ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၁၁)

မိုင်တိုင်ဒေသစကား အသံထွက်က နည်းနည်းထူးဆန်းပေမယ့် ရင်းနှီးသွားတာနဲ့ နားမလည်နိုင်အောင် ခက်ခဲတဲ့ ဘာသာစကားမျိုးတော့ မဟုတ်ပါချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ အကြောက်ဆုံးအရာက မိုင်တိုင်ဒေသစကားရဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီရဲ့ အသံထွက်က မြို့တော်ရဲ့ရုံးသုံးဘာသာစကားနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေတာမျိုးပါ။ အကယ်၍ ဒီလိုသာဆိုရင် လုံးဝကို မတူညီတဲ့ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသလိုမျိုး ဖြစ်သွားမှာပါ။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ခေါင်းတလားထဲကလူနဲ့ ဘာအတားအဆီးမှမရှိဘဲ ဆက်သွယ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်ကို တက်တာထက်တောင် ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။

ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက်မှာတော့ မိုင်တိုင်ဒေသစကားရဲ့ အသံထွက်က ထူးဆန်းပေမယ့် နားမလည်နိုင်စရာတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ခဏတာ အကျင့်ဖြစ်သွားပြီးနောက်မှာ အခန်းထဲကရေက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခါးအထိ မြှင့်တက်နေပါပြီ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းတလားထဲကို ဝင်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိတာကို မြင်တော့ ကျန်းရှောင်မိုက အနည်းငယ် စိတ်ပူလာပြီး သူ့ကို သတိပေးလိုက်လေသည်။ “ခေါင်းတလားက ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ ‘စွဲလမ်းမှု’ကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆို? ဘာလို့ မဝင်သေးတာလဲ? ဘာလို့ မိုင်တိုင်ဒေသစကားအကြောင်းကိုပဲ မေးနေတာလဲ”

မကြာခင်မှာပဲ ရေတွေက ပြန့်နှံ့လာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ အလျားလိုက်ချထားတဲ့ ခေါင်းတလားတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခေါင်းတလားထဲကို ရေတွေ ဝင်မသွားပုံရပေ။ ခေါင်းတလားအပြင်ဘက်က နေရာက ရေစီးကြောင်းကို ကာကွယ်ထားပုံရပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းလှည့်ပြီး အနေရခက်တဲ့အပြုံးနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “ဝင်ပါပြီ၊ ဝင်ပါပြီ၊ ဘာတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ပိုကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ သင်ယူရမှာပေါ့”

သူက အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း တကယ်ကို အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ “ပြန်ရစ်!” လို့ အော်လိုက်လေသည်။

အချိန်တွေ ပြန်ရစ်သွားပြီ!

အော်လိုက်တာက အရမ်းကို ကောင်းတဲ့ခံစားချက်ပဲ။ “Moonlight Treasure Box” ကို ကြည့်တုန်းက ဇီကျွင့်ပေါင်က မစ်စ်ကျင်းကျင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေဖို့ တားဆီးဖို့အတွက် အချိန်ကို နောက်ပြန်သွားဖို့ ခေါင်းတလားကို အသုံးပြုခဲ့တာကို ပြန်သတိရစေသည်။

သူ ရေတွေ စတင်ဝင်လာပြီး မကြာခင် အချိန်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို သိချင်စိတ်နဲ့ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရှစ်ရာက မိုမိသားစုရွာကလည်း မိုင်တိုင်ဒေသစကားကို ပြောကြလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏကြာမှ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “ငါ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမယ့် တချို့ နိုင်ငံခြားသားတွေ ပြောကောင်းပြောနိုင်ပါတယ်”

“ဟွန်း” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းတလားထဲ ဝင်လိုက်ရင်း “မင်း လုံးဝကို ရေထဲနစ်ပြီး အသက်ရှူလို့ မရတော့ရင် ဒီခေါင်းတလားဆီကို ရေကူးလာပြီး မင်းရဲ့ခေါင်းကို ဒီနေရာထဲ ထိုးထည့်ကြည့်။ လေကောင်းလေသန့် ရနိုင်လိမ့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သူက လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းတလားထဲကို ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒီကောင်၊ တစ်ခါတစ်လေ သူ့ဦးနှောက်ကို မြည်းကန်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ဘာလို့ ထင်ရတာလဲ? ရေတွေက ငါ့ကို နစ်မြုပ်နေပြီ၊ အခု ငါ့ခေါင်းကို ခေါင်းတလားထဲ ထည့်ရမယ်တဲ့၊ ဒါ ဘယ်လိုအပြုအမူမျိုးလဲ”

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းတလားထဲ ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပဲ အလျားလိုက် လဲလျောင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးမှ သူ့အသက်ရှူသံကို နှေးလိုက်ပြီး နားစွင့်လိုက်သည်။

သူလဲလျောင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ တစ်ခုခု တွားသွားနေတဲ့အသံက မနီးမဝေးကနေ ချဉ်းကပ်လာပြီးအေးစက်တဲ့ အသက်ရှူသံတစ်ခုက ပိုနီးလာသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်ကလို မရေရာတဲ့ခံစားချက်မျိုး မရှိတော့ပေ။

