နာမည်ပေးခြင်း

ချင်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ခန်းမဆောင်ရှေ့မှ စင်္ကြံသို့ ရောက်သောအခါ ချင်ဖုန်းက မေမေလေး တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရယ်မောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သော အခါ ချင်ဖုန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘာလို့ အန်းယာ ဒီကို ထပ်ရောက်နေပြန်တာလဲ"

သူမ ပြန်ရောက်လာရုံသာမက သူမက လှပပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့အပေါ် ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပြသကာ သူတို့ကို အခါအားလျော်စွာ "အစ်မများ" ဟု ခေါ်ဆိုနေသည်။ ချင်ဖုန်းက ဒီတစ်ယောက်၏ စရိုက်မှာ အနည်းငယ် ပြိုကျသွားသည်ဟု မခံစားရဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အတိတ်က သူမ၏ မနိုင်ဝန်ထမ်းနိုင်ပြီး သူ၏လက်ရေးကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည့် အသွင်အပြင်ကို မလွမ်းဆွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အန်းယာက တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သတိပညာဖြင့် သူမ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သန္ဓေသားကို အာဟာရဖြည့်ပေးရန်အတွက် ဖြည့်စွက်စာများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမက ဆိုသည်။

"ကျွန်မ နန်းတော်ထဲက နန်းတွင်းသမားတော်ကို မေးခဲ့ပြီး သူက ဒီအရာတွေက ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေအတွက် အရမ်းအသုံးဝင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အစ်မတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့၊ ဒါကို ကျွန်မရဲ့ စေတနာလက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် လက်ခံပေးပါ"

လန်နင်ရွှမ်က သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အကျပ်အတည်းက ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ သူမက အန်းယာမှာ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သခင်မလေးနှင့် ဖေးလန်တို့က အဲ့ဒီဖြည့်စွက်စာများကို အခုချက်ချင်း လိုအပ်နေသောကြောင့် သူမ များများစားစား မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

မေမေလေးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ မင်း နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပို့ပေးခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ငါတို့ မကုန်သေးဘူး"

အန်းယာက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"အဒေါ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နန်းတော်ထဲမှာ အဲ့ဒီအရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်းဖေးလန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမရှေ့တွင် ကြွယ်ဝမှုကို ကြွားဝါနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး ဒါက သူမကို မသက်မသာ ခံစားသွားစေသည်။ ကြည့်စမ်းပါ... အတိတ်တွင် ဒီဆေးလုံးများနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို တာဝန်ယူခဲ့သူမှာ သူမ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံရေကန်သို့ အချိန်အတော်ကြာ မပြန်ဖြစ်ကတည်းက သူမ၏ အရင်းအမြစ်များမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

လျိုကျန့်လီကတော့ ဒီအကြောင်းကို များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ရိုးရိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ အခု ဂရုစိုက်သည်မှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်လေးသာဖြစ်ပြီး ဒါဟာ ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားလာရန်သာ မျှော်လင့်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက နေရာတစ်ခု ရှာဖွေပြီး သူ၏ လာမည့် ဆွေယန်မြို့သို့ ခရီးစဉ်အကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

မေမေလေးက သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖော်ပြသည်။

"မင်း အခုမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်ခွာရပြန်တာလဲ။ အန္တရာယ်တစ်ခုခုများ ရှိနိုင်မလား"

ခန်းမဆောင်ထဲမှ လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများကလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အန္တရာယ်အများကြီး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ စဉ်းစားကြည့်လေ။ ဆွေယန်မြို့မှာ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေတွေ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းနေပြည်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"

"ဒါ့အပြင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနဲ့ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ဘာမှ မှားသွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

လန်နင်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မကို ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်လား"

"မလိုအပ်ပါဘူး။ အိမ်မှာပဲနေပြီး ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်ကို ဂရုစိုက်လိုက်ပါ။ ငါ မကြာခင် ပြန်လာမှာပါ။ ရက်အနည်းငယ်ထက် ပိုမကြာသင့်ဘူး"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် လင်းလက်သွားသည်။

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော အန်းယာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကိုတော့ မရှင်းလင်းပေ။ ချင်ဖုန်းက ခြံဝင်းထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားမှ ပထမ မူလနတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်နှင့် မြေအောက်ကမ္ဘာ ချီစွမ်းအင်တို့ကို စုပ်ယူနေသည်။

