လော့ယောင်၏ ဖိတ်ကြားမှု

လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျင်းမင်နှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ယခု အရေးကြီးဆုံးကိစ္စမှာ အဘိုးဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးရန်နှင့် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဖြစ်သည်။ မွန်းတည့်ချိန်ရောက်မှသာ လော့ချန်က နတ်ဆိုးတောအုပ်မှ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သည်။

“ငါလည်း ပျံသန်းနိုင်ရင် ချီရှန်မြို့ကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ...”

ယွမ်မန်လီနှင့်အတူ ပျံသန်းခဲ့စဉ်က ခံစားရသော လွတ်လပ်ပြီး တက်ကြွဖွယ်အခိုက်အတန့်များကို ပြန်တွေးမိရင်း လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးက လှုပ်ရှားတက်ကြွလာသည်။ သို့သော် ထုံရွှမ်သုံးဆင့်က သူ့အတွက် ယခုအချိန်တွင် သိပ်ဝေးကွာလွန်းနေသေးသည်။

“အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်ဆေးကို သန့်စင်ပြီးမှပြန်မယ်...”

လော့ချန်သည် လူသူကင်းမဲ့သော ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ခြေချထိုင်လိုက်သည်။

“ဒီနဂါးအကြေးသီးက ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်ရှိ ထိပ်တန်းဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်တယ်... အဘိုးကို ပြန်လည်သက်သာစေနိုင်မှာပဲ...”

နဂါးအကြေးသီးကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း လော့ချန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုးချင်းစီက ၎င်းတို့၏ ထူးခြားသော အာနိသင်များ ရှိကြသည်။

အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးသည် သိုင်းသမားများအား ခန္ဓာသန့်စင်မှုအတွက် ကူညီပေးနိုင်ပြီး သံမဏိသစ်ခွပန်းသည် အဆိပ်ဖြေပေးနိုင်သည်။ တိကျသော အာနိသင်တစ်ခုကို ရရှိလိုပါက မိုးမြေရတနာများကို ဆေးလုံးအဖြစ် သန့်စင်ရန် လိုအပ်သည်။

လော့ချန်သည် ထိုနဂါးအကြေးသီး၏ အဓိကအာနိသင်မှာ မည်သည်အရာဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

“အရင်ဆုံး သန့်စင်ကြည့်မယ်...”

သူက လေးနက်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်က နဂါးအကြေးသီးကို သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးရှိ ဆေးမင်ကြောင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခုက ဆေးမင်ကြောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်မှော်အလင်းများက နဂါးအကြေးသီးကို လုံးဝလွှမ်းမိုးသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချန်က သူ၏ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ အနည်းဆုံး နာရီပိုင်းခန့်ကြာမှ လော့ချန်က တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးကြားလာပြီး ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးဝေကာ နာကျင်နေသည်ကို ခံစားရလိုက်သည်။

“နဂါးအကြေးသီး...”

လော့ချန်က ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွားပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးထဲတွင် ရွှေမည်းရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုဆေးလုံးသည် ပဲစေ့ခန့်သာ အရွယ်ရှိပြီး မျက်နှာပြင်တွင် ရွှေမည်းရောင်မြွေအရေခွံသေးသေးလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ၎င်းသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ရှိသည်။

ဆေးလုံးကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားရာ အေးစက်စက်ခံစားမှုနှင့်အတူ ၎င်းအတွင်းရှိ သန့်စင်ပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို သူက ခံစားမိ၏။ ၎င်းသည် ယခင်က အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးဆေးလုံးထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

“အောင်မြင်ပြီ...”

လော့ချန်သည် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ်နာကျင်နေသော ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ဆေးသန့်စင်တာက သားရဲဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူတာနဲ့ အတူတူပဲ... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အားပြုရတယ်... ငါ့ရဲ့လက်ရှိအဆင့်နဲ့ ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးကို သန့်စင်ဖို့က သိပ်ကြီးမားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ...”

ဤသို့တွေးမိရင်း လော့ချန်သည် သန့်စင်မှု မညံ့ဖျင်းခဲ့သည့်အတွက် အနည်းငယ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ အကယ်၍ သန့်စင်မှု မအောင်မြင်ခဲ့ပါက ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးတစ်ခုကို ထပ်မံရှာဖွေရန် မလွယ်ကူပေ။

“ဒီဆေးလုံးကို အဘိုးဆီ ဘယ်လိုပို့ပေးရမလဲ...”

