သာမည

ခန်းမဆောင်ထဲမှ အငွေ့အသက်က တော်တော်လေး သဟဇာတဖြစ်နေသည်။ မင်းသမီးတစ်ပါးနှင့် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အန်းယာက သဘာဝအတိုင်းပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ စကားပြောဆိုပြီး ဘယ်အခြေအနေမှာမဆို သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်။ သူမ၏ အသိပညာကို ပြသနေစဉ် သူမက လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ကိုလည်း အကဲခတ်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ သူတို့က ဒီလောကကြီးမှာ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းမှာ အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး တိုင်းပြည်များကို စွဲမက်စေနိုင်သော သူတို့၏ အလှတရားအကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာပင်မလိုပေ။ သူမက ဒီအကြောင်းကိုတော့ စိုးရိမ်မနေပေ။

သူမက သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း အမီလိုက်နိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်ဘုံ မျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက သူမကို ပြောခဲ့သည်မှာ စာပေသူတော်စင် မျိုးဆက်တွင် သူမ၏ အရည်အချင်းမှာလည်း လောကကြီးတွင် ရှားပါးသည်။ သူမက အရင်က ထိုအပေါ်တွင် အာရုံမစိုက်ခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။ အခု ဧကရာဇ်က ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်၏ လုပ်ငန်းကို သူမ၏ အစ်ကိုတော်ထံသို့ လုံးဝ လွှဲအပ်လိုက်မှတော့ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်းမှာ သူမက အဆင့်နှစ်ဆင့် ဆက်တိုက်တက်လှမ်းပြီး စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

လောကကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူမကိုလည်း ထူးချွန်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သူမ၏ အသွင်အပြင်အတွက်တော့ သူမက သူမ၏ မယ်တော်၏ ထူးချွန်သော အလှတရားကို အမွေဆက်ခံခဲ့ပြီး သူမကို မယှဉ်နိုင်သော အလှပဂေးတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမက မနိမ့်ကျပေ။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့... ဒါက သူမ မစွန့်လွှတ်နိုင်သော နာကျင်မှုပင်! ရှင်းလင်းစွာပင် သူမ၏ မယ်တော်မှာ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခုန်ဖွယ်ရာ ရှိနေသော်လည်း ဘာကြောင့် သူမဆီမှာတော့ သာမညမျှသာ ဖြစ်နေရတာလဲ!

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ ရင်သားများကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ရာ အန်းယာ၏ အပြုံးက ဒီအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် အားတင်းထားပုံရသည်။ ရုတ်တရက် သူမက အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော ဓားအစေခံ လန်နင်ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

'သူမ ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာလား' အန်းယာက စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။ သူမ၏ အကြည့်က အောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး လန်နင်ရွှမ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အမှောင်က တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒါက သူမ၏အတိုင်းပင် သာမညဖြစ်နေသည်! ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အန်းယာက လန်နင်ရွှမ်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ထိုတစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ သတိထားမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူတို့က မိတ်ဆွေဟောင်းများကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အန်းယာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နင်ရွှမ်၊ ငါတို့ အတူတူ ထိုင်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ငါ မင်းနဲ့ အများကြီး စကားပြောချင်တယ်။ ငါ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ငါတို့မှာ တူညီတဲ့ ခေါင်းစဉ်တွေ အများကြီး ရှိနိုင်လောက်တယ်"

လန်နင်ရွှမ်က အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုတစ်ယောက်၏ တောက်ပနေပုံရသော မျက်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ်၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမက အသက်ရှူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့။ ဒီက လက်ဖက်ရည်က ကုန်တော့မယ်။ ကျွန်မ နောက်တစ်အိုး သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်"

ထို့နောက် သူမက လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်အိုးကိုတော့ သူမ ယူမသွားခဲ့ပေ...

