ဘယ်နေရာမှားသွားတာလဲ… သူ့ကို ထိုးကျွေးပစ်လိုက်…
Vol. 2 Ch. 29
“အခု မင်းမှားသွားပြီဆိုတာ သိပြီလား… ဘယ်နေရာမှားသွားတာလဲ…”
လော့ချန်က ချီထင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ… ငါ ဒီပါးစပ်ကြီးနဲ့ မပြောသင့်ခဲ့ဘူး… လင်မိသားစုရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး မင်းတို့ကို လမ်းမှာ ဖြတ်တိုက်ဖို့ မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး…”
ယခုအခါ လော့ချန်သည် ချီထင်၏မျက်လုံးများထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သူမသည် တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အထုပ်ဖြည်သလို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေပြီး စဉ်းစားရင်း… “ဒီလိုဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ လော့မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားတာက လင်မိသားစုရဲ့အကြံပေါ့…”
ချီထင်က အားတင်းပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲကို အလျင်စလို စီစဉ်တာကရော၊ မင်းတို့ကို လမ်းမှာ ဖြတ်တိုက်ဖို့ အကြံအစည်ရော အားလုံးကို လင်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သခင် လင်ချန်းလန်က အဆိုပြုခဲ့တာ… ငါတို့ လော့မိသားစုကို တစစီလုယူဖို့ ကြံစည်ထားတာ… သူက ငါ့အဖေကို ကတိပေးထားတယ်… အရာအောင်မြင်သွားရင် အကျိုးအမြတ်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို ငါတို့ ချီမိသားစုကို ပေးမယ်တဲ့…”
“လင်ချန်းလန်ဆိုတဲ့ကောင် တော်တော်လူလည်ကျချင်တာပဲ…”
လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချီထင်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်… “မင်း လက်စားချေချင်ရင် ဘယ်အချိန်မဆို ငါ့ကိုလာရှာလို့ရတယ်…”
ထို့နောက် လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ညာဘက်ရှိ တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
လော့ချန် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ချီထင်သည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အထီးကျန်နေသော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်… သို့သော် အိပ်မက်ထက်ပင် ပိုမိုမယုံကြည်နိုင်စရာပင်…။
အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူ၊ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တန်ဖိုးမရှိသည့် အသုံးမကျသူတစ်ဦးက သူမအား တစ်စက္ကန့်မျှ ခုခံပိုင်နိုင်စွမ်းမရှိအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးနှင့် ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူ ဖြစ်သည်။
“မဟုတ်မှလွဲ… သူက တကယ်တော့…”
အတွေးတစ်ခုက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ချီထင်၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမရအောင် တုန်ရီလာသည်။
“ရွှီး…”
လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လခြမ်းကွေးတောင်ကြားအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အနီးအနားတွင် ကြယ်တစ်ပွင့်အလယ်အလတ်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် ရံဖန်ရံခါ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးသားရဲများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဤအရာများကို လော့ချန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လမ်းပိတ်ဆို့လာသော နတ်ဆိုးသားရဲများကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးသတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူ့အတွက် ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများက လုံးဝ မလုံလောက်တော့ပေ။
“ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်…”
လမ်းတစ်လျှောက် နောက်ထပ်နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လော့ချန်၏အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။
သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ လင်မိသားစုမှလူများက ဤဧရိယာအတွင်း၌ ရှိနေသင့်သည်။ ထို့နောက် သိပ်မဝေးသော အကွာအဝေးတွင် လော့ချန်က ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသံများနှင့်အတူ သားရဲအော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မျက်လုံးများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လော့ချန်သည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။
သစ်တောထဲတွင် အဆိပ်ခိုးကျားသစ်နှင့်တူပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်ဖြစ်နေသော နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်၏ အလောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
အလောင်းဘေးတွင် လူနှစ်ဦးရပ်နေပြီး ၎င်းတို့မှာ လင်ယွမ်မှလွဲ၍ ပြိုင်ပွဲဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သည့် လင်မိသားစုမှ သားနှစ်ဦးဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆင်တူပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးဖြစ်ကာ လင်ကုန်းနှင့် လင်ချန်ဟု အမည်ရပြီး နှစ်ဦးစလုံး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်တွင် ရှိကြသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် အသက်ကြီးသော လင်ကုန်းက နတ်ဆိုးသားရဲအလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလျက်… “တော်သေးတာပေါ့… ငါတို့ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးတွေ ယူလာခဲ့လို့… မဟုတ်ရင် ဒီအဆိပ်ခိုးကျားသစ်နဲ့ တွေ့မိရင် ဒုက္ခရောက်မှာသေချာတယ်…”
