ပြိုင်ပွဲစတင်ပြီ၊ သီးခြားလှုပ်ရှားမှု…
Vol. 2 Ch. 27
လော့ယောင် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ချီမိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် ချီဖူးဆုန်းသည် အလျင်အမြန်ထရပ်ကာ မျက်နှာတွင် ပြုံးရွှင်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြိုဆိုလျက်...
“လော့ပြတိုက်ခေါင်းဆောင် မင်း အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲကို လာကြည့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ… တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ…”
ချီမိသားစုသည် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်နေသည့်အတွက် ချီဖူးဆုန်းက သတင်းအချို့ကို ကြားသိထား၏။
လော့ယောင်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ပင်မအိမ်တော်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။ အမှားတစ်ခုကြောင့်သာ ချီရှန်မြို့သို့ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရပြီး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ယွမ်ပြတိုက်သည် အလွန်ကြီးကျယ်သော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏လုပ်ငန်းများက အရှေ့ဒေသတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် ထူးကဲသောဂိုဏ်းတစ်ခု၏ နောက်ခံအား ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။
အကယ်၍ လော့ယောင်နှင့် ရင်းနှီးမှုရရှိနိုင်ခဲ့လျှင် အနာဂတ်တွင် သူမ ပင်မအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူမ၏လက်ချောင်းများကြားမှ ပေါက်ကွဲလာသော အကျိုးအမြတ်အနည်းငယ်ပင်လျှင် ချီမိသားစုအား ထွန်းကားတိုးတက်စေရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ…”
လော့ယောင်က ချီဖူးဆုန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရှုအိမ်တော်ထိန်းက တိုးညင်းစွာဖြင့်… “ပြတိုက်ခေါင်းဆောင် ဒီလူက ချီမိသားစု၏အိမ်တော်သခင် ချီဖူးဆုန်းပါ…”
“ချီမိသားစုလား…”
လော့ယောင်၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး ချီဖူးဆုန်းနောက်တွင်ရှိသော ချီထင်ကိုကြည့်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့်…
“ဒါဆို ဒီလူက ချီမိသားစုရဲ့သမီးလေး ချီထင်ဖြစ်မှာပေါ့…”
“လော့ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မသမီးကို သိနေတာလား…” ချီဖူးဆုန်းက အနည်းငယ်အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။
လော့ယောင်က ချီထင်ကို တကယ်မသိပေ။
သူမသည် ချီရှန်မြို့တွင် အနည်းငယ်ကာလသာ နေထိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မိသားစုသုံးစုအိမ်တော်သခင်များပင်လျှင် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ထည့်စရာ မဟုတ်ပေ။ ချီထင်ကို သိရှိထားခြင်းမှာ လော့ချန်ကြောင့်သာ ဖြစ်၏။
“သလင်းပြာလောင်းကစားရုံအကြောင်း ငါကြားဖူးတယ်…”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချီထင်သည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် လော့ချန်ကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်ပြီး ယခင်ရှုံးနိမ့်မှုကို ဆေးကြောပစ်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်၏။
ချီဖူးဆုန်းကလည်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချီမိသားစုဘေးရှိ နေရာလွတ်ကို ညွှန်ပြရင်း… “ဒီမှာ နေရာလွတ်ရှိသေးတယ်… လော့ပြတိုက်ခေါင်းဆောင် လာထိုင်ပါ…”
သို့သော် လော့ယောင်က မကြားသလိုပြုမူပြီး လော့မိသားစုရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားကာ လော့မင်ရှန်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပြုလိုက်ပြီး... “လော့အိမ်တော်သခင် ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ သက်သာလာပြီလား…”
လော့မင်ရှန်က အလျင်အမြန်ထရပ်ပြီး ပြန်လည်အရိုအသေပြုရင်း… “လော့ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကောင်းချီးကြောင့် အတော်လေး သက်သာလာပါပြီ… လော့ပြတိုက်ခေါင်းဆောင် လာပါ ထိုင်ပါ…”
“ဒါဆို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်…”
လော့ယောင်က ပြုံးရင်း လော့မိသားစုဘေးရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဤမြင်ကွင်းက လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ပါလာသော ချီဖူးဆုန်းကို မျက်နှာပျက်သွားစေသည်။
သူက အလျှိုအလျှို ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ချီးကျူးနေခဲ့သူသည် လော့မင်ရှန်ထံ တမင်သွားရောက် နှုတ်ဆက်အရိုအသေပြုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်မှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသလို မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချီဖူးဆုန်းသည် အလွန်အံ့အားသင့်နေ၏။ လင်ယွမ်ပြတိုက်နှင့် လော့မိသားစုသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဤမျှရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သနည်း။
လော့မင်ရှန်က ချီဖူးဆုန်းကိုကြည့်ရင်း… “ချီအိမ်တော်သခင် ဒီမှာ မင်းထိုင်ဖို့ နေရာမရှိတော့ဘူး…”
ချီဖူးဆုန်းသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မျက်နှာအရောင်မှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားပြီး အေးစက်စွာ ဟွှမ်းခနဲ အသံထွက်ကာ လှည့်ထွက်သွား၏။
လော့ချန်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအခါတွင် သူသည် လော့ယောင်က အဘယ်ကြောင့် တမင်လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။
