တစ်ဦးစီ၏ ကြုံတွေ့မှု
Vol. 56 Ch. 828
တာချွမ်းမြို့သို့ အလျင်စလိုရောက်လာခဲ့သော လျိုမင်ရှင်း ချိုက်ယွီနှင့် ယန်ရှောင်ဟွာတို့ သုံးဦးအဖွဲ့သည် ခြေကုပ်ပင်မရသေးခင်မှာပင် သူတို့အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသောနှစ်ဦးသည် ထိုနေရာ၏အန္တရာယ်များနှင့် ထူးဆန်းမှုများကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် မြို့ထဲမှ ထိတ်လန့်တကြားထွက်ပြေးရန် စတင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့မကြာမီပင် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း အသက်ရှင်လျက်ထွက်ခွာရန်မှာ ထိုမျှမလွယ်ကူတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများမရှိသော သာမန်လူများသာဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သာမန်ဖြစ်ခြင်းသည် အားနည်းခြင်း အလွယ်တကူအသတ်ခံရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
သူတို့ရှေ့မှ လျိုမင်ရှင်းကဲ့သို့ပင် သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မီးလောင်သေဆုံးမှုဖြင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် တာချွမ်းမြို့လေဆိပ်၌ ခရီးသည်တင်လေယာဉ်တစ်စင်း ဆင်းသက်လာသည်။
လီယိ လျိုချင်းချင်းနှင့် ကောင်းယိုဟုခေါ်သော အမျိုးသားတို့သည်လည်း တာချွမ်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် 'တစ္ဆေစာတိုက်'၏ တတိယထပ်မှ တမန်တော်များဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်၏ ကြိုးပမ်းမှုအပေါ်တွင်သာ မှီခိုမနေဘဲ ဒီပို့ဆောင်ရေးမစ်ရှင်တွင် ပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
"လီယိ ငါတို့ယန်ကျန့်ကို အမြန်ဆုံးဆက်သွယ်ပြီး သူနဲ့စောစောတွေ့ဆုံဖို့လိုတယ်"
ကောင်းယိုက စကားပြောလိုက်သည်။
"ဒီပို့ဆောင်ရေးတာဝန်အတွက် အချိန်ကန့်သတ်ချက်မရှိပေမဲ့ ငါယုံကြည်တာက ဒီလိုဖြစ်လေလေ ပိုအန္တရာယ်များလေလေပဲ ဒုတိယထပ်က အဲ့ဒီလူသစ်က နည်းနည်းမာနကြီးလွန်းတယ် သူစာကို ပျောက်ဆုံးသွားမှာ ငါစိုးရိမ်တယ်"
လီယိက သူ၏ဖုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
"ငါယန်ကျန့်နဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုလုပ်ခဲ့တယ် သူငါ့ကို ပိုက်ဆံမလွှဲပေးရသေးဘူး ငါသာ သက်ဆိုင်ရာမက်ဆေ့ချ်ကို လက်ခံရရှိရင် သူ့ကိုချက်ချင်းဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်"
"မင်းသူ့ဆဲလ်ဖုန်းနံပါတ်ကို အစကတည်းက တောင်းထားသင့်တာ"
ချိတ်ပိတ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လျိုချင်းချင်းက စကားပြောလိုက်သည်။
"သူက စကားသိပ်မများဘူး ပြီးတော့ ငါတို့နဲ့ အနည်းဆုံးထိတွေ့မှုပဲ လိုချင်ပုံရတယ် သူက တော်တော်လေး အထီးကျန်ဆန်တဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ ဒါ့အပြင် ဒီယန်ကျန့်က တော်တော်လေး ထူးခြားပုံရတယ် အချိန်သာရှိခဲ့ရင် သူ့နောက်ခံက တကယ်ဘာလဲဆိုတာကို ငါသေချာစုံစမ်း စစ်ဆေးချင်ခဲ့တာ"
လီယိက ဆိုသည်။
ကောင်းယိုက ခက်ထန်စွာပြောလိုက်သည်။
"မင်းခုနကပြောခဲ့တာကို ငါအစကတည်းက လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ဘူး ဒီယန်ကျန့်က အရေးမပါတဲ့ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ပဲ ငါတို့ထင်သလောက် မထူးခြားဘူး ဒီသတင်းအချက်အလက်ခေတ်ကြီးမှာ အဆင့်အတန်းတချို့ရှိတဲ့ဘယ်သူမဆိုအကြောင်းကို အမြဲတမ်းတစ်ခုခုရှာတွေ့နိုင်တာပဲ"
"မင်းဘယ်လိုရှာခဲ့တာလဲ"
လျိုချင်းချင်းက မေးလိုက်သည်။
"အွန်လိုင်းပေါ်ကပေါ့ကွာ"
ကောင်းယိုက ပြန်ဖြေသည်။
"..."
လီယိသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
လေယာဉ်ပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် သုံးဦးသားသည် လေဆိပ်မှထွက်ခွာရင်း သူတို့၏နောက်တစ်လှမ်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီယိ၏ဖုန်း မြည်လာသည်။
အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခေါ်ဆိုသူ ID က တာချန်းမြို့မှဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
"ဟယ်လို ဘယ်သူလဲ"
လီယိက ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
အနည်းငယ်အေးစက်သော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုသည် တစ်ဖက်မှထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဟယ်လို ကျွန်မက ဥက္ကဋ္ဌယန်ရဲ့ စာရင်းကိုင်ပါ သူရှင့်အကောင့်ထဲကို ငွေလွှဲခိုင်းထားလို့ပါ ရှင်က အကောင့်ပိုင်ရှင် လီယိ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ကျွန်မအတည်ပြုချင်လို့ပါ"
"ဥက္ကဋ္ဌယန် ဟုတ်လား ယန်ကျန့်ကိုပြောနေတာလား ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်က လီယိပါ"
သူလျင်မြန်စွာပြန်ဖြေသည်။
"ပမာဏအတိအကျက ဘယ်လောက်လဲ"
တစ်ဖက်မှအသံသည် ကျန်းယန်၏အသံဖြစ်သည်။
"သန်းသုံးဆယ်"
လီယိက ဆိုသည်။
ကျန်းယန်က အတည်ပြုသည်။
"ပမာဏမှန်ပါတယ် တခြားဘာမှမရှိရင် နာရီဝက်အတွင်း ရှင့်အကောင့်ထဲကို ငွေလွှဲပေးလိုက်ပါ့မယ်"
"ခဏလေးနေဦး"
လီယိက ချက်ချင်းကြားဖြတ်လိုက်သည်။
"ရှင်က ယန်ကျန့်ရဲ့စာရင်းကိုင်ဆိုရင် သူ့ကိုဆက်သွယ်နိုင်ရမှာပဲ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုလောက် ပါးပေးလို့ရမလား သူ့ကိုပြောပေးပါ တတိယထပ်က ငါတို့တာချွမ်းမြို့ကို ရောက်နေပြီ သူ့ကိုရှာပြီး ပူးပေါင်းချင်တယ်လို့"
"ဒါပဲလား"
ကျန်းယန်က မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
လီယိက ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ ရှင့်မက်ဆေ့ချ်ကို ကျွန်မပါးပေးလိုက်ပါ့မယ်"
ကျန်းယန်က အေးစက်စွာပြန်ဖြေပြီးနောက် ဖုန်းကို လျင်မြန်စွာချလိုက်သည်။
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပြီးဆုံးပြီး ငါးမိနစ်မပြည့်ခင်မှာပင် လီယိ၏ဖုန်းသည် ငွေလွှဲပြောင်းမှုအကြောင်းကြားစာကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။
"ဒီယန်ကျန့်က တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့သူဌေးကြီးပဲ သန်းပေါင်းများစွာကိုတောင် မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘူး"
လီယိက မနာလိုဖြစ်သွားသည်။
"တမန်တော်ဖြစ်ရတာက အလကားအလုပ်လုပ်ရသလိုပဲ ကိုယ့်ခရီးစရိတ်တောင် ကိုယ်တိုင်ခံရတယ် တကယ်ပဲ နှိုင်းယှဉ်မှုတွေက လူကိုရူးစေနိုင်တာပဲ"