သူ၏ နတ်ပင်လယ်အတွင်းတွင် ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ ယင်နှင့်ယန် တာအိုနိယာမများကို ကိုယ်စားပြုသော အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ချီစွမ်းအင်ကလည်း ပို၍ပို၍ အားကောင်းလာနေသည်။ မိုးကြိုး ကီလင်နှင့် အဖြူလေးတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုက်ဖမ်းနေကြပြီး ပြေးလွှားကစားနေကြပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်ကာ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ချီစွမ်းအင်ကို အတူတကွ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက သေခြင်းတရား၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုသော အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်ကို တောင့်တနေပြီး အခြားတစ်ဦးကတော့ အသက်စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုသော အဖြူရောင် ချီစွမ်းအင်ကို စွဲမက်နေသည်။ ဒါဟာ သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ သဘာဝများနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေသည်။ အထွတ်အထိပ် ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားနှင့် မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုး၊ ပြီးတော့ မှော်ဆန်သော ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းရည်နှင့် မြစိမ်းရောင်မိုးကြိုး။

အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် ပထမ မူလနတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်နှင့် မြေအောက်ကမ္ဘာ ချီစွမ်းအင်တို့ကို စုပ်ယူခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူက မလှမ်းမကမ်းတွင် ခွေလိပ်နေသော မိုးကြိုး ကီလင်နှင့် အဖြူလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ကောင်လေးနှစ်ကောင်က ချက်ချင်း သူ့ထံသို့ ပြေးလာကြပြီး တစ်ကောင်က သူ့ခြေထောက်တွင် ခွေလိပ်နေကာ နောက်တစ်ကောင်ကတော့ သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ချင်ဖုန်းက ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။

"ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတာ ကြာပြီပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနိုင်ဖို့ ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို နာမည်တွေ ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

မိုးကြိုး ကီလင်က "အူး" ကနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး အဖြူလေးကတော့ တကျီကျီမြည်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက အလေးအနက် စဉ်းစားစပြုလိုက်သည်။ သူက သူ၏နာမည်ပေးနိုင်စွမ်းအပေါ် တော်တော်လေး ယုံကြည်မှုရှိသည်။

ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"မင်းကို အနီကြီးလို့ ခေါ်ပြီး မင်းကိုတော့ အဖြူလေးလို့ ခေါ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ရိုးရှင်းတယ်၊ နားလည်လွယ်တယ်၊ ပြီးတော့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားတယ်"

ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်က ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး ရှင်းလင်းစွာပင် ဒီနာမည်နှစ်ခုကို အလွန် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေကြသည်။ ချင်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ နောက်ထပ်နာမည်များ ဆက်လက်ထုတ်ဖော်လာသော်လည်း အားလုံးကို ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်က ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ရွေးချယ်တတ်တာပဲနော်။ ဂါရုရုမွန်လို အမိုက်စားနာမည်ကိုတောင် မလိုချင်ဘူးလား"

မိုးကြိုး ကီလင်က ချက်ချင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်တစ်ခု ပြသလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ဖြင့် နှာမှုတ်သံ နှစ်ချက်ပင် ပြုလုပ်လိုက်ရာ မိုးခြိမ်းသံက နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဒါဟာ သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

အဖြူလေးကလည်း သူ၏ ခံစားချက်ကို ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖော်ပြရန် သူ၏လက်ငယ်လေးဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ ဆံပင်ကို ဆွဲနေသည်။ ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါက နာမည်တစ်ခုပဲဟာ၊ မှတ်ထားလိုက်ရုံပဲ"

ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်က သူတို့၏ မကျေနပ်မှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် စီနီယာ ရွှမ်းယီက အဓိဋ္ဌာန်ပြု စင်မြင့်ပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော အလင်းကွင်းက ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စီနီယာ နိုးထလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက သဘာဝအတိုင်းပင် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူ နှုတ်ဆက်ရန်ပင် မပြင်ဆင်မီမှာပင် ရွှမ်းယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နာမည်တွေရဲ့ ကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားလို့မရဘူး"