သူက အေးစက်တဲ့အသက်ရှူသံ သူ့အနားရောက်လာတဲ့အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေခဲ့သည်။ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တခြားသတ္တဝါက ထူးဆန်းမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အသက်ရှူစရာမလိုပေ။ ကြီးမားတဲ့ရေခဲတုံးတစ်ခုလိုပဲ သူ့ဘေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီသတ္တဝါကို သူ့ရဲ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက်မမေးနိုင်ဘူးဆိုတာကို သိသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တခြားသူက ချက်ချင်းကို ဒေါသထွက်လာမှာပါ။

ကံကောင်းတာက သူက မြို့တော်ရဲ့ ရုံးသုံးဘာသာစကားကို ပြောတတ်ပြီး ဒီလူက နားလည်ပုံရပေမယ့် ပြောနိုင်ပုံမရပေ။

သူက တခြားသူကို ပိုပြီးနှေးနှေးပြောဖို့ပဲ တောင်းဆိုနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်။

“ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောဖို့ပဲ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာပါ။ ခင်ဗျားပြောချင်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားအတွက် အကောင်းဆုံး နားထောင်ပေးသူဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက အသံကို ပိုနှေးအောင် တမင်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက နည်းနည်းလေး ရှေ့ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်၊ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ စပြောလေသည်။“အဲ့ဒါ… အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်…”

“ခဏလေး” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြီး ခဏစဉ်းစားလိုက်တယ်။ ပြီးမှ “ခင်ဗျားရဲ့ ဒေသစကားကို ကျွန်တော် မပြောတတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မေးချင်တာက ခင်ဗျား ခုနက ‘ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်’ လို့ ပြောလိုက်တာလား”

အမှောင်ထဲမှာ ထိုလူရဲ့ မျက်နှာကို မြင်နိုင်စွမ်းမရှိ‌ပေ။သူ့ရဲ့ ယောကျ်ားအသံကိုပဲ ကြားနိုင်ပြီး အခုအချိန်မှာ ထိုလူက ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုးရှိနေလဲဆိုတာကို

လည်း မသိနိုင်ပေ။

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထိုလူက “ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းပြောနိုင်ပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ”

အဲဒီအချိန်ကစပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက တခြားသူရဲ့ဘာသာစကားရဲ့ ယေဘုယျလေသံကို စတင်နားလည်လာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလေသံကို နားလည်သွားတာနဲ့ နားလည်မှုက ပိုပြီးလွယ်ကူလာခဲ့သည်။

“ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့်ပေးပါ၊ ငါ ထွက်သွားချင်တယ်” ထိုလူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ဒါက သူ့ရဲ့ ‘စွဲလမ်းမှု’လား” ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

အကယ်၍ ထိုလူရဲ့ ‘စွဲလမ်းမှု’က ခေါင်းတလားထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုရင် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ မကူညီနိုင်‌ပေ။အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ ‘တီးတိုးပြောဖို့’ပဲ ဒီကိုလာတာ၊ ခင်ဗျားကို ထွက်သွားလို့ရအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲက စတင်ပြောလိုက် ပြီးမှ မျက်နှာကျက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “တကယ်လို့ ခင်ဗျား ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ခေါင်းတလားအပေါ်ကို တွားတက်ပြီး အဲဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်း ရှာကြည့်ပါ”

ဟုတ်ပေသည်။ယန်ကျွင်းဇဲ လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့နေရာက မည်းမှောင်နေပြီး ဘာအလင်းမှ မရှိပါချေ။

တကယ်တော့ သူခေါင်းတလားထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ အပေါ်ကအလင်းက ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူက တစ်နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေပုံရပြီး ခဏလောက် စကားမပြောပေ။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ဒီထူးဆန်းမှုက သူ့ရဲ့လက်ဟန်တွေကို မြင်နိုင်တယ်လို့ သံသယရှိသွားသည်၊ အမှောင်ထုက သူ့ကို ဘာမှ အတားအဆီး မဖြစ်စေပေ။

“ငါ ပြန်ရမယ်၊ ဒီနေရာက ထွက်သွားမယ်” ထိုလူက ပြန်ပြောလိုက်‌ပြီး သူ့အသံက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေ “ဒီနေရာက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ငါ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မနေချင်တော့ဘူး။ မင်းလာပြီး ငါနဲ့အတူလာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးပြုပြီး မင်း ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ်”

ထိုလူရဲ့စကားကို ကြားရတော့ ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းတလားအပြင်ဘက်မှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ မကောင်းတဲ့ခံစားချက်က သူ့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ထပ်ပြီးပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်နဲ့ “ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး၊ ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားရဲ့နှလုံးသားထဲက အကြောက်ဆုံးအရာ ရှိနေတာ…ဖြစ်နိုင်လား” လို့ မေးလိုက်လေသည်။

ထိုလူက ပြန်မဖြေပေ။ သို့ပေမယ့် အသက်ရှူသလိုမျိုး ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်လေသည်။