ငါ့အရည်အချင်းက ဘယ်သူ့အောက်မှ မနိမ့်ဘူး...
Vol. 3 Ch. 34
လင်ချန်လန်သည် လော့မင်ရှန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှ ဒေါသမီးတောက်များကို မထိန်းနိုင်တော့သည်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။
မြောက်ဖက်ဈေးကွက်သည် လင်မိသားစုအုတ်မြစ်တည်ထောင်ရာ၏ အဓိကအချက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလျှင် လင်မိသားစုသည် မလွှဲမရှောင်သာ ဆုတ်ယုတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
“အိမ်တော်သခင် သူတို့နဲ့ အသက်ပေးပြီး တိုက်လိုက်ကြစို့...”
လင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲများထဲမှ တချို့က အပြေးရောက်လာကြပြီး လော့မင်ရှန်တို့ကို ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
လော့ဟုန်တို့သည် လော့မင်ရှန်နောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
လော့ဟုန်က နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“ဒါက လင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလား...”
လင်ချန်လန်၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထင်းထင်းထောင်ထလာပြီး မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ယွမ်တော့ကျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မျက်နှာမည်းမှောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့...”
ထိုအမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲကို မြို့စားက ဦးစီးကျင်းပထားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရန်စမှုသည် မြို့စားအိမ်တော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် တူညီလိမ့်မည် ဖြစ်၏။
ထို့ပြင် လော့မင်ရှန်၏ ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းပြီး စွမ်းအားအဆင့်သည် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်သို့ ဖြတ်ကျော်ရောက်ရှိထားသဖြင့် အနိုင်ယူရန်မှာလည်း ခဲယဉ်းလှသည်။
လင်ယွမ်ကို လှမ်းထူလိုက်ပြီး လင်မိသားစုဝင်များက လင်ချန်လန်နောက်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် လိုက်ပါသွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ လာရောက်ချိန်က မာန်တတ်လျက် တက်တက်ကြွကြွ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားကြသည်။
“ဟမ်း...”
ထို့နောက် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်သည် မျက်နှာမည်းမှောင်လျက် ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ချီရှန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာတွင် သူ့အလိုကျ တစ်စုံတစ်ခုမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
လော့ယောင်သည် သိမ်မွေ့စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျင်းမင်ကိုကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“အဋ္ဌမမင်းသား အကြွေးစာချုပ်ကို ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပို့ရမလား... ဒါမှမဟုတ် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကိုလား...”
ကျင်းမင်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူက လင်ယွမ်အပေါ် ငွေကျပ်တစ်သန်း အကျွေးတင်သည့် အလောင်းအစားကိစ္စကို လုံးဝမေ့လျော့ထားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ငွေကျပ်တစ်သန်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက်လည်း အလွန်နာကျင်စရာ ဖြစ်၏။
“မလိုပါဘူး... နောက်လမှာ ငါကိုယ်တိုင် လင်ယွမ်ပြတိုက်ကိုပို့ပေးမယ်...”
ကျင်းမင်က အေးစက်စွာ စကားတစ်ခွန်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်စုတ်လေး ငါတို့ နောက်မှ ထပ်ဆုံမယ်...”
