ရန်သူသစ်

သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် ကြီးမားသော ဖိစီးမှုကြောင့် ချင်ဖုန်းက သုံးရက်သုံးညလုံး သတိလစ်နေခဲ့သည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုတင်ဘေးတွင် ချင်အန်းက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက မောပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် နီရဲနေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီ"

"အင်း"

ချင်ဖုန်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူက ထထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ"

"ဒါ လေးရက်မြောက်နေ့တောင် ရောက်နေပြီ"

ချင်အန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းက ထိုစကားကို ကြားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ နေက ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ ဒါဟာ တစ်ဘဝခြားသွားသလိုပင်။ ချင်အန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူက ဖခင် သေဆုံးသွားသည့်အကြောင်းကို အခြားသူများထံမှ သဘာဝအတိုင်း သိရှိခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အဖေ..."

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော စကားလုံးများအားလုံးက နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နောက်ကျရင် ငါနဲ့အတူ ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းကို လိုက်ခဲ့"

...

ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နောက်ဆုံးကျေးဇူးတော် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှ တိုက်ပွဲတွင် ပျက်စီးမှုက မိုင်ပေါင်းများစွာ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း ကျဆုံးသွားသော ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် စစ်သားများ၏ စာများထားရှိရာ ကျောက်ဂူကတော့ မထိမခိုက် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ချောက်ကမ်းပါးများ ပြိုကျမှုက ဂူ၏ဝင်ပေါက်ကို မြှုပ်နှံသွားသော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သားများက ၎င်းကို တူးထုတ်ရန် နှစ်ရက် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

အတွင်းထဲတွင် စာများက ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ကံကောင်းစွာနဲ့ပင် ၎င်းတို့အားလုံး မပျက်စီးဘဲ ရှိနေသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူတို့က စစ်သားများက စာများကို သတိဖြင့် ပြန်လည်ထုတ်ယူနေကြပြီး ပျက်စီးသွားမှာ သို့မဟုတ် တစ်စောင်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့မှာကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆံပင်ဖြူနှင့် စစ်သားအိုတစ်ဦးက စာပုံထဲမှ စာအများအပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် နီရဲနေသည်။ သူက ဖုန်များကို ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံက မင်းတို့အစား ငါ့လို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို မယူသွားရတာလဲ"

အခြားစစ်သားတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါ၊ ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် မင်းက ငါ့ကို ပြည့်တန်ဆာမတွေနဲ့ တစ်ညပျော်ပါးဖို့ တိုက်မယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူထားတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရင်သွားနှင့်ပြီ။ ဒါက ဘယ်လို မဟုတ်ကဟုတ်က အဓိပ္ပာယ်လဲ။ မင်း ငါ့ဆီက ငွေတွေ ကြွေးတင်နေသေးတယ်။ မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေရဲရတာလဲ"

သူက ကျိန်ဆဲနေစဉ် မျက်ရည်များက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာသည်။ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော်က ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာရာ စစ်သားများစွာက တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ရှင်းလင်းနေကြသည်။ သူတို့က သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြန်လည် သယ်ယူရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း သူတို့ မမှတ်မိနိုင်သူများ၏ ပြာများကိုသာ ကိုင်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ အတိုင်းအတာရှိတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြည့်စုံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ရှိနိုင်မှာလဲ။

ကျဆုံးသွားသော စစ်သားများမှာ ဒီမြေကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှာ တိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကို ခံစားရပြီးနောက် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြေမွသွားခဲ့ပြီး နှင်းဖုံးနေသော ထျန်းလင်တောင်တန်းမှာ ယခင်တိုက်ပွဲအပြီးတွင် တည်ရှိတော့ခြင်း မရှိပေ။

တောက်!

ချင်ဖုန်း၏ နောက်တွင် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျိုထန်းလုနှင့် လဲ့ယင်းတို့က ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

လျိုထန်းလုက မေးလိုက်သည်။

"သေရည် ယူလာခဲ့လား"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လောက် လိုချင်လဲ"

လဲ့ယင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းလိုချင်သလောက် ထုတ်လိုက်"

များများစားစား ထပ်မပြောဘဲ ချင်ဖုန်းက သူ၏ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နတ်ဘုရားယစ်မူး သေရည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော စည်များက ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းပေါ်တွင် စနစ်တကျ တန်းစီသွားသည်။ လျိုထန်းလုက စည်တစ်လုံးကို ဖွင့်ပြီး သေရည်ကို သွန်ချလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"သေရည်ကောင်းမရှိဘဲ အောင်ပွဲကို မကျင်းပနိုင်ဘူး"

