ထူးဆန်းမှုအလုံးစုံ

တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေအတွင်း….

မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်၊ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁…..

ဒီအခန်းက ပိတ်ဆို့ထားတဲ့နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ မီးလင်းနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအခန်းဖြစ်ပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲကအလင်းရောင်ကို အပြင်ကနေမမြင်နိုင်သလို၊ ဒီအထပ်ကို အပြင်ကနေ ကြည့်ရင်လည်း တခြားအထပ်တွေနဲ့ ဘာမှမခြားဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်က တံခါးကို အတင်းကန်ဖွင့်လိုက်ပြီးမှသာ အခန်းထဲကအလင်းရောင်က အပြင်ကို ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့တံခါးက ပြန်ပိတ်သွားပြီး ဒီအထပ်တစ်ခုလုံး မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ မည်းမှောင်နေတဲ့ မူလအခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က အခု အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရပ်နေသည်။

သူ့အပေါ်မှာတော့ မှိန်ဖျော့ပြီး စိတ်ကျဉ်းကျပ်စေတဲ့ မီးရောင်က နေရာယူထားသည်။

ဧည့်ခန်းက သိပ်မကျယ်ဝန်းသလို အပြင်အဆင်ဟောင်းတွေက ရှေးခေတ်ဟောင်းတစ်ခုရဲ့ ခံစားချက်ကိုပေးနေသည်။ ဒါပေမဲ့ နေရာက အလွန်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် နေထိုင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ဘေးက သစ်သားစားပွဲဟောင်းကို ထိကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်တစ်စက်မှမရှိဘဲ အလွန်သန့်ရှင်းနေသည်။

"ဒီလောက်ထိ သန့်ရှင်းနေတာက နည်းနည်းတော့ မူမမှန်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်ထိ သန့်ရှင်းနေဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက အချိန်ကာလတစ်ခုမှာ အရာအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားသလိုပဲ။ ဒီအခန်းကလည်း တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်လား"

ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်တွေက အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ နောက်ထပ်တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခု ရှိနေတာက မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စတော့မဟုတ်ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ သူ့အကြည့်က သစ်သားစားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းအချို့ဆီကို ကျရောက်သွားသည်။

ပန်းကန်ခွက်ယောက်အချို့ရှိပြီး ပန်းဒီဇိုင်းတွေက ရင်းနှီးနေသလိုပင်။ သူ အရင်ကမြင်ဖူးသလို ခံစားနေရသည်။

ဟုတ်ပြီ...

ယန်ကျန့် သတိရသွားသည်။ ဒါတွေက တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်တုန်းက ထမင်းကြော်ထည့်လာတဲ့ ပန်းကန်နဲ့တူသည်။

ထိုပန်းကန်ကလည်း ဒီလိုဒီဇိုင်းမျိုးပင်။ ကျန်းယန်က အရင်က စုံစမ်းဖူးပြီး ဒါက တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ကြွေထည်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ နည်းနည်း အဟောင်းပဲဖြစ်တယ်လို့ သိခဲ့ရသည်။

"ဒီသတင်းအချက်အလက် ဆက်စပ်မှုက ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။ ဒီအိမ်က တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်က ကွာကျနေတဲ့ အနီရောင်ဆေးသားတွေကိုကြည့်ရင်း ပုံစံက တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ တကယ်ကို ဆင်တူနေသည်။

တကယ်သာ ပတ်သက်မှုရှိခဲ့ရင် တစ္ဆေဗီရို၊ ဒီအခန်း ၃၀၁ နဲ့ တစ္ဆေစာတိုက်တို့အားလုံးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေလောက်သည်။ ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအားလုံးက မမြင်ရတဲ့ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ ချည်နှောင်ထားသလိုဖြစ်ပြီး ဒီလျှို့ဝှက်တဲ့ဆက်စပ်မှုကို ကြုံတွေ့ဖူးသူတွေသာ သတိပြုမိနိုင်လိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေဆရာတွေကြားမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့အတွေ့အကြုံက အတော်လေး ကျယ်ပြန့်သည်ပဲဖြစ်သည်။

"ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းထဲမှာ ဘာရှိနေတာလဲ"

