တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း၊ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခြင်း

တိမ်မည်းများက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စုဝေးလာပြီး သူတို့အပေါ်မှ ကောင်းကင်က ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖိစီးနေသည်။ အနီရောင်မိုးကြိုးများက မိစ္ဆာများ၏ လက်များကဲ့သို့ပင် အနက်ရောင်တိမ်များကို အဆက်မပြတ် တွန်းဖယ်နေသည်။ ပြီးတော့ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော မိုးခြိမ်းသံတစ်ချက်တိုင်းနှင့်အတူ လောကကြီးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနီပုတ်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

ဒါဟာ မယှဉ်နိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အစွမ်း၊ ဒါဟာ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးပင်! အရင်က လျိုကျန့်လီ အနန္တဓားဂိုဏ်းတွင် ဘေးဒဏ်ကို ဖြတ်ကျော်စဉ်က ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုး ဘေးဒဏ် ကိုးဆင့် ရှိခဲ့ပြီး ထိုအခါမှသာ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးက ဆင်းသက်လာခဲ့သည်! သို့သော် ချင်ဖုန်း၏ ကိစ္စတွင်တော့ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးက အစကတည်းက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ပြီးတော့ လူတိုင်းသိကြသည့်အတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်၏ အစွမ်းက အချိန်နှင့်အမျှ ပို၍အားကောင်းလာသည်။ ချင်ဖုန်း ဒီတစ်ခေါက် ရင်ဆိုင်ရမည့် ကပ်ဘေးက ဘယ်လောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်ကို စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲလှသည်! ယန်ဟဲ၏ ဒူးများက ယိုင်နဲ့နေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ပဲစေ့အရွယ်အစားရှိသော ချွေးစေးများက သူ၏နဖူးပေါ်တွင် လျှောကျနေကာ သူ အနည်းငယ် နေလို့ကောင်းသွားရန်အတွက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလိုက်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ပေ။

"သခင်ကြီး စီးကျန့်၊ ဒီကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအား..."

ပြီးတော့ စတုတ္ထ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သော စီးကျန့်ကတော့ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားရှေ့တွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အားမလိုအားမရဖြစ်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအပေါ် ဒီလို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှု စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုကို တကယ်ပဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါ့မလား။

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက လှုပ်ရှားစပြုလိုက်သည်။ သူက သူ၏ခြေချောင်းများဖြင့် ပြတင်းပေါက်အစွန်းကို နင်းလိုက်ပြီး လေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ့အတွက်တော့ ကျယ်ပြန့်သော လေဟာနယ်မှာ မြေပြန့်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ပင်။

ဒီမြင်ကွင်းက စီးကျန့်နှင့် ယန်ဟဲကို မှင်တက်သွားစေသည်။ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးရှေ့တွင် ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် မရွေးချယ်ဘဲ အဲဒီအစား တည့်တည့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူက သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတာလား။

ဘုန်း!

ချင်ဖုန်း၏ ရန်စမှုကို ခံစားမိသော မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဧရာမ နဂါးတစ်ကောင် တိမ်မည်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အနီရောင်မိုးကြိုးက ချင်ဖုန်းထံသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်!

လေဟာနယ်က မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြေမွသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျင့်ယန်မြို့၏ မြေပြင်က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားသည်။ ပြီးတော့ ဒါဟာ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုး၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်နေရသော ချင်ဖုန်း ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မည်လဲဆိုတာကို စီးကျန့်နှင့် ယန်ဟဲတို့ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်!

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ရပ်မှာ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားသည်။ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးက ချင်ဖုန်းနှင့် တစ်ပေအကွာသို့ ရောက်သောအခါ ဒါဟာ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။ ထိုတစ်ပေအကွာအဝေးမှာ မကျော်လွှားနိုင်သော ကွာဟချက်တစ်ခုလိုဖြစ်နေသည်။

မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုး ဘယ်လောက်ပဲ ဟိန်းဟောက်သည်ဖြစ်စေ မြင့်တက်သည်ဖြစ်စေ အချည်းနှီးပင်! သူ၏ငွေရောင်ဆံပင်များ လွင့်မျောနေပြီး လရောင်ဖြင့် ရေချိုးနေသော ချင်ဖုန်းက သူ၏ညာလက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး ရှေးခေတ် ပါရမီရှင်များကိုပင် အားမတုနိုင်ဖြစ်စေခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိုးကြိုးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်မှ နူးညံ့သော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်!

