တုံ့ပြန်မှုရှိသော ဘိုးဘေးဗိမာန်

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ မြင်ကွင်းမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လမ်းများပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံနေပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျန်းချင်ဖန်က မြင်းကို ဦးဆောင်ရင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"ညီကို ချင်၊ ဒီဆွေယန်မြို့က ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ပုံ ပေါက်ရဲ့လား။ မင်းနေပြည်တော်ထက်တောင် ပိုပြီး အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေပုံပဲ"

ချင်ဖုန်းကလည်း ဒါကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သည်။ သူက သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ကို လှမ်းကြည့်ရန် သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဘက်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သော်လည်း သူ ဘာမှ ပုံမှန်မဟုတ်တာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ကုန်သည်များ၏ အော်ဟစ်သံများက အဆက်မပြတ်ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းက ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်နေကြပုံရသည်။ ဆွေယန်မြို့တစ်ခုလုံးက ပျော်စရာနေရာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ယာအန်း၏ အတွေးများက ပို၍ သိမ်မွေ့သည်။ သူမက စကားပြောလာသည်။

"မြို့ထဲမှာ သူတောင်းစားတစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး"

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများက သူမ၏ စကားကြောင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ အမှန်တကယ်ပင် ယာအန်း ပြောသည့်အတိုင်း ပိန်လှီသော လူတစ်ယောက်မျှပင် မရှိပေ။ စည်ကားသော မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ မင်းနေပြည်တော်တွင်ပင် လမ်းများပေါ်တွင် သူတောင်းစားများ ရှိနေသေးသည်မှာ မှတ်သားလောက်ဖွယ်ရာပင်။

သူတို့က ဆွေယန်မြို့က ဒီကိစ္စတွင် မင်းနေပြည်တော်ကို ကျော်လွန်နိုင်သည်ကို မယုံနိုင်ကြပေ... ချင်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"ငါတို့ အရင်ဆုံး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းကြရအောင်"

"ကောင်းပါပြီ"

ကျန်းချင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ဦးဆောင်သွားသည်။

ဒီနေရာတွင် သူတို့ကို လျိုချင်းဟု အမည်ရသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲက ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သူက မင်းနေပြည်တော်တွင် သခင်ကြီးကျားနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ရယ်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့၊ ခင်ဗျားတို့ နားလည်မှုလွဲသွားကြပြီ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီကျားလို့ခေါ်တဲ့လူ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်မသိပေမဲ့ ဒါက ဆွေယန်မြို့က ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဗိမာန်နဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာတော့ သေချာတယ်"

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး မသိလောက်ဘူး။ ဒီဘိုးဘေးဗိမာန်က လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကမှ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ အစပိုင်းမှာတော့ အဲ့ဒီကို သွားကိုးကွယ်တဲ့သူ သိပ်မများဘူး။ လူအများစုက ကံကောင်းခြင်းနဲ့ ကောင်းချီးတွေ ဆုတောင်းဖို့အတွက် မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းကိုပဲ သွားချင်ကြတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းက ထိရောက်မှုမရှိတော့ လူတချို့က သူတို့ကံကို စမ်းပြီး ဘိုးဘေးဗိမာန်မှာ သွားကိုးကွယ်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ရလဒ်တွေက မျှော်လင့်မထားအောင်ပဲ"

"ရတနာရှာတဲ့သူတွေက ရတနာရတယ်။ ကလေးလိုချင်တဲ့သူတွေက ကလေးရတယ်။ ပြီးတော့ လက်ထပ်ဖို့ ရှာဖွေတဲ့သူတွေက လက်ထပ်ဖက် တွေ့ကြတယ်။ ဘိုးဘေးဗိမာန်ရဲ့ ထိရောက်မှု သတင်းက တောမီးလို ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတွေ ပိုပိုပြီး အဲ့ဒီမှာ သွားဆုတောင်းကြတယ်။ ဒါကြောင့် အမွှေးတိုင်ပူဇော်သက္ကာရတွေက အရမ်းများတာ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းက စွန့်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်"

ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လျိုချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ဒါကို ခင်ဗျားတို့ လူကြီးမင်းတွေဆီကနေ မဖုံးကွယ်ထားပါဘူး။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ခင်ဗျားသာ ဆွေယန်မြို့က လူဆယ်ယောက်ကို ကျပန်းမေးကြည့်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ကိုးယောက်က ဘိုးဘေးဗိမာန်မှာ ကိုးကွယ်ဖူးကြတယ်။ ကျွန်တော် အပါအဝင်ပေါ့"

