အခန်းနံပါတ် ၃၀၁

အခန်းထဲမှာ မီးခိုးနံ့တွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုပြင်းလာသည်။ အပြင်ဘက်မှာ မီးလောင်နေသည့်အလား ထူထဲလှသော မီးခိုးငွေ့များက အခန်းထဲသို့ တစိမ့်စိမ့် စီးဝင်နေသည်။ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းကို မီးရှို့လိုက်သလို အနံ့ဆိုးမျိုးပါ ရောယှက်နေသည်။

ရှူသွင်းလိုက်တဲ့လေတိုင်းက ကိုယ့်ကို မီးတောက်မီးလျှံတွေနဲ့ လောင်မြိုက်နေသလို ခံစားရသည်။

ဖော်ပြလို့မရတဲ့ အသက်ရှူကျပ်ခြင်းနဲ့ စူးစူးနစ်နစ် နာကျင်ခြင်းမျိုးကိုလည်း ခံစားနေရသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဒီမီးခိုးငွေ့တွေထဲမှာ ကြာကြာနေမိရင် အစိုဓာတ်ကင်းမဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းခြောက်တစ်လောင်းအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

"တံခါးပိတ်တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားကတောင် အပြင်ကတစ္ဆေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို အပြည့်အဝ မတားဆီးနိုင်ဘူးလား"

ယန်ကျန့်က အခန်းတံခါးနားမှာ ရပ်နေရင်း တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ထူထပ်နေတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိနေသည်။

ထိုမီးခိုးငွေ့တွေကြားထဲမှာ မီးကျွမ်းထားသလို မည်းနက်ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေသည်။ အလောင်းက မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ရောထွေးနေပေမဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကတော့ ပျက်ယွင်းမသွားဘဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံအတိုင်းပင် နားလည်ရခက်တဲ့ပုံစံနဲ့ လှုပ်ရှားနေသည်။

ဒါက တကယ့်တစ္ဆေအစစ်ဖြစ်ပြီး တာချွမ်းမြို့မှာတုန်းက ခေါင်းမရှိတဲ့တစ္ဆေအရိပ် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လူသေတွေနဲ့ လုံးဝမတူပေ။

မီးခိုးငွေ့တွေကြားထဲက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေက အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာရပ်နေပြီး မည်းနက်ကာ ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေတဲ့ လက်ဖဝါးက တံခါးကို ညင်ညင်သာသာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ကြမ်းတမ်းတဲ့လက်ဖဝါးက တံခါးကို ပွတ်တိုက်သွားတော့ ရှပ်ရှပ်ဆိုတဲ့ အသံထွက်လာသည်။

တစ္ဆေက တံခါးကိုဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ အထဲကလူတွေကို ရှာနေခြင်းဖြစ်သည်။

တံခါးပွင့်သွားပြီး အထဲကလူတွေကို တွေ့သွားတာနဲ့ လူတိုင်း ချက်ချင်းအသတ်ခံရမှာ သေချာသည်။ ဒီလို နိုးထလာတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

‘ရှာဖွေသူ’ လို့ အမည်ရတဲ့တစ္ဆေက လူသတ်ဖို့အတွက် အချက်နှစ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီဖို့လိုသည်။

လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ရမည်။ ပြီးလျှင် မီတာအနည်းငယ်အကွာအဝေးအတွင်းမှာ ရှိနေရမည်။

ဒီအချက်နှစ်ခုစလုံးက မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

အခုဆိုရင် မီတာအနည်းငယ်အကွာအဝေးအတွင်း ရှိနေရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ ပြည့်စုံသွားပြီ။ လိုနေတာတစ်ခုက တစ္ဆေက အထဲကလူတွေကို သတိမပြုမိသေးတာပဲ ဖြစ်သည်။

လီယောင်ရဲ့ တံခါးပိတ်တစ္ဆေက သဘာဝလွန်စွမ်းအားအများစုကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

မီးခိုးငွေ့တွေကြား လှည့်လည်နေတဲ့ ဒီတစ္ဆေကြမ်းက တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့လည်းမတိုး၊ နောက်လည်းမဆုတ်တော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အားပြိုင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေက လီယောင့်ကို စိန်ခေါ်နေသည်။

ဘယ်သူက ပိုကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို ဒီတံခါးကို ကြားခံထားပြီး အဆုံးအဖြတ်ပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒီလိုအားပြိုင်မှုက အခုမှစတင်ပေမဲ့ ကွာခြားချက်က သိသာနေပြီဖြစ်သည်။

