နဂါးဝိညာဉ် ချေမှုန်းခြင်း နတ်ဘုရားလှံ

ဂျွတ်!

မင်းနေပြည်တော်အတွင်း ချင်စံအိမ်တော်၏ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မေမေလေး၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်က မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားပြီး ၎င်း၏ အပိုင်းအစများနှင့် လက်ဖက်ရည်များက ကြမ်းပြင်အနှံ့ သွန်ကျသွားသည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး သူမ၏ နှလုံးသားက ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ကြသည်။

"မေမေလေး အဆင်ပြေရဲ့လား"

မေမေလေးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များက ရှင်းပြမရဘဲ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာသည်။ မဟာစာပေအကယ်ဒမီရှိ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ထိပ်တွင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မြစ်ကွေးကိုးသွယ်ဘေးတွင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က သူ၏လက်ထဲမှ ငါးမျှားတံကို ချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။

"ငါက သူ့ကို တာအိုကို နားလည်ပြီး လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကူညီပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက မမျှော်လင့်ဘဲ သူ မခံနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို ကြိုတင်ထုတ်လွှတ်ခဲ့တယ်..."

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး မြစ်ကွေးကိုးသွယ်က ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက လှည့်ပြီး နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံဆီသို့ ဦးတည်သွားသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းတွင် အဘိုးကြီး ပိုင်လီက ချင်ဖုန်း၏ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ ဖခင်ချင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူက နောက်တစ်ယောက်၏ ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားလုံးထောင်ချီက နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် အန္တရာယ်ကတော့ ပြီးဆုံးရန် အဝေးကြီး လိုသေးသည်!

"နာတယ်၊ အရမ်းနာတယ်!!!"

ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ ကြီးမားသော အမြီးက ပြင်းထန်စွာ လွှဲရမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးများကို ဖန်တီးလိုက်ရာ အောက်ခြေကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

နဂါးက ထျန်းလင်တောင်တန်းနှင့် ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး မျှော်စင်အလားမြင့်မားသော တောင်ထိပ်က တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြိုကျသွားသည်! ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ ပုံရိပ်က လူတိုင်းရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ဒါဟာ ရှင်းလင်းစွာပင် အရင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ချင်ကျန့်အန်း၏ လက်သီးချက်က တာအိုကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားရာ ကျိုးပဲ့နေသော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြေမွသွားစေသည်! အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရှိန်အဝါက မြင့်တက်လာပြီး ဖယောင်းတိုင်နဂါးက သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ကြိုးစားသော်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများတွင် တိုးတက်မှု အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

ဖယောင်းတိုင်နဂါး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သေစေရမယ်။ ငါ ဒီလောကကြီးကို အဆုံးမရှိတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာထဲကို သွင်းပစ်မယ်"

အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်က သူ၏ပါးစပ်မှ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး မြေကြီး၏ ချောက်ကမ်းပါးများ အတွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အစိမ်းရောင်မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာမီးပင်!

တစ္ဆေမီးများအတွင်းတွင် သေဆုံးသွားသော ဂဠုန်မျိုးနွယ်ဝင်များ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့၏ အသားများက ဆွေးမြေ့နေကာ သူတို့၏ အရိုးစုပုံစံများမှာ မြင်ရသူအဖို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဖယောင်းတိုင်နဂါးက ယင်နှင့်ယန် တာအိုကို ထိန်းချုပ်သည်။ သူက သူသတ်ခဲ့သူများကို ဒီထူးဆန်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သည်။ ဒါဟာ ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်း သံသရာ၏ ပုံဖော်ပြသမှု ဖြစ်သည်။ ဖယောင်းတိုင်နဂါးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"သတ်"

မရေမတွက်နိုင်သော ဂဠုန်မျိုးနွယ်၏ အလောင်းများက လူတိုင်းထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ချန်းမုက ချင်ဖုန်းဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ဆိုသည်။

"အခု ဝမ်းနည်းနေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်"

သို့သော် ချင်ဖုန်းက သူမ၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုနေပုံရသည်။ အဘိုးကြီး ပိုင်လီက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ခေါ်သွား"

တွေဝေမနေဘဲ ချန်းမုက ချင်ဖုန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်း၏ မြို့စွန်ဆီသို့ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်။

...

လေက သူ၏နားထဲတွင် တဝီဝီမြည်နေပြီး ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခိုက်အတန့်တိုင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေကာ သူ၏ရင်ဘတ်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ချန်းမုက သူ့ကို လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုပင် ခေါ်သည်ဖြစ်စေ သူက တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြပေ။

ဖြောင်း!

ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက တွေဝေစွာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချန်းမုက သူမ၏ လျှာဖျားတွင် ရှိနေသော ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်သည့် စကားများကို ပြောမထွက်နိုင်တော့ပေ။ သူမက ချင်ဖုန်းကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"မင်းအဖေက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့အသက်ကို စတေးခဲ့တာ။ သူ မင်းကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ထွက်ခွာသွားတုန်းက သူက ပြုံးလျက်သားနဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ။ သူက မင်းလည်း အနာဂတ်ကို အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေမှာပဲ"

သူ၏အဖေ၏ စကားများက သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲသို့ အရောင်အသွေးတစ်စွန်းတစ်စ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"ဖုန်းအော်၊ မင်းက အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူရာပဲ"

ချင်ဖုန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အခုက ဝမ်းနည်းပူဆွေးရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အဖေကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဖယောင်းတိုင်နဂါးက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ ငါ ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် လက်လျှော့နိုင်မှာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်းမုက သူမ၏ ပွေ့ဖက်မှုမှ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"အခုတော့ လူတိုင်းရဲ့ အစွမ်းအစက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။ ငါတို့ မင်းကို လိုအပ်တယ်"

ချင်ဖုန်းက လက်သီးဆုပ်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့ကို အင်အားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူက လူတိုင်း ဂဠုန်မျိုးနွယ်၏ အလောင်းများနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသော တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို ဘယ်လိုလုပ် ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ သို့သော် သူ၏လက်ရှိ တတိယအဆင့် နယ်ပယ်စွမ်းအားနှင့်ဆိုလျှင် သူက ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို ဘာထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေနိုင်ဘူး ဆိုတာကိုလည်း သူ နားလည်သည်။

"လောကကိုကျော်လွန်သူကသာ လောကကိုကျော်လွန်သူကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်..."

ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေ၏ စကားများကို သတိရလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောက်ပသော လရောင်တစ်ခုက ချင်ဖုန်းကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏အသိစိတ်ကို နတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဆွဲယူသွားသည်။ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ဦးချိုနှင့် သမင်ဖြူက ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး စီနီယာ ရွှမ်းယီ၏ ပုံရိပ်ယောင်ကလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချင်ဖုန်း စကားမပြောမီမှာပင် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်က နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှစ်ထပ်မြောက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော အတားအဆီးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြေမွသွားသည်။ အစွမ်းထက်သော ဆွဲငင်အားတစ်ခုက ချင်ဖုန်းနှင့် ရွှမ်းယီကို ရှစ်ထပ်မြောက်သို့ ဆွဲယူသွားသည်။ သူတို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် အဆုံးမရှိသော တိမ်ပင်လယ်ဖြူက သူတို့ကို ဆီးကြိုနေသည်။

ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မျက်နှာတစ်ခုက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အပြုံးနှင့်အတူ တိမ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ဖုန်း မှင်တက်သွားသည်။

ဒါဟာ ဖယောင်းတိုင်နဂါးပင်!

ဝှူး!

တိမ်ပင်လယ်က ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြည်လင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင်နဂါးက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားလာပြီး အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အလွန်အမင်း အေးစက်မှုက လောကကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သတ္တဝါများထံမှ သက်စောင့်စွမ်းအားကို စုပ်ယူကာ မြေကြီးကို အထီးကျန်သွားစေသည်! ဖယောင်းတိုင်နဂါးက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏အထက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုသူက သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သည့် အလင်းဖြူကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းက သူ့ကို မှတ်မိသည်။

ဒါဟာ စီနီယာ ရွှမ်းယီပင်!

ဖယောင်းတိုင်နဂါးက အဖြူရောင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ကြီးမားသော ဒေါင်လိုက်မျက်ဆံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

အဖြူရောင်ပုံရိပ်က များများစားစား မပြောပေ။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူက ဖယောင်းတိုင်နဂါးရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ညာလက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူက ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ ကြီးမားသော မျက်ဆံကို သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ တို့ထိလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရင်ကွဲဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဆက်မပြတ် ကွဲအက်သံများနှင့်အတူ ပါဝင်နေသည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက ကျယ်သွားပြီး သူက ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ တာအို ကြေမွသွားသည်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရကာ သက်စောင့်စွမ်းအားက သူ၏ကြီးမားသော မျက်ဆံများမှ လျင်မြန်စွာ ယိုစီးထွက်သွားသည်! ထို့နောက် သူ၏ဧရာမ နဂါးခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်! ချင်ဖုန်း တွေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဖယောင်းတိုင်နဂါးရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ရဲ့ ဒေါင်လိုက်မျက်ဆံကိုး"