ဤချီရှန်မြို့တွင် သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ထပ်မနေချင်တော့ပေ။
လော့ချန်ကမူ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွား၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ကျင်းမင်သည် သူ့ကို လုံးဝမှတ်မိပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အလောင်းအစားလုပ်ရန် သူက တစ်ဖက်လူကို မလှုံ့ဆော်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေလော။ ငွေကျပ်တစ်သန်း ဆုံးရှုံးသွားသည်က သူနှင့် ဘာမှမဆိုင်ပေ။
နေဝင်ချိန်ရောက်လာသည်နှင့် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲသည်လည်း ပြည့်စုံစွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
“လော့အိမ်တော်သခင် ဂုဏ်ပြုပါတယ် ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”
ပွဲတက်ရောက်လာသူများထဲမှ အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် လော့မင်ရှန်ထံသို့ အလျင်အမြန်ရောက်လာကာ ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောကြားကြသည်။
လူအားလုံးက ယနေ့မှစ၍ ချီရှန်မြို့သည် ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။
မြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို လက်ခံရယူပြီးနောက် လော့မိသားစုသည် ချီရှန်မြို့၏ ပထမဦးဆုံးမိသားစုအဖြစ် တည်မြဲပြီး မတုန်လှုပ်နိုင်သော အနေအထားကို ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။
လော့မင်ရှန်သည် အချိန်အတော်ကြာ ဤမျှ ပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူတစ်ကိုယ်လုံး စိတ်အားထက်သန်လျက် လက်သီးချင်းဆုံပြရင်း တစ်ဦးချင်းစီကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။
ယနေ့၏ အဓိကဇာတ်လိုက်ဖြစ်သော လော့ချန်သည်လည်း လူအုပ်တစ်စုထဲတွင် ဝိုင်းအုံခံရပြီး ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသံများက မဆုံးနိုင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
လော့ချန်သည် ဤဂုဏ်ပြုစကားများကို ဖြေကြားရင်း ပင်ပန်းနေစဉ် ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ နှစ်ဖက်သို့ ခွဲထွက်သွားပြီး လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ပုံရိပ်က လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။
၎င်းသည် ယွမ်မန်လီ ဖြစ်နေသည်။
“ငါနဲ့လိုက်ခဲ့…”
စကားတစ်ခွန်းကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ယွမ်မန်လီသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် လှပစွာ လွှမ်းမိုးလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
လော့ချန်သည် အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွား၏။
လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ယွမ်မန်လီသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်များက သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့်နှယ် ခံစားရလိုက်သည်။
“မင်းကို ငါ တကယ်သေးသေးလေးမြင်မိသွားတယ်… မင်းက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်နဲ့ ပေါင်တစ်ထောင်အင်အားကို လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တာပဲ…”
သူမသည် ထူးချွန်သူများစွာကို တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသူများလည်း မနည်းလှပေ။ သို့သော် ပေါင်တစ်ထောင်အင်အားကို ရရှိသူမျိုးကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
အကယ်၍ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သည် ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် လော့ချန်သည် ထိုကန့်သတ်ချက်များကို ထပ်မံချိုးဖောက်သည့် နောက်ထပ်အံ့ဖွယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
လော့ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ “မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်ခေါ်လာတာ ချီးကျူးဖို့ပဲ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား…”
ယွမ်မန်လီသည် တည်ကြည်စွာ ဆိုသည်။
“မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို ငါ့ကိုပြပါ…”
လော့ချန်သည် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။
သူသည်လည်း ယွမ်မန်လီ၏ စွမ်းအားအဆင့်ဖြင့် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်၏ ထူးခြားမှုကို မြင်နိုင်မလားဆိုသည်ကို သိချင်နေသည်။
အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို မြင်နိုင်ခဲ့လျှင် အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။
ယွမ်မန်လီသည် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ကြည်လင်သောမျက်လုံးများထဲတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပကာ လော့ချန်ကို အနီးကပ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာပြီး အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်သွားခဲ့လျှင် မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို တွေးတောနေမိသည်။
ယွမ်မန်လီသည် အချိန်အတန်ကြာ စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“အစ်မကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
လော့ချန်သည် စိတ်မသန့်စွာ မေးလိုက်၏။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး…”
ဘာမှမမြင်ရသည့်အတွက်ပင် ယွမ်မန်လီသည် ပိုမိုထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။
ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်တွင် ပေါင်တစ်ထောင်အင်အားကို လေ့ကျင့်နိုင်သူမှာ ထိပ်တန်းထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူနိုးကြားထားသည့်သိုင်းဝိညာဉ်မှာ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်နေသည်မှာ ယုံမရသည်အထိ ထူးဆန်းလှသည်။
ယွမ်မန်လီက ဘာမှမမြင်ရသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် လော့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါ မနက်ဖြန်မှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကိုပြန်မယ်... မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ချင်လား...”