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်က သစ်သားစားပွဲရဲ့ထောင့်တစ်နေရာမှာ ချထားတဲ့ ကြိမ်နဲ့ရက်လုပ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းအဟောင်းတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဒါက အရင်ခေတ် ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ တွေ့မြင်နေကျပစ္စည်းဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတောင်းက ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး လက်ကိုင်က ချောမွေ့တောက်ပြောင်နေတာကြောင့် အချိန်အကြာကြီး သုံးစွဲထားတဲ့ပုံပေါ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တောင်းကို အစိမ်းရောင်ပန်းပွင့်ပုံစံ အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖွက်ထားသည်။

သူ ခဏလောက် တွေဝေသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သိလိုစိတ်က သူ့ကို အနိုင်ယူသွားပုံရသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ လက်လှမ်းပြီး ပန်းပွင့်ပုံအဝတ်စကို အနည်းငယ် မကြည့်လိုက်သည်။

အထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်လား?

မဟုတ်ဘူး...

ဒါက ကလေးမဟုတ်၊ ကလေးအရုပ်တစ်ရုပ်သာဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်က အရုပ်ရဲ့လက်မောင်းပေါ်က အဆစ်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေရပြီး သက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။

ဒီအရုပ်က အဝတ်အစားမပါဘဲ ဗလာကိုယ်နဲ့ တောင်းထဲမှာလှဲနေပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားတာကြောင့် အိပ်ပျော်နေသလိုရှိသည်။

သို့သော် အရုပ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြာရောင်နဲ့ ခရမ်းရောင်အစက်အပြောက်တွေ ရှိနေပြီး သူအရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ တစ္ဆေငယ်ဖြစ်ရပ်နဲ့ အနည်းငယ်ဆင်တူနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရုပ်ကလေးက ပိုပြီးထူးဆန်းနေပြီး အိပ်ပျော်နေသလိုရှိပေမဲ့ အချိန်မရွေးနိုးထပြီး မျက်လုံးဖွင့်လာနိုင်သလို ခံစားရသည်။

"ဒါက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းပဲ"

ယန်ကျန့်က စိတ်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုနဲ့ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်သည်။ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုရဲ့ အန္တရာယ်က တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ထက် မနည်းသလို၊ အချို့နေရာတွေမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းနိုင်သည်၊ ဥပမာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပန်းချီကားဖြစ်ရပ်လိုမျိုးဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပန်းချီကားကိုယ်တိုင်က သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့မှသာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မထိသေးတာပဲကောင်းတယ်"

သိလိုစိတ်ပြေသွားတာနဲ့ ယန်ကျန့်က သေမင်းကို ဆက်လက်စိန်ခေါ်မနေရဲတော့။ သူက အဝတ်စကို ပြန်ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး တောင်းထဲကအရုပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိဖို့ မစူးစမ်းတော့ပေ။

သူက အဲဒါကိုယူပြီး ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ဖို့လည်း မလိုလားပေ။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မသိသေးတဲ့ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေက ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ရင် သေစေနိုင်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေအထိ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အာရုံက စားပွဲပေါ်ကနေ တခြားနေရာတွေကို ရောက်သွားသည်။

နံရံပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ရှိသည်။

အဲဒါက ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြစ်သည်။

ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ပုဂ္ဂိုလ်က တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားတာကြောင့် စစ်ဘုရင်ငယ်တစ်ဦး ဒါမှမဟုတ် သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင်လူငယ်တစ်ဦးနဲ့တူကာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

"သာမန်ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ၊ ထူးခြားတာဘာမှမရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ခဏလောက်လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ပန်းချီကားထဲကလူက အခန်းပိုင်ရှင်နဲ့ ဆက်စပ်သူဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်ကအရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အမှတ်တရနဲ့ ဂုဏ်ပြုဖို့ ချိတ်ဆွဲထားတာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူက မှန်းဆလိုက်သည်။ ဒါက ပန်းချီကားထဲကလူက သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တိတိကျကျပြောရရင် ဒါက အမှတ်တရအတွက် ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရုပ်ကလေး...

ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ပုံတူ...