အကြောင်းမှာ သူ၏နောက်တွင်ရှိသော သူကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားမိခဲ့၏။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များသည် လော့ယောင်ဘေးရှိ ပိန်လှီသော သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။
“ဒီလူကိုတော့ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး…”
လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူရောက်ရှိလာကတည်းက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်နေသလို ခံစားနေရ၏။
အချိန်သည် နေ့လယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခန်းမကြီးထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲက ယခုအခါ စတင်တော့မည် ဖြစ်၏။
ယခင်က အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲများတွင် ယခင်အကြိမ်တွင် ပထမရရှိခဲ့သော မိသားစုက စည်းမျဉ်းများကို ကြေညာလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ မြို့စား ယွမ်တော့ကျန်းက ဦးစီးကျင်းပပေးသည်။
“လူအားလုံး ဒီနေ့က ငါတို့ချီရှန်မြို့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပွဲတော်တစ်ခုပဲ… အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို အားလုံးသိပြီးသားဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်… ငါ ထပ်ပြီး အများကြီး မပြောတော့ဘူး… အားလုံးကို ရဲရင့်စွာအားထုတ်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ရယူနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်…”
ယွမ်တော့ကျန်း၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး အားပြည့်လျက် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
လော့မင်ရှန်သည် လင်ချန်လန်နှင့် ချီဖူးဆုန်းတို့ တစ်နေရာတည်း၌ စုဝေးနေပြီး ၎င်းတို့ဘေးတွင် လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုမှ ပြိုင်ပွဲဝင်သူခြောက်ဦးပါရှိသည်ကို သတိပြုမိခဲ့၏။ ထိုနှစ်မိသားစုက တစ်စုံတစ်ခုကို တိုင်ပင်နေပုံရသည်။
လော့မင်ရှန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး လော့ချန်အပါအဝင် လူငယ်သုံးဦးကို ခေါ်ယူလိုက်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။ “လင်မိသားစုနဲ့ ချီမိသားစုက တစ်ခုခုထူးထူးခြားခြား ကြံစည်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်… လခြမ်းကွေးတောင်ကြားထဲ ဝင်ရောက်သွားပြီးရင် မင်းတို့ အထူးသတိထားရမယ်… မှတ်ထား ဘယ်အခါပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်အသက်ကို ဦးစားပေးရမယ်… အန္တရာယ်ကို အလွယ်တကူ မဖိတ်ခေါ်မိစေနဲ့… မင်းတို့က ငါတို့ လော့မိသားစုရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရတနာတွေပဲ…”
သူတို့ သုံးဦးစလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
“ကောင်းပြီ သွားကြတော့…”
လော့မင်ရှန်က လော့ချန်တို့သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာရန်စင်မြင့်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုမှ လူများလည်း ထိုအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာကြ၏။
လော့ချန်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုနှစ်မိသားစုမှ ပြိုင်ပွဲဝင်သူများ၏ မျက်နှာများထဲတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်ယွမ်က လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကို ပြုံးလျက် ညာလက်ဖြင့် လည်ပင်းတစ်လျှောက် ဟက်ခနဲ ပြလိုက်သည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုအဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြုမူလိုက်၏။
မိသားစုသုံးစုမှ ပြိုင်ပွဲဝင်သူများက မတူညီသော ထွက်ခွာရန်စင်မြင့်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသည်။
ထွက်ခွာရန်စင်မြင့်တစ်ခုစီသည် မတူညီသော လမ်းကြောင်းများနှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး လခြမ်းကွေးတောင်ကြားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရမည့် ဦးတည်ချက်များလည်း ကွဲပြားကြသည်။
ထိုသို့သော ဒီဇိုင်းသည် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုများကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ ထွက်ခွာကြတော့…”
ယွမ်တော့ကျန်းက ပြိုင်ပွဲစတင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။
“သွားကြမယ်…”
လော့ချန်က အောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ထူထပ်သော တောအုပ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ဦးဆောင်လျက် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လခြမ်းကွေးတောင်ကြားအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည်။ လော့ချီရှင်နှင့် လော့ချင်းဝမ်တို့ကလည်း အနောက်မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လိုက်ပါသွားကြ၏။
“အင်း…”
လော့ချင်းဝမ်၏ အံ့အားသင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သူတို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…”
လော့ချန်နှင့် လော့ချီရှင်တို့က နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုမှ လူအုပ်နှစ်စုသည်လည်း ထွက်ခွာရန်နေရာမှ စတင်ထွက်ခွာလာကြသည်။
သို့သော် ထိုနှစ်အုပ်စုက အလွန်နှေးကွေးစွာ လှမ်းလာကြပြီး အကြိမ်ကြိမ် သူတို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။
“ဒီကောင်တွေ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ…”