လင်ချန်က အဆိပ်ခိုးကျားသစ်၏ နားရွက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ယူလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းလျက်… “ငါကြည့်ရတာက ငါတို့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို အမဲလိုက်နေစရာ မလိုဘူးလို့… လော့ချန်တို့သုံးယောက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် ဒီအမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲရဲ့ ပထမနေရာက ငါတို့ လင်မိသားစုရဲ့လက်ထဲက ဘယ်လိုမှ လွတ်မသွားနိုင်ဘူး…”
လင်ကုန်းက… “စကားကတော့ အဲဒီလိုပြောတာပါပဲ… ဒါပေမဲ့ လူအများကြီးက ကြည့်နေကြတယ်… မြို့စားကိုယ်တိုင်လည်း ရှိနေတယ်… အမဲလိုက်တဲ့ပုံစံလေးတော့ လုပ်ပြထားရမှာပေါ့…”
လင်ချန်က ရယ်မောလျက်… “လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုတွေးနေလဲမသိဘူး… လင်ယွမ်နဲ့ လောင်းရဲတယ်ပေါ့… သူ့ဟာသူ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ လူအများရှေ့မှာ ဝန်ခံရတော့မယ့်ပုံစံကို တကယ်ကြည့်ချင်တယ်… ဟဲ... ဟဲ…”
“ဟုတ်လား…”
ရုတ်တရက် ဘေးတစ်ဖက်မှ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုက မိုးချိန်းသံလို ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဆံများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“လော့ချန်…”
“မင်း ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ…” လင်ကုန်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
လော့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်… “လင်ယွမ် ဘယ်မှာလဲ…”
လင်ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက်… “ဘာလို့ မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ…”
“ဘာလို့လဲတဲ့လား…”
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ခိုးကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်… မင်းသေချင်နေတာလား…”
“သူ့ကို လက်သီးစာ ကျွေးပစ်လိုက်…”
လင်ကုန်းနှင့် လင်ချန်တို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ဦးသားအတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။
“ဘုန်း… ဘုန်း…”
တစ်ချက်ထိတွေ့မှုတွင်ပင် ထိုနှစ်ဦးသည် ပိုမိုမြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ညာလက်များက ထူးဆန်းစွာ လိမ်ကျည်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ညည်းညူနေကြသည်။
“မင်း… မင်းရဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာနိုင်ရတာလဲ…” လင်ချန်သည် ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ခံစားရင်း ထိတ်လန့်သောအကြည့်များဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်နေသည်။
လော့ချန်သည် တစစီ လှမ်းလှမ်းလာပြီး လင်ချန်၏ ဘယ်လက်ပေါ်သို့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် နင်းလိုက်ကာ သွားဖြူဖြူများကို ပြလျက်… “အခု လင်ယွမ်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ ရပြီလား…”
“အာ့… အာ့… အာ့… ပြောမယ်… ငါပြောမယ်…”
လင်ချန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး မည်သည့်အရာကိုမှ ဖုံးကွယ်ရဲသေးမည်နည်း။
လော့ချန်က နားထောင်ရင်း မျက်ခုံးများက တဖြည်းဖြည်း တွန့်လာသည်။
“လင်ယွမ်က ငါ့ကို လာရှာနေတာလား…”
“ဟုတ်တယ်… တကယ်တော့ အိမ်တော်သခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ချီမိသားစုကလူတွေကို မင်းတို့ကို ဖြတ်တိုက်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ… ဒါပေမဲ့ လင်ယွမ်က မင်းကို သူကိုယ်တိုင် သင်ခန်းစာပေးချင်တယ်လို့ ပြောပြီး တောအုပ်ထဲဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့နဲ့ ခွဲထွက်သွားပြီး မင်းကို တစ်ယောက်တည်း လိုက်ရှာနေတာ…”
လင်ချန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချွေးစီးချွေးပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သိသမျှကို အကုန်လင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဒုက္ခပဲ…”
လော့ချန်၏ မျက်နှာအရောင်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လော့ချင်းဝမ်နှင့် လော့ချီရှင်တို့ကို သတိရသွားသည်။ ထိုနှစ်ဦးက လင်ယွမ်၏ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပေ။
“လင်ယွမ်က သူတို့ကို မတွေ့ရသေးပါစေနဲ့… တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ…”
လော့ချန်သည် ဒေါသအမျက်ထွက်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများ ပြည့်နှက်လာသည်။ သူသည် ထိုနှစ်ဦးမှ အမဲလိုက်ထားသော နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းများကို သိမ်းယူလိုက်ပြီး လင်ချန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချိုးလိုက်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားသည်။