ချင်ဖုန်းက ခန်းမဆောင်သို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မေမေလေးနှင့် ကြည်နူးဖွယ်ရာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေသော အန်းယာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ကာ ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

မေမေလေးက ချင်ဖုန်းကို ထိုင်ရန် အမူအရာပြလိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေကို အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"...ဖုန်းအော်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း မင်းသမီးကို အရင်ကလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားနဲ့ ဆက်ဆံလို့မရတော့ဘူး။ မင်း အရှင်မင်းသမီးကို ပိုပြီး လေးစားမှု ပြရမယ်။ အရှင်မင်းသမီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတွက်တော့ မင်းက ကိုယ့်ကိစ္စတွေကြောင့် ပေါ့ဆနေခဲ့တယ်။ အခု မင်းနေပြည်တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အားလပ်ချိန်ရှိရင် နန်းတော်မှာ အချိန်ပိုပေးသင့်တယ်"

ချင်ဖုန်းက အန်းယာကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သို့သော် သူမက မင်းသမီးတစ်ပါးထံမှ မျှော်လင့်ထားသည့် ခန့်ညားသော အမူအရာကိုတော့ မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။

အန်းယာက အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အန်တီ၊ ကျွန်မကို 'အန်းယာ' လို့ ခေါ်တာနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ 'အရှင်မင်းသမီး' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့က နည်းနည်းတော့ စိမ်းကားသလို ခံစားရတယ်"

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" မေမေလေးက သူမ၏လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ချင်ဖုန်းနဲ့ ကျွန်မက ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက အစ်မ ကျန့်လီနဲ့ အစ်မ ဖေးလန်ကိုလည်း လေးစားပါတယ်။ ငါတို့ အရင်တုန်းက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံတာကို ကျင့်သားရနေပြီ။ ကျွန်မကို 'အရှင်မင်းသမီး' လို့ ခေါ်တဲ့အခါ ကျွန်မ မသက်မသာ ခံစားရတယ်။ အန်တီ ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ဒါဆိုရင်တော့ မင်းဆန္ဒအတိုင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" မေမေလေးက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက ဒီနေ့ အန်းယာမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်လို့ မခံစားရဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ တိတိကျကျ ပြောမပြနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါ့အပြင် အတိတ်တွင် အန်းယာက လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့နှင့် အမြဲတမ်း အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိခဲ့သော်လည်း ဒီနေ့တော့ သူမက အဆက်မပြတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပြသပြီး သူတို့၏ မမွေးသေးသော ကလေး၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းခဲ့ရာ အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သယ်ဆောင်နေသည်။

သူမ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ... ချင်ဖုန်း အဆက်မပြတ် တွေးနေသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် အန်းယာက လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှ တိုက်ပွဲကြီးကို သတိရသွားသည်။

သူမက ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ပြန်လာတဲ့ စစ်သားတွေအများအပြား ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းက တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ မင်းက တတိယအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ပြီး ဒီရေကို ပြောင်းပြန်လှန်ခဲ့တယ်တဲ့"

"ဖယောင်းတိုင်နဂါး သေဆုံးသွားတာတောင် မင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ လူအများအပြားကို အသေးစိတ်အကြောင်း မေးတဲ့အခါ သူတို့က မသိကြဘူး ဒါမှမဟုတ် မမှတ်မိကြဘူး။ အဲ့ဒီနေ့က အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲ၏ အန္တရာယ်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သားအရေအတွက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ ပြီးတော့ နေ့နှင့်ည သံသရာကို သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သော ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ အစွမ်းကိုတော့ နောက်ထပ် ရှင်းပြချက် မလိုအပ်တော့ပေ။

တကယ်တော့ ချင်အန်းသာ ပြန်မလာခဲ့ဘဲ သူတို့ကို ချင်ဖုန်း ဘေးကင်းကြောင်း မပြောပြခဲ့လျှင် သူတို့က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ရှာဖွေရန် တောင်ပိုင်းဒေသသို့ သေချာပေါက် သွားရောက်ခဲ့ကြလိမ့်မည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက်ရှေ့တွင် ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်ယူခဲ့သည့် သူ၏ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြန်ပြောပြပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အစောပိုင်းက သခင်ကြီး ပိုင်လီ၏ သတိပေးချက်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေသည်။

"နတ်ဘုရားဘုံက အက်ကွဲကြောင်း ပွင့်နှင့်နေပြီ။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေက မလွဲမသွေ ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်"

"သူတို့သာ မင်းထဲမှာ သူတော်စင်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် တည်ရှိနေတာကို သိသွားရင် မင်း အဆုံးမရှိတဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတွေကို ခံစားရနိုင်တယ်။ ငါ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို ဒီအကြောင်း ပြောပြပြီးပြီ။ ပြီးတော့ သူတို့က ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့ ကျိန်ဆိုခဲ့ကြတယ်"

"ငါ ဒီမှာ ကောင်းကင်ဘုံယန္တရားကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားတော့မယ်။ ဒါက လူတိုင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေမှာ အနည်းငယ် ကွဲလွဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို အဲ့ဒီအကြောင်း မေးလာရင် မင်း ဒီလိုဖြေသင့်တယ်..."

