သစ်သားစားပွဲအောက်ကလူ

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီးထူးဆန်းနေသည်။

လူတွေနဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတွေမရှိပေမဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ခံစားချက်ကိုပေးနေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခု စိတ်အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ရဆုံးကိစ္စကတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းထဲမှာရှိနေခဲ့တဲ့ အရုပ်က လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းကမကျယ်ပေ၊ ယန်ကျန့်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှမတွေ့ဘဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့အာရုံက လီယိ၊ ယန်ရှောင်ဟွာနဲ့ လျိုချင်းချင်းတို့ဆီကို ရောက်သွားသည်။ အကယ်၍ ထိုထူးဆန်းတဲ့အရုပ်က ဒီမှာရှိနေသေးရင် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ ဖွက်ထားတာဖြစ်နိုင်သည်။

တခြားသူတွေကလည်း အခန်းရဲ့ထူးဆန်းမှုကို သတိပြုမိပြီး ရှင်းပြမရတဲ့ ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

"အဲဒီ... အဲဒီအရာက ဘယ်မှာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာက ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားပြီး တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေသည်။

သူမက ခေါင်းကိုမဆင်မခြင် မလှုပ်ရဲဘဲ အကြည့်တွေက ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ဝဲနေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့ဖို့ကြိုးစားနေပေမဲ့ တစ်ခုခုကို တကယ်တွေ့သွားမှာကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေသည်။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က သေးငယ်သည်။

တကယ်လို့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုသာရှိခဲ့ရင် ဒုတိယထပ်က စာပို့သမားဖြစ်တဲ့သူမက သေချာပေါက် သေဆုံးမှာဖြစ်ပြီး ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတော့ရှာမတွေ့ဘူး"

လီယိက အတော်လေးသတ္တိရှိလာသည်။ သူကလည်း နေရာအနှံ့ကို လှုပ်ရှားမှုကြီးကြီးမားမားနဲ့ ရှာဖွေနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်လိုပဲ သူကလည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အရုပ်ရဲ့ခြေရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

"သူတို့သုံးယောက်ဆီမှာလည်း မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က လူသုံးယောက်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

သူက သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ အရုပ်ကိုမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်လေလေ၊ သူက ပိုပြီးစိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်လာလေဖြစ်သည်။ အကြောင်းကတော့ အဲဒီအရာက တကယ်ကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒီအခန်းထဲမှာတင် ပျောက်သွားတာဖြစ်ကာ အပြင်ကိုထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အလမ်းလုံးဝမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အဲဒီအရာက စားပွဲအောက်မှာ"

ရုတ်တရက် ချိတ်ဆမ်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လျိုချင်းချင်းက သတိပေးစကားပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်?"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းပဲ သူ့အကြည့်ကို သူမဆီမှာ စူးစိုက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး ထူးကဲတဲ့အေးစက်မှုနဲ့ သတိဝီရိယကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သေချာနေရတာလဲ"

သူတောင်မှ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့အရာကို လျိုချင်းချင်းက ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ သူမက တတိယထပ်မှာ အထူးဆန်းဆုံးနဲ့ အထူးခြားဆုံး စာပို့သမားလား။

လျိုချင်းချင်းက ခေါင်းကိုအသာခါယမ်းလိုက်ပြီး "ငါလည်း သိပ်မသေချာပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုအတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတာပဲ။ ဒီနေရာနဲ့ ငါ အရမ်းရင်းနှီးနေသလိုပဲ... အရင်က ဒီမှာ အချိန်တစ်ခုလောက် နေခဲ့ဖူးသလိုမျိုး။ ဒီခံစားချက်က အခန်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက ပေါ်လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါမသေချာလို့ အသံထွက်မပြောခဲ့တာ"

"မင်း ရင်းနှီးတယ်လို့ခံစားရရင်တောင် ဒါက တစ္ဆေအရုပ် စားပွဲအောက်မှာရှိတယ်လို့ မင်းခန့်မှန်းရတဲ့ အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။

