အိမ်အတွင်းမှ အတိတ်

တိတ်ဆိတ်မှု၊ လေဟာနယ်၊ ထူးဆန်းသော ခုနစ်ထပ်တိုက်။

ယန်ကျန့်က အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲကို နောက်တစ်ကြိမ်ခြေချခဲ့ပြီး သူအရင်က လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်းအတိုင်း ညာဘက်အခန်းကို ထပ်မံစုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဦးတည်သွားသည်။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာရှိနေပေမဲ့ သူက သတိကြီးစွာနဲ့ ဂရုတစိုက်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အေးစက်ပြီး အနည်းငယ်တောင့်တင်းကာ မည်းနက်နေတဲ့လက်တစ်ဖက်က ညာဘက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏမှာ မူမမှန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အခန်းထဲက ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်ရဲ့အသံက နှစ်ချက်လောက်ထစ်သွားပြီး ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။ ဓာတ်ပြားကို တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲလုယူသွားသလိုဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်က အချည်းနှီးလည်နေကာ ရံဖန်ရံခါ ထူးဆန်းတဲ့အသံတွေ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"လျိုချင်းချင်း?"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်နှာက တင်းမာသွားပြီး စမ်းသပ်တဲ့လေသံတိုးတိုးနဲ့ ခေါ်လိုက်ချိန်မှာ တံခါးကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းပွင့်သွားသည်။

အတွင်းကနေ ဘာမှပြန်မဖြေပေ။

တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီးနောက် အခန်းက သူအရင်ကဝင်ခဲ့တုန်းကအတိုင်း တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေပြီး အရာအားလုံးက မူလနေရာမှာပဲ ရှိနေသည်။

မဟုတ်ဘူး...

မှားနေတယ်

တစ်ခုခုကွဲပြားနေသည်။

အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခုပျောက်ဆုံးနေသည်။ မျက်နှာသွင်ပြင်မရှိတဲ့ သစ်သားရုပ်တုက ပျောက်နေသည်။

မျက်နှာမရှိတဲ့ရုပ်တုအရင်က ရပ်နေခဲ့တဲ့နေရာမှာ အခုတော့ လေဟာနယ်သာရှိပြီး မသဲမကွဲခြေရာတွေသာ ကျန်ခဲ့သည်။

"ဒါကလည်း သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုလား..."

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီခန့်မှန်းချက်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်းပေါ်ထွက်လာသည်။

အခန်း ၃၀၁ ထဲက အခန်းက အရမ်းထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်။

သာမန်လိုထင်ရတဲ့အရာအားလုံးက လုံးဝသာမန်မဟုတ်ဘဲ ရှင်းပြမရတဲ့အန္တရာယ်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဒါကြောင့် သူအရင်ကဝင်တုန်းက ဘာကိုမှမထိမကိုင်ဘဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းထဲက အရုပ်ကိုသာ သိလိုစိတ်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု...

ဒီမှာ တစ်ခုခုထပ်ပျောက်ဆုံးနေပြန်ပြီ။

အရင်ကလိုပဲ ကြောက်စရာတစ္ဆေအသစ်တစ်ကောင် နိုးထလာတာလား။

"ငါအရင်ကလာတုန်းက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့တံခါးက ပွင့်နေခဲ့တယ်။ အသစ်ပြန်လည်နိုးထလာတဲ့ ကြောက်စရာတစ္ဆေက ဒီအခန်းကနေ ထွက်သွားပြီးပြီလား"

ယန်ကျန့်က ဒါကို အရင်ကတံခါးပွင့်နေတဲ့မြင်ကွင်းနဲ့ ချက်ချင်းချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

တကယ်လို့သာ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကနေထွက်သွားတဲ့ ကြောက်စရာတစ္ဆေက ဒီလူနေအဆောက်အဦတစ်ဝိုက်မှာ လှည့်လည်နေနိုင်လောက်သည်။

"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလျိုချင်းချင်း ဘယ်မှာလဲ"

ယန်ကျန့်က အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။

လျိုချင်းချင်း ပျောက်ဆုံးနေသည်။

သူက အရင်က လျိုချင်းချင်းက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲမှာ နေခဲ့တယ်လို့ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုသူမကို ရှာမတွေ့ပေ။

သူမသာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရရင် အနည်းဆုံးတော့ အလောင်းတစ်လောင်း ကျန်ခဲ့သင့်သည်။ တစ္ဆေတွေက အလောင်းတွေကို ခြေရာလက်ရာမကျန် ဖျောက်ဖျက်လေ့မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်မှာ အများအားဖြင့် လက္ခဏာတွေကျန်ခဲ့တတ်သည်။

...မဟုတ်ရင်တော့

သူမက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မျက်နှာမရှိတဲ့အရုပ်နဲ့ ပတ်သက်မှုတစ်ခုခုရှိနေနိုင်သည်။

အတွေးတွေကို ခဏတာပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဒီထူးဆန်းတဲ့အခန်းထဲမှာ အသံရဲ့အရင်းအမြစ်ဖြစ်တဲ့ ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်ကို ရှာဖွေဖို့ကြိုးစားသည်။