တံခါးပိတ်တစ္ဆေက အပြင်ကတစ္ဆေရဲ့ တိုက်စားမှုကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်နိုင်တော့။

လီယောင့်ရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေပြန်လာသည်။ သူ့ရှေ့ကတံခါးက ကျိုးပဲ့ကြေမွတော့မလိုဖြစ်နေပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက အတင်းဝင်လာဖို့ ကြိုးစားနေမှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။ တံခါးပိတ်တစ္ဆေက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ သူရင်ဆိုင်နေရတာက နိုးထလာတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကိုလည်း ချင့်ချိန်သုံးစွဲနေရသည်။

မဟုတ်ရင် သူ့ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေရဲ့တိုက်စားမှုကိုခံရပြီး ချက်ချင်းသေသွားနိုင်သည်။

"ဒီအတိုင်းဆို ငါတို့ မခံနိုင်တော့ဘူး"

လီယောင့်ရဲ့လက်တွေက တံခါးကို ဖိထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ကနေ မလာတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းလို ဖြူဖျော့ပိန်လှီနေပြီး ပုပ်သိုးနေတဲ့ လက္ခဏာတွေတောင် ပြနေသည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံး မြန်မြန်ထွက်သွားကြတော့၊ မဟုတ်ရင် အားလုံးသေကုန်လိမ့်မယ်။ ဒီတစ္ဆေက ငါတို့ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်"

"ကျွန်တော်ဒီမှာနေပြီး ထိန်းထားလိုက်မယ်။ ဒုတိယထပ်မှာဆိုတော့ ခုန်ချသွားရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ တစ္ဆေကလည်း လိုက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ စာပို့ဖို့ အချိန်အလုံအလောက်ရလိမ့်မယ်"

သူ့ခွန်အားတွေ ကုန်ခန်းလာတာကို ခံစားမိတဲ့အခါ လီယောင်က ယန်ကျန့်ကို ထွက်သွားဖို့ပြောရင်း စာထည့်ထားတဲ့သေတ္တာကိုပါ သူ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်သည်။

သူက နောက်ချန်နေပြီး ကာကွယ်ပေးမည်။

တစ္ဆေကိုသာ သူ ထိန်းထားနိုင်ရင် ဒီစစ်ဆင်ရေး အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်တွေက အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။ မှောင်မိုက်နေတဲ့အခန်းထဲက မီးလောင်နံ့တွေက ပိုပြင်းထန်လာပြီး သူ့ကိုပါ အနည်းငယ်သက်ရောက်မှုရှိလာသည်။ သူ့ဘေးက ယန်ရှောင်ဟွာနဲ့ လီယိတို့ကတော့ နှာခေါင်းတွေကို လက်နဲ့အုပ်ထားပြီး မျက်နှာတွေက နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေကြသည်။

အခန်းထဲက မီးခိုးငွေ့တွေက လူသားတွေရဲ့ ခံနိုင်ရည်ကို လျင်မြန်စွာ ကျော်လွန်လာနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါကိုယူထား၊ ကျန်တဲ့လူတွေ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ဘာမှတွေဝေမနေဘဲ သူက အသက်ကယ်အရုပ်တစ်ခုကို လီယောင့်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အခန်းပြတင်းပေါက်ကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ခွဲကာ အပြင်ကို ခုန်ချလိုက်သည်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အချိန်ဆွဲနေခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

သာမန်အခြေအနေမှာဆိုရင် တံခါးပိတ်တစ္ဆေရှိတဲ့ အခန်းပြတင်းပေါက်ကို သူ ရိုက်ခွဲနိုင်မှာမဟုတ်ပေမဲ့ အခု လီယောင်က တံခါးနောက်က တစ္ဆေနဲ့ အားပြိုင်နေတဲ့အတွက် တခြားနေရာတွေက အားပျော့နေသည်။

ယန်ကျန့်က လျင်မြန်စွာ မြေပေါ်ကျသွားပြီး ဘာဒဏ်ရာမှမရခဲ့။

"သွားကြစို့၊ ငါတို့လည်း ခုန်ချရအောင်"

အခန်းထဲမှာ လီယိရဲ့အသံက အားကုန်ပြီး ကွဲအက်နေသည်။ ဘာမှ မတွေဝေဘဲ သူလည်း ခုန်ချလိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်အမြင့်က လူတစ်ယောက်ကို မသေစေနိုင်ပါ။အဆိုးဆုံးကတော့ ခြေထောက်ကျိုးသွားတာလောက်ပဲ ဖြစ်မည်။