"ဝင်လာတဲ့ဖုန်းက တာချန်းမြို့ကပဲ မင်းအဲ့ဒီမှာ စုံစမ်းဖို့ ပုဂ္ဂလိကစုံထောက် တစ်ယောက်လောက် ငှားသင့်တယ် အဲ့ဒီယန်ကျန့်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေ ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ် အွန်လိုင်းပေါ်မှာရှာတာက မယုံကြည်ရဘူး"
ဘေးမှ လျိုချင်းချင်းက အကြံပြုလိုက်သည်။
"အခုစုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ နောက်ကျသွားပြီ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက သိပ်အဓိပ္ပာယ်လည်းမရှိတော့ဘူး ထားလိုက်တော့ နေဦး ရှေ့မှာဘာဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့လူတွေအများကြီး အဲ့ဒီမှာရပ်နေကြတာလဲ"
လီယိက ဆိုသည်။
ရုတ်တရက် သူသည် လေဆိပ်အဆောက်အအုံ၏ထွက်ပေါက်အနီးတွင် လူတစ်တန်းရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဒါတွေက လေဆိပ်ဝန်ထမ်းများ လေယာဉ်ပေါ်မှလေယာဉ်မယ်များနှင့် ခရီးသည်အချို့ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် တန်းစီရပ်နေကြပြီး အဆောက်အအုံ၏ဝင်ပေါက်နှင့်ထွက်ပေါက်တံခါးများကို ပိတ်ဆို့ကာ လူသားတံတိုင်းတစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားသည်။
"သူတို့လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုခုလုပ်နေတာဖြစ်မယ် အဲ့ဒါကို စိတ်မပူနဲ့တော့ ငါတို့အရင်ဆုံးနေဖို့ နေရာတစ်နေရာရှာပြီး ထမင်းစားသင့်တယ် မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်ကိုသွားဖို့ အလျင်မလိုဘူး အဲ့ဒီနေရာက သေချာပေါက်အန္တရာယ်များတယ် ငါတို့သေချာမှပဲ အဝေးမှာနေသင့်တယ်"
ကောင်းယိုက ဆိုသည်။
သို့သော် သုံးဦးသားထွက်ခွာတော့မည်ပြုစဉ် ကလစ်ခနဲအသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လေဆိပ်သည် ရုတ်တရက်မှောင်မိုက်သွားသည်။
မီးများအားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း ငြိမ်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ပင်မခလုတ်ကို ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ကျယ်ပြန့်သောစောင့်ဆိုင်းခန်းမသည် ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။
လီယိသည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"တစ်ခုခုတော့ မမှန်တော့ဘူးထင်တယ်... လေဆိပ်ထဲမှာ အရင်ကထက် လူတွေနည်းသွားသလား"
လျိုချင်းချင်းက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လှပသောမျက်နှာသည် စိုးရိမ်မှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုကို ပြသနေသည်။
"ငါအစက သိပ်အာရုံမစိုက်မိဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းပြောမှပဲ တစ်ခုခုတော့လွဲနေပုံပဲ"
ကောင်းယိုကလည်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
သူတို့သည် ပေါ့ဆသူများမဟုတ်ကြသော်လည်း ထိုသို့သောနေရာသည် သူတို့အတွက် ပုံမှန်အားဖြင့် စိုးရိမ်စရာမဖြစ်စေပေ။ လူစည်ကားသောနေရာများကို မသိစိတ်ဖြင့် ဘေးကင်းသည်ဟု ယူဆကြပြီး သူတို့သည် ထိုသို့သောလူထုနေရာများတွင် အန္တရာယ်နှင့် တစ်ခါမှမကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချို့သောကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိသည့် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုများက သုံးဦးသားကို သတိပေးလိုက်သည်။
လီယိသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ အတွင်းတွင် ဝါကျင့်ကျင့်နှင့် နောက်ကျိနေသောရေများ ပါဝင်သည်။
"အဲ့ဒါနည်းနည်းဖြုန်းတီးရာမကျဘူးလား"
ကောင်းယို၏မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုသို့ဆိုသည်။
ရှင်းလင်းသည်မှာ သူသည် ပုလင်းထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို သိသည်။
"သတိထားတာက ပိုကောင်းပါတယ် နည်းနည်းလေးက ဖြုန်းတီးရာမကျပါဘူး ဒီပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ကလည်း တော်တော်လေးထူးခြားတယ် ချွေတာနေဖို့မလိုဘူး"
လီယိသည် ပုလင်းကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ဝါကျင့်ကျင့်နောက်ကျိနေသောရေကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် မြေပြင်သို့မထိမီ ရေသည် လေထဲတွင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထူထဲပြီး ကြောက်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
ရေသည် သွေးဖြစ်သွားသည်။
သဘာဝမကျပြီး ထူးဆန်းသောပြောင်းလဲမှုသည် သုံးဦးသားကို ကြောက်မက်ဖွယ်အမှန်တရားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။
အနီးအနားတွင် မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသည်။
"ဘာ"
ကောင်းယို၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏နှလုံးသား ကျုံ့သွားသည်။
"သွားကြစို့ ဒီနေရာမှာ တစ္ဆေခြောက်နေပြီ"
လီယိက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားသည်။
အခြားသူများသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လျင်မြန်စွာလိုက်ပါသွားကြသည်။
သူတို့သည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ မဦးတည်ဘဲ လေယာဉ်ကွင်းဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီး၊ လေယာဉ် ဆင်းသက်ရာနေရာမှတစ်ဆင့် လေဆိပ်မှလွတ်မြောက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ပွင့်လင်းသော နေရာများတွင် အမြဲတမ်းပိုလုံခြုံပြီး၊ မည်သည့်အန္တရာယ်ကိုမဆို ကြိုတင်မြင်နိုင်သည်။
ဒါက သာမန်အသိတရားပင်။
တတိယထပ်မှ တမန်တော်များသည် ၎င်းကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
သို့သော် သုံးဦးသားသည် မကြာမီ နောက်ထပ်မသက်မသာဖြစ်စေသော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှေ့ရှိအရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ဘက်တွင်၊ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိတ်ကပ်အပျော့စား လိမ်းထားသော လေယာဉ်မယ်သုံးဦး ရပ်နေသည်။ ဒီလေယာဉ်မယ်များသည် ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်ကောင်းပြီး မျက်နှာလှပကာ၊ အလှပဂေးသုံးဦးပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဒီလှပသောလေယာဉ်မယ်သုံးဦးသည် တောင့်တင်းသောအပြုံးများကို ပြသနေပြီး၊ သူတို့သည် ကြိုးဆွဲရုပ်များ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေကြသည်။
မဟုတ်ဘူး...
