အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲနှင့် ချီရှန်မြို့စား
Vol. 2 Ch. 25
ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ပြန့်ပြူးခမ်းနားသော ကွင်းပြင်တစ်ခု ရှိလျက်ရှိသည်။
ယခုအချိန်တွင် ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် လူများစွာ စုဝေးနေပြီး အလယ်တွင် လော့ဟုန်နှင့် လော့ဟိန်းတို့ ရပ်တည်နေကြသည်။
လူအားလုံး၏ မျက်နှာများတွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဤအကြိမ် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် မိသားစုသုံးခုစလုံးက အရေးပါသော ဆုလာဘ်များကို ထုတ်ထားကြသည်။
ဤတိုက်ပွဲသည် မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အနာဂတ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
“ဖေဖေ... ဦးလေးကြီး...”
လော့ချန်အပါအဝင် လူသုံးဦး လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။
လော့ဟုန်က ပြောသည်။
“ဒီတစ်ခေါက် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာ မင်းတို့သုံးယောက်ကို အားကိုးရမယ်... ကောင်းကောင်းကြိုးစားပြီး ရလဒ်ကောင်းတစ်ခု ရအောင်ယူပေးကြပါ...”
လော့ဟိန်းကလည်း ထပ်ပြောသည်။
“ပထမဆုကို မမျှော်လင့်ထားပါဘူး... မင်းတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်က ချီမိသားစုကို ကျော်ပြီး ဒုတိယရယူဖို့ပဲ... ဒါဆိုရင် မိသားစုရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုက အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်လာမယ်...”
“ဦးလေးကြီး... ဘာလို့ သူများတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနေရတာလဲ...”
လော့ချန်သည် ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ပထမဆုက ငါတို့ လော့မိသားစုရဲ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”
ပထမဆု...
ဤစကားကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ အနီးအနားရှိ လူများအားလုံး အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားကြပြီး အချို့သောသူများ၏ မျက်နှာများတွင် ခါးသီးသော အပြုံးများ ထင်ဟပ်လာသည်။
လူငယ်ပီပီ စိတ်အားထက်သန်မှုက ပြည့်လျှံနေတာပဲ...
သူတို့အားလုံး ကြားသိထားပြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း ချီမိသားစု၏ ချီထင်သည် မကြာသေးမီက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး လင်မိသားစု၏ လင်ယွမ်သည် လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်ကတည်းက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှာလည်း ကြယ်ခြောက်ပွင့်အဆင့်ဖြစ်သည်။
ဤအချက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် လော့ချန်၊ လော့ချီရှင်နှင့် လော့ချင်းဝမ်တို့၏ အခြေခံအင်အားသည် သိသာစွာ အားနည်းနေသည်။
“ပထမဆု...”
လော့ဟိန်းသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မကြာမီတွင် မတတ်သာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ သတင်းကောင်းကို ငါ စောင့်နေမယ်...”
အင်အားကွာဟမှုသည် ထင်ရှားလှသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းသည် လော့ချန်တို့သုံးဦးတွင် ပထမဆုကို ရယူနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျအောင် ပြောဆိုရန်လည်း မသင့်လျော်ပေ။
လော့ချီရှင်နှင့် လော့ချင်းဝမ်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်လွတ်လပ်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။
ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်ဆိုစေကာမူ လင်နှင့်ချီမိသားစုနှစ်ခုကို အနိုင်ယူရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
လော့ချန်သည် ထပ်မံရှင်းပြခြင်း မပြုတော့ဘဲ အမှန်တရားသည် သူပြောခဲ့သည်များကို သက်သေပြပေးလိမ့်မည်။
“ဟားဟား... အားလုံး ရောက်နေကြပြီပဲ... ဒါဆို ထွက်ခွာကြစို့...”
အားပြည့်ဝသော ရယ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ လော့မင်ရှန်သည် ကျားသစ်လှမ်းသလို ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့ဟုန်သည် သံသယအရိပ်များဖြင့် လော့မင်ရှန်ကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။
“ဖခင်... ဖခင်ရဲ့ဒဏ်ရာက...”
လော့မင်ရှန်သည် သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ငါ အကုန်ပြန်သက်သာသွားပြီ... ဒါတင်မကဘူး... ယခင်က အဆင့်ကန့်သတ်ချက်ကိုလည်း ဖြတ်ကျော်ပြီး ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီ...”
