ထွက်ခွာခြင်း
Vol. 44 Ch. 657
“ဘာလဲ... မင်း ထွက်သွားတော့မှာလား...”
ယီထျန်းယွမ်ထွက်ခွာမည်ဟု သိရှိလိုက်ရသောအခါ ဘိုးဘေးသုံးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် မလွှတ်ပေးလိုသည့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဤမျှသန်မာသည့် နတ်ဘုရားတမန်တော်ကို မည်သို့လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ထုတ်နိုင်မည်နည်း။ ဖီးနစ်ရေကန်ကို စုပ်ယူခံရသဖြင့် အနည်းငယ်နာကျင်ခံစားရသည်ဖြစ်စေ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ဂုဏ်ပြုမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းသည် မထင်မရှားသာဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်... ငါ ကောင်းကင်ဘုံကို တစ်ခေါက်သွားဖို့ လိုတယ်...”
ယီထျန်းယွမ်သည် မဖုံးကွယ်ထားပေ။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုမဟုတ်သည့်အတွက် မပြောရန် မလိုအပ်ပေ။
“ကောင်းကင်ဘုံဆီကို သွားမယ်တဲ့လား...”
ဘိုးဘေးသုံးဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့သြသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခုဆိုရင် ယုံမင်လောကကနေ ကောင်းကင်ဘုံဆီ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက ပိတ်ထားတာနဲ့ တူတယ်... လွယ်လွယ်ကူကူ သွားလို့မရဘူး... လူ့ဘုံလောကကနေ တစ်ဆင့်သွားမှသာ ဖြစ်နိုင်မယ်... ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားတမန်တော်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဒီလောက်သန်မာနေတော့ အဲဒီလမ်းကြောင်းကနေ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်သွားလို့ ရမလား...”
“အဲဒါကိုတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်...”
ယီထျန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ကို အသုံးပြု၍ သွားနိုင်သည်ဟု မပြောခဲ့ပေ။ ထိုစင်မြင့် မရှိသည်ဖြစ်စေ သူသည် လွယ်ကူစွာ လောကနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည်။
သူ့တွင် အုပ်ထိန်းသူ၏ စွမ်းအားထည့်သွင်းမှုရှိသည့်အတွက် မည်သည့်ကန့်သတ်မှုမျှ မခံရဘဲ လောကနှစ်ခုကို လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် အချိန်သက်သာရန်အတွက် ခုန်ကူးအစီအရင်ကို အသုံးပြု၍ သွားရန်သာ လိုအပ်သည်။
“ကောင်းပြီ...”
ဘိုးဘေးသုံးဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်ဖြစ်စေ ယီထျန်းယွမ်ကို တားဆီးပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့်မပြုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို ဖယ်ရှားပြီးသွားသည့်အတွက် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိတော့ပေ။
ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ အပြင်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ဘိုင်ရွှယ်ဟွမ်တို့သည် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ရတနာများကို သိမ်းဆည်းကာ သိုလှောင်လက်စွပ်များစွာအဖြစ် ခွဲထားလိုက်သည်။
“နတ်ဘုရားတမန်တော်... ဒါက ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကနေ ရရှိထားတဲ့ စစ်ပွဲရလဒ်တွေပါ... ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပေးပါ...”
ဘိုင်ရွှယ်ဟွမ်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်များကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်ငါးခုခန့်ရှိပြီး ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် မနည်းမနောဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
ဤသည်မှာ ရတနာအဆင့်ပစ္စည်းများသာဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်နေရာများကဲ့သို့ ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်းမရှိသည့် အရာများလည်း ရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ရတနာများကိုသာ ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် လက်စွပ်များကို ယူပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ အကြမ်းဖျင်း တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သိုလှောင်လက်စွပ်အနည်းငယ်ကို ယူထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတွေဆို တော်ပြီ... ကျန်တာတွေကို မင်းတို့ပဲ ယူထားလိုက်ပါ...”
သူယူထားသည့် သိုလှောင်လက်စွပ်များထဲတွင် ဆေးလုံးများနှင့် လက်နက်အချို့ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်သည် မမြင့်မနိမ့်ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက်များဖြစ်ကာ ဆေးလုံးများမှာလည်း အဆင့်လေးဆေးလုံးများဖြစ်သည်။ သူတော်စဉ်လက်နက်နှင့် အဆင့်ငါးဆေးလုံးများကို အနည်းငယ်ယူထားပြီး ကျန်ရှိသမျှမှာ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်အား ပေးအပ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ အားလုံးကို ယူထားနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပြုမူပုံစံသည် အမြဲတမ်း အပြန်အလှန်အကျိုးရှိမှုအပေါ် အခြေခံသည်။ ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံကို ဤမျှလျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်မှာ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်၏ အကူအညီကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် မြို့တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ ဖိနှိပ်သွားရမည်ဆိုပါက အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် သူသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ယူထားပြီး ကျန်ရှိသမျှကို ဖီးနစ်မျိုးနွယ်အား ပေးအပ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့...”
