ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၁၄)

“ပျောက်သွားပြီလား။ အဲဒီလူကို ဆွဲသွားတာလား” ယန်ကျွင်းဇဲက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ကာ သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ထိုးလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် အမှောင်ထုထဲမှာ ဘာမှ မမြင်ရပေ။

ဘာလို့လဲ၊ သူ ခုဏကပဲ စမ်းသပ်ကြည့်တော့ ဒီနေရာက ကျဉ်းကျဉ်းလေးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်၊ အခုတော့ ဘာလို့ အဆုံးမရှိသလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ဒီမေးခွန်း ပေါ်လာပြီးချင်းပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းတလားထဲ ဝင်တုန်းက သူက မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့တာကြောင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က သိပ်မကျယ်ဘူးလို့ ခံစားရတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ပုံမှန်ခေါင်းတလားထက် နည်းနည်းပဲ ပိုကြီးသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သူ လဲလျောင်းလိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်နေရာက အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်သွားပုံရသည်။

ဒီအချက်ကို တွေးပြီးတာနဲ့ သူလည်း ချက်ချင်း သူ့ခေါင်းအထက်က လမ်းကြောင်းဆီကို တွားသွားလိုက်သည်။

သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ သူ “တီးတိုးပြောခြင်း” တာဝန်ကို မပြီးဆုံးသေးပေ။ အခုတော့ ပစ်မှတ်က သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာပဲ အဆွဲခံလိုက်ရပြီး သူ ရှာဖွေရတော့မည်။

အမြန်တွားသွားလိုက်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့ အရင်က တွေးတောမှုတွေ မှန်ကန်နေတယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ တကယ်တော့ တွားသွားပြီးတဲ့နောက် ဒီနေရာက အလွန်အမင်း ကျယ်လာပြီး အခုအချိန်အထိ အဆုံးကို မမြင်နိုင်သေးပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲဒီလူရဲ့ ကြောက်စိတ်က သူ့ရဲ့ကြောက်စိတ်ထက် အများကြီး ပိုကြီးမားသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ကြောက်စိတ် ပေါ်လာတဲ့အခါ သူ့ကို နည်းနည်းပဲ ကြောက်ရွံ့စေပြီး ထိတ်လန့်မှုကိုသာ ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီလူ ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့ အဘွားအိုကတော့ သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့သည်။

ဒီအဆင့် ကြောက်စိတ်က ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ကြောက်စိတ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးရ ပေမည်။

ဒီလူကိုယ်တိုင်က ထူးဆန်းမှုဖြစ်တာလည်း ကံကောင်းသည်။ မဟုတ်ရင် သူက လူတစ်ယောက်ဆိုရင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြောက်လို့ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

တွေးရင်းနဲ့ ရှေ့ကို ဆက်တွားသွားနေပြီး အဲဒီလူကို ရှာဖွေနေတုန်း ယန်ကျွင်းဇဲဟာ လက်နွေးနွေးတစ်ဖက်ကို ထိမိလိုက်သည်။

သူ လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ အလွန်တိုးညင်းတဲ့ နာကျင်စွာညည်းသံတစ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ‘တီးတိုးပြောခြင်း’ တာဝန်ရဲ့ ပစ်မှတ် မဟုတ်ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်က နွေးနေတယ်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လူတစ်ယောက်ပဲ”

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ကာ အဲဒီလူပေါ်ကို ထိုးလိုက်သည်။

သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကျန်းဒီနဲ့ ကျန်းယောင်ဖေးတို့နဲ့ အနည်းငယ်ဆင်တူတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာမရှိပေမယ့် ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကနေ သွေးတွေ ထွက်နေပြီး သွေးတွေက မေးစေ့ပေါ်မှာ ရှိနေသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဓား ကျိုးတစ်ချောင်း ရှိနေပြီး သံလိုက်ဓား ကျိုးသွားပုံရသည်။

“ဟေး၊ ကျွန်တော် ပြောတာ ကြားလား” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့အသံကို နိမ့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီလူက အသံတိုးလိုက်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ စကားမပြောနိုင်ပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြန်ဖြေလိုက်တာ ဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျား… နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူလား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“အင်း” လို့ အဲဒီလူက သူ့မှာရှိတဲ့ အင်အားအကုန်လုံးနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဲဒီတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်လာလဲ၊ ဘယ်မှာ ဒဏ်ရာရခဲ့လဲဆိုတာ ယန်ကျွင်းဇဲ မသိပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူက ဓာတ်မီးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ပြီး အဲဒီလူရဲ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်မှ ပြန်လာခေါ်မယ်။ ကျွန်တော် ရှာရလွယ်အောင် တစ်ခါတလေ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ထွက်သွားကြမယ်”