လျိုချင်းချင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်အမှတ်ရနေသလို၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေသလိုနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ပုံစံဖြစ်နေပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီစားပွဲအောက်က သူအမြဲပုန်းနေကျနေရာမှန်း ငါသိနေလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါခန့်မှန်းလိုက်တာ။ မင်းသံသယရှိရင် မယုံဘဲနေလို့ရတယ်"

"ငါ စားပွဲအောက်ကို ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဘာမှမရှိဘူး"

လီယိက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အနီရောင်သစ်သားစားပွဲငယ်အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒါက မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင် မရောက်နိုင်တဲ့နေရာဖြစ်ပြီး သစ်သားစားပွဲရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် နံရံထောင့်မှာ ကျန်နေတဲ့ အရိပ်အကွက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရိပ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရုပ် ဒါမှမဟုတ် အလားတူပစ္စည်းတစ်ခုရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင်မရှိခဲ့ပေ။

စားပွဲအောက်နေရာက လုံးဝရှင်းလင်းနေပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံးတောင်မချထားဘဲ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ တစ်ဖက်ကိုတောင် မြင်နေရသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ သာမန်အမြင်နဲ့ဆိုရင် မင်းတကယ်မမြင်နိုင်ဘူး၊ ပြောင်းပြန်ကြည့်မှရမယ်"

လျိုချင်းချင်းက ထပ်မံသတိပေးလိုက်သည်။

ပြောင်းပြန်ကြည့်ရမယ်?

လီယိက ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

လျိုချင်းချင်းက ရှင်းပြသည်။

"သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြောင်းပြန်တပ်ဆင်ထားတာ၊ အမြင်အာရုံက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့အမြင်လိုင်းကလည်း လိုက်ပြီးပြောင်းပြန်ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလိုမှသာ ငါတို့သူ့ကိုမြင်နိုင်မယ်"

"ဒီလိုမျိုးရှိလို့လား"

လီယိက အံ့ဩသွားပြီး "ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီအကြောင်းကို ဒီလောက်အသေးစိတ် ဘယ်လိုသိနေရတာလဲ"

"ငါမသိဘူး"

လျိုချင်းချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါအရင်ကပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဒီနေရာက ငါ့အတွက် အရမ်းရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက ငါ့ဟာမဟုတ်ဘဲ သူ့ဟာဖြစ်နေတယ်..."

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမက လက်ချောင်းတွေနဲ့ သူမရှေ့က ကျော့ရှင်းတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ပြလိုက်သည်။

ဒါက သိသာတဲ့ အရိပ်အမြွက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ချိတ်စမ်ကို စိုက်ကြည့်နေချိန်မှာ လီယိကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသလို စဉ်းစားနေသည်။

"မင်းက သဘာဝလွန်တိုက်စားမှုကိုခံရပြီးနောက် မင်းနဲ့မသက်ဆိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ရခဲ့တာလား"

ယန်ကျန့်က ဒီလိုဖြစ်စဉ်မျိုးကို အရင်ကကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

တစ္ဆေစားသူလို့လူသိများတဲ့ ကျန်းလေ့မှာလည်း တစ်ခါက ထူးဆန်းတဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူက ဂိတ်တံခါးတွေမှာ အလောင်းကောင်သံချောင်းတွေ ရိုက်သွင်းထားတဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းကို မြင်ခဲ့ရသည်။

ဒါက သက်ရှိတွေကို ကျူးကျော်လာတဲ့ လက်စားချေတစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုဖြစ်သည်။

အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာတော့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသေးသည်။

ဒီနေရာက လျိုချင်းချင်းကလည်း အလားတူအဖြစ်အပျက်မျိုးကို ကြုံတွေ့နေရခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"ပြောင်းပြန်ကြည့်ရမယ်?"

