ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ

တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့က ယခင်ဆွေးနွေးထားသည့်အတိုင်း သူတို့၏ အခန်းများတွင် နေရာယူလိုက်ကြပြီး ညသန်းခေါင်ယံအထိ စောင့်ဆိုင်းကာ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူ၏ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း ချင်ဖုန်း၏ အသိစိတ်က သူ၏ နတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို ခိုင်မာစေရန်နှင့် ဖယောင်းတိုင်နဂါး၏ ယင်နှင့်ယန် တာအိုကို ပြီးပြည့်စုံစေရန်အတွက် ဒီနေရာမှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားမှ အရှိန်အဝါကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

ညက ပို၍နက်လာပြီး စည်ကားသော လမ်းများက တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် ကောင်းကင်မှ အက်ကွဲကြောင်းကြောင့် ရွှေတံဆိပ်က တုန်ခါသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ဖုန်း၏ နတ်ပင်လယ်ထဲမှ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ချီစွမ်းအင်ကလည်း တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ပြောင်းလဲစပြုလာပြီး စီးဆင်းစပြုလာသည်။

ချီချီနှင့် ပိုင်ဆု၊ ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်ပင်လျှင် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချင်ဖုန်း အကြောင်းရင်းကို မရှာဖွေနိုင်မီမှာပင် ပေါ့ပါးသော တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောက်၊ တောက်၊ တောက်!

ချင်ဖုန်းက သူ၏ကျင့်ကြံမှုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ တင်းမာသော အမူအရာများဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ကျန်းချင်ဖန်နှင့် အခြားသူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းချင်ဖန်က တိတ်ဆိတ်ရန် အမူအရာပြလိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းကို သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ တည်းခိုခန်း၏ စင်္ကြံသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းချင်ဖန်က ပြတင်းပေါက်ကို အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းက အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းပေါ်တွင် လူတန်းရှည်ကြီးတစ်ခု တိကျသော လားရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခု ညသန်းခေါင်ယံ ရောက်နေပြီ။ ကင်းစောင့်သမားကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူက ဒီအချိန်မှာ အပြင်ထွက်ပြီး လျှောက်သွားနေမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ အရေအတွက်က အရမ်းများနေတယ်!

အခြေအနေများက ပုံမှန်နှင့် ကွဲပြားနေလျှင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ သေချာသည်။ တွေဝေမနေဘဲ ချင်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"ငါတို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ကြရအောင်"

ကျန်းချင်ဖန်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"ငါတို့ သခင်လေးအန်းကို နှိုးပြီး ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားသင့်လား။ သူက အိပ်မောကျနေပုံပဲ"

ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး။ ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ သွားကြမယ်"

ကျန်းချင်ဖန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ် ညီကို ချင်။ အခြေအနေရဲ့ ထူးဆန်းမှုနဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် အမည်မသိ အန္တရာယ်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် သခင်လေးအန်းက သူ့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုတော့ ငါတို့နဲ့အတူ စွန့်စားရတဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့က မသင့်တော်ဘူး"

"ငါ အဓိက စိုးရိမ်တာက သူက ငါတို့ကို နှေးကွေးသွားစေပြီး ငါတို့က သူ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့အတွက် ငါတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းရမှာပဲ"

"အမ်..."