အဲဒီလူက ဓာတ်မီးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေ့ကို ဆက်တွားသွားသည်။

ဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာပဲ အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်တဲ့ ရယ်သံတစ်ခုက သူ့ညာဘက်နောက်ဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဲဒီနောက်မှာ အသံ ကျယ်ကျယ်တစ်သံက လိုက်ပါလာသည်။

“ဟီးဟီးဟီး… ဦးလေး၊ ကျွန်မနဲ့ ကစားချင်လား”

ယန်ကျွင်းဇဲက တုန်ယင်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထလာသည်။

သို့သော်လည်း သူက ဒီထူးခြားတဲ့ စကားပြောသူဟာ သူ့နဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာကို သေချာသည်။

ဒါဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူရဲ့ နှလုံးသားထဲက ကြောက်စိတ်… ဖြစ်ရမည်။

အဲဒီလူ ဘာကို အတိအကျ ကြောက်နေလဲဆိုတာကို သူ မသိပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲမှာ အခု စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘဲ သူ့ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်လေသည်။

ဒါပေမယ့် သူဟာ သူ့နောက်က ဆူညံသံကို ကြားနေရတုန်းပဲ၊ ကျယ်လောင်တဲ့အသံက ဆက်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဦးလေး၊ ဘာလို့ မထတာလဲ။ ဦးလေး ယင်းဇီကို မကြိုက်ဘူးလား။ ယင်းဇီက အသွင်ပြောင်းလို့ရတယ် သိလား။ ကျွန်မ… ကျွန်မ ယောကျ်ားလေးအသွင်ပြောင်းပြီး ဦးလေးကို ပြမယ်…”

နောက်ဆုံးဝါကျ ပြီးသွားတာနဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့အသံဟာ ရုတ်တရက် ဆိုးရွားတဲ့၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ယောကျ်ားလေးအသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး “ယောကျ်ားလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲ” လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းပြီး ပိုပြီး အသံထွက်ကောင်းလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး “ပြမယ်” ဆိုတဲ့အသံ ထွက်လာတဲ့အခါ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုလို ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီစကားက အရမ်းကို ပဲ့တင်ထပ်နေတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နားတွေဟာ ဆူညံသွားပြီး သူ့ဦးရေပြားတွေကလည်း ယားယံလာခဲ့သည်။ ဒီနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေရဲ့ အတွင်းကြောက်စိတ်တွေက ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေဖြစ်ပြီး လုံးဝ ယုံကြည်လို့ မရဘူးလို့ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

ကလစ်!

ဓာတ်မီးဖွင့်လိုက်တဲ့အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ တွားသွားပြီး ဖြစ်သည်။ သူက ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ရှိရာဆီကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဟာ သူ ခုနက ဓာတ်မီးပေးလိုက်တဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူဆီက ဖြစ်သည်။

အလင်းရောင်အောက်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာပိန်သွယ်ပြီး ခြေလက်တွေလည်း ပိန်နေတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ဝိုးတဝါး မြင်ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူ၏ခေါင်းက နွားတစ်ကောင်ရဲ့ခေါင်းလောက် ကြီးမားနေသည်။ ဒီလူနဲ့တူတဲ့ သတ္တဝါဟာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူရဲ့ ခြေထောက်နားမှာ လဲလျောင်းနေပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။

စူးစမ်းကြည့်လိုက်တာကို အာရုံခံမိသလိုမျိုး မျက်နှာဖောင်းဖောင်းနဲ့ နွားလူကောင်က ခေါင်းမော့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး ပိုမိုလျင်မြန်စွာ တွားသွားလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဓာတ်မီးက ပိတ်သွားပြီး ဒဏ်ရာရနေတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူက ပြန်ပိတ်လိုက်သည်မှာသိသာပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဘာမှ အာရုံမစိုက်ဘဲ ခဏလောက် အလျင်အမြန် တွားသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် နူးညံ့ပြီး နူးညံ့တဲ့အရာတစ်ခုနဲ့ တိုက်မိလိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိတွေ့ဖို့ လက်ဆန့်လိုက်သည်။

ဆံပင်တွေ၊ ဆံပင်အများကြီးပဲ!