သူတို့၏မျက်လုံးများသည် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏အကြည့်များသည် လူတိုင်းကို ထူးဆန်းစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
"ဒီလူတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ"
ကောင်းယိုက အော်လိုက်သည်။
"မရပ်နဲ့ ဒီအတိုင်းပဲ ပြေးသွား"
လီယိက အေးစက်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။
"သူတို့က တစ္ဆေကြမ်းတွေရဲ့ တိုက်စားခြင်းကို ခံထားရတဲ့ သက်ရှိလူသားတွေပဲ တကယ့်တစ္ဆေတွေ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာ"
သူသည် ထိတ်လန့်ပြီး မိုက်မဲသောဆုံးဖြတ်ချက်များ မချခဲ့ဘဲ မှန်ကန်သောထွက်ပြေးနည်းကို ဆက်လက်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့၏အခြေအနေသည် ချိုက်ယွီနှင့် ယန်ရှောင်ဟွာတို့ထက် များစွာပိုကောင်းသည်။
တတိယထပ်မှ တမန်တော်များသည် သူတို့၏ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်များမှ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းအချို့ကို စတင်ရယူခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့တွင် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်နိုင်စွမ်းအချို့ရှိကာ၊ သာမန်လူများကဲ့သို့ လုံးဝအကူအညီမဲ့မနေပေ။
မကြာမီ...
သုံးဦးသားသည် လေဆိပ်မှ အောင်မြင်စွာပြေးထွက်လာပြီး လေယာဉ်ပြေးလမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကာ၊ ယာယီအားဖြင့် အန္တရာယ်မှလွတ်မြောက်သွားသည်။
ယခုအခါ ပိတ်ဆို့ခံထားရသော အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်သို့ ပြန်သွားကြည့်လျှင် ခေါင်းမရှိသော အမျိုးသမီးရုပ်အလောင်းသုံးလောင်းသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ခေါင်းအများအပြား ဘေးသို့လိမ့်ကျနေကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သေမင်းတမန်တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုသို့ ကျဆင်းသွားသည်။
သို့သော် အလွန်လျင်မြန်စွာ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လူသူကင်းမဲ့သောခန်းမသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး၊ မြေပြင်မှခေါင်းများကို ကောက်ယူကာ ရုပ်အလောင်းများပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။
လှပသောလေယာဉ်မယ်သုံးဦး၏ခေါင်းများသည် ရောထွေးသွားသော်လည်း၊ ဒါက ဘာကိုမှ မထိခိုက်ပုံရသည်။ ခေါင်းများပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ အရာအားလုံးသည် ထူးဆန်းစွာ ပုံမှန်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ခေါင်းများကို လည်ပင်းများပေါ်သို့ ပြန်တင်ပြီးနောက်၊ လေယာဉ်မယ်များသည် ပုံမှန်လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ထိုင်းမှိုင်းနေပုံရပြီး၊ သူတို့သည် သတိရှိနေသော်လည်း၊ ခုလေးတင်က ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကောင်းကောင်းမမှတ်မိနိုင်ပေ။
ကြိုးဆွဲရုပ်များကဲ့သို့၊ အခြားအသိစိတ်တစ်ခုက သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
အရင်ကအရာအားလုံးသည် အိပ်မက်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ပြီးတော့ သူတို့သည် ဒီအခြေအနေမှ မထွက်ခွာနိုင်ဘဲ၊ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
"ငါတို့ဒီမြို့မှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး တစ္ဆေကြမ်းတွေက လေဆိပ်လို ကြီးမားတဲ့ လူထုနေရာတစ်ခုကိုတောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေပြီ ဒါက မြို့က ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပြီဆိုတာကို ဆိုလိုတယ် ငါတို့သွားရမယ် ငါတို့ဒီကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားရမယ်"
လီယိက အကျည်းတန်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆိုပြီး၊ အဝေးမှလေဆိပ်ကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။
ဒီဘက်ကို ချောင်းကြည့်နေသော ပုံရိပ်အတော်များများရှိပုံရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဗလာဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူအလွန်မလုံခြုံဟု ခံစားနေရသည်။
"ငါတို့ထွက်သွားရင် စာပို့တာဝန်ကရော စာတွေမပို့ရင် ငါတို့လည်းသေမှာပဲ"
ဘေးမှ ကောင်းယိုက ဆိုသည်။
လီယိက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ခုနက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းမမြင်ဘူးလား လေဆိပ်တစ်ခုလုံးမှာ ပုံမှန်သက်ရှိလူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး ဒါက ရေခဲတောင်ရဲ့ထိပ်ဖျားလေးပဲ ငါတို့သာ တာချွမ်းမြို့ထဲကို ပိုနက်နက်ဝင်သွားရင် ဘယ်စာပို့တာဝန်ကိုမှ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာမပြောနဲ့ အသက်ရှင်လျက် ဘယ်တော့မှ ထွက်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ဒီတတိယစာရဲ့အခက်အခဲက ငါတို့အရင်က နားလည်ထားတာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ"
"ဒီစာက ငါတို့အတွက်ပြင်ဆင်ထားတာမဟုတ်ဘူး ဒါက ယန်ကျန့်အတွက် ရည်ရွယ်တာ ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ရဲ့ အခက်အခဲက တမန်တော်ရဲ့ ခန့်မှန်းခြေအင်အားအပေါ်အခြေခံပြီး အကဲဖြတ်တာ"
"ယန်ကျန့်နဲ့ လီယောင်က ဒီပို့ဆောင်ရေးရဲ့အခက်အခဲကို တိုးမြှင့်လိုက်တာလား"
လျိုချင်းချင်းက သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။
လီယိက ဆိုသည်။
"ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်လာမှာလဲ ငါတို့လေယာဉ်ပေါ်ကဆင်းရုံနဲ့ ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်"
"'တစ္ဆေစာတိုက်'က ငါတို့ကို စာပို့စေချင်တာ သေစေချင်တာမဟုတ်ဘူး တမန်တော် အားလုံးသေသွားရင် 'တစ္ဆေစာတိုက်'က တည်ရှိနေဖို့အကြောင်းရင်းမရှိတော့ဘူး မဟုတ်ဘူးလား"
"အဲ့ဒီအကြောင်း လောလောဆယ်မပြောသေးနဲ့ ကြည့်စမ်း အဲ့ဒီလေယာဉ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