သူက စီနီယာ ရွှမ်းယီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူကလည်း အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကကဲ့သို့ စီနီယာ ရွှမ်းယီ၏ မှတ်ဉာဏ်က အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိသွားသည်! ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းက စကားပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ ကျွန်တော့်ကို ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို ပေးနိုင်မလား"

ရွှမ်းယီက လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်လည်ရရှိလာတာနဲ့အတူ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားက အရင်ကထက် ပိုပြီး ပေါများလာတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေတစ်ဆင့် လောကကြီးကို ဆင်းသက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းနဲ့ဆိုရင် တာအိုက ကာကွယ်မထားတဲ့ အသားနဲ့ဆိုတော့ မင်း ငါ့စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်"

ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေ၏ ကြေမွသွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေးလိုက်သည်။ သူက သူ၏အဖေအတွက် လက်စားချေချင်သော်လည်း သူ၏အဖေသာ အသက်ရှင်နေလျှင် ချင်ဖုန်းကို သူ၏အသက်နှင့် လဲလှယ်ရန် ဘယ်တော့မှ လိုလားမည်မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူ နားလည်သည်။ ထိုစဉ် နူးညံ့သော အသံတစ်ခု စကားပြောလာပြီး ခုနစ်ရောင်ခြယ် ဦးချိုနှင့် သမင်ဖြူက ဆိုသည်။

"ငါ မင်းကို ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကူညီပေးနိုင်တယ်"

...

တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ဖယောင်းတိုင်နဂါးက ချင်ကျန့်အန်းကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း အခြားသူများကတော့ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ကြသေးပေ။ နေ့များနှင့်ညများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ယင်နှင့်ယန်တို့၏ မျှခြေမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ တာအိုစွမ်းအားက လူတိုင်းကို သူ၏လက်ထဲမှ ဗုံတစ်လုံးကဲ့သို့ ကစားနေသည်!

ထိုစဉ် မင်းနေပြည်တော်တွင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က နတ်ဘုရားလက်မှု ပညာရှင် အလုပ်ရုံအပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ လှံမှာ သွယ်လျပြီး အနီရောင်ဖြစ်ကာ စီးဆင်းနေသော မီးနှင့်တူသည်။ နဂါးအကြေးခွံများက လှံကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ထင်ရှားနေပြီး နဂါးဟိန်းသံများကို အဆုံးမရှိ ကြားနေရသည်။ ဒါဟာ ယွမ်ကျိုက်က နဂါးဦးချိုများကို အသုံးပြု၍ သွန်းလုပ်ခဲ့သော အဖိုးတန်ရတနာ - နဂါးဝိညာဉ် ချေမှုန်းခြင်း နတ်ဘုရားလှံ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက တောင်ပိုင်းဒေသမှ ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းရှိရာသို့ စူးစိုက်နေသည်။ သူ၏အကြည့်က နေရာလွတ်အလွှာများကို ထွင်းဖောက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်နဂါးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပုံရသည်။

ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းတွင် ဖယောင်းတိုင်နဂါးက မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားမိပြီး ရုတ်တရက် မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က သူ၏လှံကို ခေါင်းအထက်သို့ မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ရှပ်အင်္ကျီမှာ သူ၏လက်မောင်းများ၏ အားကို မခံနိုင်သောကြောင့် ကြေမွသွားပြီး သူ၏သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏အကောင်းဆုံးအချိန်ကကဲ့သို့ ဖော်ပြနေသည်။ သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို အားပြင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်နှင့် လေဟာနယ်က ပြိုကျသွားပြီး နဂါးဝိညာဉ် ချေမှုန်းခြင်း နတ်ဘုရားလှံက နေရာလွတ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ချက်ချင်း ဖယောင်းတိုင်နဂါးရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်!

ဘုန်း!

အနီရောင်အလင်းက ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ မျက်နှာကို ထွင်းဖောက်သွားပြီး ၎င်း၏ မျှော်စင်အလားမြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေကာ ဂဠုန်မျိုးနွယ်၏ အလောင်းများမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်!