ဘိုင်ရွှယ်ဟွမ်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါပြီး စကားဖြတ်လိုက်သည်။
“ထပ်ပြီး ပြောစရာမလိုဘူး... မင်းတို့က ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အင်အားစုတွေကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တာနဲ့တင် ငါ အတော်လေး ကျေးဇူးတင်နေပြီ... ဒါတွေက မင်းတို့ ရသင့်တဲ့အရာတွေ... ငါက အမြဲတမ်း တန်းတူညီမျှအကျိုးရှိမှုဆိုတဲ့ မူအတိုင်း လုပ်ဆောင်တာပဲ... ငါက ဒီနေရာရဲ့ နတ်ဘုရားတမန်တော်ဖြစ်ပြီး လော့ရန်လည်း ဒီမှာ ရှိနေတော့ အနည်းငယ်တော့ ခံစားချက်တွေ ရှိတယ်... အကယ်၍ မသင့်လျော်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်ဆိုရင် လော့ရန်ကို ပိုပြီး သေချာလေ့ကျင့်ပေးလိုက်ပါ...”
ယီထျန်းယွမ်နှင့် လော့ရန်တို့ အတူတကွ အချိန်ဖြတ်သန်းခဲ့သည်မှာ မကြာသော်လည်း ၎င်းက သူ့ကို မွေးစားဖေဖေဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည့်အတွက် သူသည် ၎င်းကို ပိုမိုဂရုစိုက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပါပြီ...”
ဘိုင်ရွှယ်ဟွမ်သည် အမြဲတမ်း မလိုအပ်သည့်စကားများကို ပြောလိုသူမဟုတ်ပေ။ ယီထျန်းယွမ်က ဤသို့ပြောပြီးသည့်အတွက် ၎င်းသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုတော့ပေ။
“မွေးစားအဖေ... ထွက်သွားတော့မှာလား...”
ထိုအချိန်တွင် လော့ရန်သည် လျှောက်လှမ်းလာပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မလွှတ်ပေးလိုသည့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က သူမကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည့် အမှတ်တရများကို မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အစပိုင်းတွင် မွေးစားအဖေဟု ခေါ်ဆိုရသည်မှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ရင်းနှီးမှုကို ခံစားရဆဲဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်... ငါ ကောင်းကင်ဘုံကို တစ်ခေါက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်...”
ယီထျန်းယွမ်သည် လက်လှမ်းပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ကြိမ် ငါ ပြန်လာတဲ့အခါ မင်း ပိုပြီး သန်မာလာပြီး ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ထိပ်တန်းမဏ္ဍိုင်တစ်ခုဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်...”
“ကျွန်မလုပ်နိုင်မှာပါ...”
လော့ရန်သည် လက်သီးလေးကို ဝှေ့ရမ်းပြီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီအခါကျရင် မွေးစားအဖေက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မကပဲ မွေးစားအဖေကို ကာကွယ်ပေးမှာ...”
“မင်းရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ငါ စောင့်နေမယ်...”
ယီထျန်းယွမ်သည် ရယ်မောရင်း သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးကို ထပ်မံပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အခြားအကြီးအကဲများကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
“တော်သေးတာပေါ့... ငါတို့ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဒီနတ်ဘုရားတမန်တော်က ရက်စက်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရင် ဒီလောက်သန်မာတဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ငါတို့ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်တောင် မလုံခြုံတော့ဘူး...”
ဘိုးဘေးသုံးဦးသည် ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
“ရက်စက်တဲ့သူဆိုရင် ကျွန်မက သူ့ကို နတ်ဘုရားတမန်တော်အဖြစ် ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
ဘိုင်ရွှယ်ဟွမ်သည် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်လက်ပြောသည်။
“နတ်ဘုရားတမန်တော်က သစ္စာတရားနဲ့ ခံစားချက်ကို အလေးထားတယ်... လော့ရန်ကို ဆက်ဆံပုံကိုကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တယ်... မင်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရင် သူကလည်း မင်းကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမယ်... နောင်အခါမှာ ငါတို့ နတ်ဘုရားတမန်တော်နဲ့ တစ်ဖက်တည်းမှာ ရပ်တည်ရမယ်... သူ ဘယ်လိုရွေးချယ်မှုလုပ်လုပ် ငါတို့က သူနဲ့ တစ်ဖက်တည်းမှာ အမြဲရှိနေရမယ်”
“အင်း...”
ဘိုးဘေးသုံးဦးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤတိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်၏ ပုံစံသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး မဟာမိတ်တစ်ဦးအဖြစ် အလွန်ထူးကဲသည်ဟု ၎င်းတို့ ခံစားရသည်။
---
“- အရေးပေါ်တာဝန် ‘ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ခြင်း’ ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့ပါပြီ... အတွေ့အကြုံမှတ် သန်း ၅၀၀ ၊ ဆန်းကြယ်မှတ် ၁ သန်း၊ အပြစ်မှတ် တစ်သောင်း၊ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်နှင့် ရင်းနှီးမှုအဆင့် ၂၀၀ တိုးလာပါသည်...”
ဤအချိန်မှသာ တာဝန်ပြီးဆုံးကြောင်း သတင်းပေါ်ထွက်လာပြီး မနည်းမနောရှိသော ဆုလာဘ်များကို ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယခင်က ဤနေရာတွင် တပ်စွဲထားသည့် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကျင့်စဉ်သမားများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် သာမန်ကျင့်စဉ်သမားအုပ်စုများက ရောက်ရှိလာကြပြီး ဤနေရာကို သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ရှုရင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်လားဟု စမ်းသပ်နေကြသည်။
ယခင်က ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လိုခဲ့ကြသော်လည်း ဤသည်မှာ ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ကလည်း ဤနေရာကို လက်ခံမထားသည့်အတွက် လူအများက ၎င်းကို ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဟု ယူဆထားကြသည်။
ဖီးနစ်မျိုးနွယ်က ဤနေရာကို လက်ခံမထားရခြင်းမှာ ၎င်းတို့အားလုံးက ဤနေရာသည် ယီထျန်းယွမ်၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး အမွေအနှစ်များကို သူကိုယ်တိုင် ရယူထားသည်ကို သိရှိထားသည့်အတွက်ဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်က ဘာမှမပြောသရွေ့ မည်သူက လက်ခံရဲမည်နည်း။
နတ်ဘုရားအင်းဆရာများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသည့် ကျင့်စဉ်သမားများပင်လျှင် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုကာ အတွင်းသို့ ခိုးဝင်နိုင်မည်လားဟု စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ မည်သို့ပင် အတင်းဝင်ရောက်ကြည့်သည်ဖြစ်စေ အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။ အားလုံးသည် သန်မာသည့် နတ်ဘုရားအင်းများကြောင့် ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခံရသည်။
“ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဒီလောက်သန်မာတဲ့ နတ်ဘုရားအင်းကာကွယ်မှုနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူများ ဝင်ရောက်နိုင်မှာလဲ... ဒီတံဆိပ်ကို ဘယ်သူဖွင့်ထားတာလဲ... ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံလား... ဖီးနစ်မျိုးနွယ်လား...”
“အဲဒါကို မသိရဘူး... ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံသာဆိုရင် သူတို့တောင် ဝင်မရဘူးလို့ ကြားတယ်... ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ကလည်း ဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်လာခဲ့ဘူး... သူတို့ ဖွင့်ထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး...”
“ဒါဆိုလည်း ထူးဆန်းတယ်... ဘာမှမလုပ်ပဲ ဒီလိုတံဆိပ်ထားထားတာ ဘာအတွက်လဲ... ငါတို့တောင် ဝင်လို့မရဘူး...”
လူအုပ်သည် စိတ်ပျက်လျက် ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ မည်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
“ဒီနေ့ကစပြီး ဒီနေရာကို ငါတို့ နဂါးစီရင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံက ပိုင်ဆိုင်မယ်... အားလုံး ပြန်ကြစမ်းပါ...”
ထိုအချိန်တွင် သန်မာသည့် ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးသည် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး လူအုပ်ကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ဤသူကို များစွာသိမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လှိုင်းယဉ်မြို့တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် ချင်ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက် ကျင့်စဉ်သမားများစွာရှေ့တွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ကို နဂါးစီရင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံက ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ကြေညာခြင်းသည် အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
အခန်း ၆၅၇ ပြီးပါပြီ။