ဒါဟာ ချင်ဖုန်းကို သူ၏အစွယ်များဖြင့် မခြိမ်းခြောက်တော့ဘဲ သူ၏စူးရှမှုကို ချုပ်တည်းလိုက်ပြီး သူ့ပတ်လည်တွင် ဝေ့ဝဲနေသည်။ စီးကျန့်နှင့် ယန်ဟဲတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်မှ တုန်လှုပ်မှုမှာ စကားလုံးများထက် ကျော်လွန်နေသည်။

"ဒါက..."

သို့သော် မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးတစ်ခုတည်းထက် ပိုရှိနေသည်! နောက်ဆက်တွဲ မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးများမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပို၍ ကြမ်းတမ်းပြီး အားကောင်းလာသည်။ သို့သော် ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့အားလုံးမှာ ချင်ဖုန်းပတ်လည်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝန်းရံခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးဖြင့် လုံးဝ ဖွဲ့စည်းထားသော အနီရောင် ချီလင်တစ်ကောင် အမှောင်ချောက်နက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လောကကြီး၏ ဒီထောင့်စွန်းဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဂျွတ်!

လေဟာနယ်က ကွဲအက်သွားပြီး ကောင်းကင်က ကွဲထွက်သွားပုံရကာ အချိန်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စီးဆင်းခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ယခင်က ဆင်းသက်လာသော မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးများမှာ မိုးကြိုးကီလင်ရှေ့တွင် ကျုံ့သွားပုံရပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများက မြင့်တက်လာကာ သူတို့ ချင်ဖုန်းနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ပယင်းရောင် မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

မိုးကြိုးကီလင်က ဒီလိုအရှက်ခွဲမှုကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ။ ဒါဟာ လေဟာနယ်ကို ချေမှုန်းပြီး ချင်ဖုန်းထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ဘုန်း

နှစ်ခု တိုက်မိကြသောအခါ အမှောင်က လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ၎င်း၏ လှည့်လည်နေသော စွမ်းအားထဲတွင် အလင်းအားလုံးကို မျိုချသွားသည်။ လောကကြီးတွင် အမှောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အဆုံးမဲ့သော အမှောင်ထဲမှ ပေါ့ပါးသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဒီအချိန်ကစပြီး မင်း ဘုံသုံးဘုံရဲ့ ချည်နှောင်မှုကို ခံစရာမလိုတော့ဘူး။ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက သူ၏ကြည်လင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။ စီးကျန့်နှင့် ယန်ဟဲတို့က မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့က တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ဆင်တူသော မိုးကြိုးကီလင်က ချင်ဖုန်း၏ တို့ထိမှုကို ချစ်ခင်စွာ ခံစားနေပြီးနောက် အနီရောင်အလင်းတန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်! ယန်ဟဲက တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး စီး၊ ကျွန်တော် မြင်တာ မှန်ရဲ့လား။ ချင်ဖုန်း... သူက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အတည်ပြုခြင်းကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီလား"

စီးကျန့်က မဖြေပေ။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် စကားလုံးများက သူ၏ခံစားချက်များကို မဖော်ပြနိုင်ပေ။ သူက ကောင်းကင်မြင့်မြင့်တွင် ဝဲပျံနေသော ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကို သတိရသွားသည်။ နှစ်တိုတိုလေးအတွင်းမှာပင် ထိုတစ်ယောက်က သူ လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့သည့် အမှတ်သို့ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

စီးကျန့်က သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"သူက တကယ်ပဲ မိစ္ဆာဆန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ..."