လော့ချီရှင်၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲသည် နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်သည့် အရေအတွက်ဖြင့် ရလဒ်သတ်မှတ်ပြီး အချိန်ကန့်သတ်ချက်မှာ နာရီပိုင်းနှစ်ခုသာ ရှိသည်။ နာရီပိုင်းနှစ်ခုအတွင်း ခန်းမကြီးပေါ်သို့ ပြန်မရောက်သူများကို ပြိုင်ပွဲမှ စွန့်လွှတ်သည်ဟု သတ်မှတ်ကြ၏။
ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်အတွက် တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဦးစွာဝင်ရောက်သူများက သေချာပေါက် အခွင့်အရေးရရှိမည် ဖြစ်သည်။
ယခင် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲများတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်သူများသည် တောင်ကြားအတွင်းသို့ အပြိုင်အဆိုင် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လေ့ရှိကြသည်။
ယခုအခါတွင်မူ ထိုအခြေအနေက အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။
လော့ချင်းဝမ်က အံ့အားသင့်စွာ… “သူတို့က ငါတို့ကို ပြိုင်ပွဲအနိုင်ရဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးမလို့တော့ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား…”
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်… “သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့… ငါတို့ အရင်ဆုံး တောင်ကြားထဲဝင်မယ်…”
သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ အမြန်နှုန်းက အလွန်လျင်မြန်ပြီး ခဏအတွင်း တောအုပ်အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ခန်းမကြီးပေါ်တွင် ချီဖူးဆုန်းနှင့် လင်ချန်လန်တို့က အတူထိုင်နေပြီး အစေခံများကို ဆေးပုလင်းနှင့် အစားအသောက်များ ယူဆောင်လာစေကာ မိမိတို့ဘာသာ သောက်စားနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အမူအရာများက အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့မင်ရှန်၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
“ဒီကောင်နှစ်ကောင် ဘယ်လိုအကြံအစည်တွေ ကြံနေမှန်းမသိဘူး…”
လော့ဟိန်းက… “ကျွန်တော့မှာ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုရှိတယ်… ဒီအမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲက သိပ်မရိုးရှင်းဘူးလို့ ထင်တယ်…”
ထို့နောက် ဘေးရှိ လော့ဟုန်ကလည်း “အခုတော့ ချန်လေးတို့ကို ယုံကြည်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်…”
တခြားတစ်ဖက်တွင်…
ကျင်းမင်က ဦးဆောင်ပြီး ယွမ်မန်လီကို… “မန်လီ အဲ့ဒီ လော့ချန်က အတော်လေး မာနကြီးတာပဲ… လင်ယွမ်နဲ့တောင် အလောင်းအစားလုပ်ရဲသေးတယ်… လင်ယွမ်ရဲ့စွမ်းအားက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်နေပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နဲ့လည်း တစ်လှမ်းသာ လိုတော့တယ်…”
“လော့ချန်က ရှုံးသွားရင် ဘယ်လိုများ ဆက်လုပ်မလဲမသိဘူး…”
ယွမ်မန်လီက တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ သိမ်မွေ့လှသည်။ သူမက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်… “ဒါမမှန်ကန်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့တော့ မရပါဘူး…”
ကျင်းမင်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ယွမ်မန်လီက အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဘက်လိုက်ပြောနေသည်က သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်မကျေနပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာအရောင်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောင်းလာသည်။
ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း လင်ယွမ်နှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံရင်း သူ၏စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသည်။ လင်ယွမ်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရုံသာမက ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းပညာတစ်ခုကို ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ လေ့ကျင့်ပြီးစီးသည်။ ထို့ပြင် ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းပညာတစ်ခုကိုလည်း သေးငယ်သော အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ လေ့ကျင့်ထားသည်။ ထိုစွမ်းအားဖြင့် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ပြီး အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးထထားသူနှင့် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်ပေ။
လော့ချန်က ရှုံးနိမ့်ပြီး လူအားလုံးရှေ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အသုံးမကျသူဟု ဝန်ခံရသည့်အခါ ယွမ်မန်လီက ဘာပြောစရာရှိဦးမည်ကို သူက ကြည့်လိုသည်။
လခြမ်းကွေးတောင်ကြား…
“ခဏစောင့်ဦး…”
တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် လော့ချန်က ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
လော့ချင်းဝမ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်… ယခုအခါတွင် အချိန်ကို အလျင်စလိုအသုံးပြုပြီး တောင်ကြားအတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်ကာ နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ဒီကနေ ငါတို့ သီးခြားလှုပ်ရှားမယ်… မင်းတို့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို သွားအမဲလိုက်ကြဦး…” လော့ချန်က ပြောလိုက်သည်။
“သီးခြားလား…”
လော့ချင်းဝမ်နှင့် လော့ချီရှင်တို့ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါဆို မင်းကရော…” လော့ချင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲဆိုတာ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကိုပဲ အမဲလိုက်ရတာမဟုတ်ဘူး…”