ဒါပေမဲ့ လီယိက အတွေ့အကြုံရှိပုံရသည်။ သူက လဲကျမသွားဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မြေပေါ် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ပြီး သာမန်လှုပ်ရှားမှုကို မထိခိုက်စေတဲ့ ဒဏ်ရာအသေးစားလေးတွေသာ ရခဲ့သည်။

ယန်ရှောင်ဟွာနဲ့ လျိုချင်းချင်းကတော့ ခုန်ချဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာနေသည်။

တည့်တည့်ခုန်ချလိုက်ရင် ဒဏ်ရာရပြီး ဒီလိုအခြေအနေမှာ အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားနိုင်တာကြောင့် သူတို့ ကြောက်နေကြသည်။

ယန်ရှောင်ဟွာက ပြတင်းပေါက်ကို လက်နဲ့ကိုင်ပြီး တွဲလောင်းဆင်းကာ ခုန်ချတဲ့အမြင့်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ မြေပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျသွားပေမဲ့ တင်ပါး နာသွားတာကလွဲလို့ ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုတော့ မရှိခဲ့။

လျိုချင်းချင်းကတော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

သူမ ခုန်ချလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အလေးချိန်က သဘာဝမကျသလိုဖြစ်နေပြီး မြေပေါ်ကို ပေါ့ပါးစွာ လွင့်ကျလာသလိုဖြစ်နေကာ တိုက်ရိုက်ပြုတ်ကျလာတာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ချက်ချင်းထိုနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားကာ ရှေ့ညာဘက်အစွန်ဆုံးက လူနေတိုက်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ထိုအဆောက်အဦးက အမှတ် (၇) တိုက် ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး ဖြစ်သည်။

လီယိနဲ့ လျိုချင်းချင်းတို့က အချိန်မဖြုန်းရဲဘဲ သူ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ်လိုက်ပါသွားကြသည်။

"သူ တောင့်ခံထားနိုင်ပါ့မလား၊ ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ယန်ရှောင်ဟွာက သူတို့ခုနကမှ ထွက်လာခဲ့တဲ့ အခန်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကွဲအက်နေတဲ့ပြတင်းပေါက်က မည်းမှောင်နေပြီး ထူထဲတဲ့မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်နေတာကြောင့် အခန်းထဲက လက်ရှိအခြေအနေကို လုံးဝမမြင်ရပေ။

လီယောင်ဆိုတဲ့လူက အဲဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေသည်။

ဒီလူကို သိပ်မရင်းနှီးဘဲ အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့စိတ်တောင် ရှိနေပေမဲ့ ဒီလိုအကျပ်အတည်းအချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ နောက်ချန်နေရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် ယန်ရှောင်ဟွာက ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒါက သူတို့လို စာပို့သမားတွေ လုပ်နိုင်တဲ့အရာမျိုးမဟုတ်။ အများဆုံးကတော့ အတူတူသေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် အတူတူထွက်ပြေးတာပဲရှိသည်။ ဘယ်သူမှ တစ်ယောက်တည်း နောက်ချန်နေခဲ့ချင်မှာ မဟုတ်။

"လီယောင် မသေရဘူး၊ တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေမှာ တစ္ဆေတွေ အရမ်းများနေပြီ။ လီယောင်သာသေသွားရင် အခြေအနေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ကယ်နိုင်သမျှ ကယ်ရမယ်။ အသက်ကယ်အရုပ်တွေကို နှမြောမနေဘဲ သူ့အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပေးထားရမယ်"

ယန်ကျန့်က ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးထွက်ခွာရင်း တွေးနေသည်။

သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာလာခဲ့ပေမဲ့ လီယောင့်အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် အသက်ကယ်အရုပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။ ဒါနဲ့ဆိုရင် လီယောင်က အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ပြီး တစ္ဆေလက်ထဲမှာ အသတ်မခံရလောက်ဘူးလို့ သူယုံကြည်သည်။

"ဒါ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတာပဲ"

လီယိက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ့မျက်နှာက ပိုပြီးနာကျင်လာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မီးလောင်နေသလို ခံစားနေရသည်။