တိမ်မည်းများက ဆက်လက်ကွဲထွက်သွားပြီး အစိမ်းရောင်မိုးကြိုးက နောက်တစ်ကြိမ် ကျဆင်းလာသည်။ ဒါဟာ အသက်ဖျက်မိုးကြိုးကဲ့သို့ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခြင်း မရှိဘဲ နွေဦးမိုးကဲ့သို့ နူးညံ့သည်။ ဒါဟာ ဖြည်းညင်းစွာ ချင်ဖုန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် နူးညံ့သော အညွန့်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး ၎င်းကို သူ၏လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူက ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်းကြားမှ နယ်နိမိတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ချင်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မိုးကြိုးဆိုတာက ဖျက်ဆီးခြင်းနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း နှစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုတာပဲ"

သူ တည်းခိုခန်းအခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စီးကျန့်နှင့် အခြားသူများက သူတို့ ခုနက မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ညီလေး ဘယ်မှာလဲ"

"သူက နောက်အခန်းမှာပါ"

ယန်ဟဲက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်ပြီး နောက်အခန်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ချင်အန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ လဲလျောင်းနေပြီး ရေရွတ်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အဖေ..."

သူ၏မျက်ခွံများက တွန့်သွားပြီး ချင်အန်းက ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူ ပထမဆုံးမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်ပင်။ ချင်အန်းက ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ မင်း..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်း၏ လက်က သူ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ချင်အန်းက နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားသည်။ သူ့နောက်မှ စီးကျန့်နှင့် အခြားသူများက တောင့်တင်းသွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

"အမ်..."

"ငါ့ညီလေးကို ဂရုစိုက်ပေးပါ"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းက အခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။

...

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနှင့် နဂါးမျိုးနွယ်တို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းအစ ရှိနေသော်လည်း အားကောင်းလာသော ဂဠုန်မျိုးနွယ်က မရပ်မနား ဆက်လက်တိုးဝင်နေပြီး တစ်ဖက်က အခြားတစ်ဖက်ထက် ဦးစားပေးရမည့် မလွဲမသွေ အခြေအနေတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

နတ်ဘုရား စစ်တပ်နှင့် စစ်ဘုရင် စစ်တပ်မှ စစ်သားများမှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ဂဠုန်မျိုးနွယ်ကို ရပ်တန့်ရန် မြှားများနှင့် ယမ်းမှုန့်များကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ စစ်သားများက ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းပေါ်တွင် ရပ်တည်ရင်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် အသက်များကို အစာအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဂဠုန်မျိုးနွယ် တောင်ပိုင်းနယ်မြေသို့ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် တားဆီးရင်း အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

မျှော်စင်အလား မြင့်မားသည့် ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။ တိုက်ပွဲမြေပြင်မှ သတ်ဖြတ်မှုများကြားတွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ ညည်းညူသံများသာ ရှိနေသည်။ လျိုထန်းလု၏ အမူအရာက တင်းမာနေသည်။

"ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ဒါက ရေရှည်မခံနိုင်တော့ဘူး။ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စစ်သား ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ကျန်တော့ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာရစစ်သားတွေ ရှိနေတယ်"

လဲ့ယင်းက ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်များက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော်လည်း စစ်သားများက မတုန်လှုပ်ဘဲ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ကွာဟချက်များကို ဖြည့်ဆည်းနေကြသည်။ ထိခိုက်သေဆုံးမှုများကို ကိန်းဂဏန်းများဖြင့် အကျဉ်းချုံးဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူက သူ၏ဓားရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာဘေးမှ အနီရောင်အရည်များ ယိုစီးကျလာသည်။ ဒါဟာ ချွေးနှင့် ဝမ်းနည်းမှုမျက်ရည်များနှင့် ရောနှောနေသော သွေး ဖြစ်သည်။ အလင်းဖြူအတားအဆီးအတွင်းတွင် အကြီးအကဲ ပိုင်လီနှင့် ဂဠုန်ဘုရင်တို့က သူတို့၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲနေကြသည်။ သို့သော် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားများက အကြီးအကဲ ပိုင်လီ၏ အခြေအနေမှာ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် အားသာခြင်းမရှိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဂဠုန်ဘုရင်ကိုသာ မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် အခြေအနေက ပို၍ဆိုးရွားလာရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး လူသားစစ်သားများက သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်! ဒီအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အနီရောင်မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ထိုးဆင်းလာပြီး ဂဠုန်ရာပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း မျိုချလိုက်ရာ သူတို့ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်!

ရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းက ရှိနေသူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အနန္တဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ယွဲ့ဟယ်ရွှမ်းက အော်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ... မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးလား"

စစ်သားများက သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြရာ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်ဖြင့် ဝန်းရံထားသော ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

"ဒါ... ဒါ စစ်ရေးအကြံပေးချင်ပဲ"