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က အလွန်အသေးစိတ်ကျကျ လေ့လာနေတာကြောင့် ဖြည်းဖြည်းနဲ့ သတိကြီးစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူက တားမြစ်ထားတဲ့အရာတစ်ခုခုကို ထိမိပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ကာ ဒီနေရာမှာပဲ နားမလည်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။

အတွင်းမှာ အခန်းနှစ်ခန်းရှိသည်။

တစ်ခန်းက ဘယ်ဘက်၊ တစ်ခန်းက ညာဘက်မှာ။

အဲဒါတွေက အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းဖြစ်သင့်သည်။

ဒီအိပ်ခန်းနှစ်ခန်းရဲ့ တံခါးတွေက ပိတ်ထားပြီး အပြင်ကနေ ဘာမှမမြင်ရပေ။

သူက ခဏလောက်တွေဝေပြီးနောက် ညာဘက်ကတံခါးကို ဖွင့်ဖို့ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကျွီ!

သစ်သားတံခါးအဟောင်းက အသံမြည်လာသည်။

အတွင်းခန်းကလည်း မှိန်ဖျော့တဲ့ အဝါရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဒီနေရာက အလင်းရောင်က အမြဲရှိနေခဲ့သလိုဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းသွားပုံမပေါ်ပေ။

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းဝင်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။

အခန်းထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ သူ့မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အလုပ်စားပွဲတစ်ခုပေါ်မှာ စုတ်ပြဲနေတဲ့ အထည်စတွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ဆံပင်တွေ၊ အပ်ချည် အဟောင်းတွေနဲ့ မပြီးသေးတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်တောင် ရှိနေသည်။ ဒီအရုပ်က ယန်ကျန့်အတွက် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး သူ လီယောင့်ကို အရင်ကပေးခဲ့တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်နဲ့တူနေသည်။

မဟုတ်ဘူး...

လုံးဝတူတာတော့မဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်တွေက အတော်လေးဆင်တူပြီး ထူးဆန်းတဲ့ချုပ်ရိုးတွေ၊ ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်တာတွေနဲ့ ဒီလိုပုံစံမျိုးတွေချည်းသာ ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်တွေကို ဒီနေရာမှာ ချုပ်ခဲ့တာလား"

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြမရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်တွေကို ဓာတ်ခွဲခန်းကထုတ်တဲ့ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေလို့ အမြဲထင်ခဲ့ပေမဲ့ အများအပြားထုတ်လုပ်တာ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့လည်း သံသယဝင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အများအပြား ထုတ်လုပ်ခဲ့ရင် ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေမှာလဲ၊ ဘာလို့ ကိုယ်စားလှယ် အရုပ်တစ်ရုပ်ချင်းစီက အနည်းငယ်ကွာခြားနေမှာလဲ။

တချို့က ခြေထောက်တွေ အချိုးမကျ၊ တချို့က ခေါင်းစောင်းနေ၊ တချို့က လက်မညီကြပေ။

သူက ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်တွေကို တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်က လုပ်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သံသယဝင်ခဲ့ပေမဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်က ဒီလိုအရာတွေကို ချုပ်ဖို့ ဉာဏ်ရည်ရှိနိုင်ပါ့မလားလို့တွေးပြီး အဲဒီအတွေးကို ပယ်ချခဲ့သည်။

"အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ? ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်တွေက တကယ်ပဲ ဒီကနေလာတာလား"

ယန်ကျန့်က ရိုးရှင်းတဲ့အလုပ်စားပွဲကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာအမူအရာက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ပိုစဉ်းစားလေ၊ အဖြေကို ပိုသိချင်လာလေဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ့သိလိုစိတ်ကို ယာယီမြှုပ်နှံထားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က သေချာနေသည်။

ဌာနချုပ်က သူ့ကို တစ်ခုခုဖုံးကွယ်ထားနေတုန်းပဲ။

မဟုတ်ဘူး၊ ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို တစ်ခုခုဖုံးကွယ်ထားတာဖြစ်ရမည်။

သူက နေရာကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေသည်။

ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်တွေချုပ်ဖို့ သုံးခဲ့နိုင်တဲ့ အလုပ်စားပွဲအပြင်၊ သူ့ဘေးမှာ အမျိုးသမီးပုံစံ အရုပ်တစ်ရုပ်လည်း ရပ်နေသည်။ ဒီအရုပ်မှာ မျက်နှာမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကိုကြည့်ပြီးမှ အမျိုးသမီးအရုပ်ဖြစ်မှန်း သိနိုင်သည်။

အရုပ်က အဝတ်အစားမပါပေ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က အဲဒီအရုပ်က ဝတ်စုံတစ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသင့်တယ်လို့ ခံစားနေရသည်။

