လော့ချန်ကို ထိခိုက်သူတိုင်း သေစေရမည်
Vol. 3 Ch. 44
“ဘယ်သူကများ တစ်ပွဲလာတိုက်ချင်သေးလဲ…”
ရှင်းလင်းကြည်လှသော အသံက လမ်းမတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လော့ချန်က လင်ယယ်အကြီးအကဲကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် လင်မိသားစုဝင်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများက အလွန်အမင်း အရှက်ရသလို ခံစားရသော်လည်း ဒေါသထွက်နေသည်ကို ထုတ်ပြရဲသူ မရှိပေ။ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လော့ချန်၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရဲခြင်း မရှိကြဘဲ အေးစက်နေသော စိတ်ဘဝင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်နေကြသည်။
ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသော လင်ချီဖုန်းကို ဖယ်ထားလျှင် လင်ယယ်အကြီးအကဲက ၎င်းတို့ထဲတွင် ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုလင်ယယ်ပင်လျှင် လော့ချန်၏ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရသည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့က ဆက်လက်တက်လာပါက အချည်းနှီး သေဆုံးရရုံသာ ရှိတော့မည်။
“အရမ်းသန်မာလွန်းတယ်… တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လင်မိသားစုရဲ့ထူးချွန်သူတွေကို အကုန်လုံး အလဲထိုးအောင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်…”
“ဒီတစ်ခေါက်တိုက်ပွဲနဲ့ သူက နာမည်ကြီးသွားပြီ…”
ပွဲကြည့်လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လူအားလုံးက သိကြသည်မှာ ဤတိုက်ပွဲပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချီရှန်မြို့တွင် နာမည်ထင်ရှားလာမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ၎င်းကို မထီမဲ့မြင် ပြုရဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။
လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ချီမိသားစုဝင်များလည်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ချီထင်နှင့် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ ချီတုံလည်း ပါဝင်နေသည်။
“အစ်မ… နောက်ဆို သူ့ကိုဒုက္ခပေးဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူးနော်…”
ချီတုံသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချကာ တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူက တကယ် အရမ်းသန်မာတာပဲ…”
ချီထင်ကတော့ လော့ချန်ကို စွဲလမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်လျှံနေသည်။
သူမသည် ယခင်က လော့ချန်နှင့် စေ့စပ်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ကျင်းမင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ဖြစ်လာကြောင်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကြေညာခဲ့သည်။ မကြာမီ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လော့ချန်ကို အလှမ်းဝေးစွာ ကျော်လွန်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လုံးဝမတူညီသော လောကနှစ်ခုမှ လူများဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် ယခုအချိန်တွင် လော့ချန်၏ စွမ်းအားသည် သူမအား လုံးဝအားကျစေနိုင်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူမသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အချိန်အားဖြင့် ဝေးကွာနေသေးသည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးရှိသူကို အနိုင်ယူရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဒုန်း… ဒုန်း… ဒုန်း...”
ရုတ်တရက် လမ်းမတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။
လမ်းမအဆုံးတွင် လင်မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် လင်ချန်လန်နှင့် လင်မိသားစု၏ ထူးချွန်သူများစွာသည် မြင်းများစီးကာ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး လမ်းပေါ်တွင် ဖုံလုံးကြီးထလာသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လင်မိသားစုဝင်များ၏ အလောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ချန်လန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး မြင်းပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းကာ အသက်မထွက်သေးသည့် လင်ချီဖုန်းထံသို့ ရောက်လာသည်။
“ညီငယ်… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ… မင်းကို ဘယ်သူဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ…”
လင်ချီဖုန်းသည် အမောဖောက်ပြီး သွေးအန်နေကာ မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော လော့ချန်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။
လင်ချန်လန်သည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။
“မင်းပဲလား… လင်ယွမ်ပြတိုက်နဲ့ ငါတို့ လင်မိသားစုကြား ရန်ငြိုးမရှိခဲ့ပါဘူး… ဘာကြောင့် ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရတာလဲ…”
လင်ချန်လန်၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီအရာက လင်ယွမ်ပြတိုက်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး… ဒါက ငါနဲ့လင်မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ…”
လော့ချန်၏ အကြည့်များက လင်ချန်လန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“မင်းတို့ လင်မိသားစုက ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းလုပ်ကြခဲ့ကြတယ်… ဒါက ငါ့ရဲ့ လက်စားချေမှုပဲ…”