လီယိက တွေဝေနေပြီး ဒီလိုလုပ်သင့်မသင့် မသေချာဖြစ်နေသည်။

ပြောင်းပြန်ကြည့်လိုက်လို့ တစ်စုံတစ်ခုကို တကယ်မြင်ခဲ့ရင် သူ့အတွက်အန္တရာယ်ရှိလာမလား။

ယန်ကျန့်ကတော့ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ တွေဝေမနေဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းကုန်းချလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချကာ ပုံမှန်အမြင်လိုင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဒီပြောင်းပြန်အမြင်နဲ့ အနီရောင်သစ်သားစားပွဲအောက်က အရိပ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သူ့ကျောထဲကနေ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထောင်ထသွားသည်။

အနီရောင်သစ်သားစားပွဲရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ လူကြီးအရွယ်အစားရှိတဲ့ ကြောက်စရာလူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူက အဝတ်အစားမပါဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြာရောင်နဲ့ ခရမ်းရောင်အညိုအမည်းစွဲကွက်တွေ ပြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုနဲ့ ရိုက်နှက်ခံထားရသလို ဒဏ်ရာတွေကျန်နေကာ တခြားအရေပြားတွေကတော့ အေးစက်ဖြူဖျော့နေတာကြောင့် အချိန်အကြာကြီးသေဆုံးနေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သက်မဲ့အလောင်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်။

ပြီးတော့ ဒီတစ္ဆေရဲ့လက်ထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းထဲမှာ ခုနကပေါ်လာတဲ့ အရုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။

အရုပ်ရဲ့မျက်လုံးတစ်စုံက အခုပွင့်နေပြီး မျက်ဆံမရှိဘဲ မည်းနက်နေကာ အရောင်မွဲနေတဲ့ ဖန်လုံးနှစ်လုံးနဲ့တူနေသည်။

ပြီးတော့ လျိုချင်းချင်း အရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ...

ဒီဖန်လုံးမျက်လုံးတွေကို ပြောင်းပြန်တပ်ဆင်ထားတာကြောင့် ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့်က အရုပ်ကိုင်ထားတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းကို မြင်လိုက်ချိန်မှာ သူ့ရဲ့ပြောင်းပြန်လှန်ထားတဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် စက်ယန္တရားလို လှုပ်ရှားလာပြီး ကြောက်စရာကောင်းစွာ ယန်ကျန့်ရှိရာဘက်ကို လှည့်လာသည်။

တစ္ဆေကလည်း ယန်ကျန့်ကို မြင်သွားပုံရသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူတို့အကြည့်တွေက ဆုံသွားသည်။

"ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မူလကငြိမ်သက်နေတဲ့ အနီရောင်သစ်သားစားပွဲက ကြမ်းတမ်းစွာ စတင်လှုပ်ခါလာပြီး ကြမ်းပြင်ကနေ ရံဖန်ရံခါ မြောက်တက်လာကာ တစ်စုံတစ်ရာသော ငြိမ်သက်မှုက ကျိုးပေါက်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာမြင်လိုက်တာလဲ"

စားပွဲရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့လှုပ်ခါမှုကိုမြင်တော့ လီယိရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

ယန်ရှောင်ဟွာကလည်း မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်ခံစားမိလိုက်သည်။

သူတို့က ခေါင်းမငုံ့ထားတာကြောင့် ဘာမှမမြင်ခဲ့ကြ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ စားပွဲက ဘာလို့ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းစွာ လှုပ်ခါနေရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းမှန်ကို သူမြင်သွားသည်။

အကြောင်းကတော့ ထိုထူးဆန်းတဲ့အရုပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့တစ္ဆေက စားပွဲအောက်ကနေ ထရပ်ဖို့ကြိုးစားနေပြီး အမြင့်ပြဿနာကြောင့် တစ္ဆေက စားပွဲကိုမတင်တော့မှာဖြစ်တာကြောင့် ကြမ်းတမ်းတဲ့လှုပ်ခါမှုတွေဖြစ်ပေါ်ပြီး စားပွဲက မှောက်လှန်တော့မလိုဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက ထရပ်ဖို့ခက်ခဲနေပုံရသည်။