"ဘိုးဘေးဗိမာန်မှာသာ လူတွေရဲ့ ခေါင်းတွေကို ပေါက်ကွဲစေနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ ဆွေယန်မြို့က လူဘယ်နှစ်ယောက်များ သေဆုံးသွားမလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျန်းချင်ဖန်နှင့် အခြားသူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လျိုချင်း၏ စကားများမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မင်းနေပြည်တော်တွင် လှည်းမောင်းသမားများ ဘိုးဘေးဗိမာန်အကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့က ဒါဟာ ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အခု သူတို့က ဆွေယန်မြို့မှ အခြေအနေကို တွေ့မြင်ပြီး စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူတို့မှာ တကယ်ပဲ သံသယများစွာ ရှိနေသည်။

တကယ်လို့သာ ဘိုးဘေးဗိမာန်တွင် တစ္ဆေများ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေခဲ့လျှင် မြို့မှာ အခုချိန်လောက်ဆို အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလောက်ပြီ။ ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးလျို၊ ခင်ဗျားလည်း ဘိုးဘေးဗိမာန်ကို သွားဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် ထိရောက်လို့လား"

" 'သခင်ကြီး' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကတော့ အရမ်းများလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကဲလျိုလို့ပဲ ခေါ်ပါ"

"အဲ့ဒီ ဘိုးဘေးဗိမာန်အတွက်တော့ ဒါက တကယ်ပဲ တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အခက်အခဲတချို့ ရှိခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက ကျွန်တော် ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ အိပ်ရာထဲမှာ ကောင်းကောင်းမစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တုန်းကပေါ့"

"ကျွန်တော် မြို့ထဲက သမားတော်များစွာနဲ့ တိုင်ပင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှမတိုးတက်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီ ဘိုးဘေးဗိမာန်မှာ ဆုတောင်းပြီးနောက်မှာတော့ သုံးရက်လေးအတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ျားပီသမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့တယ်"

"ပိုဆိုးတာက ကျွန်တော် ပြည့်တန်ဆာရပ်ကွက်က အမျိုးသမီးသုံးယောက် လေးယောက်ကို တစ်ညတည်းမှာ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တယ်"

"အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော် မောပန်းနွမ်းနယ်တယ်လို့ ခံစားရတိုင်း ဘိုးဘေးဗိမာန်ကို သွားပြီး အမွှေးတိုင်သုံးချောင်း ပူဇော်တယ်။ ဒါက သမားတော်ဆီ သွားတာထက် အများကြီး ပိုမြန်မြန် အလုပ်ဖြစ်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယာအန်း၏ အမူအရာက စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားသည်။ ကျန်းချင်ဖန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အံ့ဖွယ်ကောင်းလို့လား"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက ထူးဆန်းသွားသည်။

"မင်းကရော ဘာဖြစ်လို့လဲ ချင်ဖန်။ မင်းလည်း ဒုက္ခရောက်နေလို့လား"

ကျန်းချင်ဖန်က အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျွန်တော်က စူးစမ်းရုံသက်သက်ပါ"

လျိုချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဘိုးဘေးဗိမာန်က နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တွေရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုကြောင့်ပဲ ဆွေယန်မြို့က ဒီနေ့ခေတ်လို သာယာဝပြောနေတာ"

"ခင်ဗျားတို့သာ ဘိုးဘေးဗိမာန်မှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ထင်နေသေးရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဦးဆောင်သွားနိုင်ပါတယ်"

လျိုချင်းက ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ဖန်က သဘောတူတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ချင်ဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ တစ်နေကုန် လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့ပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ။ ဘိုးဘေးဗိမာန်ကို စုံစမ်း စစ်ဆေးတာက စောင့်လို့ရပါတယ်။ ဒီည အနားယူကြပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် အကြီးအကဲလျိုက ငါတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးပေါ့"

လျိုချင်းက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် မေ့သွားတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့တွေ ခရီးပန်းလာလို့ မောပန်းနေရောပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ တည်းခိုဖို့ စီစဉ်ပေးရမလား။ ခင်ဗျားတို့ကို ဖျော်ဖြေပြီး လန်းဆန်းသွားအောင် မိန်းကလေးတချို့ကိုလည်း ရှာပေးနိုင်ပါတယ်"

သူက ဒီလိုပြောရင်း လျိုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယောက်ျားတွေ နားလည်သော သိရှိနားလည်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ယာအန်းက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"တည်းခိုခန်း အစီအစဉ်တွေကို ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ စီစဉ်လိုက်မယ်။ မင်းကတော့ မင်းတာဝန်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်"

လျိုချင်းက အနေခက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး အလိုရှိသည့်အတိုင်းပါပဲ"

...