လော့ချန်က နောက်ထပ် ခေါင်းကိုက်စရာပြဿနာတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်ပြီး သာမန်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူက ၎င်းကို တိုက်ရိုက်ပေးအပ်လိုက်ပါက မလွှဲမရှောင်သာ ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံး စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ပေ။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကျရောက်လာသည်ဟု ပြော၍လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

“အရင်ဆုံး ပြန်ရမယ်... နောက်မှ စဉ်းစားတော့မယ်...”

ထိုအချက်ကို သိပ်မတွေးတောတော့ဘဲ လော့ချန်က ချီရှန်မြို့ဆီသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ချီရှန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လော့ချန်သည် မြို့အတွင်းရှိ အခြေအနေက ပုံမှန်ထက် ထူးထူးခြားခြား ပိုမိုစည်ကားနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

မေးမြန်းကြည့်ပြီးမှသာ မြို့စားဖြစ်သူ၏ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော သမီးလေးပြန်လာပြီး ၎င်းနှင့်အတူ တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ရှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားလည်း လိုက်ပါလာသည်ကို သိရှိလိုက်ရ၏။

“သူတို့ပဲ ဖြစ်မယ်...”

လော့ချန်က ယွမ်မန်လီနှင့် ကျင်းမင်တို့ကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အုပ်ချုပ်သူက ကျင်းမျိုးရိုးဖြစ်သည်။

မြို့စားဖြစ်သူ ယွမ်တောကျန်း၏ သမီးဖြစ်သူအကြောင်းကိုလည်း လော့ချန်က တစ်ခါတစ်ရံ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ကောလာဟလများအရ မြို့စား၏ သမီးသည် ထူးချွန်သော အရည်အချင်းရှိပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အင်အားကြီးသော ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးက သူမကို ရွေးချယ်ကာ ဂိုဏ်းသို့ခေါ်ဆောင်သွား၍ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအကြောင်းကို သိပ်မစဉ်းစားဘဲ လော့ချန်က လင်ယွမ်ပြတိုက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

လင်ယွမ်ပြတိုက်က ပုံမှန်ထက် ပိုမိုစည်ကားနေပြီး ပထမထပ်တွင် လူငယ်ထူးချွန်သူများစွာ စုဝေးနေကြသည်။

လော့ချန်အတွက် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူများက ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် လာရောက်သူများမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေသည့်ပုံပေါ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယခင်က လော့ချန်ကို ဧည့်ခံခဲ့သော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“လူတိုင်း... ကျွန်မတို့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သစ်က ဧည့်သည်တွေကို မလက်ခံတော့ပါဘူး... လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရပါတယ်...”

“လော့ယောင်ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သစ်က တွေ့ပေးရင် ငါ ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးသုံးလုံး ဝယ်မယ်...” လင်မိသားစုမှ သားတစ်ဦးက မလိုလားစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးနှစ်လုံး ဝယ်မယ်...”

တခြားသော လူငယ်ထူးချွန်သူများလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထပ်ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သစ် လော့ယောင်သည် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟူသော သတင်းသည် ချီရှန်မြို့တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူအများက သူမ၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို တစ်ချက်ကြည့်မြင်လိုကြသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော လဝက်မှစ၍ လော့ယောင်သည် ဧည့်သည်များကို မတွေ့ဆုံတော့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ဤသည်က လူငယ်ထူးချွန်သူများအား ပိုမိုစူးစမ်းလိုစိတ်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အကြီးအကျယ် အကုန်အကျခံကာ ထိုထူးချွန်လှပသော အမျိုးသမီးကို တွေ့ဆုံလိုကြသည်။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို သိရှိပြီးနောက် လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းများကို ရောင်းချပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးက လော့ချန်ကို တွေ့လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လှမ်းလာကာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုရင်း ပြောသည်။

“လော့မိတ်ဆွေ... ကျွန်မတို့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သစ်က ဖိတ်ကြားထားပါတယ်...”

လော့ချန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တခြားလူငယ်ထူးချွန်သူများ၏ အကြည့်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူ့ဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သစ်က မိတ်ဆွေကို မဖြစ်မနေလာဖို့ လှမ်းပြောထားပါတယ်...”

လော့ချန်က ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လော့ယောင်နှင့် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးပြီး သူမက မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖိတ်ကြားသည်ကို သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“လမ်းပြပေးပါ...”