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း အလားတူ လိုက်လုပ်ကြသည်။ သေရည်က မိုးကဲ့သို့ သွန်ချလိုက်သည်နှင့် လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သေရည်ကို မြေကြီးထဲမှ အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ သုံးယောက်သားက လေထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သားများ၏ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသလို ထင်မှတ်ရသည်။

လဲ့ယင်းက သေရည်ကောင်းတစ်စည်ကို မော့ချလိုက်ပြီး သူက သူ၏အကောင်းဆုံးအချိန်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏နားထင်များက သူသတိမပြုမိဘဲ ဖြူဖွေးသွားခဲ့သည်။

"စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

ဂုဏ်ပြုခြင်းကို သေရည်တစ်အိုးအား ပေးအပ်လျှင် မြေကြီးထဲတွင် အိုးဘယ်နှစ်လုံး မြှုပ်နှံခြင်း ခံရမည်လဲ။ ဗိုလ်ချုပ်၏ ဆံပင်က ဖြူဖွေးသွားပြီး စစ်သားအိုများကတော့ အထီးကျန်ဖြစ်သွားကြသည်။

...

ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှ သတင်းမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် မင်းနေပြည်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ စာကြည့်တိုက်အတွင်းတွင် မင်ဧကရာဇ်က သံတော်ဦးတင်လွှာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ တောင်ပိုင်းဒေသများမှ စုပုံနေသော ဆီးနှင်းများက နောက်ဆုံးတွင် အရည်ပျော်သွားသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာန၏ စာရင်းဇယားများအရ ဒီတိုက်ပွဲတွင် စုစုပေါင်း စစ်သား ၁၀၃,၄၀၀ ယောက် စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ၂၁,၀၂၄ ယောက်သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မင်းနေပြည်တော်တစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။

မင်ဧကရာဇ်က ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်လှစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကယ်ဆယ်ရေး ရန်ပုံငွေများကို ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။ သူက မင်းနေပြည်တော်၏ တံခါးများတွင် ဝိညာဉ်ခေါ် ဗုံတစ်ခုကိုလည်း စိုက်ထူခဲ့သည်။ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သူက အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ပြီး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်အထိ တံတိုင်းပေါ်တွင် ဗုံတီးလိမ့်မည်။ ဒါဟာ ခုနစ်ရက်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဗုံသံကို ကြားပြီးနောက် ပျောက်ဆုံးသွားသော စိတ်ဝိညာဉ် ဘယ်နှစ်ခုများ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကိုတော့ မည်သူမှ မသိပေ။

...

"တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး" ချင်ဖုန်းက သူ၏ နတ်ပင်လယ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများမှာ အခုတော့ စူးရှတောက်ပသော ပလက်တီနမ်ရောင် ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားပြီး သူ တတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို အမှတ်အသားပြုနေသည်။ သို့သော် အရေးကြီးဆုံးမှာ အမည်မသိသော အချိန်တစ်ခုတွင် သူ၏ နတ်ပင်လယ်ထဲတွင် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင်။

ပြီးတော့ သူသာ မှန်ကန်စွာ မှတ်မိမည်ဆိုလျှင် ထိုအနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရှိန်အဝါမှာ ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင် ဖြစ်သင့်သည်။

"ဒီအရာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတာ ထူးဆန်းသလို ခံစားရတယ်။ ဒါကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုများ ရှိမလား မသိဘူး"

ချင်ဖုန်းက စုံစမ်းမေးမြန်းချင်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သက်တံ့ရောင်ဦးချိုနှင့် သမင်ဖြူမှာ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ စီနီယာ ရွှမ်းယီအတွက်တော့ သူက သူ့ကို စွမ်းအားအလွန်အကျွံ ချေးငှားခဲ့သောကြောင့် အလွန်အကျွံ ကုန်ဆုံးမှုကို ဦးတည်သွားပြီး သူ ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးကာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်နေ့ကတည်းက နက်ရှိုင်းသော အိပ်စက်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားကာ ဘယ်လောက်ပင် ဆင့်ခေါ်သည်ဖြစ်စေ တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ဒီမှာ ရှိနေသေးသော သခင်ကြီး ပိုင်လီကိုသာ ရှာဖွေနိုင်တော့သည်။ ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက် တောင်စောင်းတွင် အဘိုးကြီး ပိုင်လီက ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံးမှ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စီနီယာ လီယန်၏ ဂူသချိုင်းရှေ့တွင် သွန်ချလိုက်သည်။ ဒီကို အခါအားလျော်စွာ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ အဘိုးကြီး၏ အလေ့အထ ဖြစ်နှင့်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ခြေသံများ နီးကပ်လာသော်လည်း အဘိုးကြီး ပိုင်လီက ခေါင်းမလှည့်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းက အဘိုးကြီးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အဘိုးကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်က တကယ်ပဲ ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ အခု ဖယောင်းတိုင်နဂါး သေဆုံးသွားမှတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင် အစအနက လှုပ်ရှားမှုအများကြီး ဖြစ်ပေါ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒါကို သေချာကြည့်ရှုသင့်တယ်။ ကံတရားက မင်းဘက်မှာ ရှိခဲ့ရင် မင်း ယင်နဲ့ယန်ရဲ့ နိယာမတွေကိုတောင် နားလည်သွားနိုင်ကောင်းရဲ့"

