ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၁၂)

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ခြေကျင်းဝတ်နားကို တစ်ခုခုက လာဆွဲလိုက်သလိုမျိုး အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒီအချိန်မှာ အဲဒီလူက သူ့ဘေးနားမှာ ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်စလုံးက အပေါ်မှာရှိတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆွဲဖို့ နောက်ထပ်လက်တစ်ဖက်ကို အောက်ကို ဆန့်ထုတ်လို့မရနိုင်ပါချေ။

ဒါက ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို ပြသနေပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပထမတော့ လန့်သွားခဲ့ပြီး သူ့နှလုံးသားဟာလည်း ပြင်းထန်စွာ စတင်ခုန်လာခဲ့သည်။

အဲဒီလူ ခုနကပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးလိုက်တော့ သူဟာ ဒီခေါင်းတလားထဲမှာပင် သူတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ကြောက်စိတ်တွေရဲ့ ထုတ်ဖော်ပြသမှုကို ကြုံတွေ့နိုင်တယ်ဆိုတာကို ယခုပင် သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။

သာမန်လူများသာမက “ရုပ်ထုဝိညာဉ်” အဆင့်လောက်ရှိတဲ့ ထူးဆန်းမှုပင် ဒီကြောက်စိတ်ရဲ့ ထုတ်ဖော်ပြသမှုကို ခံစားရလိမ့်မည်။

ဒါက အနီရောင်ခေါင်းတလားရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းမှုပင်၊ သင်ဟာ လူဖြစ်စေ၊ ထူးဆန်းမှုတစ်ဖြစ်စေ ခေါင်းတလားက သင့်ကို တမင်တကာ မှတ်သားလိုက်တာနဲ့ သင် အကြောက်ရဆုံးအရာတွေကို ဖော်ပြပေးလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အခု သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အေးစက်စက် လက်သေးသေးလေးဟာ အစောပိုင်းက ခေါင်းတလားထဲက အပေါက်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တဲ့ ပြာလဲ့လဲ့ ကလေးလက်မောင်းနဲ့ ပုံစံတူနေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွား လေသည်။

မိန်းကလေးလက်ကလေးဟာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို ထိပြီးတဲ့နောက် ဆုပ်ကိုင်ထားတာမျိုး မလုပ်ဘဲ မြွေတစ်ကောင်လို အပေါ်ဘက်ကို ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဒုတိယလက်တစ်ဖက်က သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီအောက်ပိုင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက် လေသည်။

ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကလေးတစ်ယောက် သူ့အဝတ်တွေပေါ် တဖြည်းဖြည်း တွားတက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ဘေးနားမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လူက တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပုံရသည်။ သူက သူ့အသံကို အရင်က “တီးတိုးပြောခြင်း” ထက်ပင် ပိုနိမ့်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ကြောက်စိတ် ရောက်လာပြီလား”

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

အဲဒီလူက ဆက်ပြောသည်။ “ဒီနေရာမှာ မင်းတွားသွားနိုင်တယ်၊ မတ်တပ်ရပ်လို့ မရဘူး။ အဲဒါက မင်းအပေါ်ကို သက်ရောက်စေတဲ့ ကြောက်စိတ်ကို မင်း တိုက်ခိုက်လို့ မရနိုင်ဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ သည်းခံပြီး ခံစားလိုက်၊ မကြာခင် ပြီးသွားလိမ့်မယ်။”

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထလာပြီး အလွန်အမင်း မသက်မသာဖြစ်စေတဲ့ လက်သေးသေးလေးဟာ အခု သူ့လည်ပင်းဆီ တဖြည်းဖြည်း ချည်းကပ်လာနေပြီ။

သူ့ရဲ့လည်ပင်းအရေပြားပေါ်မှာ အေးစက်စက်နဲ့ လှုပ်ရှားနေတာဟာ သံမဏိဓားသွားတစ်ချောင်းလို ခံစားရစေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ရီစေခဲ့ လေသည်။

