ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်မှာ င့ါကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူမရှိဘူး

အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲသည် နတ်ဆိုးသားရဲများကိုသာ အမဲလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချီရှင်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့်… “မင်း ချီမိသားစုနဲ့ လင်မိသားစုကလူတွေကို လမ်းမှာ ဖြတ်တိုက်မလို့လား…”

“အမှန်ပဲ…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး… “သူတို့က ထွက်ခွာဖို့ အလျင်မလိုနေတာ သူတို့မှာလည်း ဒီလိုအကြံရှိလို့ပဲ ဖြစ်မယ်…”

လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုသည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲကို အလျင်စလိုကြိုးစားပြီး လော့မိသားစုကို လုယူရန် ကြံစည်ထားသည့်အတွက် မည်သည့်အမှားမှ ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် လက်မခံပေ။

လခြမ်းကွေးတောင်ကြားထဲတွင် ၎င်းတို့ကို ဖြတ်တိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

လော့ချင်းဝမ်သည် ထိုနှစ်မိသားစုများ၏ ထူးထူးခြားခြား ပြုမူပုံကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ပူပန်စွာဖြင့်… “ဒါပေမဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်း…”

သူမ၏စကားမဆုံးခင်မှာပင် လော့ချန်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့‌နောက် သူက အင်အား ဆယ်ပုံခုနစ်ပုံခန့်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်…။

“ဘုန်း…”

ပန်းကန်ပြားအရွယ်လုံးပတ်ရှိသော သစ်ပင်ကြီးသည် ဤလက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပြတ်ထွက်သွားပြီး ဘေးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

လော့ချီရှင်နှင့် လော့ချင်းဝမ်၏ အကြည့်များသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤလက်သီးတစ်ချက်၏ အင်အားသည် ပေါင်လေးရာ့ငါးဆယ်ကျော်ကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်နေသည်။

ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုး၏ အဆုံးစွန်ကို ကျော်လွန်ထားသည်။

“ဒါ… ဒါ… မဟုတ်မှလွဲ…” လော့ချင်းဝမ်သည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားလုံးများ ထွက်မလာတော့ပေ။

လော့ချီရှင်လည်း ထူးထူးခြားခြား ထိတ်လန့်သွားပြီး မျိုချရင်း… “ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာသာ လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ပေါင်လေးရာ့ငါးဆယ်ကျော်အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တာ…”

လော့ချန်က သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်… “ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်သန်မာသူတွေထဲမှာ ငါ့ကိုယှဉ်နိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး…”

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် လော့ချန်က ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပါက လော့ချီရှင်နှင့် လော့ချင်းဝမ်တို့သည် သူ့ကို လေသလွတ်ပြောသည်ဟု ထင်မှတ်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိတ်လန့်မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်းသည် ဤစကားကို ပြောရန် အရည်အချင်းရှိစေသည်။

“မင်းက ဒီလောက်ယုံကြည်မှုရှိတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး… ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာကို ရယူနိုင်မယ်လို့ ပြောတာ အံ့သြစရာပဲ… လူအားလုံးကို မင်းလှည့်စားထားတာပဲ…” လော့ချင်းဝမ်က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလျက် လှပသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမြဲတမ်း မာနကြီးတတ်သော လော့ချီရှင်ပင်လျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်မောရင်း… “ဟား... ဟား... ဟား… လင်မိသားစုနဲ့ ချီမိသားစုကလူတွေက ဒီလောက်မာနကြီးနေတာ သူတို့ ဒီအကြောင်းသိသွားရင် ဘယ်လိုမျက်နှာအမူအရာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တကယ်ကြည့်ချင်တယ်…”

လော့ချန်က မသိမသာပြုံးလိုက်ပြီး… “ငါ သူတို့ကို လမ်းမှာ ဖြတ်တိုက်မယ်… သေချာပေါက် အောင်မြင်ဖို့အတွက် မင်းတို့လည်း နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ အားထုတ်ကြဦး…”

လော့ချီရှင်က… “စိတ်ချ… ဒီတစ်ခေါက်မှာ လင်မိသားစုနဲ့ ချီမိသားစုကို သေချာပေါက် ပေးဆပ်စေရမယ်…”

“ဒါဆို သွားကြမယ်…”

ထိုသုံးဦးက ချက်ချင်းထွက်ခွာလိုက်ပြီး လော့ချီရှင်နှင့် လော့ချင်းဝမ်တို့သည် လခြမ်းကွေးတောင်ကြားအတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားသည်။