ကျန်းချင်ဖန်နှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများက တောင့်တင်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့က တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး အရိပ်များဖြင့် ပုန်းကွယ်ကာ လူတန်းရှည်ကြီး နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ မြို့သားတိုင်းက အလွန်အမင်း ထူးဆန်းနေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက မှိတ်ထားကာ အိပ်မက်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ စကားလုံးများကို တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ဒီလူတွေ ဘာတွေ ရွတ်ဆိုနေလဲဆိုတာကို ကြားရန် သေချာနားထောင်လိုက်သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် သူက ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။ အချို့က ရာထူးတိုးပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝလာဖို့အကြောင်းကို အဆက်မပြတ် ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ အချို့က လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန် ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ အချို့က အဆုံးမရှိသော ကျော်ကြားမှုနှင့် ချမ်းသာခြင်းကို ရရှိရန် ရွတ်ဆိုနေကြပြီး အချို့ကတော့ မယှဉ်နိုင်သော အစွမ်းအစကို ဆန္ဒရှိနေကြသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီလူတွေက ဆုတောင်းနေကြတာနဲ့တူတယ်" ကျန်းချင်ဖန်၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းနေပြည်တော်မှာ လှည်းမောင်းသမား ပြောခဲ့တာကို မင်းမှတ်မိလား။ သခင်ကြီးကျား ဘိုးဘေးဗိမာန်မှာ ဆုတောင်းပြီးနောက်မှာ အဲ့ဒီည သူ့အခန်းထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်တဲ့။ အခု ငါတို့ မြင်နေရတာနဲ့ ဆင်တူမနေဘူးလား။ ငါသံသယရှိတာက ဒီလူတွေ သွားနေတဲ့နေရာက ဘိုးဘေးဗိမာန်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူက စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နားထောင်ခြင်းတွင် အရမ်းနစ်မျောနေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ တစ်ဦးက ထောင့်တွင် စွန့်ပစ်ထားသော ခွက်တစ်လုံးကို မတော်တဆ ကန်မိလိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘန်းကနဲ အသံအနည်းငယ်သာ ကြားလိုက်ရပြီး ဒီတိတ်ဆိတ်သော ညတွင် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းနေပုံရသည်။

"မင်း"

ကျန်းချင်ဖန်က တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ၏ ကျန်လူများကလည်း သူတို့၏ ကြွက်သားများကို တင်းမာလိုက်ပြီး လမ်းပေါ်မှ လျှောက်သွားနေသော လူများကို အလျင်စလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုလူက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

လူတိုင်းက သူတို့၏ အသက်ကို အောင့်ထားပြီး ကြွက်သားများ တင်းမာနေကာ လမ်းပေါ်မှ နိုင်ငံသားများကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က ဒီနှောင့်ယှက်မှုက မြို့ကလူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ အံ့အားသင့်စွာပင် နိုင်ငံသားများထဲမှ မည်သူကမှ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုပေ။ သူတို့က ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေရင်း မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက်ရေရွတ်နေကြသည်။

"သူတို့... မကြားလိုက်ဘူးလား"

ကျန်းချင်ဖန်က ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တွေးတောဟန်ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ ပုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့နောက်ကို တိုက်ရိုက် လိုက်သွားပြီး ဒီဘိုးဘေးဗိမာန်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ကြရအောင်"

လမ်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အုပ်စုက နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကြီးမားသော ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော အနီရောင်မီးပုံးနှစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြို့သူမြို့သားများက ဝင်ရောက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများက အနီရောင်အလင်းအောက်တွင် မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် ထင်ရသော ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသည့် အပြုံးများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့က လူအုပ်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ တံခါးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘိုးဘေးဗိမာန်၏ ခြံဝင်းမှာ ဒူးထောက်နေသော မြို့သူမြို့သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စွဲလမ်းမှု အကြည့်တစ်ခုဖြင့် အဆက်မပြတ် ဦးညွှတ်နေကြသည်။ သူတို့ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ နိုင်ငံသားများက အမှောင်၊ အဖြူရောင်နံရံနှင့် အနီရောင်အုတ်ကြွပ်များဖြင့် ဘိုးဘေးဗိမာန်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်သွားကြသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး သူတို့က တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်သို့ အစာအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ဆန္ဒအလျောက် ပေးအပ်နေကြသကဲ့သို့ပင်...

