ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၁၃)

ဒီဆံပင်ရှည်အ‌မြောက်အမြားက မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အဘွားအိုတစ်ဦးရဲ့ ဆံပင်တွေ ဖြစ်သည်။

ဒီအနီရောင်ခေါင်းတလားထဲမှာ ဘယ်သူမှ မတ်တပ်ရပ်လို့ မရဘူးလို့ ထင်ရသည်။ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းမှုတိုင်းဟာ တွားသွားနေပြီး ထူးဆန်းမှုမဟုတ်တဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲလည်း တွားသွားနေရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခုနကမှ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်ချင်ပေမယ့် တကယ်ကိုပဲ ပြန်ပြီး မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့ပေ။

ခေါင်းတလားထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် လဲလျောင်းလိုက်တာနဲ့ လေထဲမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး သူ့ကို ပြန်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လို့ မရအောင် တားဆီးထားလေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အဘွားအိုက သူမရဲ့ထူထဲပြီး နူးညံ့တဲ့ဆံပင်တွေကို ဆွဲပြီး ယန်ကျွင်းဇဲဘေးမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လူဆီကို အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။

အဲဒီလူက ထူးဆန်းမှုတစ်ကောင် သေဆုံးပြီးသားလူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ဆံပင်ရှည်အဘွားအို နီးလာတာနဲ့အမျှ သူဟာ အရူးအမူး တုန်ယင်လာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲတောင်မှ သူ့ဘေးနားကလူရဲ့ တုန်ခါမှု အကြိမ်ရေကို ခံစားမိနေသည်။

“ဒီကောင်၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူကို တကယ်ကြောက်နေပုံရတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ဆံပင်ရှည် အဘွားအိုက သူ့မကိုယ်ကို အနည်းငယ်မြှောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အသာထားရင်း အဲဒီလူရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကို တုန်ယင်စွာ တွားသွားလိုက်သည်။ သူမ ဘာစကားမှ မပြောပေ။

သူမရဲ့ဆံပင်ရှည်တွေက အဲဒီလူရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကို ဆွဲယူသွားပြီး သူ့ဘေးနားက ယန်ကျွင်းဇဲကိုလည်း ထိသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အေးစက်တဲ့ခံစားချက်တစ်မျိုး တက်လာတာကို အလိုအလျောက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆံပင်တစ်မျှင်ဟာ သူ့လက်ဖမိုးပေါ်ကို ကျသွားပြီး ဒီဆံပင်မျှင်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတာကို သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

အသက်ဝင်နေသလိုမျိုး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရစ်ပတ်နေသည်။

ဒီအဘွားအိုရဲ့ ဆံပင်ထူထူတွေက နေရာအနှံ့အပြား၊ အဓိကအားဖြင့် အဲဒီလူရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး အခုအချိန်မှာ အားလုံးက ကွေးလိမ်နေတယ်လို့ တွေးလိုက်မိသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက ယန်ကျွင်းဇဲကို အေးစက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည်။

ဆံပင်ရှည်အဘွားအိုက အဲဒီလူရဲ့ အပေါ်တည့်တည့်မှာ ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အထောက်အကူပြုထားကာ ဒိုက်ထိုးသလို လုပ်နေသည်။ သူမ အောက်မှာ တုန်ယင်နေတဲ့လူကို မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ အဲဒီလူက သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားတာ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းကို လှည့်ထားပြီး သူမကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရဲမှာ မဟုတ်ပေ။

“မြောင်—”

နောက်ထပ် အသံတစ်သံက ကြောင်အော်သံနဲ့ အလွန်တူနေပြီး အဘွားအိုဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်မိသွားသည်။ အဘွားအိုက လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ ဘာကြောင့် ကြောင်အသံမျိုး လုပ်နေတာလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ပြီးတော့ သူဟာ ဘေးနားက အမွေးအမှင်တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကွေးလိမ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အလျင်အမြန် သူ့ဘက်ကို ပျံ့နှံ့လာကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဆံပင်ရှည်အဘွားအိုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လာပြီး လက်ထောက်ကာ သူ့ဆီသို့ တွားသွားလာသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံ၊ မင်းက သူ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာနေတာလဲ။ ငါက မင်းကို… မကြောက်ဘူး!” ယန်ကျွင်းဇဲက လန့်သွားမိပြီး မျက်လုံးတွေကို အလျင်အမြန် မှိတ်လိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆံပင်ထူထူတွေ အများကြီး ကွေးလိမ်နေတာကို သူ ခံစား‌နေမိသည်။ အချို့ဆံပင်တွေက သူ့ခါးပတ်ပတ်လည်ကို ရစ်ပတ်နေပြီး တခြားဆံပင်တွေက သူ့ခြေထောက်တွေပေါ်ကို ရွေ့လျားလာနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းမှိတ်ထားပြီး တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