လော့မင်ရှန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲရဲတောက်နေပြီး စကားပြောသံများတွင် အားပြည့်ဝမှု အပြည့်ရှိနေသည်။
လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးသည် နာမည်နှင့်ထိုက်တန်စွာ ထိရောက်လှပြီး နှစ်ရက်အတွင်း ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများကို သက်သာစေရုံသာမက စွမ်းအားအဆင့်ကိုပါ တစ်ဆင့်မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပြီး သွေးစွမ်းအင်များပင် ပိုမိုထက်သန်လာသည်။
“ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်...”
ထိုနေရာတွင်ရှိသူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မကြာမီတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုများဖြင့် မျက်နှာများ တောက်ပလာကြသည်။
မိသားစုသုံးခုတွင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများသည် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူမှာ လင်မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် လင်ချန်လန်တစ်ဦးသာ ရှိသည်။
“အိမ်တော်သခင်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”
“အဘိုးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”
လော့ချန်သည်လည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်နေပြီး နဂါးအကြေးသီးဆေးလုံး၏ ထိရောက်မှုသည် ဤမျှထိ ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“အဖေ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ...”
လော့ဟိန်းအပါအဝင် လူများအားလုံး အလွန်အံ့ဩနေကြသည်။
လော့မင်ရှန်သည် ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ဆက်ပြောမယ်... လူတွေ အကုန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ထွက်ခွာကြစို့...”
မကြာမီတွင် လော့ချန်တစ်ဖွဲ့လုံးသည် မြို့ပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားကြသည်။
အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတိုင်း၏ နေရာသည် ချီရှန်မြို့မှ မိုင်နှစ်ဆယ်အကွာရှိ လခြမ်းကွေးတောင်ကြားတွင် ကျင်းပလေ့ရှိသည်။
လခြမ်းကွေးတောင်ကြားသည် အလွန်ကြီးမားသော တောင်ကြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး လခြမ်းကွေးပုံစံရှိကာ မိုင်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်ရှိသော မူလတောအုပ်များကို လွှမ်းခြုံထားပြီး နတ်ဆိုးတောအုပ်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများစွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲ၏ အကြောင်းအရာမှာ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း မိသားစုတစ်ခုချင်းစီ၏ လူငယ်များကို လခြမ်းကွေးတောင်ကြားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စေပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အမဲလိုက်ထားသော နတ်ဆိုးသားရဲအရေအတွက်ဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ပြိုင်ပွဲစတင်သည့်နေရာမှာ လခြမ်းကွေးတောင်ကြားအစွန်းရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
တောင်ကုန်း၏ထိပ်ဖျားတွင် လူလုပ်ဖန်တီးထားသော စင်မြင့်တစ်ခုရှိပြီး ကြည့်ရှုသူများအတွက် ထိုင်ခုံများစွာ ပြင်ဆင်ထားကာ လခြမ်းကွေးတောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို အကြွင်းမဲ့ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
“ဒါက လခြမ်းကွေးတောင်ကြားပဲ...”
လော့ချန်သည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ဖြစ်ရာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်တည်လျက် အနှံ့အပြားကို ကြည့်ရှုနေသည်။
ရှေ့တွင် မြေနိမ့်ပိုင်းရှိ တောင်ကြားတစ်ခုရှိပြီး ထိုတောင်ကြားအတွင်း၌ သစ်ပင်ပန်းမန်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ထောင်ထောင်မိုးမိုးရှိသော တောင်တန်းများက ဝိုင်းရံထားသည်။ အနည်းငယ်ဝေးကွာသော နေရာမှ ကြည့်လျှင် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးသည် လခြမ်းကွေးတစ်ခုနှင့်တူပြီး အခါအားလျော်စွာ အမည်မသိသားရဲများ၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပြိုင်ပွဲစတင်တဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံး တောင်ကြားထဲကို ဝင်ပြီး အထဲမှာ ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ရမယ်...”
“ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ဟာ ကြယ်တစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲငါးကောင်နဲ့ ညီမျှတယ်... ကြယ်တစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကလည်း ကြယ်တစ်ပွင့်အနိမ့်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲငါးကောင်နဲ့ ညီမျှတယ်... ရလဒ်ကောင်းတစ်ခု ရချင်ရင်တော့ တောင်ကြားထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ပြီး အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ရမယ်...”
လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်တို့သုံးဦးအတွက် ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းများကို ရှင်းပြပြီးနောက် ထပ်မံပြောသည်။
“တောင်ကြားထဲမှာ ကြယ်တစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲတွေ အများဆုံးဖြစ်ပေမယ့် ထိပ်တန်းကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးသားရဲတွေလည်း မနည်းဘူး... မင်းတို့ အထူးသတိထားရမယ်... ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ရင် အတင်းအကြပ်မလုပ်နဲ့... ပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးသွားရင်တောင် မင်းတို့တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာကို ငါ မလိုချင်ဘူး...”
“ဟုတ်ကဲ့...”
လော့ချန်တို့သုံးဦးသည် စည်းမျဉ်းများကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် စင်မြင့်ပေါ်တွင် လူပင်လယ်ကဲ့သို့ စည်ကားနေသည်။
ချီမိသားစုမှ လူများသည် ဦးစွာရောက်ရှိလာပြီး အလယ်တွင် အနည်းဂုဏ်သရေရှိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် ရပ်တည်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ လင်မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် ချီဖုံးဆုန်းဖြစ်သည်။
ချီဖုံးဆုန်း၏ ဘေးတွင် ချီမိသားစု၏ လူငယ်အချို့ ထိုင်နေကြပြီး ချီထင်နှင့် ချီတုံတို့ ညီအစ်မနှစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။
“အဲဒီကောင်က တကယ်ရောက်လာတယ်...”
ချီတုံသည် လူအုပ်ထဲတွင် လော့ချန်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများထဲမှ မီးများပင် လှုံ့ထွက်လာသည်ကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ချီထင်ကို ပြောသည်။
“အစ်မ... မင်း ဒီကောင်ကို တစ်ခေါက်သေချာအပြစ်ပေးရမယ်... သူ့ကို တစ်လလုံး ကုတင်ပေါ်က မဆင်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးပါ... ဟုတ်တယ်... တစ်လလုံးပဲ...”
ချီထင်သည် ချီတုံ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်ပြီး ချစ်ခင်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“စိတ်ချပါ... ငါ မင်းကို ကတိပေးထားတဲ့အရာကို ဘယ်တုန်းကများ ဖျက်ဖူးလို့လဲ...”
စကားပြောရင်း ချီထင်သည် လော့ချန်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သည်။
သလင်းပြာလောင်းကစားရုံတွင် သူမသည် တစ်ခဏအမှားကြောင့် လော့ချန်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် မအနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် မျက်နှာပြင်ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ဤအကြောင်းကို ဤမျှဖြင့် လက်လျှော့လိုက်မည် မဟုတ်ပေ။
“ချီမိသားစုရဲ့ ချီထင်က မင်းကို အတော်လေး အာရုံစိုက်နေတာပဲ...”
လော့ချင်းဝမ်သည် လော့ချန်ကို ပြုံးလျက် ပြောသည်။
လော့ချန်က ပခုံးကိုတစ်ချက်တွန့်လိုက်၏။
“ယောကျ်ားပီသနေတော့လည်း ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးပေါ့...”
လော့ချင်းဝမ်က သဘောကျစွာ တစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤအချိန်မျိုးတွင်ပင် လော့ချန်သည် ဤမျှပေါ့ပါးစွာ နေနိုင်သေးသည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် လူရိပ်အချို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာပြီး ရှေ့ဆုံးတွင် ပိုးသားထည်ဝတ်စုံဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။
ထိုပိုးသားထည်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူသည် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာပြီး မျက်လုံးတစ်စုံသည် အလွန်ထက်မြက်ကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မမြင်နိုင်သော သြဇာအာဏာကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းသည် ရာထူးကြီးမားသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“လော့အိမ်တော်သခင်... မင်းဒဏ်ရာရထားတယ်လို့ ကြားတယ်... အလုပ်ရှုပ်နေလို့ လာပြီးသတင်းမမေးခဲ့ရဘူး... အခုကြည့်ရတာ မင်းရဲ့မျက်နှာအရောင်အသွေးက တော်တော်ကောင်းနေသေးတယ်...”