ကျန်းချင်ဖန်က ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး ဘိုးဘေးဗိမာန်အတွင်း၌ ဘာရှိသလဲနှင့် ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးကို ကိုးကွယ်နေကြသလဲဆိုတာကို ပိုကောင်းကောင်း မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ မြင်နိုင်သမျှမှာ အမှောင်သာ ဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး တံတွေးတစ်လုပ် မျိုချကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဝင်သွားကြမလား"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ဘာဆုံးဖြတ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြသရာ ဒီမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိသင့်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက စကားပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီမှာနေပြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ငါ ဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်မယ်"

ကျန်းချင်ဖန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်ရော။ ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို မင်း ငါနဲ့အတူ ဝင်လာရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ချင်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ဒီအတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တာပါ။ သူ၏အစွမ်းမှာ သူတို့ကြားတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိခဲ့လျှင်တောင် သူ ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်လောက်သည်။ ဒါ့အပြင် သူက သေရမှာကြောက်တဲ့ ကျန်းချင်ဖန်က သေချာပေါက် ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့မှာတော့ သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

ကျန်းချင်ဖန်၏ အသံက သန္နိဋ္ဌာန်ခိုင်မာစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

" ညီကို ချင်၊ စိတ်ချလက်ချနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသမျှ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခင်ဗျားကို ထိခိုက်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက သူ၏ခြေလှမ်းများတွင် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒီကောင်ရဲ့ အသိစိတ်က ဒီလောက် မြင့်မားနေမှန်း ငါ အရင်က ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီကို ချင်။ ဘာလို့ မဝင်သေးတာလဲ" ကျန်းချင်ဖန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

သူ့ပတ်လည်မှ အခြား သူများကလည်း ဒီအခိုက်အတန့်တွင် တိုက်တွန်းကြသည်။

"အချိန်က အရေးကြီးတယ်။ ဘိုးဘေးဗိမာန်က အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ ဝင်သွားလိုက်ပါ။ ငါတို့ ဒီနေရာကို ကာကွယ်ထားမယ်"

ချင်ဖုန်းက ဒီလူတွေက သူ့အတွက် သူစိမ်းတွေ ဖြစ်လာနေသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လူတိုင်းကို လေ့လာရန် သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဘက်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ စိတ်မအေးနိုင်မှုကတော့ ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။

ခဏတာ ဆင်ခြင်တွေးတောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက စကားပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ် ချင်ဖန်၊ မင်း ငါ့ဆီက ချေးထားတဲ့ ငွေဒင်္ဂါးသုံးရာကို ဘယ်တော့ ပြန်ပေးမှာလဲ"

ကျန်းချင်ဖန်က ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် အပြစ်ရှိသော အမူအရာဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ညီကို ချင် အဲ့ဒါကို မေ့သွားပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အခုတလော ပိုက်ဆံနည်းနည်း လိုနေလို့ပါ။ ဆွေယန်မြို့မှာ ကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားတာနဲ့ ကျွန်တော် ညီကို ချင်ကို သေချာပေါက် ရက်ရက်ရောရော ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် မကြုံစဖူးသော အစွမ်းဖြင့် မိုးကြိုးဖြူတစ်ချက်က ကျန်းချင်ဖန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ထွင်းဖောက်သွားသည်။

ဒါဟာ မိုးကြိုးဖြူ ပညာရပ်ပင်!

တွေဝေမနေဘဲ ချင်ဖုန်းက သူ လှုပ်ရှားပြီးနောက် ချက်ချင်း အခြားသူများထံမှ ခွာလိုက်သည်။ အစောပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် သူက ဒီကျန်းချင်ဖန်မှာ သေချာပေါက် အစစ်အမှန် မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသည်!

အခြား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှလူများ၏ အထောက်အထားများမှာလည်း သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာပင်။ ကျန်းချင်ဖန်က မိုးကြိုးဖြူ ထွင်းဖောက်ဝင်ရောက်သွားသော သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို တို့ထိလိုက်ပြီး သူ၏လေသံက နာကြည်းနေသည်။

"ညီကို ချင်၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ရက်စက်တာပဲ"

သို့သော် ချင်ဖုန်း လုံးဝ အံ့အားသင့်စွာပင် ဒဏ်ရာပေါ်တွင် သွေးတစ်စက်မှ မရှိဘဲ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားသည်! ချင်ဖုန်းက လေသံမာဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ"

တုံ့ပြန်မှုအဖြစ်တော့ အေးစက်သော ရယ်မောသံတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။