သူ့အသားအရေတွေက သိသိသာသာ ပါးလွှာလာသည်။

ရေဓာတ်၊ ကြွက်သားနဲ့ အဆီတွေအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသလိုဖြစ်ပြီး သူက နားမလည်နိုင်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

ဒီမီးခိုးငွေ့တွေထဲမှာသာ ဆက်နေနေရင် သူ မကြာခင်ဒီနေရာမှာ သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့နောက်ကလိုက်လာတဲ့ လူသုံးယောက်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

သူ့အမြင်မှာတော့ ဒီလူသုံးယောက်က တစ္ဆေကြမ်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခွဲဝေခံယူပေးဖို့၊ သူ့အနေနဲ့ မတော်တဆ တစ္ဆေရဲ့ လူသတ်ပုံစံကို သွားမထိမိစေဖို့နဲ့ နားမလည်နိုင်ဘဲ သေဆုံးပြီး အရေးပေါ်အစီအစဉ်တောင် မပြင်ဆင်နိုင်ခင် သေဆုံးသွားတာမျိုး မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးဖို့လောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ပြီးသွားရင် ဒီလူအနည်းငယ်ကို တစ္ဆေစာတိုက်ကနေ အရှင်လတ်လတ် ထွက်သွားနိုင်အောင် သူ သေချာပေါက် ကူညီပေးမည်။

ဒါက သာမန်အရောင်းအဝယ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေမှု လုံးဝမပါဝင်ပေ

"အသက်ကယ်အရုပ်လား? ဒါ တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ဒါနဲ့ဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အသက်ရှင်နိုင်ပြီ"

မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ လီယောင်က တံခါးကိုမှီရင်း အဝတ်စအဟောင်းတွေနဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ ဒီပစ္စည်းကို ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ သူတို့နောက်ဆုတ်ဖို့ကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကာကွယ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ နောက်ချန်နေပြီး ကာကွယ်ပေးရင် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်သာ ဒီနေရာမှာ သေသွားခဲ့ရင်တော့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

"နောက်ထပ် ခဏလေးလောက် ထိန်းထားဦးမှပဲ၊ အသက်ကယ်အရုပ်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ မသုံးသင့်ဘူး"

လီယောင်က သွားကြိတ်ပြီး သည်းခံနေသည်။ သူ နောက်ကနေ ကာကွယ်ပေးတဲ့အချိန်ကို အများဆုံးရအောင် နောက်ဆုံးအချိန်မှ အသက်ကယ်အရုပ်ကို သုံးဖို့ သူ စီစဉ်ထားသည်။

တစ္ဆေက တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတုန်းပင်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယန်ကျန့်က အမှတ် (၇) တိုက်လို့ ယူဆရတဲ့ အဆောက်အဦရဲ့ လှေကားရင်းကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အချိန်ကြန့်ကြာမှု မရှိတာကြောင့် စစ်ဆင်ရေးရဲ့ ထိရောက်မှုက အလွန်မြင့်မားနေဆဲဖြစ်သည်။

"လူရှာတဲ့တစ္ဆေရဲ့နေရာကို အတည်ပြုပြီးပြီ၊ ဒါဆိုရင် အခု အတည်မပြုနိုင်သေးတာက တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေထဲက တစ္ဆေပဲကျန်တော့တယ်။ လီလဲ့ဖိန် အရင်ကပြောခဲ့တာတွေကို ငါ မသေချာပေမဲ့ အကိုးအကားယူလို့ရလောက်တယ်လို့တော့ ထင်တယ်။ တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေထဲက တစ္ဆေရဲ့ ကြောက်စရာအဆင့်က နိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး။ လူရှာတဲ့တစ္ဆေထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းနိုင်တယ်"

"နောက်ဆုံးတော့ လီလဲ့ဖိန်က တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေထဲက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို အရင်က မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူးလေ"

ယန်ကျန့်က ဒီလိုတွေးရင်း အဆောက်အဦထဲကို ဝင်သွားလိုက်သည်။

အတွင်းလှေကားကလည်း အလားတူ မှောင်မိုက်နေသည်။ နံရံနှစ်ဖက်စလုံးက မီးခိုးများဖြင့် မည်းနက်နေပေမဲ့ အရင်ကနဲ့ အနည်းငယ်ကွာခြားတာက ဒီနံရံမည်းတွေပေါ်မှာ မသဲမကွဲ ခြစ်ရာအချို့ရှိနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နံရံတွေကို ထိကိုင်သွားပြီး ခြေရာလက်ရာတွေ ချန်ထားခဲ့သလိုပင်။

