ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၁၅)

ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးဆန်းသည့်လူကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး၊ ထိုလူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကြောင်မျက်နှာ အဘွားအို၏ ဆံပင်ရှည်များ အားလုံးရုပ်သိမ်းသွားပြီးနောက် သူ၏ကြောက်စိတ်မှာ ရှင်းလင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဤလူသည် လူသေဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းမှုတစ်ကောင်သာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် အသက်ရှင်နေပါက၊ သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားခဲ့သည့် ဆံပင်အစုအဝေးကြောင့် လည်ပင်းညှစ်ခံရ၍ သို့မဟုတ် အသက်ရှူကျပ်၍ သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“မကြောက်နဲ့တော့၊ မြန်မြန်ပြောပါ၊ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လို မတ်တပ်ရပ်လို့ရလဲ”

ယန်ကျွင်းဇဲက ထိုလူနားသို့ ပိုတိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ထပ်‌မေးလိုက်သည်။

သူသည် ထိုလူ၏ ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ထိုလူသည် သူ့လည်ပင်းကို လှည့်နေသည်ကို ခံစားရပြီး၊ ခေါင်းခါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ နောက်မှ စကားလုံးများက တောင့်တင်းသော လေသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မရဘူး၊ မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘူး၊ ငါ တစ်ခါမှ မတ်တပ် မရပ်ဖူးဘူး”

“မဖြစ်နိုင်တာ” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ အေးစက်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ “လာပါ၊ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရအောင်၊ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်”

ထိုလူက မငြင်းဆန်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲ ဦးဆောင်သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း တွားသွား လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲ သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းကို မသဲမကွဲသာ မှတ်မိနေတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသည် အလွန်မှောင်မိုက်လွန်းပြီး ဓာတ်မီးဖွင့်ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် သူ့၏ ဦးတည်ချက် အသိစိတ်မှာ ရှင်းလင်းမှုမရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ပြန်လာရန် ဦးတည်ချက်မှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ရှင်းလင်းနေပြီး၊ ခဏတာ တွားသွားပြီးနောက် သူတို့၏ ဘယ်ဘက်ရှေ့တွင် ဓာတ်မီးရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလာကာ နှစ်စက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက် ပိတ်သွား လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး၊ ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာရနေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ထိုသူသည် ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်က သတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

မထင်မှတ်ဘဲ၊ ဤအရေးကြီးသည့် အချိန်တွင် သူတွေ့ခဲ့ရသည့်လူက သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ ဦးတည်ချက်မှာ ညာဘက်သို့ သိသိသာသာ သွေဖည်နေပြီဟု ထင်ရသည်။ ဓာတ်မီးရောင်ကို မမြင်ခဲ့ရလျှင် ဤသွေဖည်မှုပြီးနောက် သူတို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူတို့သည် လုံးဝ ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူက သူတို့၏ ဦးတည်ချက်ကို လျင်မြန်စွာ ချိန်ညှိလိုက်ပြီး ဓာတ်မီး ပိတ်သွားသည့်နေရာသို့ အလျင်အမြန် တွားသွားလိုက်သည်။

မကြာမီတွင်၊ ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် ထိုလူတို့သည် ဒဏ်ရာရနေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ လဲလျောင်းနေသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က မြင်ခဲ့ရသည့် ဝဖြိုးသော နွားခေါင်းနှင့် ထူးဆန်းသည့်အရာကို မတွေ့ရပေ။ ထို့နောက် သူ၏ ဓာတ်မီးကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လဲလျောင်းနေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယခင်က ဒဏ်ရာမရခဲ့သည့် ထိုလူ၏ခေါင်းတွင် ယခုအခါ ကြီးမားသော အဖုကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ခုနက ပေါ်လာခဲ့သည့် နွားခေါင်းနှင့် ထူးဆန်းသည့်အရာ၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဘေးနားရှိလူကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလူကို ကျောပိုးလိုက်၊ အတူတူ ထွက်သွားကြရအောင်”

သူ့ဘေးနားရှိလူသည် ဘာမှမပြောဘဲ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ဒဏ်ရာရနေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအောက်ရှိ မြေကြီးထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူကို သူ့ကျောပေါ်တွင် အပြည့်အဝ မှီနေစေရန် မြှောက်လိုက်သည်။