သူ့ရဲ့စိတ်ပျက်စရာကတော့ သူမျှော်လင့်ထားသလို မတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

"အသံက ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်ကနေလာတာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ယန်ကျန့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဒီအတွေးက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တဲ့အတွေ့အကြုံကနေ ဆင်းသက်လာတာဖြစ်ပြီး မျက်စိမှိတ်မှန်းဆတာမဟုတ်ပေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေမှာ လူတွေက သမားရိုးကျတွေးခေါ်တတ်ကြပြီး အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို လမ်းမှားရောက်စေဖို့ လွယ်ကူသည်။

ယန်ကျန့်က အသံတစ်ခုကြားရုံနဲ့ ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်လို့ ယူဆခဲ့ပေမဲ့ သူမျက်စိနဲ့တပ်အပ်မမြင်ခဲ့ရပေ။

"ဒါပေမဲ့ ခုနက ဒီအခန်းထဲမှာ အရိပ်တစ်ခု တကယ်ပဲပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ဒီပြတင်းပေါက်နားမှာပဲ"

ယန်ကျန့်က ပိတ်ထားတဲ့ပြတင်းပေါက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အဟောင်းက မှန်သားပြင်နဲ့ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရဘဲ အခန်းအတွင်းကအလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ချိန်မှာ မသဲမကွဲအရိပ်တွေနဲ့ ပုံရိပ်တွေကိုသာ ပုံဖော်ပေးသည်။

"အဲဒီအရိပ်ပေါ်လာတဲ့ထောင့်အရဆိုရင် လျိုချင်းချင်းရဲ့တည်ရှိမှုရှိသင့်တဲ့နေရာက ဒီနေရာပဲဖြစ်ပုံရတယ်"

သူက စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး စဉ်းစားစပြုသည်။

သူ့အကြည့်က ပန်းချီဆွဲဘုတ်ပေါ်က မပြီးသေးတဲ့စကတ်ခ်ျဆီကို ရောက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က လျှောက်သွားပြီး ခဏတာတွေဝေသွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေအရိပ်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်းပျံ့နှံ့သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ...

သူက ထင်းခုတ်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူက ကြားခံကိုနှိုးဆော်ပြီး အရိပ်ရဲ့မူလအစကို ခြေရာခံကာ ဒီအခန်းထဲမှာကျန်ခဲ့တဲ့ အတိတ်ကအကြွင်းအကျန်ကို ကြည့်ဖို့ရည်ရွယ်သည်။

ထင်းခုတ်ဓားကိုသုံးပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုခွဲစိတ်ဖို့မလိုအပ်ဘဲ မြင်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်သည်။

ဒီထူးဆန်းတဲ့ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က သက်ရှိလူတစ်ယောက်အတွက် ဝင်ရောက်ဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ယူဆရပြီး လျိုချင်းချင်းကလွဲလို့ အရင်ကဒီမှာနေခဲ့ဖူးနိုင်တဲ့သူမရှိဘဲ ကျန်တဲ့သူတွေက ဒီအခန်းတစ်ဝိုက်မှာ လှည့်လည်နေတဲ့ ကြောက်စရာတစ္ဆေတွေဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

ဘယ်ဟာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့်က တစ်ချက်ကြည့်ချင်သည်။

တစ္ဆေအရိပ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကျန်ခဲ့တဲ့ခြေရာတွေက ကြားခံဖြစ်လာပြီး အလွယ်တကူနှိုးဆော်နိုင်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်မရှိဘဲ ဒီကြားခံကိုနှိုးဆော်ဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ခြေရာတွေ၊ လက်ရာတွေ၊ အားလုံးကို အလုပ်ဖြစ်ဖို့အတွက် လုံးဝဖုံးအုပ်ထားဖို့လိုသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ချဉ်းကပ်ပုံက မမှားပေ။

ကြားခံက ဒီအချိန်မှာ နှိုးဆော်ခံလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့်က ဒီအခန်းထဲမှာမရှိသင့်တဲ့ အရိပ်တွေ သူ့မျက်စိရှေ့မှာပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အမည်မသိအချိန်တစ်ခုမှာ ထူးဆန်းတဲ့ပန်းချီဆွဲဘုတ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒါက အဝတ်အစားအဟောင်းတွေဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်ကုန်းနေကာ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းတွေနဲ့ပြည့်နေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရရင် အဘွားအိုတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ရုပ်ရည်နဲ့ပုံစံအရ ဒါက သက်ရှိလူတစ်ယောက်ဖြစ်သင့်ပြီး ကြောက်စရာတစ္ဆေ ဒါမှမဟုတ် လူသေတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။

"ဒါက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပဲ"

အတွေးက ယန်ကျန့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်းရောက်လာသည်။

ပြီးတော့ သူက ဆက်လက်လေ့လာကြည့်ရှုသည်။

သို့သော် သူက ဒီအဘွားအိုက မသဲမကွဲရင်းနှီးနေသလိုဖြစ်ပြီး သူအရင်ကတစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရသည်။

သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဟုတ်တယ်...