စားပွဲအောက်မှာ ညပ်နေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေတွေက အလွယ်တကူမထနိုင်လို့လားဆိုတာတော့ မရှင်းလင်းပေ။

ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့်နဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတို့ရဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံမှုက တစ်စုံတစ်ရာသော သေစေနိုင်တဲ့စည်းမျဉ်းကို နှိုးဆော်လိုက်ပုံရသည်။

မူလက မလှုပ်မယှက်ရှိနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေက စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ဒါက အလွန်မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လီယိက အလွန်စိတ်ပူပန်နေပြီး ယန်ကျန့်က စားပွဲအောက်မှာ ဘာမြင်လိုက်သလဲဆိုတာကို သေမလောက်သိချင်နေသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်လား?

ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအရုပ်ကလေးလား?

အခြေအနေကိုအတည်ပြုဖို့ သူကိုယ်တိုင် တစ်ချက်လောက်ကြည့်လိုက်သင့်လား?

တစ်ချက်လောက်ကြည့်ရုံနဲ့ အန္တရာယ်မရှိလောက်ဘူးမလား?

ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ရာသောပင်ကိုယ်အသိက လီယိကို မကြည့်တာပိုကောင်းမယ်လို့ ပြောနေသည်။ မဟုတ်ရင် သူဒီမှာသေဆုံးသွားဖို့ အခွင့်အလမ်းများစွာရှိနေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ စာကို အမြန်ချထားခဲ့ပြီး ဒီကနေထွက်တော့၊ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခုခုမှားနေသလိုပဲ"

လျိုချင်းချင်းက ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်ပြီး သူမအသံထဲမှာ ထူးကဲတဲ့အရေးတကြီးဖြစ်မှုက ပေါ်လွင်နေသည်။

"တစ္ဆေက ငါ့ကိုပစ်မှတ်ထားနေပြီ"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေနဲ့ မျက်လုံးချင်း မဆုံတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

သေစေနိုင်တဲ့စည်းမျဉ်းက နှိုးဆော်ခံလိုက်ရပုံရသည်။ သူထရပ်ပြီး အမြင်လိုင်းက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပေမဲ့ အရုပ်ကိုင်ထားတဲ့တစ္ဆေက သူ့အမြင်အာရုံကနေ မပျောက်ကွယ်သွားဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းထလာပြီး အနီရောင်သစ်သားစားပွဲငယ်ကို ဖိတွန်းလာသည်။

"ဂျလောက်!"

စားပွဲက ဒီအချိန်မှာ မြေပေါ်ကို လဲကျသွားပြီး သူ့ပေါ်ကပန်းကန်တွေနဲ့ တောင်းက မှောက်ကျသွားကာ ပန်းကန်အချို့က ဘုန်းခနဲ ကွဲကြေသွားသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေက စားပွဲအောက်ကနေ ထရပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

တစ္ဆေက ထရပ်ပြီးနောက်မှာ ယန်ကျန့်ထက် ခေါင်းတစ်ခြမ်းလောက်ပိုမြင့်ပြီး ဖြူဖျော့တဲ့ အရေပြားပေါ်က အပြာရောင်နဲ့ ခရမ်းရောင်အစက်အပြောက်တွေက ပိုပြီးသိသာထင်ရှားလာသည်။

"တိုက်မလား၊ ပြေးမလား?"