ဒီအမျိုးသမီးအရုပ်နဲ့ လုံးဝလိုက်ဖက်တဲ့ ဝတ်စုံမျိုး... ဥပမာ ချိတ်စမ်လိုမျိုး။

ဒါပေမဲ့ ဝတ်စုံက ပျောက်ဆုံးနေသည်။

ယူသွားတာလား၊ ပျောက်သွားတာလားဆိုတာ သူ မသိပေ။

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က အရုပ်ပေါ်မှာ ခဏလောက်ရပ်တန့်ပြီးမှ တခြားနေရာတွေကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူက ရုတ်တရက် ဒီအခန်းထဲမှာ ဘုရားစင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟုတ်တယ်...

မမှားဘူး၊ ဒါက အရင်ခေတ်က အယူသည်းတဲ့လူတွေ တည်ထားကိုးကွယ်တဲ့ အရာမျိုးဖြစ်ပေမဲ့ အတွင်းမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။ အနီးအနားမှာ ဘုရားရုပ်တုတွေလည်း မရှိဘဲ ရုပ်တုတွေ ပြုတ်ကျပြီး ကွဲကြေသွားတာလားဆိုတာ မသေချာပေ။

တခြားနေရာတွေကို ကြည့်လိုက်တော့...

ယန်ကျန့်က ပန်းချီဆွဲတဲ့ခုံငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားတဲ့ ထိုင်ခုံတစ်လုံးရှိနေသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ ဒါက ပန်းချီဆွဲတဲ့နေရာဖြစ်သည်။

ပန်းချီဆွဲတဲ့ခုံပေါ်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လည်း ကျန်နေသေးသည်။

အဲဒါက ပုံတူစကတ်ခ်ျတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ ပန်းချီကားထဲကလူမှာ မျက်နှာတစ်ခြမ်းပဲရှိပြီး စိတ်ကျဉ်းကျပ်စေတဲ့၊ ပုံပျက်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ဆွဲထားတာကြောင့် တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ကို ပုံဖော်နေသလိုဖြစ်နေပြီး စကတ်ခ်ျကို ခဏလောက်ကြည့်ပြီးရင် မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေကနေ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ပိုင်ရှင်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်လို့ ကောက်ချက်ချလို့ မခက်ဘူး။ သူမက အရုပ်ချုပ်တာ၊ ပန်းချီဆွဲတာနဲ့... ဘုရားကိုးကွယ်တာကို ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားရုပ်တုတွေမရှိတာက ကိုးကွယ်မှုက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ဒီကပိုင်ရှင်က ဘုရားကိုမယုံကြည်ဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီဝါသနာတွေရဲ့အောက်မှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခုက ပေါ်ထွက်နေတယ်"

ယန်ကျန့်က ဒီအချက်တွေကို စဉ်းစားရင်း ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းပုံပေါ်လာသည်။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ပိုင်ရှင်က တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

အရင်က အဖိုးကြီးချင်၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေတို့လိုမျိုးပင်။

အရင်ခေတ်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ငါ့ခန့်မှန်းချက်သာမှန်ရင် ဒီစာရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ပုဂ္ဂိုလ်ဟောင်း တစ်ဦးဆီကို ပို့ပေးဖို့လား? ဒါဆိုရင် ဘာတွေပါဝင်နေတာလဲ? ဘာလို့ တစ္ဆေစာတိုက်က လိပ်စာတစ်ခုကို အဆက်မပြတ်ပြနေပြီး ဒီစာကိုပို့ပေးဖို့ အတင်းအကျပ်တိုက်တွန်းနေရတာလဲ? ဒါက တစ္ဆေစာတိုက်အတွင်းက လျှို့ဝှက်ချက်တချို့နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား?"

ယန်ကျန့်က ဆက်လက်တွေးခေါ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဓိကသတင်းအချက်အလက်တွေ ချို့တဲ့နေတာကြောင့် သူ့ခန့်မှန်းချက်တွေက အကန့်အသတ်ရှိနေသည်။

ဒီအခန်းထဲက ဘာကိုမှမထိရဲဘဲ သူက လှည့်ထွက်ပြီး ဘယ်ဘက်ကအခန်းကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ မှာ လက်ရှိလူမနေဘူးဆိုတာကို သူ တော်တော်လေး သေချာနေပြီဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစာတိုက်က စာပို့ခိုင်းရုံသာမက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ၏ ပိုင်ရှင်ထံ တိတိကျကျ ပို့ခိုင်းခြင်းမရှိသည့်အတွက် အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ဒီမှာ အခြေအနေဘယ်လိုလဲ? အန္တရာယ်ရှိလား?"