ထိုပိုးသားထည်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူသည် လော့မင်ရှန်ကို ပြုံးလျက် ပြောသည်။
လော့မင်ရှန်သည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
“အနည်းငယ်ဒဏ်ရာရထားတာပါ... မြို့စားကြီးက ဂရုစိုက်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ထိုပိုးသားထည်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူမှာ ချီရှန်မြို့စား ယွမ်တော့ကျန်းဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်အာဏာသာမက မြို့တစ်မြို့၏ စစ်သည်အင်အားကို ထိန်းချုပ်ထားသူဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားသည်လည်း နက်ရှိုင်းလှပြီး တိုင်းတာရန်ခက်ခဲသည်။
ကောလာဟလများအရ ယွမ်တော့ကျန်းသည် တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု ဆိုကြပြီး ၎င်းသည် မိသားစုသုံးခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ယွမ်တော့ကျန်းသည် မြို့စားအိမ်တော်တွင်သာ နေထိုင်ပြီး အပြင်သို့ထွက်ခွင့်မပြုသဖြင့် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဦးခေါင်းသာ မြင်ရပြီး အမြီးကို မမြင်ရသည့်အလား ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲသို့ တစ်ခါမျှ မလာဖူးခဲ့ပေ။
ဤအကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာရုံသာမက လော့မင်ရှန်၏ ဒဏ်ရာအကြောင်းကို တမင်တကာ မေးမြန်းလာသဖြင့် လော့မင်ရှန်သည် အလွန်အံ့ဩနေရသည်။
လော့မင်ရှန်သာမက ထိုနေရာတွင်ရှိသူများအားလုံး အံ့ဩထိတ်လန့်နေကြသည်။
မြို့စားယွမ်သည် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“မင်းရဲ့မြေးဖြစ်သူ လော့ချန်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး...”
လော့မင်ရှန်သည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီး လော့ချန်ကို ပြောသည်။
“ချန်အာ... မြို့စားကြီးကို လာပြီး ဂါရဝပြုလိုက်စမ်းပါ...”
“မြို့စားကြီး...”
လော့ချန်သည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး အကြည့်များကို မြို့စားနောက်တွင်ရှိသော ယွမ်မန်လီဆီသို့ လွှဲလိုက်သည်။
ယွမ်မန်လီသည် ဖြူဖွေးသောဝတ်ရုံဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပိတ်စပါးပါးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်တည်နေရင်း နတ်ပြည်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တင့်တယ်သော အမူအရာဖြင့် လော့ချန်ကို သိမ်မွေ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မြို့စားယွမ်သည် လော့ချန်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီး ချီးကျူးစွာ ပြောသည်။
“တကယ်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ... ကြီးမြတ်တဲ့အလားအလာရှိတယ်... မင်းရဲ့ပြိုင်ပွဲထဲက စွမ်းဆောင်မှုကို ငါ မျှော်လင့်နေတယ်...”
“မြို့စားကြီးရဲ့ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
လော့ချန်က ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
လော့မိသားစုမှ လူများအားလုံး အံ့ဩနေကြပြီး မြို့စားကြီးက လော့ချန်ကို ဤမျှချီးကျူးနေသည့် အကြောင်းရင်းကို မသိကြပေ။
ဧည့်ဝတ်ပြုပြီးနောက် မြို့စားယွမ်သည် လော့မင်ရှန်တို့နှင့်အတူ ထိုင်ခုံများသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“လော့ချန်... ဘာဖြစ်တာလဲ... မင်းက မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ သမီးတော်နဲ့ သိကျွမ်းပုံပဲ...”
လော့ချင်းဝမ်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
“အရင်က တစ်ခါတွေ့ဖူးရုံပါ...”
လော့ချန်က ပြောသည်။
“တစ်ခါတွေ့ဖူးရုံပဲလား...”
လော့ချင်းဝမ်သည် လှပသောမျက်လုံးများကို တမင်တကာ ပြူးကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်စားသလို ပြောသည်။
“ငါကြည့်ရတာ ဒီလောက်ရိုးရှင်းမယ်မထင်ဘူး... မြို့စားကြီးက ဒီလောက်ချီးကျူးနေပုံထောက်တော့ မင်းကို တမင်တကာ လာကြည့်တာဖြစ်မယ်ထင်တယ်...”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ်စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ယွမ်မန်လီသည် နတ်ဆိုးတောအုပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို မြို့စားကြီးထံ ပြောပြခဲ့ပုံရသည်။
“ဟားဟား... လော့မင်ရှန်... မင်းတို့တွေ ဒီလောက်စောရောက်နေတာပဲ... ဒါပေမယ့် ပြိုင်ပွဲရလဒ်က ဘယ်သူအရင်ရောက်တယ်ဆိုတာနဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်...”
လော့မင်ရှန်တို့သည် ထိုင်ခုံများတွင် မထိုင်ရသေးခင် ရုတ်တရက် သြဇာအာဏာပြည့်ဝသော ရယ်သံတစ်ခုသည် စင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“လင်မိသားစုက လူတွေ ရောက်လာပြီ...”
လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်သို့ လွှဲသွားကြသည်။