ယန်ကျန့်က မသိစိတ်နဲ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်နီရဲနေကာ ပြတ်သားတဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခုပြနေပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုမရှိပေ။

ဒီလိုအခန်းမျိုးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတာက မူလကတည်းက စွန့်စားရတဲ့အလုပ်ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရတာကလည်း အရင်ကမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းဖြစ်တာကြောင့် ခုနက သူ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် သူနောင်တမရပေ။

"သူ ဘာမြင်လိုက်တာလဲ"

လီယိက ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်နဲ့ အခြေအနေကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါက တစ်စုံတစ်ခုအတွက် အသင့်အနေအထားဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့အမြင်မှာတော့ ဒီအခန်းထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုရှိရမည်၊ အဲဒါက ပြောင်းပြန်ကြည့်မှသာ မြင်နိုင်တဲ့အရာဖြစ်ပြီး အခန်းထဲမှာ သာမန်အတိုင်းရပ်နေရင် ဘာမှထူးခြားတာမဖြစ်သလိုဖြစ်နေကာ လုံးဝမသိနိုင်ပေ။

အရုပ်ကိုင်ထားတဲ့တစ္ဆေက ထပ်မံလှုပ်ရှားလာသည်။

တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ဆီကို လျှောက်လာသည်။

သူ့ခြေလှမ်းတွေက ထူးဆန်းပြီး လမ်းလျှောက်သင်စကလေးတစ်ယောက်လို ယိုင်နဲ့နေသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရဲ့ကြောက်စရာကောင်းမှုက အခုတော့ အပြည့်အဝပြသနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အချက်ပေးသံတွေ မြည်နေသလိုခံစားရပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော သဘာဝလွန်အာရုံခံစားမှုက ဒီတစ္ဆေက အလွန်ကြမ်းတမ်းတယ်၊ တကယ်ကိုကြမ်းတမ်းပြီး ဒီတစ္ဆေလက်ထဲမှာ သူအသတ်ခံရနိုင်တယ်လို့ ပြောနေသည်။

"ဒီမှာနေလို့မဖြစ်ဘူး၊ ထွက်သွားရမယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အခုမဟုတ်သေးဘူး"

သွားကြိတ်ရင်း သူက သူ့လက်ထဲက သေတ္တာတစ်လုံးကို ပစ်လိုက်သည်။

သေတ္တာက လေထဲမှာပွင့်ထွက်သွားပြီး အဝါရောင်စာတစ်စောင်က ကြဲပြန့်ပြီး အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျသွားသည်။

စာပို့တဲ့တာဝန်က ပြီးဆုံးသွားပြီ။

စာကို အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲမှာ ချထားသရွေ့ တခြားလိုအပ်ချက်တွေမရှိပေ။

"ဧည့်ခန်းထဲက စားပွဲအောက်မှာ မမြင်ရတဲ့မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင် ပုန်းနေခဲ့တယ်၊ အခု ငါ့နောက်ကိုလိုက်နေပြီ၊ မင်းတို့ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်စဉ်းစားကြတော့"

ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပြီး တံခါးကိုဦးစွာဖွင့်ကာ အပြင်ကိုပြေးထွက်သွားသည်။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ မှာ မစူးစမ်းရသေးတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းကျန်သေးပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးကလည်း မဖော်ထုတ်ရသေးပေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်မရှိတော့ပြီ။

တစ္ဆေက နောက်ကလိုက်လာပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကနေ ပြေးထွက်သွားပြီးနောက်မှာ အရုပ်ကိုင်ထားတဲ့တစ္ဆေက သူ့ကိုပဲသီးသန့်ပစ်မှတ်ထားသလို လျင်မြန်စွာလိုက်ပါလာသည်။

တခြားသူတွေကတော့ ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ်ကြောင်သွားကြသည်။

သူတို့က ယန်ကျန့် ထိတ်လန့်တကြားပြေးထွက်သွားတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

သိထားသင့်တာက တစ္ဆေစာတိုက်ထဲမှာ အနီရောင်စာကို ဆုတ်ဖြဲတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် တာချွမ်းမြို့ရဲ့ မြို့လုံးကျွတ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယန်ကျန့်က အမြဲတမ်းယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေးကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲက တစ်စုံတစ်ခုက ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကိုတောင် ကြောက်လန့်တကြားထွက်ပြေးစေခဲ့သည်။

