နောက်ဘဝမှာ နည်းနည်းလောက် ချင့်ချင့်ချိန်ချိန်ရှိပါ...

မြောက်ဖက်ဈေးကွက်သည် ချီရှန်မြို့၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ဧက ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသည်။ အတွင်းတွင် စားသောက်ဆိုင်များ၊ လောင်းကစားရုံများ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များနှင့် အရာအားလုံးရှိနေပြီး နေ့စဉ်အမြတ်ငွေများက အံ့အားသင့်စရာ ကြီးမားလှသည်။

လင်မိသားစုက နှစ်စဉ် စီမံခန့်ခွဲခများနှင့် ဝင်ငွေခွဲဝေမှုများကို ရရှိနေပြီး မြောက်ဖက်ဈေးကွက်သည် လင်မိသားစု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်လည်းဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်တွင် မြောက်ဖက်ဈေးကွက်က လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ် တစ်ဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့သာ ကင်းလှည့်ကာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် ရှိနေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ယမန်နေ့များနှင့် မတူခဲ့ပေ။

လမ်းများပေါ်တွင် လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များက အသွားအလာ များစွာရှိနေပြီး လင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲများစွာလည်း ကင်းလှည့်နေကြသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ခံစားမိကြသည်။

မြောက်ဖက်ဈေးကွက် ဝင်ပေါက်တွင် လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်နှစ်တန်းက ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောနေကြသည်။

“လော့မိသားစုက လူတွေ ဒီနေ့ လာရဲ မလားရဲတော့ မပြောတတ်ဘူး...”

လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးသည် လမ်း၏ တခြားတစ်ဖက်စွန်းကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

“လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... အရင်က လူများများလာပြီး ငါတို့က ပြန်ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်လေ... ထပ်လာရင်လည်း အရှက်ကွဲရုံပဲရှိမယ်... ဟား... ဟား... ဟား...”

ခပ်ပုပုအစောင့်အကြပ်တစ်ဦးက လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တဟားဟားရယ်လိုက်သည်။

“သူတို့ လာရဲရင်လာကြည့်လေ အားလုံးကို လှဲသိပ်ပစ်လိုက်ရုံပေါ့... လော့မိသားစုရဲ့ အသုံးမကျသူတွေ ကိုယ့်ပမာဏကို မသိဘဲ ငါတို့ မြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို သိမ်းပိုက်ချင်နေကြတယ်။ မကျေနပ်ရင် စမ်းကြည့်ကြပေါ့...”

“ဟုတ်တယ်။ ပြောရရင် လော့မိသားစုရဲ့ လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျသူက ကြယ်မရှိတဲ့ အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားခဲ့တာတောင် ငါတို့ လင်ယွမ်သခင်လေးကို ဘယ်လို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာလဲ မသိဘူး...”

ခပ်ပုပုအစောင့်အကြပ်က မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျိမိသားစုထားခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးတွေရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... လော့မိသားစုက လူမိုက်တွေ... အဲ့ဒီဝိညာဉ်ဆေးတွေကို အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ကို ပေးခဲ့တယ်... ခြင်းတောင်းနဲ့ ရေသယ်သလိုပဲ ဖြစ်မှာပါကွာ...”

“အဲ... အဲ့ဒါ လော့မိသားစုရဲ့ လော့ချန်လို့ ထင်တယ်...”

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်သည်။

လမ်း၏ တခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် လူနှစ်ဦးက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

ရှေ့တွင် မျက်ခုံးဓားပုံနှင့် ကြယ်မျက်လုံးများရှိသော မျက်နှာချောချောရှိသည့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးရှိနေပြီး ဘေးနားတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူအိုကြီးတစ်ဦး လိုက်ပါနေသည်။ ထိုလူအိုကြီးက ခန္ဓာကိုယ်ပိန်ကျုံ့နေပြီး မျက်ကွင်းများက နက်ရှိုင်းနေကာ လေတစ်ချက်မှုတ်လိုက်ရုံနှင့် လဲကျသွားနိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်။

“တကယ့်ကို သူပဲ... သူ တစ်ယောက်တည်း မြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို လာရဲတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ...”