သို့သော် ဒီခြေရာလက်ရာတွေက အသစ်တော့ ဟုတ်သည့်ပုံမပေါ်ပေ။

ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို မီးခိုးငွေ့တွေ ဆက်လက်ဖုံးလွှမ်းနေတာကြောင့် တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ စွမ်းအားက ဒီနေရာကို ဆက်တိုက်တိုက်စားနေဆဲဖြစ်သည်။ ခြေရာလက်ရာအနည်းငယ်တောင် မကြာခင် ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့်မည်။

"ဒီကို တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာတာလား?"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီအတွေးက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သံသယဝင်လာပြန်သည်။

ဒီခြေရာလက်ရာတွေက လူတစ်ယောက်ချန်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာက အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ဆို့ခံထားရတာဖြစ်ပြီး သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်မှ ရှိနိုင်မှာမဟုတ်ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ သူက တတိယထပ်ကို ရောက်လာသည်။

တတိယထပ်က မည်းမှောင်နေပြီး စုစုပေါင်း အခန်းလေးခန်းရှိသည်။ ဒါသာ အမှတ် (၇) တိုက်အစစ်ဖြစ်ခဲ့ရင် အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က ဒီအခန်းလေးခန်းထဲက တစ်ခန်းဖြစ်ရမည်။

"ဘယ်အခန်းက ၃၀၁ လဲ?"

လီယိက ချက်ချင်း ရှာဖွေစပြုသည်။

သူက အခန်းတံခါးဘေးက နံပါတ်ပြားကို ရှာချင်ပေမဲ့ နေရာတိုင်းက မည်းမှောင်နေပြီး ဘာမှမမြင်ရ။ သူ့ဖုန်းမီးနဲ့တောင် ဘာမှမမြင်ရပဲ မီးရောင်က နံရံပေါ်က အဖုအထစ်အချို့ကိုသာ ထိုးပြနိုင်ပြီး အနက်ရောင်ဖုန်တွေကို သုတ်လိုက်တော့မှ ကြော်ငြာဘုတ်တစ်ခုဖြစ်နေမှန်း တွေ့ရသည်။

ယန်ရှောင်ဟွာကလည်း အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို အမြန်ဆုံးအတည်ပြုနိုင်ဖို့ ချက်ချင်းရှာဖွေစပြုသည်။

စာပို့တဲ့တာဝန်ကို မြန်မြန်ပြီးမြောက်လေ၊ သူမအသက်က ပိုလုံခြုံလေဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်ကတော့ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ရပ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အနီရောင်သန်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ စွမ်းအားက သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို တိုက်စားနေသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက တစ္ဆေမျက်လုံးတွေနဲ့ အစားထိုးခံလိုက်ရသလိုဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် အရည်အသွေးအချို့ကို ရရှိလာသည်။ ဒါက တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင် နိုးထခါနီးဖြစ်လာတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီပြောင်းလဲမှုက ဆိုးရွားပေမဲ့ အချို့အခြေအနေတွေမှာ ယန်ကျန့်ကို ဘာကုန်ကျစရိတ်မှမရှိဘဲ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းရည်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်စေသည်။

မှောင်မိုက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ယန်ကျန့်အပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိပေ။

သူက တံခါးတစ်ချပ်ပေါ်က နံပါတ်ပြားကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့လိုက်သည်။

မီးခိုးများကြောင့် မည်းနက်နေပြီး စာလုံးတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့ပေမဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုကြည့်ပြီး အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ဖြစ်မှန်း သိနိုင်သေးသည်။

ဒါက အမှတ် (၇) တိုက်က ၃၀၁ လား၊ အမှတ် (၉) တိုက်က ၃၀၁ လားဆိုတာကိုတော့ မသိရသေး။

"ရှာမနေနဲ့တော့၊ ဒီအခန်းပဲ"

ယန်ကျန့်ရဲ့ အေးစက်စက်အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားပြီး ခြေထောက်နဲ့ တံခါးကို ကန်လိုက်သည်။

တစ္ဆေစာတိုက်ကပေးတဲ့ တာဝန်က အမှတ် (၇) တိုက်၊ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကို စာပို့ဖို့သာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုပို့ရမယ်၊ တံခါးကို ပျက်စီးစေရမလားဆိုတာ မသတ်မှတ်ထားဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီလိုမသတ်မှတ်ထားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေအားလုံးက ခွင့်ပြုထားတာပဲဖြစ်သည်။

