ လှပသော အမူအရာများမဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏သိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။
ထိုအပြာရောင် ဧရာမငှက်က ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အပြာရောင်မီးလျှံများ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ကြယ်ဆယ်ပွင့်တို့ တောက်ပနေသည်။
"ကြယ်ဆယ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်…"
လော့ချန်က နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထိုမျှအင်အားကြီးမားသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို သူက ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ ယခု အခြေအနေသည် အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး မျက်ခုံးများအကြားတွင် မည်းနက်သော အဆိပ်အရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်မှာ ဧရာမမြွေ၏ အဆိပ်များက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“ရွှတ်…”
ထိုအမျိုးသမီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျောက်တုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျောက်တုံးနောက်တွင်ရှိသော လော့ချန်ကို တစ်ချက်မြင်လိုက်သည်။
မျက်လုံးလေးခုက အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည့်အခါ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် အံ့သြမှု အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ ထိုနေရာတွင် လူရှိနေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားပုံ ရသည်။
မျက်ခုံးများက အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးက ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်နင်းလိုက်ကာ ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲပြီး တခြားတစ်ဖက်သို့ လွင့်ပျံသွားသည်။
သို့သော် ထိုတစ်ခဏအတွင်း နှောင့်နှေးသွားသည့်အချိန်အတွင်း ဧရာမမြွေသည် ရုတ်တရက် အရှိန်နှင့်အတူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ဧရာမပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
“ရွှတ်…”
ရေပုံးအရွယ်အစားရှိပြီး မည်းနက်သောအလင်းတန်းတစ်ခုက အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များက ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းခံရသည်။
“ကောင်းကင်နှလုံးဓားတစ်ချက်…”
ထို့နောက် ရှောင်လွှဲ၍မရသဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရှစ်မီတာကျော်ရှိသော အပြာရောင် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများက ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ လွှမ်းမိုးလာကာ မြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးလှိုင်းများက လေထုကို အနံ့ဆိုးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ၎င်း၏လှပသော မျက်ခုံးများအကြားတွင် မည်းနက်သော အဆိပ်အရိပ်များက ပိုမိုသိသာထင်ရှားလာသည်။
“ခွီး…”
ဧရာမမြွေက အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာကာ ၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်က မာန်ထလျက် ရပ်တည်နေပြီး ဧရာမအမြီးကို ဖြတ်လှည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမအမြီးက ကြီးမားသော သံမဏိရိုက်တံကဲ့သို့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးဆီသို့ ထိုးချလိုက်သည်။
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြာရောင် အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို အန္တရာယ်ထဲမှ ပွတ်ကာသီကာရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် လော့ချန်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားသော ဧရာမကျောက်တုံးက ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။
လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် ထိတွေ့ခံရပြီး ကြီးမားသော အန္တရာယ်ခံစားမှုတစ်ခုက စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အမြန်နှုန်းကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို ဧရာမမြွေက နောက်ထပ် မည်းနက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖြာထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ရှိရာနေရာကို ဖောက်ထွင်းလိုက်သည်။ အိမ်အရွယ်အစားရှိသော ထိုကျောက်တုံးက ချက်ချင်း အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဘုန်း…”
ထို့နောက် ထိခိုက်မှု၏ လှိုင်းအကြွင်းအကျန်ဖြင့်သာ တုန်ခါသွားသည့်အခါ လော့ချန်က အတွင်းကလီစာများ ဆူပွက်လာသလို ခံစားရပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်ရာ သွေးပူတစ်ချက် ဖျန်းထွက်သွားသည်။
“ဒီလောက်ဝောာင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေတာလား… ဒါ ကြယ်လေးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်မယ်…”
လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွား၏။ အကယ်၍ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့ပါက ယခုအခါ ထိုကျောက်တုံးနှင့် တူညီသော အဆုံးသတ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
“လှမ်းယူလိုက်…”
လော့ချန်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သံမဏိသစ်ခွဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးဆီသို့ လက်ချောင်းများဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူသည် ၎င်း၏ ယခုစွမ်းအားဖြင့် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးမရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပြီး ယခုအခါ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးကိုသာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ဆေးလုံးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏လှပသော မျက်လုံးများက တောက်ပလာကာ တစ်ချက်သောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်ခုံးများအကြားရှိ မည်းနက်သော အဆိပ်အရိပ်များက လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်။
“ခွီး…”
ဧရာမမြွေက ကောင်းကင်ဆီသို့ မော့ဟောက်လိုက်ပြီး ထပ်မံထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုတစ်ကြိမ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသမီးက ထွက်မပြေးတော့ဘဲ ဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော အပြာရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်က ၎င်း၏ဓားအစွန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုအပြာရောင်ကြာပန်းက လေထဲတွင် ပြည့်ဖြိုးလာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို အိမ်အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားသွားကာ ဧရာမမြွေကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
“ဗျည်း...”