လော့ချန်က ဦးတည်ချက်ကို ခွဲခြားပြီးနောက် ညာဘက်ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားသည်။

တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စဉ်ကတည်းက လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုမှ အဖွဲ့များသည် ၎င်းတို့၏ ညာဘက်တွင် ရှိနေသည်ကို သူသတိပြုမိခဲ့သည်။

မူလက တည်ငြိမ်နေသော လခြမ်းကွေးတောင်ကြားသည် ယခုအခါ ဆူညံလှုပ်ရှားလာပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သားရဲအော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လော့ချန်သည် ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးသားရဲ အနည်းငယ်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

သူသည် ဤအရာများအတွက် ရပ်တန့်မနေဘဲ ထိုသားရဲများကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အသက်ထွက်အောင် ထိုးသတ်ပြီး ဆက်လက်ရှေ့သို့ ချီတက်သွားသည်။

“လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုရှိတယ်…”

တစ်နာရီပိုင်းအကြာတွင် လော့ချန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှေ့တွင် သစ်ပင်ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုရှိပြီး လူသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဝိုးတိုးဝါးတား လူရိပ်သုံးရိပ်သည် လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မြန်မြန်လုပ်… လော့မိသားစုကလူတွေကို အမြန်ရှာတွေ့ရမယ်…” ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူမှာ ချီမိသားစုမှ ချီထင်ပင်…

“ဒီတစ်ခေါက်မှာ အဲ့ဒီလော့ချန်ကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးရမယ်… အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်က ဒီလောက်မာနကြီးရဲသေးတယ်…”

“ဟုတ်တယ်… ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သခင်မကြီး ဂရုမစိုက်လိုက်လို့သာ သူ သလင်းပြာလောင်းကစားရုံကနေ ဘေးမသီ ရန်မခ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တာ… ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးပြီး သူ့ကို တစ်လလောက် ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရအောင် လုပ်ရမယ်… သူ့ကို သေချာပြဿနာရှာမိတာကို နောင်တရစေရမယ်… လော့ချန်…”

သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ဖက်တွင် ဆွေးနွေးနေရင်း တစ်ဖက်တွင် အပြေးအလွှားထွက်လာကြပြီး ခဏအတွင်း တောအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ စကားပြောနေသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး အားလုံးရပ်တန့်သွားသည်။

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ နေရာတွင် ရပ်နေပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်… “မင်း ငါ့လက်နဲ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးမယ်လို့ ပြေားထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား… ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ…”

“ဒီလောက်မာနကြီးရဲသေးတယ်… ဒီနေရာက ချီရှန်မြို့ထဲမှာလို့ ထင်နေတာလား… မင်းသေချင်နေတယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်…”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ထိုးစစ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အလျင်မလိုနဲ့…”

ချီထင်က အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်ကို တားလိုက်ပြီး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း… “မင်း တစ်ယောက်တည်းလား… ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

ချီထင်သည် လှည့်စားမှုတစ်ခုခု ရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သူမက ထိုသို့ တွေးတောမိခြင်းမှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ လော့ချန်တို့သည် ပိုမိုဝေးကွာသော ဘယ်ဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ရှိသင့်သည်။ ရုတ်တရက် သူတစ်ယောက်တည်း ဤနေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

လော့ချန်က ချီထင်၏အကြံအစည်ကို သိရှိလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်… “စိတ်မပူနဲ့… ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ… ငါ ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတော့ မင်းလိုပဲပေါ့…”

“မင်းတို့ရဲ့အကြံအစည်က ငါထင်တာမမှားဘူးဆိုရင် မင်းတို့က ငါတို့ကို လမ်းမှာ ဖြတ်တိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ် မဟုတ်လား… ပြီးတော့ လင်မိသားစုကလူတွေက နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို သိမ်းပိုက်မယ်ဆိုတဲ့ အကြံပေါ့…”

ချီထင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လော့ချန်ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ ထိုအကြံအစည်ကို အိမ်တော်သခင်နှစ်ဦးက ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက်ရန်အတွက် ၎င်းတို့ ချီမိသားစုသည် လော့မိသားစုကို ဖြတ်တိုက်ရန် တာဝန်ယူထားပြီး ဤနည်းလမ်းဖြင့် လင်မိသားစုသည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲ၏ ပထမနေရာကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်များကို နောက်ပိုင်းတွင် ခွဲဝေယူမည် ဖြစ်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက်… “မင်းပြောတာက မင်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့နဲ့အတူတူပဲဆိုတော့… မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ကို ဖြတ်တိုက်မလို့လား…”