လူငယ်ထူးချွန်သူများ၏ မနာလိုဖြစ်နေသော အကြည့်များကြားတွင် လော့ချန်သည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးနောက်သို့လိုက်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

လော့ယောင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖီးနစ်အတောင်ပံပုံစံရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်း၏ ပြည့်ဖြိုးထည်ဝါသော ခန္ဓာကိုယ်အလှက မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ထင်ဟပ်နေသည်။ အသက်အားဖြင့် တစ်ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားတစ်ခုကို ဖျော့တော့စွာ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ယွမ်မန်လီကို နှင်းဖြူထဲက အပြာရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ဟု တင်စားနိုင်ပါလျှင် လော့ယောင်က တောက်လောင်နေသော မီးလျှံတစ်ခု ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်ပင် လူငယ်ထူးချွန်သူများစွာက သူမ၏ အလှတရားကို တစ်ချက်ကြည့်မြင်လိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စားပွဲဘေးတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးရပ်နေပြီး ၎င်းသည် လော့ချန်က အပြာရောင် ကျောက်သားလောင်းကစားရုံတွင် တွေ့ဖူးခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းရှူး ဖြစ်သည်။

လော့ချန်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ယောင်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့မိတ်ဆွေ... ငါတို့ ထပ်တွေ့ရပြီ...”

“လော့ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်သစ်က ငါ့ကို ဘာကိစ္စခေါ်တာလဲ...”

လော့ယောင်က လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စမှမရှိရင် လော့မိတ်ဆွေကို ခေါ်လို့မရဘူးလား...”

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မေးစေ့အောက်တွင် ထပ်ထားလိုက်ရာ ရင်ဘတ်ရှိ ပြည့်ဖြိုးသော အလှက ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

လော့ချန်သည်လည်း အနည်းငယ် မတည်မငြိမ်ဖြစ်သွားပြီး ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

“ဘာမှမရှိရင် ငါ ပြန်လိုက်တော့မယ်...”

“ခဏစောင့်ပါဦး...”

လော့ယောင်သည် နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ်စူပြီး မကျေနပ်သလို ပြောလိုက်သည်။

“လော့မိတ်ဆွေကလည်း တကယ့်ကို စိတ်ထားမထားတတ်တာပဲ... ဒီရက်ပိုင်းထဲ မင်းကို လိုက်ရှာနေရတာ ငါ့အချိန်တွေ အကုန်ခံလိုက်ရတာကို...”

လော့ချန်က ပို၍ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတယ်...”

လော့ယောင်ကပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် လှည့်စားသလို အရိပ်အယောင်ပြလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက ကျိမိသားစုက မင်းကို ထားခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးက ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်ရှိ ကျောက်စိမ်းခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးလို့ ငါကြားဖူးတယ်...”

လော့ချန်၏ နှလုံးသားက 'တဒိန်းဒိန်း' ခုန်သွားပြီး အိမ်တော်ထိန်းရှူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းရှူးသည် ယခင်က သူ၏ အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးဆေးလုံးကို စစ်ဆေးပေးခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းသည် ကျောက်စိမ်းခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးမဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။

“မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ...”

လော့ချန်၏အသံက မသိမသာဖြင့် အေးစက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာကို တွေးမိနေသည်။

"သူမက သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ဆေးသန့်စင်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပြီလား... ဒါမှမဟုတ် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာအကြောင်း သိသွားတာလား..."

အိမ်တော်ထိန်းရှူးက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“လော့မိတ်ဆွေ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ကျွန်မတို့မှာ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... မိတ်ဆွေကို အကူအညီတစ်ခုတောင်းချင်ရုံပါ...”

“အကူအညီ...”

လော့ယောင်က အနည်းငယ် သွယ်ဝိုက်နေသည့်ပုံစံကို ရပ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်၏။

“ပြောရရင်... မင်းရဲ့နောက်ကွယ်က အထက်တန်းလူသူတစ်ဦးကို အကူအညီအနည်းငယ်တောင်းချင်တာပါ...”

“ငါ့နောက်ကွယ်က အထက်တန်းလူ..."

လော့ယောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။ သူမက သူ့ကို ဝိညာဉ်ဆေးသန့်စင်ပေးနိုင်သူတစ်ဦးရှိသည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။

လော့ယောင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဖုံးကွယ်စရာမလိုပါဘူး... ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်က အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဆေးလုံးတစ်မျိုးသန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးသန့်စင်မှု မပြည့်စုံတာကြောင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး... လော့ယောင်အနေနဲ့ မင်းရဲ့နောက်ကွယ်က အထက်တန်းလူကို ဝိညာဉ်ဆေးတချို့သန့်စင်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်ပါတယ်...”