"ခဏလေး"

လီယိက ယန်ကျန့်က ဒီလောက်အထိ မဆင်မခြင်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတာကြောင့် သူ့ကိုတားဖို့ အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ တံခါးက ယန်ကျန့်ရဲ့ ခြေကန်ချက်ကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ တံခါးကျိုးသံက အဆောက်အဦတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မျက်နှာကြက်ပေါ်က ဖုန်တွေက အဆက်မပြတ် ကျလာသည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး စိတ်မထင်တိုင်း လုပ်တတ်သူ……

အားလုံးရဲ့ မျက်ခွံတွေက တွန့်သွားပြီး သူတို့နှလုံးသားတွေလည်း တင်းကျပ်သွားသည်။

စာကို တံခါးကြားကနေ ထိုးထည့်လိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား? ဘာလို့ ဒီတံခါးကို ဖွင့်ရတာလဲ?

တံခါးပွင့်သွားတာနဲ့ အချိန်အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ အအေးဓာတ်တစ်ခုက အထဲကနေ သူတို့ဆီ တိုးထွက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မှိန်ဖျော့တဲ့ အဝါရောင်အလင်းတစ်ခုက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲကနေ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်အထိပါ လင်းထိန်သွားသည်။

လာနောက်နေတာလား?

အထဲမှာ မီးလင်းနေတယ်?

ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေက လျှပ်စစ်မီးတွေ ဖြတ်တောက် ထားတာဖြစ်သည်။ ဒါက ဖြိုဖျက်တော့မယ့် မြို့ဟောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး နေထိုင်သူတွေအားလုံးက ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီဖြစ်သည်။

"ဒီမီး..."

ယန်ရှောင်ဟွာက အလင်းရောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။

လီယိက ခြောက်ကပ်ကပ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ မမှားနိုင်ဘူး၊ တစ္ဆေစာတိုက်က မီးရောင်နဲ့ အတူတူပဲ"

"ဒါဆိုရင်၊ ဒါက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ အစစ်ပေါ့?"

ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးထားတဲ့ လျိုချင်းချင်းက နီးနီးကပ်ကပ် လျှောက်လာပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းပိုင်းက ပရိဘောဂတွေက အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသည်။

ခေတ်သစ်နဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပေးပြီး ပရိဘောဂအများစုက သစ်သားနဲ့လုပ်ထားကာ အနီရောင်သုတ်ထားပြီး ဆေးတွေကွာကျနေသည်။ နံရံနဲ့ ကြမ်းပြင်တွေက ဟောင်းနွမ်းတဲ့ ပန်းပုံစံ ကြွေပြားတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ပုံစံဖြစ်နေသည်။ ပိုစတာတွေ အများကြီးနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး တစ်ခုချင်းစီကို ထောင့်တွေမှာ ပင်နဲ့ထိုးထားကာ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက ပုံစံအတိုင်းဖြစ်နေသည်။

"အထဲမှာ မီးခိုးမစွဲထားဘူး"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း အရေးကြီးဆုံးအချက်ကို ချက်ချင်းသတိပြုမိလိုက်သည်။

ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို မီးခိုးငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရာအားလုံး မီးခိုးများဖြင့် မည်းနက်နေသည်။ အခန်းတွေလည်း အပါအဝင်ပင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းမှာ ဒီဖြစ်စဉ်မရှိဘဲ မီးလင်းနေရုံသာမက အလွန်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ပုံစံကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ခုခံနိုင်တဲ့ အင်အားကလည်း သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခုပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဒီအခန်းထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိတယ်... တစ္ဆေမရှိရင်တောင် သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေ ရှိရမယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ဝင်မဝင် စဉ်းစားရင်း တွေဝေနေသည်။

ဒီတစ်လှမ်းက လှမ်းဖို့လွယ်ပေမဲ့ အန္တရာယ်က ကြီးသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအခန်းက တခြားတစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပြီး တစ်ခါဝင်သွားရင် ပြန်ထွက်ဖို့ အလွန်ခက်ခဲသွားနိုင်တာကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ အသက်ရှူရတာ ပိုလွယ်သွားသလိုပဲ"

လီယိက ဝင်ပေါက်မှာရပ်ရင်း အေးမြတဲ့လေကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မီးလောင်သလို စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုတွေက သက်သာသွားသည်။