“လော့ချန်…”
လင်ချန်လန်၏ မျက်နှာသည် သံမဏိအလား မည်းမှောင်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါက်ကွဲတော့မည့် မီးတောင်ကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံလာသည်။
လော့ချန် တစ်ယောက်တည်းကြောင့် သူက ဂရုတစိုက် စီစဉ်ထားခဲ့သော အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲသည် ပြီးပြည့်စုံစွာ ရှုံးနိမ့်သွားရပြီး မြောက်ဖက်ဈေးကွက်တစ်ခုလုံးကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ လော့ချန် တစ်ယောက်တည်းကြောင့် လင်မိသားစုက ထူးချွန်သူများစွာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အိမ်တော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
လင်ချန်လန်သည် လော့ချန်ကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်ပစ်ချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြလာသည်။
“ချန်လေး…”
ရုတ်တရက် ရှည်လျားသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူရိပ်အနည်းငယ်က အလျင်စလို ပျံသန်းရောက်ရှိလာကာ လော့ချန်၏ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ လော့မင်ရှန်၊ လော့ဟုန်တို့အပါအဝင် လော့မိသားစု၏ သန်မာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
“လော့မိသားစုရဲ့ လူငယ်လေးကို ထိခိုက်ရဲသူတိုင်း သေရမယ်…”
အနောက်ဘက်တွင် လော့မိသားစု၏ သိုင်းသမားများသည် ထူထပ်စွာ တစ်အုံတစ်ဖွဲ့ ရောက်လာကြပြီး လမ်းမကို တုန်ခါသွားစေသည်။
လော့ချန်သည် မြောက်ဖက်ဈေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့်အခါ လော့မင်ရှန်သည် ချက်ချင်းပင် လူများကို ဦးဆောင်ကာ ရောက်လာပြီး လင်မိသားစုနှင့် တည့်တိုးတိုက်ပွဲဝင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
“ချန်လေး… မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား…”
လော့မင်ရှန်သည် လော့ချန်တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် လွှမ်းထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… ဒဏ်ရာလေးတစ်ချို့ပါပဲ…”
လော့ချန်က ခေါင်းယမ်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
လော့ချန်က တကယ်ပင် ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော့မင်ရှန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လင်ချန်လန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် သံချွန်များအလား စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လင်ချန်လန်… ဒါ ဘာကိစ္စလဲ… မင်းအခုချက်ချင်း ငါ့ကိုရှင်းပြစမ်း…”
လော့ချန်သည် လင်ချန်လန်ကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သွားများကြားမှ အေးစက်စွာ စကားလုံးများကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“အဘိုး… လင်မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို လူလွှတ်ပြီး ချောင်းမြောင်းလုပ်ကြံခဲ့ပါတယ်… ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် စာရင်းလာရှင်းရုံပါ…”
လော့မင်ရှန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသမီးလျှံများ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်လောင်လာသည်။
“ဒီကိစ္စကို ငါဘာလို့ မသိရတာလဲ…”
လင်ချန်လန်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။
ထိုအခါ လင်မိသားစုမှ လူငယ်တစ်ဦးက တုန်ယင်စွာ ထွက်လာပြီး ကြောက်ကြောက်နှင့်ဝန်ခံလိုက်သည်။
“အိမ်တော်သခင်… လင်ယန်နဲ့ လင်ကုန်းတို့ပါ… သူတို့က လော့ချန်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာပါ… ချီမိသားစုနဲ့ လော့မိသားစုကြား ရန်တိုက်ပေးဖို့ပါ…”
ထိုလူငယ်သည် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောရင်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။
လင်ချန်လန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုလူငယ်ကို သွေးအန်လွင့်ထွက်သွားအောင် ရိုက်လိုက်သည်။
“လင်ယန်နဲ့ လင်ကုန်းက ဘယ်မှာလဲ…”
လင်ချန်လန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရှာစရာမလိုတော့ပါဘူး… သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အရင် လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့လက်ချက်နဲ့ ငရဲရောက်သွားပါပြီ…”
လော့ချန်က မျက်နှာမပြောင်းလဲဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ…”
လင်ချန်လန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး ဒေါသမီးလျှံများ ပိုမိုတောက်လောင်လာသည်။
“လင်အိမ်တော်သခင်… မင်းတို့ လင်မိသားစုက ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”
လော့ဟုန်က လင်ချန်လန်ကို မျက်နှာအေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို မင်း ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ…”
လော့မင်ရှန်က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“လင်ယန်နဲ့ လင်ကုန်းတို့က လော့ချန်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ တကယ်ပဲ… ဒါက ငါတို့ လင်မိသားစုရဲ့ အမှားပဲ… ဒါပေမဲ့ လော့ချန်က ဘာမှမဖြစ်ဘူး… လင်ယန်နဲ့ လင်ကုန်းလည်း လော့ချန်က သတ်လိုက်ပြီးပြီ… ငါတို့ လင်မိသားစုကလည်း လူတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ… ဒီကိစ္စကို နှစ်ဖက်စလုံး ကျေအေးလိုက်ကြတာပေါ့…”