ခဏအကြာမှာ သူ့မျက်နှာနဲ့ ဆယ်စင်တီမီတာလောက်အကွာကနေ “ဂလု၊ ဂလု၊ ဂလု” ဆိုတဲ့ အသံမျိုးကို သူကြားလိုက်ရသည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က သူ့နှာခေါင်းကနေ အသက်ရှူသံနဲ့ ဆင်တူနေသည်။

ချက်ချင်းပဲ ကြောင်အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေမယ့် အလယ်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်ခုခုက ဖိနှိပ်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ညာဘက်လက်ညှိုးက ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဓာတ်မီးကို ထိလိုက်ပြီး ဓာတ်မီးအလင်းရောင်က ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့တာကြောင့် ဆံပင်ရှည်အဘွားအိုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဓာတ်မီးရဲ့အလင်းရောင်က ဒီဘက်ကို မထိုးဘဲ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေတဲ့ ညာဘက်ခြမ်းကို ထိုးလိုက်သည်။ အမှောင်ထုက အဆုံးမရှိသလို ဖြစ်နေပြီး အလင်းရောင်ရှိနေရင်တောင် မြင်နိုင်စွမ်းကို အမှောင်ထုက အလျင်အမြန် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အလွန်နိမ့်ကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်၏ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ဆံပင်ရှည်အဘွားအိုက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ သူ့အပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ အဘွားအိုရဲ့မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ မျက်လုံးပြန်မှိတ်ဖို့တောင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချက်ပဲ ကြည့်လိုက်ရပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲက အဘွားအိုရဲ့မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

အဘွားအိုရဲ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးဟာ အချို့သော အင်အားကြောင့် ညှစ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။

သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး သူမရဲ့နှာခေါင်းကလည်း အနည်းငယ်ကြီးနေသည်။ သူမရဲ့နှာခေါင်းနဲ့ နှုတ်ခမ်းကြားမှာ အလွန်သိသာထင်ရှားတဲ့ အနက်ရောင်အရေးအကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး အလွန်အမင်း ရွံရှာဖွယ်ကောင်းနေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ခေါင်းတလားထဲကလူကို ကြောက်ရွံ့စေတဲ့အရာက ဒီလိုမျိုး ကောလဟာလများထဲက သတ္တဝါမျိုးဖြစ်ပြီး ဒါဟာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အရင်ဘဝက သင်ယူခဲ့တဲ့အရာနဲ့ သိပ်မကွာခြားပေ။

တကယ်တော့ သူဟာ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို မကြည့်ရ‌ပေ။မဟုတ်ရင်သူ့ရဲ့မျက်နှာကလည်း ဒီလိုမျိုး ကြောင်နဲ့တူတဲ့မျက်နှာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်လိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့အမြင်အာရုံထဲမှာ အဘွားအိုက ဓာတ်မီးရောင်ကနေ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့မျက်နှာကို သူ့ဆီသို့ တစ်စက္ကန့်တည်းမှာ ပြန်လှည့်လိုက်တော့မည်။ သူ ချက်ချင်းပဲ သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

ဓာတ်မီးရောင်က ခဏတာပဲ အဘွားအိုရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမကို လုံးဝ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ခဏတာကြည့်ပြီးနောက် သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ချပြီး မျက်လုံး တင်းတင်းမှိတ်ထားတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဆံပင် အစုလိုက်အပြုံလိုက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွေးလိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ကိုယ်ကို လုံးဝနီးပါး ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ဆံပင်တွေက လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး သူ့ဘေးနားမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လူကို ရစ်ပတ်လိုက်လေသည်။

ဒီအချက်ကို သတိထားမိလိုက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသလို ခံစားရသည်။

အဘွားအိုကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့တဲ့အရာက အဲဒီလူရဲ့ ကြောက်စိတ်ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကြောက်စိတ်က သူ့ကို လိုက်လာတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ပေ။

ဆံပင်တွေက အဲဒီလူကို လုံးဝဖုံးအုပ်သွားပြီးနောက်မှာ အဘွားအိုဟာ ယန်ကျွင်းဇဲကိုထားခဲ့ပြီး ခေါင်းတလားရဲ့ ဦးခေါင်းပိုင်းဘက်ကို တွားသွားလိုက်သည်။

သူမရဲ့ဆံပင်ရှည်တွေက လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့လူကို ဆွဲယူသွားပြီး တကယ်ကို အလောင်းတစ်လောင်းကို ဆွဲယူသွားသလိုမျိုး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တရွတ်တိုက် ဆွဲသွားသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်က ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းအထက်မှာ နေရာသိပ်မရှိဘဲ အမှောင်ထုသာ ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ခေါင်းတလားပုံသဏ္ဌာန် စတုဂံပဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အဘွားအိုက အဲဒီလူကို ဆွဲယူသွားတော့ သူမဟာ အလွန်ဝေးတဲ့နေရာကို တွားသွားခဲ့သလို ဖြစ်နေပြီး ဆွဲယူသွားသံ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ နေရာအဆုံးကို မမြင်ရတော့ပေ။