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယာအန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ရမှာလဲ။ ဘိုးဘေးဗိမာန်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ စောနိုင်သမျှ စောစော ဖြေရှင်းတာက ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းချင်ဖန်နှင့် အခြားသူများကလည်း ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ ချင်ဖုန်းက ရှင်းပြသည်။

"လျိုချင်းရဲ့ သဘောထားမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်။ ငါတို့ သူပြောတာကို မယုံကြည်နိုင်ဘူး"

ကျန်းချင်ဖန်ကလည်း စူးစမ်းနေသည်။

"ဒေသခံ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ငါတို့လို မင်းနေပြည်တော်က လူတွေကို မျက်နှာသာရအောင် ကြိုးစားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်းက တတိယအဆင့် နတ်ဘုရားသိုင်းစစ်သည်တော်တစ်ယောက်က မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ သာမန်အကြီးအကဲတစ်ယောက်အဖြစ် ဆန္ဒရှိရှိ နေတာကို မြင်ဖူးလို့လား။ ပြီးတော့ မင်းက တတိယအဆင့် သခင်တစ်ယောက်က သူ့ထက် အားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဦးညွှတ်တာကို မြင်ဖူးလို့လား"

ချင်ဖုန်းက အလေးအနက် ဆိုသည်။

"ဘာ အဲ့ဒီ မျိုးရိုးနာမည် လျိုက တတိယအဆင့် စစ်သည်တော် ဟုတ်လား"

အခြားသူများက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီလို မထင်မရှား၊ မြှောက်ပင့်တတ်သော ဒေသခံအကြီးအကဲတစ်ဦးက ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်နိုင်မှာလဲ။ ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။ သူသာ မျက်လုံးနှစ်ဘက်စွမ်းရည် မရှိခဲ့လျှင် သူက ထိုလူ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် လှည့်စားခံရလောက်သည်။

ယာအန်းက သုံးသပ်သည်။

"ဆွေယန်မြို့က ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော် မဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ အကြီးအကဲက ပဉ္စမအဆင့် နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိဖို့အတွက် သူက အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေတယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ"

ချင်ဖုန်းက သဘောတူသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒီမှာ နတ်ဘုရားဘုံက အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို အလွန်အမင်း အရှိန်မြှင့်ပေးရင်တောင်မှ လူတစ်ယောက်က ခြောက်လအတွင်းမှာ အဓိက နယ်ပယ်ကြီးနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်တိုးတက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ တွေးတာကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသေးဘူး။ သူ့ရဲ့အစွမ်းက တကယ်ပဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်"

ကျန်းချင်ဖန်က တင်းမာစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"သူက ဒီစွမ်းအားကို ဘိုးဘေးဗိမာန်ကနေ ရခဲ့တာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား"

"ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ" ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ အနားယူဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြရအောင်။ ပြီးတော့ ညနက်ပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခါ ဒီဘိုးဘေးဗိမာန်က ဘယ်လိုလှည့်ကွက်တွေ သုံးနေလဲဆိုတာကို ငါတို့ ကြည့်ကြမယ်။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ လောလောဆယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို မယုံကြည်နိုင်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ညှိနှိုင်းခိုင်းပြီး သူတို့ရဲ့ အကူအညီကို တောင်းပါ"

"နားလည်ပါပြီ" ကျန်းချင်ဖန်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဆွေယန်မြို့ရှိ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သိုင်းခန်းမဆောင်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ညည်းညူလိုက်သည်။

"ငါတို့ တကယ်ပဲ ထပ်ပြီး မစားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါ ငါတို့ရဲ့ သုံးရက်စာ ရိက္ခာပဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီမှာပဲ ထားလိုက်တော့။ ဒီနေ့ ငါ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပြည့်အောင်ပဲ စားတော့မယ်"

"ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း..."

အဘိုးအိုက ရှုပ်ပွနေသော စားပွဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဘာလို့ ဒီလို နူးညံ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ရတာလဲ...