"ငါ ကူညီခဲ့ပေမဲ့ သိပ်ပြီး အရေးမပါခဲ့ဘူး။ ငါ့အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါ့အဖေက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်အထိ အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ပြီး ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေခဲ့တယ်"

"ပြီးတော့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လှံက ဖယောင်းတိုင်နဂါးရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို တိုက်ရိုက် ထွင်းဖောက်သွားပြီး သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်"

ချင်ဖုန်းက ဆိုပြီးနောက် မေမေလေးကို အနည်းငယ် မလိုလားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက စစ်သားတွေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံဖို့ ငါတတ်နိုင်တာကိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တောင်ပိုင်းဒေသမှ ဘေးအန္တရာယ်အပြီးတွင် အဖေ၏ အထောက်အထား ဖော်ထုတ်ခံရမည်မှာ သဘာဝကျသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဒီလို လူသားမျိုးနွယ်၏ သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို သူသေဆုံးပြီးရင်တောင်မှ အမည်မသိ ကျန်ရစ်စေရန် ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် မေမေလေးအတွက်တော့ သူမက အဖေ့ကို စီးပွားရေးအကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်သည်။ သူတို့က ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ အတူတူ လက်ဖက်ရည်သောက်နိုင်ခဲ့ကြမည်။ စင်္ကြံမှာ အတူတူ နေပူစာလှုံနိုင်ခဲ့ကြမည်။ ပြီးတော့ ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန် ကလေးမွေးတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး သူတို့မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အတူတကွ မျှဝေခံစားနိုင်ခဲ့ကြမည်။ သို့သော် ဒါတွေအားလုံးက တောင်ပိုင်းဒေသမှ ဘေးအန္တရာယ်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်...

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အန်းယာက သူမ မှားပြောမိသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဆိုသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အဲ့ဒါကို မပြောခဲ့သင့်ဘူး"

မေမေလေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အားလုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ"

ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဒဏ်ရာများကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖုံးဖိထားနိုင်မှာလဲ။ အချိန်တန်သော် သူက ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်ပြီး မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ လက်ရှိအခြေအနေအကြောင်း အန်းယာကို မေးလိုက်သည်။

အန်းယာ၏ အမူအရာက တင်းမာသွားသည်။

"ဖယောင်းတိုင်နဂါး သေဆုံးပြီးနောက်မှာ မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်မြေလေးရပ်လုံးမှာ နတ်ဘုရားဘုံနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက အက်ကွဲကြောင်းတွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဌာနက ပေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ စုစုပေါင်း နေရာကိုးနေရာ ရှိတယ်"

"ဆရာက နတ်ဘုရားဘုံက အက်ကွဲကြောင်းတွေကို တံဆိပ်ခတ်ဖို့ နည်းလမ်းကြီးတွေကို အသုံးပြုခဲ့တယ်"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက ဘေးအန္တရာယ်အတွက်တော့ ဒါက အခုထိ ကျင့်ယန်မြို့နားမှာပဲ ပေါ်ပေါက်သေးပြီး တခြားဘယ်နေရာမှာမှ အန္တရာယ်မရှိသေးဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ဆရာက ငါ့ကို တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်။ တံဆိပ်ခတ်မှုက ယာယီပဲတဲ့။ နတ်ဘုရားဘုံက သတ္တဝါတွေက တံဆိပ်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု မလွဲမသွေ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနဲ့ မတူတာကတော့ နတ်ဘုရားဘုံက သတ္တဝါတစ်ကောင် ဆင်းသက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက သေချာပေါက် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားသည်။