ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း - ငါ မင်းကို မှတ်ထားပြီ

"အား..."

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလေးချိန်ကင်းမဲ့မှုက လော့ချန်အား ယွမ်မန်လီ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို မသိစိတ်အလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားစေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းကြောင့် လော့ချန်မှာ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အားတင်းကာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်များက လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါက ပျံသန်းခြင်း...”

စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု ကျန်ရှိနေသော်လည်း လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ များစွာ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခြင်း၊ မိုးမြေကို လှည့်လည်ခရီးသွားခြင်းသည် သိုင်းသမားတိုင်း၏ အိပ်မက်ဖြစ်သည်။ လော့ချန်လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်ပင်။

“ကြားဖူးတာက စွမ်းအားအဆင့်က ထုံရွှမ်သုံးဆင့်ကိုရောက်ရှိရင် ခဏတာ ပျံသန်းနိုင်တယ်တဲ့... တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းနိုင်ရမယ်...”

လော့ချန်က တစ်ယောက်တည်း တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ဘေးသို့လှည့်ကာ ယွမ်မန်လီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယွမ်မန်လီက အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဆင်ယင်ထားပြီး သူမ၏ပြည့်ဖြိုးလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အလှက မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ၏ သေးသွယ်သော ခါးသည် ဆုပ်ကိုင်လို့ရနိုင်လောက်အောင် ကျဉ်းမြောင်းပြီး အသားအရေမှာ ဆောင်းရာသီ၏ နှင်းဖြူအလား ကြည်လင်တောက်ပကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့နေသည်။ သူမ၏မွှေးရနံ့က ဖျော့တော့စွာ လှည့်ပတ်ဝေ့ဝဲလျက် ရှိ၏။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်မှတစ်ဆင့် ယွမ်မန်လီက ထူးချွန်ထက်မြက်သော အလှတရားရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

“သူက ငါ့ထက် အသက်သိပ်မကြီးဘူး... ဒါပေမဲ့ ထုံရွှမ်အဆင့်သိုင်းသမားဖြစ်နေပြီ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်တောင် ပိုပြင်းထန်နိုင်သေးတယ်...”

လော့ချန်က စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သောခံစားချက်ဖြင့် တွေးတောမိ၏။ ချီရှန်မြို့က အလွန်သေးငယ်လွန်းသည်။ ထိုမြို့တွင် ဘုရင်အလား လွှမ်းမိုးထားသည်ပင်ဖြစ်စေ အပြင်လောကရှိ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မထိုက်တန်သည့် အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လော့ချန်က ချီရှန်မြို့မှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချီရှန်မြို့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်နေပါက ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်သာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်ဟောင်ကဲ့သို့ ထူးချွန်သူများကို လိုက်မီရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

လော့ချန်က တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်များက အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

“ရှေ့မှာ ခဏရပ်လို့ရမလား...”

လော့ချန်သည် ထိုနေရာက သူ နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းများကို စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော နေရာဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားပြီး ယွမ်မန်လီကို မေးလိုက်သည်။

ယွမ်မန်လီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးစွာလှည့်လိုက်ကာ ကွင်းပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပြီ... အဲဒါတွေ ဒီမှာပဲ ရှိသေးတာပဲ...”

လော့ချန်က မြက်ပင်ပုံထဲတွင် ဝှက်ထားသော အထုပ်ကို တစ်ချက်တွေ့လိုက်ပြီး အပြေးသွားယူလိုက်သည်။

လော့ချန်က အထုပ်ကိုကောက်ယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ဘေးဘက်ရှိ ချုံပုတ်ထဲမှ ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအရာက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော အစွယ်နှစ်ချောင်းပါသည့် ဧရာမဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ ထိုဝံပုလွေက လော့ချန်ဆီသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ တဟုန်ထိုး ခုန်ဝင်လာသည်။

ဤနေရာသည် နတ်ဆိုးတောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုနယ်မြေဖြစ်သည့်အတွက် လော့ချန်က အမြဲတစေ သတိထားနေခဲ့သည်။ ဝံပုလွေ ထွက်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် သူ၏စိတ်အစွမ်းက ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာသည်။

“မြေသိမ့်တုန်လက်သီး...”

လော့ချန်က ဗီဇအလျှောက်လှည့်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ထုရိုက်လိုက်သည်။ ပြည့်စုံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော တောင်ခွင်းလက်သီးစွမ်းရည်သည် လျှပ်စီးအလျင်ဖြင့် ချောမွေ့စွာ ထွက်ပေါ်သည်။

"ဘုန်း..."