တကယ်တော့ ဒါက အမြင်မှားခြင်းတစ်ခုသာ။

အခန်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက ဒီအထပ်က ထူထဲတဲ့မီးခိုးငွေ့တွေကိုသာ ပျံ့လွင့်သွားစေတာဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို ပိုကောင်းစေတာမဟုတ်ဘဲ မီးခိုးငွေ့တွေရဲ့ ဆက်လက် ကျူးကျော်မှုကိုသာ ငြိမ်သက်စေတာဖြစ်သည်။

"စာကို တံခါးဝမှာ ချထားလိုက်ရုံနဲ့ ဒီတာဝန်ပြီးသွားမှာပဲ၊ ပိုပြီးစွန့်စားရင် ပြဿနာကြီးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

လျိုချင်းချင်းက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်သည်။

"မင်း အရမ်းစွမ်းဆောင်နိုင်မှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အခြေအနေက ထင်ထားတာထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်"

"အထဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ စာကိုချထားခဲ့မလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်မယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေသည်။

တကယ်ပါပဲ...

ဒီအချိန်မှာသာ သူ စာကိုချထားလိုက်ရင် တာဝန်ပြီးသွားဖို့ အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။ သူချက်ချင်းဆုတ်ခွာပြီး တာချွမ်းမြို့နဲ့ ဝေးရာကိုသွား၊ တစ္ဆေစာတိုက်ကိုပြန်ပြီး စတုတ္ထထပ်ကို ချောချောမွေ့မွေ့တက်သွားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီစာရဲ့နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူ ဘယ်တော့မှ သိရတော့မှာမဟုတ်။

ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရာမှန်သမျှကိုလည်း သူ လွဲချော်သွားလိမ့်မည်။

"မင်း အခြေအနေမကောင်းဘူးနော်"

ယန်ရှောင်ဟွာက ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါ လီယောင် အရင်ကပြောခဲ့တာပဲ"

သူမကလည်း ယန်ကျန့်ကို စွန့်စားစေချင်စိတ်မရှိ။

ဒီအထိရောက်လာပြီးမှတော့ စာကို မြန်မြန်ပို့ပြီး ထွက်သွားသင့်တာဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စူးစမ်းရင်း သေတွင်းတူးနေတာမျိုး မလုပ်သင့်ပေ။

"မင်းတို့အားလုံး ကြောက်နေရင် ဒီမှာပဲနေခဲ့ကြ စာက ငါ့ဆီမှာပဲ၊ ငါသာ အန္တရာယ်ကြုံလာရင် မသေခင် အခန်း ၃၀၁ ထဲမှာ စာကိုထားခဲ့လိုက်မယ် ပြီးရင် မင်းတို့က စာကို တိုက်ရိုက်မီးရှို့ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က တခြားသူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကို တည့်တည့်ဝင်သွားလိုက်သည်။

အလင်းရောင်ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်မှာ သူ့ပုံရိပ်က ဝေဝါးသွားပြီး အားလုံးရဲ့အမြင်အာရုံကနေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟမ်"

ဒါကိုမြင်တော့ တခြားသူတွေအားလုံး မျက်လုံးတွေပြူးကျယ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က ဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူး။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ? ဒီမှာရပ်စောင့်ပြီး ယန်ကျန့် စာပို့တာအောင်မြင်အောင် စောင့်နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့နောက်လိုက်သွားမလား?"

လီယိက ဒီအချိန်မှာ တွေဝေနေသည်။

သူက ရှားရှားပါးပါး တွေဝေတတ်သူဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုဆုံးဖြတ်ချက်က ရှင်ခြင်းနဲ့သေခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေပြီး သူ မစဉ်းစားဘဲမနေနိုင်တော့။

"ငါတို့ လိုက်သင့်တယ်၊ မမေ့နဲ့၊ ဒီမှာ တစ္ဆေတွေ လှည့်လည်နေတုန်းပဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာက နှုတ်ခမ်းမဲ့ရင်း ပြောလိုက်သည် "ပြီးတော့ လီယောင်ကလည်း အဲဒီတစ္ဆေကို ကြာကြာထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လီယောင်သာ မထိန်းနိုင်တော့ရင်၊ ငါတို့ကလည်း ယန်ကျန့်နဲ့ ပြန်မဆုံနိုင်ရင် တစ္ဆေနဲ့ရင်ဆိုင်ရတာ သေချာပေါက်သေမှာပဲ"

"ဒါ့အပြင် ငါတို့ အရင်ကပေးထားတဲ့ကတိကို အခုဖောက်ဖျက်လိုက်ရင် ယန်ကျန့်ကလည်း ငါတို့အသက်ကို အာမ မခံတော့ဘူး မဟုတ်လား?"