"ဒါက အလေးချိန်အများကြီး သယ်ဆောင်ထားတယ်။ ဒါဟာ ချုပ်တည်းမှုတစ်ခုဖြစ်သလို ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်"

"အဲ့ဒီ လောကကိုကျော်လွန်သူတွေရဲ့ နာမည်တွေလိုပဲ။ သာမန်လူတွေက သူတို့ကို မမှတ်မိနိုင်သလို အသံမထွက်နိုင်ဘူး။ ဒါက ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေက တာအိုနဲ့ စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုလို့ပဲ"

"မင်းက ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့အရာကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်နေတော့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က သဘာဝအတိုင်းပဲ စိတ်ဆိုးမှာပေါ့"

မိုးကြိုး ကီလင်နှင့် အဖြူလေးတို့က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ရှင်းလင်းစွာပင် စီနီယာ ရွှမ်းယီ၏ စကားများကို သဘောတူနေကြသည်။ ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ ဒါဟာ သူ ဒီလိုဆိုရိုးစကားမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင်။ ထို့နောက် သူက ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ စီနီယာပဲ သူတို့ကို နာမည်တွေ ပေးလိုက်ပါလား။ ကျွန်တော် စဉ်းစားနိုင်သမျှ နာမည်အားလုံးကို စဉ်းစားပြီးသွားပြီ"

ရွှမ်းယီက မိုးကြိုး ကီလင်နှင့် အဖြူလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါပေးတဲ့ နာမည်တွေကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က မင်းပေးတဲ့ နာမည်တွေကိုပဲ လက်ခံလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက မင်းအပေါ် သူတို့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေပုံရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ သူတို့ကို အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့မရတော့ပေ။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ချီချီလို့ ခေါ်ပြီး မင်းက ပိုင်ဆုလို့ ခေါ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ အဲ့ဒီနာမည်နှစ်ခုက အဆင်ပြေသင့်တယ် ဟုတ်တယ်မလား"

မိုးကြိုး ကီလင်နှင့် အဖြူလေးတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသကဲ့သို့ ကွဲအက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလင်းတန်းနှစ်တန်းက သူတို့၏ နဖူးများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ပင်လယ်၏ တိမ်များထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်လွှတ်သွားကာ သူတို့၏ ခေါင်းများထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက မှင်တက်သွားသည်။ သူက ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်နှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုက ပိုမိုနီးကပ်သွားပြီး သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို ခံစားနိုင်သကဲ့သို့ မရေရာသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စီနီယာ ရွှမ်းယီက ဘေးတွင် ရှင်းပြသည်။

"သူတို့က မင်းပေးတဲ့ နာမည်တွေကို လက်ခံလိုက်ကြပြီ။ ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက သူတို့ရဲ့ သခင်ပဲ"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်ပြီး ချီချီနှင့် ပိုင်ဆုတို့၏ ခေါင်းများကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်က အလွန် ချစ်ခင်ကြသည်။

"စီနီယာ၊ ဒီကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်က ဘာတွေလဲဆိုတာ စီနီယာသိလား"

စီနီယာ ရွှမ်းယီက အေးဆေးသက်သာစွာ ဆိုသည်။

"ရှေးခေတ်တုန်းက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ပထမဆုံး ပွင့်ထွက်တုန်းက အရာအားလုံးက ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး ဘုံသုံးဘုံ မရှိသေးဘူး"

"နောက်ပိုင်းမှာ တာအို မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး ယင်နဲ့ယန်ကို တိုးတက်စေကာ မိုးကြိုးပုံစံနဲ့ လောကကြီးကို ဆင်းသက်လာခဲ့တယ်။ ရှင်ခြင်းနဲ့သေခြင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ်"

"အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး တစ်ခုက နှစ်ခုဖြစ်လာတယ်၊ နှစ်ခုက သုံးခုဖြစ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ သုံးခုက အရာအားလုံး ဖြစ်လာခဲ့တယ်"

"ဘုံသုံးဘုံ ပေါ်ပေါက်လာပြီး စည်းမျဉ်းတွေ လည်ပတ်ခဲ့တယ်"

"ငါသာ မှားမမှန်းဘူးဆိုရင် ဒီကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အစမှာ ဆင်းသက်လာခဲ့တဲ့ မိုးကြိုးနဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်"