သူ့ဘေးမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လူကတော့ ဘာအကူအညီမှ ပေးမယ့်ဆန္ဒမရှိဘဲ လုံးဝမလှုပ်မယှ ရပ်နေခဲ့သည်။

အကူအညီပေးတာဟာ အကျိုးမရှိဘူးဆိုတာကို သူ သိနေလို့ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ “နောက်ကျောလှည့်”ရဲ့ “ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း” စွမ်းအားက အလွန်အားနည်းနေပြီး အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။ သူ့ရဲ့ ညာဘက်ခါးနားက လျှို့ဝှက်အိတ်ထဲက မှန်သေးလေးကိုလည်း အခုအချိန်မှာ ထုတ်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ ထုတ်ယူနိုင်ရင်တောင် “မှန်ဝိညာဉ်”ကို ဒီနေရာမှာ အသုံးပြုလိုက်တဲ့ မမျှော်လင့်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရဦးမည်။

အကျိုးရလဒ်က ကောင်းတယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ပိုဆိုးရွားလာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အမြတ်ထက် အရှုံးက ပိုများသွားလိမ့်မည်။

အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝန်းရံထားပြီး၊ တကယ်တော့ ကလေးဘဝတုန်းက ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ရေတွင်းထဲကို ကျသွားခဲ့တုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ အကူအညီမဲ့ပြီး အမှောင်ထုရဲ့ ခြောက်လှန့်ခြင်းကို ခံစားရတဲ့ အကြောက်တရားနဲ့ အတူတူပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပေမယ့် အသံမထွက်နိုင်ဘူးဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရင်တုန်းက ရေတွင်းထဲမှာ ထိုင်နေပြီး ငိုတာမျိုး၊ ငိုပြီးတဲ့နောက် ပိုပိုပြီး ကြောက်လာတာမျိုး၊ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားတာကြောင့် တုန်ယင်တဲ့အသံပဲ ထွက်နိုင်တာမျိုးနဲ့ တူနေ ပေသည်။

သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်နေတဲ့လက်ကလေးဟာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ လက်များရှိရာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာနေပြီ။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ တစ်ခုခု စေးကပ်ကပ်နဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ အမွေးအမှင်တွေ၊ ကြွက်မွေးတွေလိုမျိုး အရာတွေကို ထိတွေ့နေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီခံစားချက်က သူ့အစာအိမ်ကို ရုတ်တရက် မွှေနှောက်လိုက်သလို ခံစားရပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာသည်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ကလေးဘဝက ဖန်လုံးလေးတွေကို ဖမ်းဖို့အတွက် အပေါက်ထဲကို လက်ထည့်လိုက်တဲ့ အချိန်လေးနဲ့ တူနေသည်။

တိရစ္ဆာန်အမွေးတွေကို ထိမိခဲ့လို့ ကြာရှည်ကျန်နေခဲ့တဲ့ ကြောက်စိတ်ဟာ သူ့ဆီသို့ ပြန်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဖျားချင်လာသလိုမျိုး ခံစားရစေသည်။ ချွေးစေးတွေ ထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့ လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့သွားတွေကို တင်းတင်းဆွဲကိုက်လိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေပေါ်မှာ အဖန်တလဲလဲ ပေါ်လာတဲ့ စေးကပ်ကပ် ခံစားချက်နဲ့အတူ ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ့အဝတ်အစားတွေက ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီး သူ့ဆံပင်တွေကလည်း လုံးဝ စိုစွတ်နေပြီဆိုတာကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သလို ခံစားရပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်နေတဲ့၊ ပျို့အန်ချင်တဲ့၊ ဖျားချင်တဲ့ ခံစားချက်ဟာ နောက်ဆုံးတော့ လျော့ပါးသွားခဲ့လေသည်။ လက်သေးသေးလေးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ၊ သူ့လက်ချောင်းတွေကြားက စေးကပ်မှုဟာလည်း တဖြည်းဖြည်း အစစ်အမှန်လို ခံစားရသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့လက်တွေပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်၊ စေးကပ်ကပ်နဲ့ ရွှံ့စိုင်တွေ၊ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့တူတဲ့ အရာတွေရှိနေတယ်ဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်မှာ ပွတ်ချေလိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းက သေဆုံးသွားသလို တိတ်ဆိတ်နေသည်။