လော့ချန်သည် ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဝံပုလွေကြီးလည်း အရှိန်ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ သုံးမီတာ၊ လေးမီတာခန့် နောက်ဆုတ်သွားရ၏။

ဝံပုလွေကြီးက ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်...

"ချီ..."

အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက်ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နွားတစ်ကောင်ခန့် ကြီးမားသော ဝံပုလွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလယ်မှ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားကာ သွေးများ လွင့်စဉ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွမ်မန်လီက လှမ်းလာပြီး သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မင်းက တကယ်ပဲ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ဟုတ်ရဲ့လား...”

ယွမ်မန်လီ၏ အံ့အားသင့်မှုမှာ အကြောင်းမရှိပေ။ ယခင်က ထိုဝံပုလွေသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် အနိမ့်ဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲ ဓားစွယ်ဝံပုလွေဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တစ်သို့ ရောက်ရှိသော သိုင်းသမားနှင့် ညီမျှ၏။

သာမန် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် ၎င်း၏ တစ်ချက်ရိုက်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ပေ။ သို့သော် လော့ချန်က ထိုရိုက်ချက်ကို ခံနိုင်ရုံသာမက ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ပြန်လည်တွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယွမ်မန်လီသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ခြေနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလာပြီး တီးတိုးပြောသည်။

“ဓားစွယ်ဝံပုလွေကို တွန်းထုတ်နိုင်တဲ့ အင်အားနဲ့ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့... မင်းက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီလား...”

“ဟုတ်တယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယွမ်မန်လီ၏ မျက်လုံးများက တဖျတ်ဖျတ်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူမက ထူးချွန်ထက်မြက်သူများစွာကို တွေ့ဖူးခဲ့သော်လည်း ခန္ဓာသန့်စင်မှု၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ကာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူများမှာ အနည်းငယ်သာရှိ၏။

ထိုသူများသည် များသောအားဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မျိုးရိုးမှဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝိညာဉ်ဆေးများဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် လော့ချန်ကမူ အလွန်သာမန်ပုံပေါက်နေသည်။

“မင်းတစ်ယောက်တည်း နတ်ဆိုးတောအုပ်ထဲကို ဝင်လာတာဆိုတော့ ဒီအနီးအနားက မြို့တစ်မြို့ထဲကလူဖြစ်မယ်နော်... မင်းရဲ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုခုထဲ မဝင်သေးဘူးထင်တယ်... ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား...” ယွမ်မန်လီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်၏ နှလုံးသည် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းသုံးခုအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသော အမွေအနှစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းသည် သိုင်းသမားများစွာ၏ အိပ်မက်ထဲက သိုင်းပညာသင်ယူရာနယ်မြေ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူကြားဖူးသည်မှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များတွင် အောက်ခြေအဆင့်တပည့်များသည်ပင် အနိမ့်ဆုံး အလယ်အလတ်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။

“ဝင်ချင်ပါတယ်...”

ထိုသို့သော အခွင့်အရေးကို လော့ချန်က လက်လွတ်မခံချင်ပေ။ ၎င်းသည် သူ ချီရှန်မြို့မှ ထွက်ခွာလိုသည့် ဆန္ဒနှင့်လည်း ကိုက်ညီလှသည်။

ယွမ်မန်လီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ လော့ချန်လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားတံဆိပ်ပဲ... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကိုရောက်တဲ့အခါ ဒီတံဆိပ်ပြားကိုပြလိုက်ရင် မင်းက ဂိုဏ်းတပည့်ဖြစ်လာနိုင်တယ်...”

လော့ချန်က ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုတံဆိပ်ပြားက လက်ထဲတွင် အေးစက်စက်ဖြစ်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းခန့် အကျယ်ရှိသည်။ အရောင်မှာ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ကြည်လင်တောက်ပကာ အတွင်း၌ “ယွမ်” ဟူသော စာလုံးတစ်လုံး ထွင်းထားသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး...”

ထို “အစ်မကြီး” ဟူသော ခေါ်သံကြောင့် ယွမ်မန်လီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“သွားကြမယ်...”

ထို့နောက် ယွမ်မန်လီက လော့ချန်ကိုဆွဲလျက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ သွားလာနေပြီး မကြာမီမှာပင် နတ်ဆိုးတောအုပ်၏ အစွန်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဟယ် တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်...”