ယွမ်မန်လီသည် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်၏။
လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူသည် လော့ယောင်အား အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးပါက ဆေးသန့်စင်ပေးရန် ကတိပေးထားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် လင်မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများလည်း အပြီးသတ် မပြီးသေးပေ။
ယွမ်မန်လီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒါလည်း ကောင်းပါတယ်... မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ လာရောက်ရင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းကျမ်းတွေကို တိုက်ရိုက်လေ့ကျင့်နိုင်မယ်... မင်းက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီဆိုတော့ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ အတားအဆီးမရှိဘူး…”
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အစ်မကြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေက အနည်းဆုံး ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားရတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်…”
ယွမ်မန်လီ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားလျက်... “ဘာလဲ မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်မှုမရှိဘူးလား... မသွားရဲဘူးလား...”
လော့ချန်က ရယ်လျက်... “ဘယ်နည်းနဲ့မှ မဟုတ်ဘူး... ငါ့အရည်အချင်းက ဘယ်သူ့အောက်မှ မနိမ့်ဘူး...”
“ဘယ်သူ့အောက်မှမနိမ့်တဲ့ အရည်အချင်းတဲ့လား...”
ယွမ်မန်လီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်ကို လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တာ မထူးဆန်းတော့ဘူး... ငါ နားလည်ပြီ... လူတွေက သိုင်းဝိညာဉ်က သိုင်းသမားရဲ့ အရာအားလုံးလို့ ပြောကြတယ်... ဒါပေမယ့် အမှန်က မဟုတ်ဘူး... စိတ်ဓာတ်က အဓိကပဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် အဲဒါမှ တကယ့်အသုံးမကျသူဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်ထူထောင်လို့ မရတော့ဘူး…”
“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေက အနည်းဆုံး ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ရှိရတာ မှန်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို အစ်မကြီးလို့ခေါ်ပြီး ငါလည်း လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းက ငါ့မောင်လေးပဲ... မင်းက ငါ့အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ယူသွားရုံပဲ... ကျန်တဲ့ကိစ္စအားလုံးကို ငါ ကိုင်တွယ်ပေးမယ်…”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤအေးစက်သည့် ပုံပေါက်နေသော အစ်မကြီးသည် ဤမျှထိ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်မည်ဟု သူက မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
လော့ချန်သည် ကွင်းပြင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ညနေရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ချန်လေး မြို့စားရဲ့သမီးက မင်းကို ဘာလုပ်ဖို့ ခေါ်သွားတာလဲ...” လော့မင်ရှန်က မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို ကြည့်ချင်ရုံပါ…”
လော့ချန်က အေးဆေးစွာပင် ပြန်ဖြေသည်။
“မြို့စားရဲ့သမီးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ အလွန်တန်ဖိုးထားခံရတဲ့ ထူးချွန်သူတစ်ဦးလို့ ကြားဖူးတယ်... သူမရဲ့ ထောက်ခံချက်ရှိရင် မင်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်…”
လော့မင်ရှန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ လင်းလက်နေ၏။
လော့ဟိန်းက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။ “ဒါပေမယ့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ အနည်းဆုံး ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ် လိုအပ်တယ်လေ…”
“ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ...”
လော့မင်ရှန်က မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟမ်းခနဲ အသံပြုကာ ဆိုသည်။ “ချန်လေးက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေထဲမှာ ဒါမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိမှာလဲ... ငါ့မြေးလေးက ဘယ်သူ့အောက်မှ မနိမ့်ဘူး...”
လော့ချန်သည် ယွမ်မန်လီက သူ့အား အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားပေးအပ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကို ပြောပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် လော့မင်ရှန်က ဆက်လက် ပြောကြားသည်။
“ဒီနေ့က ငါတို့လော့မိသားစုအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာနေ့တစ်နေ့ပဲ... သွားစမ်းပါ ဒီည ငါတို့ သေသေချာချာ အောင်ပွဲခံကြမယ်...”
ထိုသို့ပြောပြီး လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်ကို လက်ဆွဲပြီး တောင်အောက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
ချီရှန်မြို့...
လော့ချန်တို့တစ်ဖွဲ့ မြို့ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ကိစ္စများက လေမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဤထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတင်းသည် လူအများကို မျက်လုံးပြူးကျယ်စေပြီး သတင်းကြားသူတိုင်း၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် မယှဉ်နိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ညအမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်း ထူထပ်လာသည်။
တစ်ညလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သော လော့မိသားစုသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လာသည်။
လော့ချန်သည် လမင်း၏အလင်းရောင်ကို ရင်ဆိုင်လျက် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေ၏။