လင်ချန်၏ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံသည် သစ်တောတစ်ခုလုံးကို ထွင်းဖောက်ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့ချန်သည် အရှိန်ကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး တစ်လမ်းလုံး အပြေးအလွှားဖြစ်နေသည်။ လမ်းပိတ်ဆို့လာသော နတ်ဆိုးသားရဲများကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးသတ်လိုက်သည်။ လော့ချန်သည် လင်ယွမ်က သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။
တစ်နာရီခွဲခန့်အကြာတွင် အပြေးအလွှားပြေးနေသော လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် ညည်းညူသံအားနည်းအားနည်းကို ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အသံလာရာဘက်သို့ လိုက်သွားပြီး လော့ချန်၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။
ရှေ့ရှိ သစ်တောထဲတွင် လော့ချီရှင်သည် မြေပေါ်တွင် လဲနေပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်များက ထူးဆန်းသောထောင့်များဖြင့် လိမ်ကျည်နေသည်။ သူက အသက်ရှင်နေသေးသလား မသိရပေ။
လော့ချင်းဝမ်၏ အခြေအနေလည်း မကောင်းလှပေ။ လက်နှစ်ဖက်မှာ ကျိုးထွက်နေပြီး သွေးများစီးကျနေသည်။ မူလက သန့်ရှင်းဖြူစင်သော မျက်နှာလေးသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။
“လော့ချန်…”
လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချင်းဝမ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲလာပြီး နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကိုက်ထားကာ မျက်ရည်များ မကျအောင် ထိန်းထားလျက်… “မင်းထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ လင်ယွမ်က ငါတို့ကို လာရှာတယ်… ငါတို့က သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး… ချီရှင်က မင်းအတွက် စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့တာကို လင်ယွမ်က သူ့လက်နဲ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်တယ်…”
“လင်ယွမ်…”
လော့ချန်သည် ဒေါသအမျက်ထွက်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများ ပြည့်နှက်လာကာ ဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချိုးလိုက်သည်။ သူက စိတ်ကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က အနိမ့်အသံဖြင့်… “အိမ်ပြန်မယ်…”
“အိမ်ပြန်မယ်လား…”
လော့ချင်းဝမ်က မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်လိုက်ပြီး… “ငါတို့ အမဲလိုက်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲပစ္စည်းတွေကို လင်ယွမ်က အကုန်လုယူသွားပြီ…”
“အခု အဲဒါက အရေးမကြီးတော့ဘူး…”
လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤအမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်ခြင်းက အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ပေ။
ရှေ့သို့တက်လှမ်းပြီး လော့ချီရှင်ကို ကျောပိုးလိုက်ကာ လော့ချင်းဝမ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းထောက်ရင်း တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ တစစီ လှမ်းသွားသည်။
မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် နေဝင်ချိန်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာပြီး နေရောင်ရွှေဝါရောင်သည် လခြမ်းကွေးတောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို အိပ်မက်ဆန်သော အရောင်အသွေးများဖြင့် ဆိုးဆေးရောက်ရှိစေသည်။
စင်မြင့်မြင့်ပေါ်တွင် လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် လခြမ်းကွေးတောင်ကြားဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီး မျှော်လင့်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။
“အချိန်နီးလာပြီ…”
“လော့ချန်တို့ အဆင်ပြေရဲ့လားမသိဘူး…”
လော့မိသားစုဘက်တွင် လော့မင်ရှန်တို့၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။
အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲ စတင်ပြီးနောက် နှစ်နာရီခန့် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ ပြိုင်ပွဲဝင်များသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသင့်ပြီဖြစ်သည်။
လော့မင်ရှန်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လင်မိသားစုနှင့် ချီမိသားစုမှလူများ၏ အမူအရာများက များစွာပိုမို ပေါ့ပါးနေသည်။
လင်ချန်းလန်နှင့် ချီဖုံးဆုန်းတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လျက် ဝါးရင်းသီးရင်း သောက်စားနေကြပြီး အောင်ပွဲခံထားပြီးသားသဖွယ် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေကြသည်။
“တစ်ယောက်ယောက် ပြန်လာပြီ…”
“အို့… သူတို့ ဒဏ်ရာတွေ အတော်လေးပြင်းထန်နေပုံပဲ…”
ရုတ်တရက် စင်မြင့်မြင့်ပေါ်တွင် ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့မှာ လော့ချန်တို့ သုံးဦးပင်…
“ချန်ရာ…”
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”
တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ပေကျံနေသော သုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့မင်ရှန်တို့၏ မျက်နှာအရောင်များ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုအခြေအနေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လင်ချန်းလန်နှင့် ချီဖုံးဆုန်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
လော့ချန်တို့ ဤမျှလောက် ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ အကြံအစည်က သေချာပေါက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။