ဒဏ်ရာရနေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူသည် နာကျင်မှုဖြင့် ထပ်မံညည်းတွားလိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် ထိုလူ၏ကျောပေါ်တွင် ပါသွားကာ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ဘေးတွင် ရှေ့သို့ တွားသွားနေခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာရနေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ၏ နေရာကို စမှတ်သစ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ ပြန်တွားလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမိုချောမွေ့နေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ထပ်မံ၍ လမ်းကြောင်းသွေဖည်သွားခြင်း မရှိကြောင်း အာမခံရဲခြင်းမရှိသေးသောကြောင့် အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့သည်။ သူသည် သူနှင့်သူ့ဘေးနားရှိ ထူးဆန်းသည့်လူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်စိတ်များက ပိုမို၍ ထူးဆန်းသည့်အရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ဟုတ်‌ပေသည်။ သူ့ကြောက်စိတ်က ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် ထူးဆန်းသည့်အရာများကိုလည်း သူ သတိထားနေရသည်။

ဤခေါင်းတလားအတွင်း၌ ကြောက်စိတ်မှ ပေါ်ပေါက်လာသည့် ထူးဆန်းမှုများမှာ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုဖြင့် သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ကာလများဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း၊ အရှိန်မြှင့်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း မှန်ကန်သည့် ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ အလျင်အမြန် တွားသွားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ခေါင်းတလားအပေါ်မှ သူခုန်ချခဲ့သည့် နေရာဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အပေါ်သို့ ကြည့်နိုင်ရန် သူ့ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်နေရာမှ အလင်းရောင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်‌လေသည်။

သို့သော်လည်း ယခင်က အပေါ်သို့ ကြည့်ခဲ့သလိုပင် အလင်းရောင် မမြင်ရဘဲ၊ သူ့အထက်ရှိ နေရာသည် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး သူ့ဘေးနားရှိလူကို မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ခေါင်းပေါ်က နေရာရဲ့ ဘယ်အပိုင်းက အပြင်ဘက်ကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်ထားလဲဆိုတာ ခင်ဗျား အာရုံခံနိုင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရဲ့ ‘မျက်စိအမြင်’ နဲ့ အလင်းရောင်မှိန်မှိန် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေတဲ့ နေရာကို မြင်နိုင်လား၊ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ”

ထိုလူသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး၊ ခဏအကြာတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အာရုံမခံနိုင်ဘူး၊ ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ငါ ထွက်သွားချင်တယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ မထိုင်ရသေးခင်မှာပင်၊ သူ့ခေါင်းကို မမြင်နိုင်သည့် အင်အားတစ်ရပ်က ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် ပိုမို၍ မတ်မတ်ရပ်လို့မရပေ။

ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူသည် ပြန်၍ လဲလျောင်းလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်သည့် နေရာကို ရှာဖွေရာတွင် အကူအညီပေးရန် “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသည့်ကလေးကို ထုတ်လွှတ်လိုသည်။

သို့သော်လည်း ဤအကြံကို သူ ချက်ချင်းပင် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

နေရာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အန္တရာယ်များကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်၊ အကယ်၍ သူသည် ဤသတ္တဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါက သူတို့၏ ကြောက်စိတ်များမှာ ဘာများဖြစ်မည်နည်း။ ယန်ကျွင်းဇဲက မကြာမီပင် သိရှိရမည်ဟု သံသယရှိသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် သိလိုခြင်းမရှိပေ။

ရာနှုန်းပြည့် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည့်အရာတစ်ခုအတွက်၊ လုံးဝရှောင်ရှားခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ ထိုသို့သော အရာကို လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက်၊ ထူးဆန်းသည့်ကလေးနှင့် “တွားသွားမကောင်းဆိုးရွား” ကို ထုတ်လွှတ်ရန် အကြံပယ်ချလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ်အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ ထိုအကြံကို စဉ်းစားကြည့်ပြီး သိပ်ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။

တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားလျှင်လည်း သူသည် “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း” ကို ချက်ချင်း လုပ်နိုင်ပေသည်။

ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက်၊ သူ ရုတ်တရက် အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် အော်လိုက် လေသည်။ “ကျန်းရှောင်မို၊ ငါ ဒီမှာ၊ ငါပြောနေတာကို မင်း ကြားလား”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် ငှက်ကုလားအုတ်တစ်ကောင်လို သူမ၏ခေါင်းကို ခေါင်းတလားထဲသို့ မြှုပ်ထားပြီး၊ သူမလည်ပင်းအောက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျန်အပိုင်းများမှာ ရေထဲတွင် စိုရွှဲနေကာ သူ့မ ခြေထောက်များက ရေစီးကြောင်းအတိုင်း စည်းချက်ညီညီ ရွေ့လျားနေလေသည်။