“မင်းတို့တင်မဟုတ်ဘူး… လင်မိသားစုပါ ပါတယ်… လှုပ်ရှားတော့… ငါ အချိန်များများမရှိဘူး…”

လော့ချန်သည် စကားပြောရင်း တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။

“မာနကြီးလွန်းတယ်… ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို အရင်ဆုံး ခံလိုက်ဦး…”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် ဒေါသထွက်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သောအရိပ်အမြွက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

လော့ချန်က တစ်ချက်မျှ ကြည့်မနေဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဂျွပ်…”

ရှင်းလင်းသော အရိုးကျိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးနှစ်ချက်ထိတွေ့သွားသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်၏ ညာလက်က ချက်ချင်းပြတ်ထွက်သွားသည်။

“အား…”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်သေအကြည့်များဖြင့် လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်က လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်သည်ကို သူက နားမလည်နိုင်ပေ။

လော့ချန်က သူ့အား ထပ်မံပြောဆိုခွင့်မပေးဘဲ ရှေ့သို့တက်လှမ်းပြီး လက်သီးတစ်ချက် ခြေထောက်တစ်ချက်ဖြင့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

“လှုပ်ရှားတော့…”

ချီထင်၏ မျက်နှာအရောင်မှာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ် မီးချီဝံပုလွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ချီမိသားစုမှ တခြားသားတစ်ဦးနှင့်အတူ လော့ချန်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း ယခုအခါတွင် လော့ချန်အတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တော့ပေ။

လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က ချီထင်၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်တစ်ချက်ဖြင့် ချီမိသားစုမှ တခြားသားတစ်ဦးကို လေးငါးမီတာအကွာသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် ညည်းညူရင်း မြေပေါ်တွင် လှဲနေပြီး ခဏကြာသည်အထိ မထနိုင်တော့ပေ။

ချီထင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်လာပြီး လွတ်အောင်ရုန်းမရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘယ်လက်ဖြင့် လော့ချန်၏ လည်ပင်းကို လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ဟွှမ်းခနဲ အသံထွက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် အတင်းဆွဲလှည့်လိုက်သည်။

“အား…”

ချီထင်၏ ညာလက်သည် ချက်ချင်း လိမ်ကျည်သွားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏မျက်နှာတွင် ချွေးစီးချွေးပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူမ၏ပါးစပ်မှာ လွတ်လပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်… ယုတ်မာတဲ့လူယုတ်မာ… အောက်တန်းကျတဲ့ကောင်… မင်းက တကယ်တော့ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးကို ဖြတ်ကျော်ထားတာပဲ… ငါတို့ကို အမြဲလှည့်စားနေတာ… မင်း စောင့်ကြည့်ထား… ငါ့အဖေက မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး… ငါ မင်းရဲ့ဒီလက်ကို လှီးဖြတ်ပစ်မယ်…”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်မှောင်မိုက်သွားပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဖြန်း…”

အသံထွက်လာပြီးနောက် ချီထင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများစီးကျလာသည်။ ညာဘက်မျက်နှာတွင် လက်ငါးချောင်းရာများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာလေးက ချက်ချင်းပင် ဖောင်းကားသွားသည်။

ထိုလက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် ဤသခင်မကြီးကို လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပိုးထည်ဝတ်ရုံများနှင့် ကျောက်စိမ်းများဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခံရပြီး လူတိုင်း၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အလိုလိုက်ခံရသူဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အရှက်တကွဲဖြစ်မှုကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူမက ရုတ်တရက် အီးခနဲ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

လော့ချန်က သူမကို ညှာတာမနေဘဲ နောက်ထပ် လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ချီထင်၏ ဘယ်ဘက်မျက်နှာကို ထပ်မံရိုက်လိုက်သည်။

“အား… အား… အား… မရိုက်နဲ့တော့… လော့ချန် ကျေးဇူးပြုပြီး မရိုက်ပါနဲ့တော့… ငါမှားသွားပြီ… တကယ်မှားသွားပြီ…”

လော့ချန်က ညာလက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချီထင်သည် ချက်ချင်း ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးပြီး သနားချင်စဖွယ် တောင်းပန်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများနှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည့်ပုံစံသည် ယခင်က မာန်တက်နေသော အမူအရာမျိုးကို အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရတော့ပေ။