ခပ်ပုပုအစောင့်အကြပ်က လော့ချန်ကိုကြည့်ရင်း မျက်ဆံများကျုံ့သွားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဟင်း... ဒီကောင်က လင်ယွမ်သခင်လေးကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်... ငါတို့ လင်မိသားစုကို ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အရှက်ရစေခဲ့တယ်... အိမ်တော်သခင်က သူ့ကို အရိုးထဲထိ မုန်းတီးနေတယ်... ငါတို့ သူ့ကိုပျက်စီးစေခဲ့ရင် အိမ်တော်သခင်က များစွာဆုချီးမြှင့်မှာ သေချာတယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တခြားလင်မိသားစုမှ အစောင့်အကြပ်များ၏ မျက်လုံးများက စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

လင်မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင်သည် ယနေ့ ကြေညာချက်ထုတ်ခဲ့ပြီး လော့မိသားစုသားများက မြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို ဝင်လာရဲလျှင် လက်နှင့်ခြေထောက်များကို ချိုးဖျက်ရမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ရခဲ့သူက ငွေငါးကျပ် ဆုချီးမြှင့်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

လော့မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးကို အနိုင်ရခဲ့လျှင် ငွေငါးကျပ် ရမည်ဖြစ်ပြီး လော့မိသားစု၏ သခင်လေး လော့ချန်ကို ပျက်စီးစေခဲ့ရင် ဆုလာဘ်သည် မည်မျှ ကြွယ်ဝမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ လော့ချန်က ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိထားပြီး လင်ယွမ်သခင်လေးတောင် သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ခဲ့ဘူး... မိသားစုရဲ့ ထူးချွန်သူတွေကို ခေါ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က မတုံ့မဆိုင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့အထဲတွင် အများစုက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအလယ်အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး လေးယောက်က ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးရှိသူ နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။

“မလိုပါဘူး...”

ခပ်ပုပုအစောင့်အကြပ်က ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်၏။

“ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်ဆိုလည်း ဘာဖြစ်လဲ... အင်အားနည်းနည်း ပိုရှိရုံပဲ... ငါတို့က သူတို့ထက် လူပိုများနေတယ်... လက်နက်တွေလည်း ရှိတယ်... သူ့ကို ဖိနှိပ်ရတာ လွယ်ကူတယ်... ဘာလို့ ဆုလာဘ်ကို တခြားသူတွေကို အသားလွတ်ပေးရမှာလဲ...”

တခြားသူများက စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မှန်ကန်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းရသေးလျှင် သာမန်သွေးနှင့်သားနှင့်ခန္ဓာကိုယ်သာ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ဓားရွက်များကို ကြောက်ရွံ့နေရမည်ဖြစ်သည်။

“ငါ့အမိန့်ကို စောင့်နေ... တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နဲ့... အတူတူ လုပ်မယ်... သူ့ လက်နဲ့ခြေတွေကို အရင်ပျက်စီးစေပြီး ဒဏ်ခတ်ရမယ်...”

ခပ်ပုပုအစောင့်အကြပ်က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ လူဆယ်ယောက်ကျော်ကိုဆွဲဆောင်၍ ဝိုင်းအုံလိုက်သည်။

“ကောင်းတဲ့ ပြဇာတ်ပဲ...”

“အင်း... အဲ့ဒါ လော့ချန်လို့ ထင်တယ်... သူ တစ်ယောက်တည်း ဒီကို လာရဲတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒါက သိုးကို ကျားပါးစပ်ထဲ ပစ်ချခဲ့တာပဲ...”

“တော်ပြီ... ဒီနေ့ လင်မိသားစုက အမိန့်ထုတ်ခဲ့တယ်... လော့မိသားစုတွေ မြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို ဝင်လာရဲရင် လက်နဲ့ခြေတွေကို ချိုးဖြတ်ရမယ်တဲ့... လော့ချန်က မလွတ်နိုင်တော့ဘူး...”

“လော့ချန်က ဒီနေရာမှာ သေသွားခဲ့ရင် လော့မိသားစုနဲ့ လင်မိသားစု သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများက အခြေအနေမှာ မမှန်ကန်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်ရာ လူအားလုံးက ထွက်ခွာသွားကြပြီး မလှမ်းမကမ်းမှသာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် လော့ချန်ဖြစ်ပြီး ဝိုင်းအုံလာသော လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များကိုကြည့်ရင်း တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“မင်လင်ဆရာ... မင်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးထက်ကျော်လွန်တဲ့ ထူးချွန်သူတွေကို ဖြေရှင်းရုံပဲ ကူညီပေး...”

မင်လင်သည် လော့ချန်ကို မျက်လုံးများကို တစ်ချက်လက်ခနဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှူး..."

လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ် ဆယ်ယောက်ကျော်က သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းအုံလိုက်ကြသည်။ ခပ်ပုပုအစောင့်အကြပ်က မှုန်မှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အရဲစွန့်မှုရှိနေတာပဲ... ဒီနေရာကို လာရဲတယ်ဆိုတာ...”

“အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာ လင်ယွမ်က ငါ့ကိုရှုံးပြီး ဒီမြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးပြီ... မြောက်ဖက်ဈေးကွက်က အခု တရားဝင် ငါ့အပိုင်ဖြစ်နေပြီ... ငါက ကိုယ့်နေရာကို လာခဲ့ရုံပဲ.. ဘာမှ မဝံ့မရဲဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး...”