ရုတ်တရက် ကောင်းယိုက ကောင်းကင်ကိုညွှန်ပြကာ ဆိုသည်။
ခရီးသည်တင် လေယာဉ်တစ်စင်းသည် ကောင်းကင်တွင် ဆင်းသက်နေသော်လည်း၊ လမ်းကြောင်းလွဲနေပုံရပြီး သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေသည်။ ပြီးတော့ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာကာ၊ ရပ်တန့်ရန်ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံရသည်။
"ပြေး လေယာဉ်က ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပြီ ငါတို့ဆီကို ပျက်ကျတော့မယ်"
လီယိ၏မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
"သွားစမ်း"
ကောင်းယိုက ကျယ်လောင်စွာကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး၊ လှည့်ပြေးလိုက်သည်။
သုံးဦးသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြသည်။
သူတို့သည် လေယာဉ်ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားခြင်းသည် ၎င်းသည်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေများ၏ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုလိုကြောင်း ကောင်းစွာသိကြသည်။ အတွင်းတွင် သက်ရှိခရီးသည်တစ်ဦးမှမရှိနိုင်ဘဲ၊ လူလည်းမဟုတ် တစ္ဆေလည်းမဟုတ်သောအရာများသာ ရှိပေမည်။
သူတို့၏အသည်းအသန်ထွက်ပြေးမှုသည် တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပေ။
ယန်ရှောင်ဟွာနှင့် ချိုက်ယွီတို့သည်လည်း ထိုနည်း၎င်းပင်။
ချိုက်ယွီသည် ဒီအချိန်တွင် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာသည် နာကျင်စွာဖြင့် ရှုံမဲ့နေကာ၊ ယန်ရှောင်ဟွာက သူ့ကို မြို့၏ရပ်ကွက်ဟောင်းတစ်ခုဆီသို့ ထောက်ကန်ရင်း ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေသည်။
သူတို့သည် တာချွမ်းမြို့တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မထွက်ခွာရသေးပေ။
သူတို့မထွက်ခွာချင်၍မဟုတ်ဘဲ၊ မထွက်ခွာနိုင်၍ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဆက်လက် ပြေးလွှားပုန်းအောင်း နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး၊ သူတို့အတိအကျဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ဘဲ၊ သူတို့ဒီမြို့ပြဧရိယာမှ မထွက်ခွာရသေးကြောင်းသာ သိသည်။
ပြီးတော့ ချိုက်ယွီသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေပြီး၊ ထွက်ပြေးနေစဉ် ကားတိုက်ခံလိုက်ရသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် တိုက်ခတ်မှုသည် မပြင်းထန်ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် ရုပ်အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နှင့်နေလောက်ပြီ။
ယန်ရှောင်ဟွာသည်လည်း အခြေအနေမကောင်းပေ။ သူမ၏မျက်နှာတွင် ပွန်းပဲ့ရာများရှိပြီး၊ သူမ၏အဝတ်အစားများသည် နေရာများစွာတွင် စုတ်ပြဲနေကာ၊ ယာဉ်များကိုရှောင်ရှားရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် မိမိကိုယ်ကိုဆွဲရွေ့ခြင်းမှ ပျက်စီးသွားခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ၊ နှစ်ဦးလုံးသည် ရင်တုန်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကားများသည် လမ်းကြောင်းပေါင်းစုံမှ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပြီး၊ သူတို့ဆီသို့ တည့်တည့်လာနေသည်။
ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော ချိုက်ယွီသည်၊ သူ့ဘေးတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော သူစိမ်းတစ်ဦး၏ မမျှော်လင့်ဘဲ တွန်းလိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ ကားဘီးများအောက်တွင် သေလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
"ရပ် ခဏရပ်ကြရအောင်"
ချိုက်ယွီက အသက်ရှူမဝဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာရောင်သည် ဖြူဖျော့နေကာ၊ နံရံကို အားနည်းစွာမှီရင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ငါတို့ရပ်လို့မဖြစ်ဘူး ဒီနေရာက မလုံခြုံဘူး"
ယန်ရှောင်ဟွာသည် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေသည်။
လူများကို မမြင်နိုင်သလို၊ မည်သည့်ဆူညံသံမှလည်း မကြားရပေ။
သို့သော် သူမသည် ဘေးကင်းသည်ဟု မယုံကြည်ပေ။
သူမ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ချိုက်ယွီက ဆိုသည်။
"ယန်ရှောင်ဟွာ ငါပြောတာနားထောင် ငါတို့ဒီလိုဆက်သွားနေရင် တာချွမ်းမြို့ကနေ ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရပေမဲ့ ဒီနေရာက ကလဲ့စားချေလိုတဲ့ဝိညာဉ်တွေရဲ့ လုံးဝကျူးကျော် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ခံထားရပြီ ဒီကိုဝင်လာတဲ့ဘယ်သူမဆို ပေါင်းစပ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံရတာပဲ ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီးသွားပြီ"
"ပြီးတော့ ငါ့အခြေအနေနဲ့ ငါဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး ဆေးရုံသွားဖို့မရဲဘူး အကူအညီရှာတာကလည်း လက်တွေ့မကျဘူး"
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့လက်လျှော့လို့မဖြစ်ဘူး"
ယန်ရှောင်ဟွာက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ အနည်းငယ်တုန်ယင်ရင်း ဆိုသည်။
သူမသည် ဒီလောက် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏မျက်နှာကိုပင် မမြင်ဖူးသော်လည်း၊ အသက်ရှင်ရန်ရုန်းကန်နေရပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒီနေရာသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့်၊ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် သူမကိုဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ မြို့ထဲရှိလူတိုင်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်သည်ဟုပင် ထင်သည်။
"အခုနည်းလမ်းတစ်ခုပဲရှိတော့တယ်"
ချိုက်ယွီက ချောင်းဆိုးကာ သွေးများထွေးထုတ်လိုက်သည်။
ယန်ရှောင်ဟွာက မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်နည်းလမ်းလဲ"