သူ အပြင်ထွက်လာတော့ လီယိက သတိကြီးစွာနဲ့ တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

သူက ယန်ရှောင်ဟွာနဲ့ လျိုချင်းချင်းတို့နဲ့အတူ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရပ်နေပြီး မလှုပ်မယှက်၊ မဆင်မခြင်မလုပ်ရဲဘဲ ရှိနေသည်။

"မရှင်းလင်းသေးဘူး၊ ငါ ဆက်ကြည့်ရဦးမယ်။ ဒီအဆောက်အဦက တကယ်ကိုထူးဆန်းတယ်၊ ချက်ချင်းအန္တရာယ်မရှိပေမဲ့ အဲဒါကပဲ ငါ့ကို အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်စေတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမှာ အများကြီးက သိပ်မမှန်ဘူး... နေဦး၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ထိလိုက်တာလဲ?"

သူတို့ရောက်လာတာကို ယန်ကျန့်က အံ့ဩမနေဘဲ ဘယ်ဘက်ကအခန်းကို စုံစမ်းဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေတုန်း စကားပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့ သူ့အကြည့်က တင်းမာသွားပြီး အရင်က စားပွဲပေါ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

တောင်းပေါ်က ပန်းပွင့်ပုံအဖုံးက အခု ပွင့်နေပြီး အတွင်းကအရုပ်က ပျောက်ဆုံးနေသည်။

"ငါတို့ ဘာမှမထိဘူး၊ ငါတို့ ဒီမှာပဲ ရပ်နေတာ..."

လီယိက စကားစလိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

သူက လူလည်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်နောက်ကို အလျင်အမြန်လိုက်ကြည့်ကာ တောင်းကိုမြင်တော့ စိတ်ထဲကနေ အေးစက်တက်လာသည်။

"ခုနက အထဲမှာ ဘာရှိနေတာလဲ?"

"အဝတ်မပါတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်၊ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေဆီက ယွမ်နှစ်ဆယ်နဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့ အရုပ်မျိုးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တောင်းထဲကအရုပ်က နည်းနည်းထူးခြားတယ်"

ယန်ကျန့်က တခြားနေရာတွေကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယိနဲ့ တခြားသူတွေက အဲဒီအရာကို မထိလောက်ဘူးလို့ သူယုံကြည်သည်။

အခု အဝတ်စက ထပ်ပွင့်နေပြန်ပြီ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေက အဝတ်စအောက်ကအရုပ်က သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားသွားခြင်းသာဖြစ်သည်။

"ဘယ်မှာလဲ? အဲဒီတစ္ဆေသရဲလိုအရာက ဘယ်မှာလဲ?"

ယန်ကျန့်က ရှာဖွေနေပေမဲ့ အခန်းကမကျယ်သလို ပုန်းကွယ်စရာထောင့်တွေလည်း မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ အခန်းကို အလျင်အမြန်စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာတော့ ဘာကိုမှရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အပြင်ကို ထွက်ပြေးသွားတာလား?

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါလည်းမဖြစ်နိုင်ဘူး။

အရှေ့တံခါးက ပိတ်ထားတယ်၊ အရုပ်က အပြင်ကိုထွက်ပြေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအရာက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ ရှိနေတာလား?

ဒီလိုသဘောပေါက်လိုက်တာနဲ့ ယန်ကျန့်က သူတို့သုံးယောက်ဆီကို ချက်ချင်းချဉ်းကပ်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အဲဒီတစ္ဆေသရဲလိုအရာ ပျောက်ဆုံးသွားတာကို လုံးဝလက်မခံနိုင်ပေ။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှမသိနိုင်ပေ။

"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေတော့ မဖြစ်စေနဲ့၊ ဒီမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ အရမ်းများတယ်၊ ဒါက ဆက်တိုက်ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်"

သူက စိတ်ထဲမှာ ဆုတောင်းရင်း အမျိုးသမီးအရုပ်၊ ပုံပျက်နေတဲ့ပုံတူပန်းချီနဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ဘုရားစင်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။