လော့ချန်က ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှေ့ဘက်ရှိ တောအုပ်အစွန်းတွင် လူရိပ်တစ်ခုက အတောင်ကျယ်သော သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အလား သစ်တောအုပ်ထဲတွင် လျှောစီးလာပြီး လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထိုသူသည်လည်း ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်သည့် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရောက်လာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်မန်လီ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ကွင်းပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"ရှူး..."

ရောက်လာသူက အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး အသက်ရှူပြီးစမျှအတွင်းမှာပင် အနီးသို့ ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဆင်ယင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

“မာန်လီ၊ မင်း ဘာမှမဖြစ်တာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ... ငါမင်းကို ကယ်ဖို့လာမလို့ပဲ... အဲဒီ မြွေကြီးက ဘယ်မှာလဲ...”

ထိုလူငယ်သည် ယွမ်မန်လီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ လှမ်းလာသည်။ သို့သော် ယွမ်မန်လီက လော့ချန်၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် မှုန်ကုပ်သော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယွမ်မန်လီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျင်းမင် မင်း နည်းနည်းနောက်ကျသွားပြီ... ရွှေမည်းရောင်မြွေကြီးကို ငါမောင်းထုတ်လိုက်ပြီ...”

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုအရ လော့ချန်သည် ယခင်က သူတို့နှစ်ဦးသည် နဂါးအကြေးသီးကို အတူတကွ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ရွှေမည်းရောင်မြွေကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသည့်အခါ ကျင်းမင်သည် ယွမ်မန်လီကို ထားခဲ့ကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းမိ၏။

ကျင်းမင်ဟုခေါ်သော လူငယ်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“သူက ဘယ်သူလဲ...”

ယွမ်မန်လီက ခပ်ပြတ်ပြတ်သာ ဖြေလိုက်၏။

“သူက ငါ့အတွက် အဆိပ်ဖြေပေးခဲ့တဲ့သူပဲ...”

“ဟင်...”

ယွမ်မန်လီ၏ အေးစက်သော လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျင်းမင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှုန်ကုပ်သော အရိပ်က ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။

သူသည် ယွမ်မန်လီကို တစ်ချိန်လုံး စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ ယခင်က ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ထိုအကြိမ်တွင် သူမနှင့်အတူ မိသားစုထံ ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုနီးကပ်စေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းတွင် ရွှေမည်းရောင်မြွေကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အဆိပ်သင့်ခဲ့ရသည်။

သူသည် ယွမ်မန်လီကို ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း အသက်နှင့်ယှဉ်သောအခါ ယွမ်မန်လီကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယွမ်မန်လီသည် ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လော့ချန်ကို ကြည့်လျက် ကျင်းမင်က ငွေတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မာန်လီကို ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ... ဒါက ငွေကျပ်နှစ်သိန်း ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့မှတ်လိုက်... နတ်ဆိုးတောအုပ်က အန္တရာယ်များတယ်... အမြန်ထွက်သွားလိုက်တော့...”

ထိုသူ၏ လှည့်ဖျားခြိမ်းခြောက်သည့် စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်က မျက်ခုံးတွန့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မယူတော့ပါဘူး... ဒုက္ခဖြစ်နေလို့ ကူညီရုံသက်သက်ပဲ..."

“ဟမ်...”

လော့ချန်က သူ့ကို ငြင်းဆိုရဲသည်ဟု ကျင်းမင်က မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွား၏။

“ကျင်းမင် အချိန်မနှောင်းခင်... သွားရအောင်...”

ယွမ်မန်လီက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး လော့ချန်ကိုလှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြမယ်..."

ယွမ်မန်လီက ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွား၏။

သူမက ကျင်းမင်၏စရိုက်ကို သိထား၏။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက လော့ချန်အတွက် အန္တရာယ်သာ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျင်းမင်က လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အော် မင်းနာမည်က လော့ချန်ကိုး... ငါ မင်းကို မှတ်ထားပြီ...”

ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျင်းမင်က ယွမ်မန်လီ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လော့ချန်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွား၏။ ကျင်းမင်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် လမ်းတွင် မတော်တဆတွေ့ဆုံခဲ့ကြရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူက သူ့အပေါ် ဤမျှလောက် ရန်လိုစိတ်ထားရှိသည်ကို လော့ချန်က နားမလည်နိုင်ပေ။