သူ၏စကားကြောင့် ချင်ဖုန်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ သူသာ တကယ်ပဲ နားလည်နိုင်ခဲ့လျှင် ဒါက သူ့ကို နောင်တစ်ချိန်မှာ လောကကြီးရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွှားဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဒါကို ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအတွက် ကျိန်စာတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါက သူသေဆုံးပြီးနောက်ကွယ်က ကြီးမားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေတာကိုး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စီနီယာ လီယန်၏ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်က ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားသည်။ မြေကြီးက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာကာ မြေအောက်ကမ္ဘာမှ မီးတောက်များက အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဘန်း! ဘန်း ဘန်း!

ပုံရိပ်တစ်ခုက မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ တစ္ဆေမီးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက လူတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အများကြီး ပိုအရပ်ရှည်ပြီး နှစ်ပေနီးပါး ရှိကာ သန်မာသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အနက်ရောင်မီးတောက်များ မြင့်တက်နေသည်။

သူက ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒါက လူ့ဘုံကိုး။ တကယ်ပဲ အားနည်းသူတွေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ငါ ဒီမြေကြီးကို သိမ်းပိုက်မယ်။ ငါတို့ဘုရင်အတွက် နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ပြီး သူ့ရဲ့ ရောက်ရှိလာမှုကို စောင့်မျှော်နေမယ်"

ဧရာမ ပုံရိပ်က ချင်ဖုန်းနှင့် အဘိုးကြီး ပိုင်လီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အစိမ်းရောင်မီးတောက်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေရင်း သူက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မြစ်ဝါစမ်းချောင်းလမ်းကို ဖြတ်သန်းလာရတာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိဖို့အတွက် စတေးခြင်း ခံရလိမ့်မယ်"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ဧရာမ၏ လက်က ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့ပတ်လည်မှ အနက်ရောင်မီးတောက်များက သက်ရှိသတ္တဝါများကဲ့သို့ ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော်ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ဒီလှုပ်ရှားမှုက တစ္ဆေတစ်ရာ တာအိုမျိုးဆက်၏ အရုပ်ပညာရပ်နှင့် တော်တော်လေး ဆင်တူသည်။

ရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းက ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများကို ကြုတ်သွားစေသည်။ တွေဝေမနေဘဲ သူက သူ၏အတွင်းပိုင်းစွမ်းအင်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး အနီရောင်မိုးကြိုးတစ်ချက်က ညကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသည်။ အနီရောင်မိုးကြိုးကို မြင်သောအခါ တစ်ချိန်က မောက်မာနေသော ဧရာမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာက ကြောက်လန့်တကြားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဒါက မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုးလား။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး"

ဘုန်း!

နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဧရာမ၏ အော်ဟစ်သံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကြီးမားသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဒီလောက် အားနည်းရသလား"

ချင်ဖုန်း ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းကို သူ မသိသော်လည်း ပြိုင်ဘက်က မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ဆင်းသက်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချင်ဖုန်းက မူလက ဒီလောက် ကြီးမားသော အရပ်အမောင်းနှင့် ခမ်းနားသော ဝင်ရောက်မှုနှင့်အတူ ပြိုင်ဘက်မှာ အနည်းဆုံးတော့ မီနီဘော့စ်အဆင့် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက တစ်ကြိမ်တည်းသော တွေ့ဆုံမှုတွင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဆရာ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

အဘိုးကြီး ပိုင်လီကလည်း တွေးတောသော အမူအရာတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစိမ်းရောင်အလင်းတစ်တန်းက စီနီယာ လီယန်၏ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်မှ ထွန်းလင်းလာပြီး ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်...