"မင်းဒီမြို့က ဘယ်သူ့ကိုမှမယုံကြည်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးမှာ ခြွင်းချက်တစ်ခုရှိတယ် ယန်ကျန့်က အခုဒီမြို့ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ရမယ် မင်းသူ့ကိုရှာတွေ့နိုင်ရင် မင်းအသက်ရှင်နိုင် လောက်တယ် မရှာတွေ့ရင်တော့ မင်းသေချာပေါက်သေမှာပဲ"
ချိုက်ယွီသည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း သူ၏စိတ်သည် ရှင်းလင်းနေပြီး အသက်ရှင်နေရန်နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။
ယန်ကျန့်ထံမှ အကူအညီရှာဖွေခြင်း။
အသက်ရှင်ရန်အတွက် ရှက်စရာမဟုတ်ပေ။
"မဟုတ်ဘူး နေဦး ငါတို့မှာ နောက်တစ်နည်းရှိသေးတယ် ငါတို့မှာ စာပို့စက္ကူရှိတယ် ယန်ကျန့်က ငါတို့ကို အဲ့ဒါတွေအနည်းငယ်ပေးခဲ့တယ် အဲ့ဒါက ငါတို့ကို 'တစ္ဆေစာတိုက်'ကို ပြန်ရောက်စေပြီး ဒီကနေထွက်သွားနိုင်တယ်"
သူမယန်ကျန့်အကြောင်းပြောမိသည်နှင့် ယန်ရှောင်ဟွာသည် ထိုအနက်ရောင်၊ ညစ်ပတ်သော၊ အထူးစက္ကူရွက်များကို ရုတ်တရက်သတိရလိုက်သည်။
ချိုက်ယွီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အသုံးမဝင်ဘူး ငါလီယိနဲ့ တခြားသူတွေကို မေးပြီးသွားပြီ ဒီစာပို့စက္ကူက ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်တစ်ခု လက်ခံရရှိပြီးနောက်မှာ သုံးလို့မရဘူး ပို့ဆောင်မှုပြီးမြောက်ပြီးမှ ဒါမှမဟုတ် ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်မရှိမှပဲ သုံးလို့ရတယ်"
"ဘာ အဲ့လိုမျိုးရှိတာလား"
ယန်ရှောင်ဟွာ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခု ငြိမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"'တစ္ဆေစာတိုက်'က ငါတို့ကို အဲ့လောက်ကြီးမားတဲ့အဆင်ပြေမှုကို ဘယ်တော့မှပေးမှာမဟုတ်ဘူး အဟွတ် အဟွတ်"
ချိုက်ယွီက သွေးများပိုထွေးထုတ်လိုက်သည်။
ဒါက အတွင်းအင်္ဂါများပျက်စီးခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုပင်။
အချိန်မီမကုသပါက သူ၏ရှင်သန်နိုင်ခြေသည် နည်းပါးသည်။
သို့သော် သူသည် တာချွမ်းမြို့ရှိဆေးရုံများသို့ သွားရန်မရဲပေ။
ချိုက်ယွီက ဆက်ပြောသည်။
"ယန်ကျန့်ကို သွားရှာ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်အသက်ရှင်နိုင်ရင် အဲ့ဒါတစ်ခုခုပဲ လီယိက ယန်ကျန့်ရဲ့တည်နေရာကို သိပုံရတယ် ငါမင်းကို သူ့ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ပေးမယ် ပြီးတော့ မြို့ထဲကထွက်ဖို့မကြိုးစားနဲ့ မင်းအသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ငါတို့ ထောင်ချောက်မိနေပြီ"
"ရှင်ကရော ဘာလုပ်မှာလဲ"
ယန်ရှောင်ဟွာက မေးလိုက်သည်။
ချိုက်ယွီက ပြန်ဖြေသည်။
"လူနာတင်ယာဉ်ခေါ်ပြီး လောင်းကြေးထပ်လိုက်မယ် လာတဲ့သူတွေက လူတွေဆိုရင် ငါကယ်တင်ခံရနိုင်တယ် မဟုတ်ရင်တော့...... ငါဒီအထိပဲ"
ယန်ရှောင်ဟွာသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဒါက လောင်းကြေးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အနိုင်ရနိုင်ခြေသည် နည်းပါးသည်။
သို့သော် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။
"နောက်ထပ်မတုံ့ဆိုင်းနဲ့တော့ ဒုတိယထပ်က တမန်တော်တွေ အလုံအလောက်မသေသေးဘူးလား အရင်က သူတို့ဖြစ်ခဲ့တယ် အခုငါတို့ဖြစ်တယ် အဲ့ဒါငါတို့ကံမကောင်းတဲ့သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ ငါတို့ဒီတစ်ခါအသက်ရှင်ရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်မှာလဲ စတုတ္ထထပ်ကိုတက် စာတွေဆက်ပို့ ဒါတွေအားလုံးကနေ လွတ်မြောက်သွားတာက ပိုကောင်းနိုင်တယ်"
ချိုက်ယွီက သူမ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို လီယိ၏ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ပေးပြီး ထို့နောက် သူမကို လျင်မြန်စွာထွက်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ယန်ရှောင်ဟွာ၏မျက်နှာအမူအရာသည် မခန့်မှန်းနိုင်စွာပြောင်းလဲသွားသည်။ ချိုက်ယွီပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။
ယန်ကျန့်ထံမှ အကူအညီရှာဖွေခြင်းသည် ဒီအချိန်တွင် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဒီကနေလွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေက တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ပိုနည်းလာနေသည်။
ပြီးတော့ မင်းမြို့လယ်ခေါင်နဲ့ ပိုနီးကပ်လေလေ၊ တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်ခြေနည်းလေလေပဲ။
တစ္ဆေများသည် လူများကို မြို့လယ်ခေါင်သို့ တမင်မောင်းနှင်နေပုံ ရသည်။
သို့သော် မြို့လယ်ခေါင်သည် တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းဘေးကင်းသည်မှာ သေချာပေါက်မဟုတ်ပေ။ သူမခန့်မှန်းရသည်မှာ ထိုနေရာတွင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခုရှိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်၏တည်နေရာသည် အတည်မပြုရသေးပေ။
သတင်းစကားပို့ဆောင်ရန်ဦးတည်ရာသည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
"ချိုက်ယွီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပါ ကျွန်မရှင့်ကို တကယ်ပဲနောက်ထပ် မကူညီနိုင်တော့ဘူး ကျွန်မသာအသက်ရှင်လျက်ထွက်လာခဲ့ရင် ရှင့်ကိုလာစစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ် ရှင်သာသေသွားရင်တော့ ရှင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့နောက်ဆုံးစကားတွေကို ရှင့်မိသားစုကို ကျွန်မပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်"
ယန်ရှောင်ဟွာက ဆိုသည်။
ယန်ရှောင်ဟွာသည် ချိုက်ယွီကို လူနေအိမ်အဟောင်းတစ်လုံး၏ လှေကားရင်းသို့ ကူညီပေးပြီး၊ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ၊ သူမ၏မျက်နှာမှသွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
ယခု ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သည့်အချိန်မရှိတော့ပေ။
သူမသည် ဒီမြို့ပြဧရိယာအဟောင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်ကို မြင်တွေ့ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမလျင်မြန်စွာ မလှုပ်ရှားပါက သူမလည်း မကြာမီအသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။