ဆံပင်ရှည်အဘွားအိုက သူမရဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေနဲ့ အဲဒီလူကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာပြီး အခုတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဆံပင်တွေက ပြန်ရုပ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ကို ရစ်ပတ်ထားတာကို တဖြည်းဖြည်း လွှတ်ပေးနေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွား‌မိသည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဒီခန္ဓာကိုယ်က အဲဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ရမည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့အဝတ်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်တဲ့ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒါက သူပဲ။

“ကြောက်လို့ သေသွားပြီလား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ဘယ်လို မတ်တပ်ရပ်လို့ရမလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး”

သူ့အကြံက သူ ခေါင်းတလားထဲကို စဝင်ခဲ့သလိုမျိုး မတ်တပ်ရပ်လို့ရမယ်ဆိုရင် သူ ထွက်ပေါက်ကို ရှာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ခေါင်းတလားထဲမှာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိရမည်။

“ယန်ကျွင်းဇဲ၊ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီထဲမှာ သေသွားပြီလား”

အနီရောင်ခေါင်းတလား၏ အပြင်ဘက်မှာ အခန်းထဲက ရေက မျက်နှာကျက်ကို အမြန်တက်လာနေပြီ။

ကျန်းရှောင်မိုက သူမရဲ့ ခြေလက်တွေကို ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရေထဲမှာ ပေါလောမျောနေသည်။ သူမခေါင်းက မျက်နှာကျက်ကို ထိနေပြီး ကျန်ရှိနေတဲ့ လေအနည်းငယ်ကို ရှူဖို့အတွက် သူ့ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကို ရေပေါ်မှာ ထားဖို့ ခေါင်းကို စောင်းထားရသည်။

ခေါင်းတလားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။

ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းက အမှောင်ထုသာ ရှိနေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ရေက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ရေအောက်ကို လုံးဝမနှစ်မြှပ်သွားခင်ကျန်းရှောင်မိုက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခြေလက်တွေကို အမြန်လှုပ်ရှားကာ အနီရောင်ခေါင်းတလားဆီကို ငုပ်သွားသည်။

သူမက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းအပေါ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ချဉ်းကပ်မှုက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျရှုံးသွားနိုင်တယ်လို့ သံသယရှိခဲ့သည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး၊ ဒီကောင် မကြာခင် မထွက်လာရင် သူမရဲ့ “စူပါစွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု ဆွဲသီး” ကို သုံးရလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ ကျန်းရှောင်မိုမှာ ဒီ “စူပါစွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု ဆွဲသီး” တစ်ခုပဲ ရှိသည်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားက ခေါင်းတလားကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး အနီးအနားမှာ ပေါက်ကွဲလိုက်ရင် အတွင်းပိုင်းနေရာကို ပေါက်ကွဲစေနိုင်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းရှောင်မိုဟာ ဒီအခန်းရဲ့ တံခါးဝကို “စူပါစွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု” သုံးပြီး ဖောက်ခွဲလိုက်မယ်ဆိုရင် အခန်းကို ဖောက်ခွဲပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်ပြေးနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိသည်။

ဒါပေမယ့် သူမ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ အနီရောင်ခေါင်းတလားဆီကို အမြန် ရေကူးပြီးနောက် သူမက “စူပါစွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု ဆွဲသီး” ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ ကိုင်ထားလိုက်ကာ ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းက အမှောင်ထုထဲကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ အသက်ရှုအောင့်ထားတာကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ မွန်းကျပ်လာပြီး ကလေးဘဝက ရေနစ်မှာကို ကြောက်တဲ့ ကြောက်စိတ်က ခဏတာ ပေါ်လာခဲ့ပေမယ့် ကျန်းရှောင်မိုက သူ့အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလိုက်လေသည်။

သူမရဲ့အကြည့်က ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းက ဗလာနတ္တိနေရာကို ပြောင်းသွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ တစ်ချိန်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို သူမ သတိရမိလိုက်သည်။

“ငါ အသက်ရှုဆက်မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘူး”

ကျန်းရှောင်မိုက “စူပါစွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု” ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရှေ့ကို အမြန်ဆွဲလိုက်ပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းနေရာထဲကို နှစ်လိုက်လေသည်။

—ဟင်း—

သူမ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားသလို ဖြစ်နေတဲ့ အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လေကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ နည်းနည်း မူးဝေနေသလို ခံစားရပေမယ့် သူမရဲ့မျက်လုံးတွေရှေ့မှာ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသည်။

တကယ်တော့ ဒီနေရာမှာ ရေမရှိပေ။ ဒါပေမယ့် လေကလည်း နောက်ကျိနေတာမျိုး မဟုတ်သလို လတ်ဆတ်တာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူမဟာ ခန္ဓာကိုယ်က ရေထဲမှာ ရှိပြီး ခေါင်းကတော့ ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အနေအထားကို ထိန်းထားသည်။

ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းမှာ ပေါ်လာနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေကို သတိထားနေရင်း တိတ်တဆိတ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်။