ဓားစွမ်းအင်များက မြွေ၏ အကြေးခွံများပေါ်တွင် ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ မီးပွားများ ထောင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမမြွေက တိုက်ရိုက်လွင့်ထွက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
လော့ချန်က ၎င်းကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ထိုမျှ အင်အားကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။
“ကောင်းကင်နှလုံးဓားတစ်ချက်…”
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး နောက်ထပ် ဓားသတ်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရတနာဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အပြာရောင် သေးသွယ်သည့်အလင်းတန်းတစ်ခုက လေထဲတွင် 'လက်ခနဲ' ဖြတ်သွားသည်။
“ရွှပ်…”
ဧရာမမြွေ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် ချက်ချင်း ပန်းကန်အရွယ်အစားရှိသော သွေးပေါက်တစ်ခု ဖောက်ထွင်းခံရပြီး ဒဏ်ရာပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးနှင့်အသားများက မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။
“ခွီး…”
ဧရာမမြွေက ကောင်းကင်ဆီသို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးကိုကြည့်ရင်း ၎င်း၏သွေးဆာနေသော မျက်လုံးနီများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကာ ချက်ချင်းလှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။
လော့ချန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုဧရာမမြွေက ထိုမျှပြတ်သားစွာ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ထွက်ပြေးသွားသော ဧရာမမြွေကိုကြည့်ရင်း မလိုက်လံတော့ဘဲ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကိုကြည့်ကာ ဝဲပျံဆင်းသက်လာသည်။
“မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား…”
လော့ချန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ယမ်းလိုက်ပြီး… “သွေးစွမ်းအင်တစ်ချက် တုန်ခါသွားတာပဲ… ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… အဲ့ဒီမြွေက ကြယ်လေးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲလား…”
“ကြယ်လေးပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ အနက်ရောင်ရွှေမြွေ…”
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးရှိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး… အဲ့ဒါက အနက်ရောင်ရွှေမြွေရဲ့အဆိပ်ကို အတိအကျ တုံ့ပြန်နိုင်တယ်… မင်းက အခုချိန်မှာ ငါ့ကို အဆိပ်ဖြေပေးမထားရင် ဒီနေ့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီနတ်ဆိုးတောအုပ်ထဲက ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”
လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် တီးတိုး ညည်းညူလိုက်သည်။
သူသည် ဘေးဒုက္ခမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းနေရင်း ထိုအမျိုးသမီးကြောင့်သာ ထိုအန္တရာယ်ထဲသို့ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို ဤအမျိုးသမီးလည်း တွေးမိပုံရသည်။ ၎င်း၏မေးစေ့များက အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့နာမည် ယွမ်မန်လီ… မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ…”
“လော့ချန်…”
ယွမ်မန်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို အကဲခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ပဲရှိသေးတာ… နတ်ဆိုးတောအုပ်ရဲ့ ဗဟိုဧရိယာထဲကို ဘာလာလုပ်တာလဲ…”
“ဝိညာဉ်ဆေးရှာဖို့ လာတာ…”
လော့ချန်က ဖုံးကွယ်ခြင်းမပြုဘဲ ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဝိညာဉ်ဆေးရှာဖို့တဲ့လား…”
ယွမ်မန်လီသည် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ခဏတိတ်ဆိတ်နေရင်း ၎င်း၏လက်ထဲတွင် အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် အပင်တစ်ပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအပင်သည် အမြင့်နှစ်ပေရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မည်းနက်နေကာ မည်းနက်သော မြွေငယ်တစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ အပင်၏ထိပ်တွင် လက်မအရွယ်အစားရှိသော အမည်းရောင်ရွှေသွယ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော အသီးနှစ်လုံး ရှိသည်။
ယွမ်မန်လီသည် ထိုအသီးတစ်လုံးကို ခူးယူလိုက်ပြီး လော့ချန်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ “ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဆေး… နဂါးအကြေးသီး… ယူထားလိုက်…”
လော့ချန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။
ယွမ်မန်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရာ ပြောလိုက်သည်။
“အခုနလေးတင် ငါ ဒီနဂါးအကြေးသီးကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရတာ… ခူးယူတဲ့အချိန်မှာ မတော်တဆ အနက်ရောင်ရွှေမြွေရဲ့ အဆိပ်မြူခိုးက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခံရတယ်… မင်းမရှိရင် ဒီနေ့ ငါ ဒီလိုအသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါ မင်းရထိုက်တဲ့အရာပဲ…”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
လော့ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နဂါးအကြေးသီးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ထိုနဂါးအကြေးသီးဖြင့် အဘိုး၏ဒဏ်ရာက ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“အနက်ရောင်ရွှေမြွေက သိပ်ဝေးဝေးထွက်သွားတာမဟုတ်နိုင်ဘူး… ငါ မင်းကို နတ်ဆိုးတောအုပ်ထဲက ခေါ်ထုတ်သွားပေးမယ်…”
ယွမ်မန်လီက စကားမပြောဘဲ လော့ချန်၏ ညာလက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခြေဖျားတစ်ချက်နင်းလိုက်ရာ သူတစ်ယောက်လုံးက ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်နှင့်တူစွာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို မီတာရာချီ ထွက်ခွာသွား၏။