သူမက အခြေအနေကို အလွန်ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ သုံးသပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် သူ့နောက်လိုက်သွားကြစို့။ ယန်ကျန့်က ထူးခြားတယ်၊ သူဝင်ရဲတယ်ဆိုကတည်းက အထဲကအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှုရှိလို့ပဲ။ ငါတို့က တခြားတစ္ဆေတွေကို ထိတွေ့ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူး၊ သူ့ကိုပဲ အားကိုးလို့ရတယ်"

လျိုချင်းချင်းက ပြောလိုက်သည်။

တတိယထပ်က စာပို့သမားတွေက တကယ့်တစ္ဆေကြမ်းတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းရည်မရှိသေး။

သူတို့က လှည့်စားတဲ့နည်းလမ်းတွေ၊ ဟာကွက် တွေရှာပြီး စာပို့ဖို့ပဲ ကြိုးစားနိုင်ကြသည်။

"လောင်းကြေးထပ်လိုက်ရအောင်"

ဒီသုံးသပ်ချက်ကိုကြားတော့ လီယိကလည်း ဘာမှဂရုမစိုက်တော့။ တံခါးဝမှာရပ်နေရတာကလည်း အန္တရာယ်များတာပဲ။

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးတာနဲ့ သူက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲကို အမြန်ပြေးဝင်သွားသည်။

ယန်ရှောင်ဟွာနဲ့ လျိုချင်းချင်းတို့က သူ့နောက်ကနေ တကောက်ကောက်လိုက်ပါသွားကြသည်။

မှိန်ဖျော့တဲ့ အဝါရောင်အလင်းက လူအနည်းငယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူတို့ပုံရိပ်တွေကို မျိုသိပ်သွားသည်။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က အရင်အတိုင်းပင် ဘာပြောင်းလဲမှုမှမရှိ တံခါးတောင် ခဏအကြာမှာ သူ့အလိုလို ပြန်ပိတ်သွားသည်။

အရာအားလုံးက သေမလောက်တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

လီယောင့်ဘက်မှာတော့ သူ့ရဲ့အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ လက်ရှိမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့အရုပ်တစ်ရုပ်က ကွဲအက်နေတဲ့ပြတင်းပေါက်ကနေ ပြုတ်ကျသွားသည်။

အရုပ်က မြေပေါ်ကျသွားတာနဲ့ လူးလဲထပြီး ခြေထောက်တိုတိုလေးတွေနဲ့ ပြေးထွက်သွားသည်။ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသလိုပင်။ အစပိုင်းမှာ ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေထွက်သွားတဲ့ဘက်ကို ပြေးနေရင်းက ရုတ်တရက် သူ့နေရာမှာတင် လှည့်ပတ်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်ကို အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။

အနီးအနားက အဆောက်အဦကို ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေက လျင်မြန်စွာ ပျံ့လွင့်လာပြီး အရုပ်ပြေးသွားတဲ့ဘက်ကို ရွေ့လျားသွားသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်"

လီယောင်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကိုမှီရင်း အောက်ထပ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက ကြောက်စရာကောင်းနေပြီး ထွက်ခွာသွားတဲ့အရုပ်ကို အားနည်းစွာ ကြည့်နေသည်။

"အခုလောလောဆယ်တော့ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ပြီထင်တယ်။ နောက်ကတော့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့သတင်းကို စောင့်ရုံပဲ"

သို့သော် သူ အနည်းငယ်စိတ်အေးသွားချိန်မှာပဲ...ရုတ်တရက် မီးခိုးငွေ့တွေပြည့်နေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါက လီလဲ့ဖိန်ပါ။ မင်းက ယန်ကျန့်လား ဒါမှမဟုတ် လီယောင်လား?"

လီယောင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကျောပြင်က ချက်ချင်း ချွေးစေးတွေနဲ့ စိုရွှဲသွားသည်။

လီလဲ့ဖိန်?

သူက အခန်းထောင့်တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့ မံမီအလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေသည်။

မံမီအလောင်းပေါ်က တောက်ပြောင်နေတဲ့ တံဆိပ်ပြားပေါ်မှာတော့ 'လီလဲ့ဖိန်' ဆိုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသေးသည်။