"ငါတို့လည်း ထွက်သွားသင့်ပြီ"

လီယိကလည်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ထွက်သွားတဲ့နောက်ကို အမြန်လိုက်ပါသွားသည်။

သို့သော် လျိုချင်းချင်းက သူ့ကိုဆွဲထားလိုက်သည်။

"တစ္ဆေက သူ့ကိုပဲ စူးစိုက်နေတာ၊ ယန်ကျန့်ထွက်သွားတာနဲ့ တစ္ဆေကသူနဲ့အတူ ထွက်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒီနေရာက ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းတယ်၊ အပြင်ကအခြေအနေက ဒီမှာထက် အများကြီးပိုအန္တရာယ်များတယ်"

အပြင်ကိုသွားတာက မီးခိုးငွေ့တွေရှူရှိုက်ရပြီး လူရှာတဲ့တစ္ဆေတွေရဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာဖြစ်သည်။

ဒီနေရာက ထူးဆန်းနေပေမဲ့ အရင်ကဖြစ်ရပ်ကလွဲလို့ တခြားဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဒီနေရာကို ခိုလှုံရာအဖြစ်သုံးပြီး ဒီကာလကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင် စာတိုက်ကိုပြန်ရောက်ဖို့က အိပ်မက် မဟုတ်တော့ပေ။

"လျိုချင်းချင်း၊ ငါတို့ အရင်ထွက်သွားရအောင်၊ စာပို့တာအောင်မြင်သွားပြီ၊ ဒီကနေထွက်သွားတာနဲ့ စာကိုချက်ချင်းမီးရှို့ပြီး စာတိုက်ကိုပြန်ကြမယ်"

လီယိက သွားကြိတ်ရင်းပြောလိုက်သည်။

သူကြောက်နေပေမဲ့ သူ့ဆင်ခြင်တုံတရားက ရှိနေသေးပြီး သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူသိသည်။

သူက တခြားတစ္ဆေတွေနဲ့ မကြုံတွေ့ရအောင် ထွက်သွားချင်ပြီး အပြင်မှာ စာကိုမီးရှို့ပြီး ထွက်ခွာချင်သည်။

လျိုချင်းချင်းက အံ့အားသင့်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီယိရဲ့ချဉ်းကပ်ပုံက မှားယွင်းမနေသလိုပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယန်ရှောင်ဟွာက စာကိုကောက်ယူပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကနေ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားသည်။

သူမစိတ်ထဲမှာတော့ ယန်ကျန့်တောင်မနေနိုင်ရင် သူမက ပိုပြီးမနေနိုင်ဘူးဆိုတာကို သိနေသည်။

"သွားကြစို့"

လီယိက အချိန်မဆွဲရဲဘဲ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

အခန်းထဲမှာတော့ လျိုချင်းချင်းတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။

သူမက တွေဝေနေပြီး အတွင်းခန်းတစ်ခန်းဆီကို စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

မှတ်ဉာဏ်အချို့က သူမစိတ်ကို နှောင့်ယှက်စပြုနေပုံရသည်။

"သူမက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

လျိုချင်းချင်းက ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေပြီး ဆက်လက်စုံစမ်းချင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ဆင်ခြင်တုံတရားက စပ်စုမနေဘဲ အမြန်ထွက်ခွာဖို့ ပြောနေသည်။

အတွေးနှစ်ခုက ရောယှက်နေသည်။

ဒါကြောင့် သူမက နေရာမှာတင် ရပ်တန့်နေပြီး အခန်းထဲကို စစ်ဆေးဖို့လည်းမဝင်၊ ဒီအတိုင်းထွက်ခွာ သွားဖို့လည်း မလိုလားဘဲ အကျပ်အတည်းထဲမှာ ရောက်နေသည်။