တစ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် သူ့ရဲ့ကြောက်စိတ်တွေ ထွက်ခွာသွားပြီဆိုတာကို သေချာသွားတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ဘေးနားမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လူကို တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ကြောက်စိတ်က လုံးဝ အစစ်အမှန်လို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ကျွန်တော့်လက်တွေပေါ်မှာ တကယ်ကို နောက်ချေးတွေ ဒါမှမဟုတ် ရွှံ့တွေ ရှိနေတယ်”

“ဒါတွေအားလုံး… အစစ်အမှန်တွေပဲ” လို့ အဲဒီလူက တုန်ယင်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဲဒီအခါမှ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ တုန်ယင်နေတုန်းပဲဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထူးဆန်းမှုက တုန်ယင်နေတာ၊ ဒါဟာ အလွန် ရယ်စရာကောင်းပုံရပေမယ့် သူ့ရှေ့မှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ကြောက်စိတ်၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြောက်နေရတာလဲ”

အဲဒီလူဟာ အမှောင်ထဲမှာ ခေါင်းမော့လိုက်ပုံရပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို နားမလည်မှာကို စိုးရိမ်တဲ့ပုံစံနဲ့ တစ်လုံးချင်းစီ စကားပြောရင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ “သူမ… ရောက်…လာပြီ”

“ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူရောက်လာတာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ကြောက်စိတ်… ရောက်လာတာလား”

“သူမကို မကြည့်နဲ့” လို့ အဲဒီလူက အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်သည်။

မြောင်…

ထူးဆန်းတဲ့ ကြောင်အော်သံတစ်သံ ခေါင်းတလားတစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အဲဒီနောက်မှာ အနီးအနားက နေရာတိုင်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တိုးတိုး တိတ်တိတ် မြည်ဟည်းသံတွေ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံ! ခင်ဗျား အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား ကြောက်နေတဲ့ အရာက ဘာကြီးလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲဟာ လုံးဝ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

ခေါင်းတလားရဲ့ အပြင်ဘက်။

ကျန်းရှောင်မိုဟာ တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းတလားကနေ ထွက်ခွာပြီး နံရံကိုဖိထားတဲ့ အချိန်ကတည်းက နံရံနောက်က ထူးဆန်းတဲ့လက်ဟာ သူမကို ၃၇ ကြိမ် ပုတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အကြိမ်တိုင်းမှာ သူမက ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ၊ အာရုံစိုက်မှုတောင် မပေးခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူမရှေ့မှာရှိတဲ့ အကျပ်အတည်းကိုတော့ သူမ မသိချင်ယောင်ဆောင်လို့ မရတော့ပါ။

အခန်းထဲမှာ ရေမြင့်တက်လာတဲ့နှုန်းဟာ သူမနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေသည်။ ဒူးဆစ်အထိ ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ရေဟာ ပိုပြီးတောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ရေက ကျန်းရှောင်မိုရဲ့ ရင်ဘတ်အထိ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပဲ သူမကိုင်ထားတဲ့ ဓာတ်မီးက စစ်သုံးဘက်စုံသုံး ရေစိုခံ မော်ဒယ်ဖြစ်တာကြောင့် ရေအောက်မှာတောင် လင်းနေသေးသည်။

သူမ နေရာပတ်လည်ကို ထိုးကြည့်လိုက်တော့ သူမနောက်ကလွဲရင် တခြားပတ်ဝန်းကျင်တွေမှာ ဘာမှ ထူးဆန်းတဲ့အရာ မရှိတာကြောင့် ကျန်းရှောင်မိုက သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မြင့်တက်လာနေတဲ့ ရေအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက် လေသည်။

နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့်အကြာမှာ ရေက သူမလည်ပင်းအထိ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရေရဲ့ တွန်းအားက သူမကို အပေါ်ကို လုံးဝ မြှောက်လိုက်တာကြောင့် ကျန်းရှောင်မိုဟာ သူမနောက်က နံရံကနေ ထွက်ခွာဖို့ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ ပခုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူမ နံရံကနေ ရွေ့သွားပြီးတဲ့နောက် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုဟာ ရေစီးကြောင်းနဲ့အတူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ် လှည့်မသွားအောင် သေချာနေအောင် လုပ်နေခဲ့သည်။ သူမနောက်မှာ ဘာရှိနေတယ်ဆိုတာကို ဆက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။

အခန်းရဲ့ မျက်နှာကျက်က ကြမ်းပြင်ကနေ ၂.၅ မီတာလောက် ဝေးတာကြောင့် အခန်းတစ်ခုလုံး ရေအပြည့်ပြည့်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်ဦးမည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ဓာတ်မီးနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထားထားတဲ့ အနီရောင်ခေါင်းတလားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အခုချိန်မှာ ရေရဲ့ တွန်းအားက အလွန်များနေပေမယ့် အနီရောင်ခေါင်းတလားကတော့ ကျောက်ချထားသလို မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

ဒါ့အပြင် သူ့ပတ်လည်မှာ ရေတွေ ပတ်လည်လည်တာမျိုး မရှိပေ။ ဒါက အစောပိုင်းက ယန်ကျွင်းဇဲ ပြောခဲ့သလို ရေတွေဟာ ခေါင်းတလားထဲ မဝင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို ပြသနေသည်။

“ဒီကောင်နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခေါင်းကို မြည်း ကန်မခံခဲ့ရဘူးပဲ” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ရေတွေက ခေါင်းတလားထဲ မဝင်ဘူးဆိုတာကို သူဘယ်လိုသိတာလဲ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့နားတွေ နီရဲလာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပေမယ့် ဘယ်သူက သူ့အကြောင်း တွေးနေလဲဆိုတာကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။

အဲဒီကြောင်အော်သံပြီးပြီးချင်း သူဟာ သူ့ဘေးနားက လူအနား အမှောင်ထုထဲမှာ အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ထင်သည်။

ဒီမျက်လုံးတွေကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့ပြီး အနီးကပ် မကြည့်ရင် သတိထားမိဖို့ တောင်ခက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အဲဒီလူ၏ ဒီအရာကို မကြည့်ဖို့ သတိပေးချက်ကို သတိရသွားပြီး သူ ချက်ချင်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ကာ အပေါ်ဘက်ကိုသာ မျက်နှာမူထားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို မကြည့်တော့ပေ။

“ဒီလူက… ကြောင်တွေကို ကြောက်နေတာလား၊ ဒါပေမယ့် ကြောင်တွေကို ကြောက်ဖို့ ဘာရှိလို့လဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရမ်းသမ်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

အဲဒီ တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံတွေဟာ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ ဒါဟာ ရွေ့လျားနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေက ကြမ်းပြင်ကို ပွတ်တိုက်သွားတဲ့အသံဖြစ်ပြီး တခြား ပိုသိမ်မွေ့ပေမယ့်လည်း ကြမ်းရှတဲ့ ပွတ်တိုက်သံတွေလည်း အများကြီးရှိနေသည်။

လေးငါးစက္ကန့်လောက်အတွင်းမှာ အဲဒီအရာဟာ သူ့ဘေးနားမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လူနားကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကြမ်းရှတဲ့ ဆွဲဆွဲယူသွားတဲ့အသံတွေက ဆံပင်တွေ ဖြစ်ပုံရသည်၊ ဆံပင်အမြောက်အမြား!