လင်ချန်လန်သည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မတတ်သာသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ... အခုမှ နှစ်ဘက်စလုံးကျေအေးရမယ် ဟုတ်လား…”
လော့မင်ရှန်၏ အသံက ဟိန်းထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် လော့မင်ရှန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျောက်ကျားသစ်တစ်ကောင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ပေါ်ထွက်လာကာ ကျားဟိန်းသံသည် မသိမသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို မထင်မရှားပင် ဩဇာအာဏာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
“တကယ်တမ်းပြောကြကြေးဆိုရင် ငါ့မြေးလေး ကံကောင်းပြီး ခုခံနိုင်ခဲ့လို့ပေါ့... မခုခံနိုင်ရင် အခုလို အသက်ရှင်နေနိုင်မှာလား… မင်းရဲ့ ‘ကျေအေးမယ်’ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ပြီးသွားမယ်ထင်နေလား…”
လော့မင်ရှန်က အေးစက်စွာပြောရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။
“ငါတို့ လင်မိသားစုက မြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို ချက်ချင်းစွန့်လွှတ်မယ်…”
လင်ချန်လန်သည် မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မတတ်သာသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။
ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် လင်ချန်လန်သည် လင်မိသားစု၏ အင်အားသည် ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ မလိုလားစိတ်ရှိသည်ဖြစ်စေ မြောက်ဖက်ဈေးကွက်ကို စွန့်လွှတ်ရမည်သာ...
“နေစမ်းပါဦး…”
လော့ချန်က ထွက်လာသည်။
“မြောက်ဖက်ဈေးကွက်က လော့မိသားစုရဲ့ တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီးသားပဲ… ခင်ဗျားကြီး အတိတ်မမေ့သေးဘူးဆိုရင် မှတ်မိမှာပါ။ ဒါက အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာကတည်းက လူတိုင်း သိပြီးသားကိစ္စပဲ။ ဈေးကွက်ကို လွှဲပေးတာက မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် သပ်သပ်ကိစ္စပါ… လျှော်ကြေးပေးဖို့ဆိုရင်တော့ ဒါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား…”
လော့ချန်က အေးစက်စွာပြောရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်ချန်လန်သည် မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး ဒေါသမီးလျှံများ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်လောင်လာသည်။
လူအားလုံး၏ အကြည့်များက လော့ချန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“လင်မိသားစုက ချီရှန်မြို့ထဲက ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လွှဲပေးပြီး ချက်ချင်း မြို့ကနေ ထွက်သွားရမယ်… နောက်ဆို ချီရှန်မြို့ထဲ ခြေချခွင့်တောင် မပြုနိုင်ဘူး…”
လော့ချန်သည် လင်ချန်လန်၏ အရှိန်အဟုန်ကို လုံးဝမကြောက်ရွံ့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
မကြာခင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ထွက်ခွာမသွားမီ လင်မိသားစု၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်လိုသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်လေး… မင်း လူကို ဒီလောက်ထိ အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့…”
လင်ချန်လန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း ထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မမြင်ရသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုသည် လော့ချန်ကို ဖိစီးလာသည်။
“ဝေါင်း…”
လော့မင်ရှန်က လော့ချန်၏ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အနောက်တွင် ကျောက်ကျားသစ်တစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံတစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာကာ မြင်သာထင်သာရှိသော လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လင်ချန်လန်ကို ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။
“လင်ချန်လန်… မင်း တိုက်ချင်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းနဲ့ တိုက်ပေးမယ်…”
လော့မင်ရှန်၏ မျက်လုံးများက မီးလျှံများအလား တောက်လောင်နေပြီး တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ် အပြည့်အဝ ဖြစ်နေသည်။
လော့ဟုန်နှင့် လော့ဟိန်းတို့အပါအဝင် တခြားသူများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြပြီး အားကြီးသော အရှိန်အဟုန်များက တိမ်လှိုင်းများကို မွှေနှောက်လိုက်သည်။
လင်ချန်လန်သည် လင်မိသားစုဝင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏အကြည့်များက လော့ချန်ထံသို့ ရောက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း အရှိန်အဟုန်များကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“လော့မင်ရှန်… ငါရှုံးသွားပြီ… ဒါပေမဲ့ ငါရှုံးသွားတာ မင်းကို မဟုတ်ဘူး… လော့ချန်ကို ရှုံးသွားတာ… မင်းမှာ မြေးကောင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်လေ…”
လင်ချန်လန်သည် ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိုမင်းသွားသည့်အလား ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
“ငါတို့ လင်မိသားစုက ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ချီရှန်မြို့ကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာမယ်…”
လင်ချန်လန်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။