ချိုက်ယွီသည် သူမထွက်ခွာသွားသည်ကို ခါးသီးသောအပြုံးဖြင့် ကြည့်နေပြီး၊ ဘာကိုမှမညည်းညူဘဲ၊ အရေးပေါ်နံပါတ်ကိုခေါ်ဆိုရန် သူ၏ဖုန်းကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"တာချွမ်းမြို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ လာခဲ့ရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိခဲ့သင့်တယ် အဲ့ဒီတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့မိပြီ တကယ်ပဲ ဒုတိယထပ်က တမန်တော်တစ်ယောက်က တတိယထပ်တမန်တော်တွေရဲ့တာဝန်တွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်တာက အရမ်းလွန်လွန်းတယ် ဝမ်ရှန်းပြောတာမှန်တယ် ပြီးတော့ အခုသူက အိမ်မှာထိုင်ပြီး တီဗီကြည့်၊ ကိုလာသောက်နေလောက်ပြီ"
သူ၏ရွေးချယ်မှုကို အနည်းငယ်နောင်တရလိုက်သည်။
သို့သော် ယခုနောင်တရရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ကားပေါ်မှဆင်း၍ ဆီဖြည့်ပြီး စီးကရက်တစ်ဘူးဝယ်ရုံမျှဖြင့် သင်ဘယ်တော့မှပြန်မလာနိုင်တော့ဟု ဘယ်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း။
"ဘယ်လောက်မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ကမ္ဘာကြီးလဲ"
ချိုက်ယွီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ သူ၏အိတ်ကပ်ကိုထိတွေ့ကာ နောက်ဆုံးစီးကရက်ကို လမ်းတွင်သောက်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရာ၊ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
မကြာမီ...မြို့ပြဧရိယာအဟောင်းအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းကြားငယ်များတွင် လူနာတင်ယာဉ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ချိုက်ယွီသည် ငိုက်မျဉ်းနေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
ယန်ကျန့်နှင့် လီယောင်တို့ဘက်တွင်...သူတို့အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရေးမပါသည့် ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုမှလွဲ၍ သူတို့ဒီကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုလိုက်ကတည်းက အရာအားလုံးငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
"ခေါင်းဆောင်ယန် သတင်းရှိတယ် ကျွန်တော်လူတွေကို တာချွမ်းမြို့က ဒေတာအမျိုးမျိုးကို စစ်ဆေးခိုင်းပြီး လွန်ခဲ့တဲ့သုံးလလောက်က ထူးခြားတဲ့ဒေတာတစ်ပိုင်းကို တွေ့ရှိခဲ့တယ် တာချွမ်းမြို့က အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက လူတွေအများအပြားထွက်ခွာမှုစတင်ခဲ့ပြီး၊ ငါတို့ဌာနချုပ်က လီလဲ့ဖိန်ကို ဒီဖြစ်စဉ်အကြောင်းမေးမြန်းခဲ့တယ် အဲ့ဒီအချိန်က လီလဲ့ဖိန်က အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ကောင်းကျိုးအတွက်လို့ ရှင်းပြခဲ့တယ်"
လီယောင်က ဆိုသည်။
"လူတွေထွက်ခွာမှုက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကြားဝင်စွက်ဖက်ခံခဲ့ရတယ် ထင်တယ် လီလဲ့ဖိန်က လူတွေကို တာချွမ်းမြို့ကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်"
ခေါင်းဆောင်ယန်က ပြန်ဖြေသည်။
လီယောင်က တုံ့ပြန်သည်။
"ခင်ဗျားဆိုလိုတာက သုံးလအရင်ကတည်းက လီလဲ့ဖိန်က မြို့ထဲက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးသားလား သူတို့ကိုမဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ သူက အကြီးမားဆုံးရုပ်ပုံကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လူတွေကို တာချွမ်းမြို့ကနေ မောင်းထုတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေခဲ့တာလား"
"အဲ့လိုပဲဖြစ်ရမယ်"
လီယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အချိန်တန်ရင် လီလဲ့ဖိန်ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်ရုံပဲ မင်းက ဒေတာတွေနဲ့ လမ်းကြောင်းမှားကို ကြည့်နေတာ အဲ့လိုလူမှုရေးဖြစ်စဉ်တွေက အပေါ်ယံပဲ မင်းတိုက်ရိုက် လီလဲ့ဖိန်ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တာဝန်ခံ တစ်ယောက်ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက မြို့တစ်မြို့လုံးကို သက်ရောက်နိုင်တယ်"
"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက အရင်းခံအကြောင်းတရားပဲ"
သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
လီယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုဘက်သို့ သူ၏စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"
ရုတ်တရက်...အပြင်ဘက်တံခါးမှ ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံသည် လီယောင်ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး အလိုလိုခုန်ထလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ခေါက်သံကြောင့် လန့်သွားရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းသည်။
"ဘယ်လောက်မသက်မသာဖြစ်စေတဲ့ ခေါက်သံလဲ ငါသာတစ်နေရာမှာ ကြာကြာနေဖြစ်ရင် တံခါးကို သေချာပေါက်ဖယ်ရှားပစ်မယ် ဒါမှ ဝင်ထွက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှမခေါက်နိုင်တော့မှာ"
ယန်ကျန့်သည်လည်း ထိုအသံကို အလွန်မကြိုက်ပေ။
၎င်းသည် အချို့သောအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှတ်ဉာဏ်များကို နှိုးဆော်နိုင်သည်။
"ကျွန်တော်တံခါးဖွင့်လိုက်မယ်"
လီယောင်သည် ချက်ချင်းထပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။
အစားအသောက်တွန်းလှည်းနှင့်အတူ အမျိုးသမီးစားပွဲထိုးတစ်ဦးဝင်လာပြီး၊ အနည်းငယ်တောင့်တင်းသောအပြုံးဖြင့်ဆိုသည်။
"ဒါက ဧည့်သည်နှစ်ဦးအတွက် ကျွန်တော်တို့သူဌေးပို့လိုက်တဲ့ နေ့လယ်စာပါ ရှင်တို့အရသာနဲ့ကိုက်ညီဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
လီယောင်သည် စားပွဲထိုးကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူမတွင် တစ်ခုခုထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။
သို့သော် သူအတိအကျမပြောနိုင်ပေ။
မသဲမကွဲ သဟဇာတ မဖြစ်မှုတစ်ခု...
"ပစ္စည်းတွေချထားပြီး ထွက်သွားလိုက်"
လီယောင်က အေးစက်စွာဆိုပြီး၊ သာမန်လူများနှင့် ဆက်ဆံရန်ငြင်းဆန်ကာ အလွန်လူမှုရေးမရှိပုံ ပေါ်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ တခြားဘာလိုအပ်တာရှိရင် အချိန်မရွေးဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်"
စားပွဲထိုးက ယဉ်ကျေးစွာပြန်ဖြေပြီး၊ ထို့နောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။
လီယောင်သည် ဝင်လာပြီး ဆိုသည်။
"ခေါင်းဆောင်ယန် အစားအသောက်ပို့တဲ့စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ပါ"
နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။
"တကယ်လား အဲ့ဒီစားပွဲထိုးနောက်မှာ အရိပ်ရှိမရှိ မင်းစစ်ဆေးခဲ့လား"
"ဟင်"
လီယောင်သည် သတိပေးခံရပြီးမှသာ သူ၏ကြီးကြပ်မှု၏အရေးပါမှုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းကာ တံခါးသို့ပြန်ပြေးသွားသည်။
ဒီအချိန်တွင် စားပွဲထိုးသည် မဝေးသေးဘဲ၊ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်နေဆဲဖြစ်သည်။
မျက်နှာကျက်မှအလင်းရောင်သည် တောက်ပရှင်းလင်းစွာ ဖြာကျနေသည်။
သို့သော် ထွက်ခွာသွားသောစားပွဲထိုး၏ခြေထောက်အောက်တွင် မည်သည့်အရိပ်ကိုမှ မမြင်ရပေ။
"သွားပြီ"
ကျောချမ်းသွားပြီး လီယောင်သည် တိတ်တဆိတ်ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး၊ သူအလွန်ပေါ့ဆခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ၊ ထိုသို့သောအရေးကြီးသော အသေးစိတ်အချက်ကို လွဲချော်ခဲ့သည်။
ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်တွင် အစားအသောက်တွန်းလှည်းသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး၊ အပေါ်ရှိ ငွေရောင် ပန်းကန်ပြား၏ အဖုံးကို မတင်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အစားအသောက် အစား ပန်းကန်တွင် မျက်လုံးများတင်းကျပ်စွာမှိတ်ထားပြီး နီရဲသော မျက်နှာရောင်နှင့်—မကြာသေးမီကသေဆုံးခဲ့သကဲ့သို့—လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖြတ်တောက်ထားသောခေါင်းတစ်လုံးပါဝင်သည်။
နောက်တစ်ချပ်ကိုဖွင့်သောအခါ ၎င်းတွင် ကျစ်ဆံမြီးနှင့်အတူ ငယ်ရွယ်ပြီးလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ခေါင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး၊ လှပသည်ဟုဆိုရမည်။
"ဒါက ငါတို့နေ့လယ်စာလား"
ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများ အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
"ဒီဟိုတယ်မှာ သေချာပေါက်တစ်ခုခုမှားနေပြီ အဲ့ဒီလီလဲ့ဖိန် သူသေကိုသေရမယ်"
"နေဦး တစ်ခုခုမမှန်ဘူး စားပွဲထိုးက ခေါင်းနှစ်လုံးပို့ဖို့ သက်သက်သာဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး... အဲ့ဒါက ငါတို့ရဲ့သတိထားမှုကို တိုးစေပြီး ငါတို့ကို ဘာမှ ထိခိုက်စေမှာမဟုတ်ဘူး"
ယန်ကျန့်သည် တစ်ခုခုကိုသဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသည်။
"လီယောင် တံခါးပိတ်လိုက် ပိတ်ဆို့ထား"
လီယောင်သည် တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီးမှ တံခါးကို အားဖြင့်ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာတုန်ခါစပြုပြီး၊ အပြင်ဘက်မှ နားကွဲမတတ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကြီးမားသောပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုနှင့်တူသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...ဒီကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်အဆောက်အအုံသည် မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ အားပြင်းသောပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် အဆောက်အအုံများ၏မှန်များကို ကွဲကြေသွားစေပြီး၊ မမျှော်လင့်ထားသော အဆောက်အအုံဖြိုချမှုတစ်ခုသည် မြို့လယ်ခေါင်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အဆောက်အအုံသည် တစ်ခဏအတွင်း ပြိုကျသွားပြီး၊ လွင့်ပျံနေသောမီးခိုးများကြားတွင် အပျက်အစီးပုံတစ်ခု ဖြစ်သွားကာ၊ အပျက်အစီးများ နေရာအနှံ့ကြဲပြန့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အနီးအနားမှဖြတ်သွားသော လမ်းသွားလမ်းလာများသည် သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ သူတို့အားလုံး ကျောက်ရုပ်များဖြစ်သွားသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေကြသည်။
မည်သူမျှ ရပ်၍မကြည့်သလို၊ မည်သူမျှ အဆောက်အအုံ၏ရုတ်တရက်ပြိုကျမှုကို မှတ်သားမထားပေ။
သို့သော် ထိုအပျက်အစီးပုံထဲတွင်...သမ္မတခန်းတစ်ခုရှိသော အပေါ်ဆုံးထပ်သည် ပကတိအတိုင်းကျန်ရှိနေပြီး၊ ပရိဘောဂများပင်မပျက်စီးပေ။
အဆောက်အအုံ၏ပေါက်ကွဲမှုနှင့် ပြိုကျမှုသည် ထိုအခန်းကို အနည်းငယ်မျှပင်မသက်ရောက်ခဲ့ပုံရသည်။
"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖောက်ခွဲပစ်ဖို့ကြံစည်နေတာလား တော်တော် အစွန်းရောက်တာပဲ"
ထိုအခန်း၏ပြတင်းပေါက်ပွင့်သွားသည်။
ယန်ကျန့်သည် မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာဖြင့် အတွင်းမှထွက်လာသည်။
"လီလဲ့ဖိန် ရူးသွားပြီ သူငါတို့ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားနေတာ"
လီယောင်သည် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ပျက်နေကာ၊ အခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေသည်။
သူနေနေသောအခန်းကို 'တံခါးပိတ်တစ္ဆေ'ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့်သာ သူခုလေးတင်က ပေါက်ကွဲမှုမှ ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အကယ်၍ နောက်ကျခဲ့လျှင် သူတို့သည် တကယ်ပင် ဖောက်ခွဲသတ်ဖြတ်ခံရနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ယန်ကျန့်ကို တကယ်သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အတော်လေးခက်ခဲပေလိမ့်မည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် 'တစ္ဆေနယ်မြေ'ကို ပိုင်ဆိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ငါတို့လီလဲ့ဖိန်ကို ရှာရမယ် စာအကြောင်းကတော့ လောလောဆယ်ထားလိုက်ဦး"
ယန်ကျန့်သည် သူ၏ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ၊ မီးခိုးများဖြင့်ပြည့်နေသောအပျက်အစီးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူခြေလှမ်းလှမ်းထွက်သည်နှင့်...အနီးအနားရှိ ယခင်ကမလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသောလမ်းသွားလမ်းလာများသည် သူတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ချက်ချင်းပြန်လည်စတင်ပြီး၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်သွားကြသည်။
သို့သော် ဒီပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရခြင်းသည်ပင် အရာအားလုံးကို အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။
ဒီလောက်ကြီးမားသောအဆောက်အအုံတစ်ခု ရုတ်တရက်ပြိုကျခြင်းသည် သေချာပေါက် ထိတ်လန့်မှုနှင့် လူအုပ်စုဝေးမှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင် ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှမရှိပေ။
ဒီအဆောက်အအုံပြိုကျခြင်းသည် အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မည်သူ့အာရုံကိုမှ မဆွဲဆောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ယန်ကျန့်သည် လမ်းပေါ်တွင်ရပ်နေပြီး ဖုန်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ၏အကြည့်သည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော လမ်းသွားလမ်းလာများကို အေးစက်စွာကြည့်နေပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများသည် ဖြူဖျော့သောမျက်နှာနှင့်အမျိုးသားတစ်ဦးအပေါ်တွင် စူးစိုက်သွားပြီး၊ သူ့ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။
သူ၏အေးစက်သော ဘယ်ဘက်လက်သည် ထိုလူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကိုမြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိထားလိုက်သည်။
သို့သော် သူစစ်မေး မရသေးခင်မှာပင်၊ ယန်ကျန့်သည် ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေပြီး၊ အေးစက်ပြီး အနည်းငယ်ပုပ်သိုးနေသောခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ခေါင်းတစ်လုံးသည် လည်ပင်းမှလိမ့်ထွက်သွားပြီး လမ်းဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ခေါင်းနဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပုပ်သိုးနှုန်းမတူဘူး ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမြန်မြန်ပုပ်သိုးသွားပုံပဲ ခေါင်းကတော့ အတော်လေးပကတိအတိုင်းပဲ..."
ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မကောင်းသောခံစားချက်တစ်ခု သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
အရိပ်မရှိသောလူများ၊ မကိုက်ညီသော ခေါင်းများ၊ အဆောက်အအုံတုံးများဖြင့် တပ်ဆင်ထားသော ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့...
အားလုံးသည် သူအရင်ကကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ထူးဆန်းစွာဆင်တူနေသည်။
တာချန်းမြို့ ဖူရန်ကုန်တိုက် ခေါင်းမရှိသော တစ္ဆေအရိပ်ဖြစ်ရပ်
ဒီအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် သူ့နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မှာအရိပ်တစ်ခုရှိသော်လည်း၊ အရိပ်သည် ခေါင်းပျောက်ဆုံးနေသည်။
ပြီးတော့ ဒီလူများမှာ အရိပ်လုံးဝမရှိပေ။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ဖုန်း တုန်ခါလာပြီး ဖုန်းဝင်လာသည်။
သူ့မှာ ဖုန်းခေါ်သူရှိသည်။
"ငါပဲ ယန်ကျန့်"
ယန်ကျန့်သည် သူ၏မျက်လုံးများ အနီရောင်အလင်းထုတ်လွှတ်ရင်း၊ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍လေ့လာပြီးမှ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ ကျွန်မပါ ရှင့်ရဲ့ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အိမ်အကူလေးလေ ကျွန်မကိုလွမ်းနေလား အရမ်းချစ်စရာ ကောင်းတယ်"
ကျန်းယန်၏အသံသည် ဖုန်းမှထွက်ပေါ်လာသည်။
"လူစကားပြော"
နောက်လှည့်ရင်း ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။
"ငါဒီမှာ ဖြေရှင်းစရာတစ်ခုခုရှိတယ် မင်းနဲ့စကားပြောဖို့အချိန်မရှိဘူး"
"ဒီလိုပါ ကျွန်မခုလေးတင် လီယိကို ပိုက်ဆံပို့ပြီးသွားပြီ ပြီးတော့ လီယိက ရှင့်ကိုပြောခိုင်းတယ် သူရှင့်နဲ့တွေ့ဆုံချင်တယ်လို့"
ကျန်းယန်က ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ ဒါပါပဲ"
"ဒါဆို အဲ့ဒီကောင်တွေလည်း ဒီကိုရောက်နေတာပေါ့"
ယန်ကျန့်က တွေးတောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို သူ့မိုဘိုင်းနံပါတ်ပေးလိုက် အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး ငါသူ့ကိုဆက်သွယ်လိုက်မယ်"
ကျန်းယန်က ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ ဒါဆို ရှင်ခရီးကနေ ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ ကျွန်မရှင့်လေဆိပ်ကြိုဆိုမှုကို စီစဉ်ပေးလို့ရအောင်"
"လောလောဆယ်တော့ ပြန်မလာနိုင်သေးဘူး"
ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။
"ပြီးတော့ ငါမင်းကိုပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်"
"ဘာများလဲ"
ကျန်းယန်က စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဖူရန်ကုန်တိုက်ကို မှတ်မိလား"
"အင်း အဲ့ဒါငါတို့ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့နေရာပဲ ဘယ်လိုလုပ်မေ့နိုင်မှာလဲ"
ကျန်းယန်က အံ့ဩသွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား"
"အဲ့ဒီတုန်းက ငါမင်းကိုမေးခွန်းတစ်ခုမေးခဲ့တယ် အဲ့ဒီတစ္ဆေအရာမှာ ခေါင်းရှိလားလို့ အခုငါမင်းကို ပြောနိုင်ပြီ အဲ့ဒီတစ္ဆေမှာ ခေါင်းရှိတယ် ငါအဲ့ဒီအချိန်က မရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ အခုပေါ်လာပြီ ပြီးတော့ ဒီက လူတော်တော်များများ အဲ့ဒီအရာကြောင့် ခေါင်းတွေလဲလှယ်ခံထားရပြီးပြီ"
ယန်ကျန့်သည် စကားပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းဖုန်းချလိုက်သည်။
တာချန်းမြို့ရှိ ရှန်ထုံမျှော်စင်၏အပေါ်ဆုံးထပ်၊ ရုံးခန်းတစ်ခုအတွင်း...ကျန်းယန်သည် သူမ၏ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်မှတ်ဉာဏ်များတစ်စု သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"ကျန်းယန် နင်အဆင်ပြေရဲ့လား နင်စိတ်လေးနေပုံပဲ နေမကောင်းဘူးလား ဆရာဝန်လိုလို့လား"
ကျန်းလီချင်က စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး ငါအဆင်ပြေပါတယ်"
ကျန်းယန်သည် သူမ၏လည်ပင်းကို ထိတွေ့ကာ စိုးရိမ်တကြီးမျိုချလိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏လည်ပင်းတွင် ဖြတ်ရာတစ်ခုတွေ့ရှိမည်ကို၊ အရေပြားကွာကျကာ သွေးနီရောင်အသားကို ထုတ်ဖော်ပြသမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။
သို့သော် မကြာမီတွင် ကျန်းယန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမသည် ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် လဲလှယ်ခံထားရခြင်းမရှိသလို၊ သူမ၏ခေါင်းလည်း လဲလှယ်ခံထားရခြင်း မရှိကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ်အတည်ပြုလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်လူဆိုးကြီး ဘာလို့ငါ့ကို လာခြောက်နေရတာလဲ ဝူး...ဝူး... ငါက သတ္တိကြောင်မှန်းသိရက်နဲ့"
ကျန်းယန်သည် ငိုညည်းသံတစ်ခုပြုလုပ်လိုက်ပြီး၊ ဆိုဖာပေါ်သို့ လဲကျကာ သူမ၏ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးထဲသို့ မြှုပ်ထားလိုက်သည်။
"နေဦး သူ့မှာဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
မကြာမီတွင် ကျန်းယန်သည် နောက်တစ်ကြိမ်စိုးရိမ်လာပြီး၊ ယန်ကျန့် မတော်တဆမှုတစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
ဒီခရီးစဉ်သည် သူ့ကို နောက်ထပ်ကြောက်မက်ဖွယ်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုထဲသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆွဲသွင်းသွားခဲ့သည်။
တာချွမ်းမြို့လယ်ခေါင်တွင် ယန်ကျန့်သည် ဖုန်းချပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းလှည့်ကာ ဆိုသည်။
"လီယောင် လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ဂြိုဟ်တုဖုန်းကို ရှာဖွေလိုက် ငါတို့သူ့ကိုရှာကြမယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီလဲ့ဖိန်က မပါဝင်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး ငါတို့သူ့ကိုရှာပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့"
လီယောင်သည် ချက်ချင်းတည်နေရာရှာဖွေမှုဖြစ်စဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် လမ်းဘေးတွင် စက်နှိုးနိုင်သောကားတစ်စီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး၊ ထို့နောက် သူသည် လီယောင်ကို တည်နေရာရှာဖွေထားသောဧရိယာဆီသို့ ချက်ချင်းမောင်းနှင်သွားသည်။