ယန်ကျန့်က သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားကို ပထမဆုံးအကြိမ်စီးတုန်းက မျက်နှာအပြည့် အရေးအကြောင်းတွေနဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာထိုင်နေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းမှာ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပျက်ပြီး ရပ်တန့်သွားချိန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတွေ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လာတဲ့ ဖြစ်ရပ်အများအပြား ဖြစ်ပွားပြီးနောက်မှာ သူက အသက်ရှင်နေတဲ့ခရီးသည်တွေ သေဆုံးသွားလား၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လားဆိုတာကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီအဘွားအို သေဆုံးသွားလား၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလားဆိုတာကို သူအတိအကျမပြောနိုင်ပေ၊ အကြောင်းကတော့ သူအဲဒါကို မှတ်မထားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"တစ်ယောက်တည်းလား"

မသေချာမရေရာမှုက ယန်ကျန့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ သူထပ်မစဉ်းစားခင်မှာ...

ကြားခံကြောင့် နှိုးဆော်ခံရတဲ့ ဒီအဘွားအိုက လက်လှမ်းပြီး သူ့ရှေ့ကစကတ်ခ်ျဘုတ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုကိုဆွဲနေတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က အတိတ်ကရုပ်ရှင်အဟောင်းတစ်ကားကို ကြည့်ရှုနေတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။

ကြားခံက ဆက်လက်နှိုးဆော်နေချိန်မှာ...

သူက ထူးဆန်းစွာအသက်ဝင်နေတဲ့ ထင်းခုတ်ဓားကိုသုံးပြီး အဲဒီစကတ်ခ်ျဘုတ်ပေါ်မှာ လက်ရှိနဲ့မတူတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် တဖြည်းဖြည်းပုံပေါ်လာပုံကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒါက အတိတ်ကဆွဲခဲ့တဲ့ စကတ်ခ်ျတစ်ခုဖြစ်သည်။

စကတ်ခ်ျထဲမှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ယောက်ရှိသည်။

အဲဒီလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက... အဖိုးကြီးချင်နဲ့တူသည်။

ဌာနချုပ်ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ အရုပ်...

ဒါပေမဲ့ အခုအဖိုးကြီးချင်က အသက်တစ်ရာနီးပါးရှိနေပြီး ပန်းချီကားထဲက အဖိုးကြီးချင်က အသက်လေးဆယ်ငါးဆယ် အရွယ်လောက်သာရှိပုံရသည်။

"အဖိုးကြီးချင်နဲ့ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကြားမှာ ဆက်စပ်မှုရှိနေတာလား"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်။

သူက ဆက်လက်လေ့လာကြည့်ရှုချင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကြားခံထဲကအဘွားအိုက ရုတ်တရက်ဆွဲတာရပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်လှည့်ကာ သူ့ရဲ့သက်မဲ့ပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့မီးခိုးရောင်မျက်လုံးတွေနဲ့ ယန်ကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာ အခန်းထဲက မှိန်ဖျော့တဲ့အဝါရောင်အလင်းက ထိန်းချုပ်လို့မရဘဲ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်ပြီး ငြိမ်းသွားတော့မလို ကျုံ့သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကအလင်းကို ချက်ချင်းအမှောင်ထဲကို ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်ဆံတွေက ကျုံ့သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အမွေးအမှင်တိုင်းက ထောင်ထသွားကာ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထင်းခုတ်ဓားကြောင့် နှိုးဆော်ခံရတဲ့ ကြားခံက သူ့ကိုပြန်ကြည့်နေသည်။

ဒါက စိတ်ကူးတောင်မယဉ်နိုင်စရာပင်။

သူက အရင်ကဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ တစ်ခါမှမကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

သိထားသင့်တာက ထင်းခုတ်ဓားနဲ့အသက်သွင်းလိုက်တဲ့ ကြားခံက ကျန်ခဲ့တဲ့နောက်ဆက်တွဲပုံရိပ် တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး တကယ့်တည်ရှိမှုမဟုတ်ဘဲ ဗီဒီယိုကင်မရာနဲ့ရိုက်ကူးထားတဲ့ မြင်ကွင်းတွေလို အယောင်ဆောင်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအယောင်ဆောင်ကြားခံကပဲ သူ့ကိုဆန့်ကျင်ဘက်ကနေ ကျူးကျော်ခံနေရသလို ခံစားချက်ပေးနေသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူက သူ့လက်ထဲကထင်းခုတ်ဓားကို မြှောက်ပြီး ဗီဇအလျောက်ခုတ်ချကာ လှည့်ပြန်ပြီးသူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အဘွားအိုကို တိုက်ရိုက်ကိုင်တွယ်ချင်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က ဒီစိတ်အားထက်သန်မှုကို အတင်းအကျပ်နှိမ်နင်းလိုက်သည်။

သူက ဒီဓားနဲ့ လုံးဝမခုတ်ရပေ။

ထင်းခုတ်ဓားကလွှတ်လိုက်တဲ့ ကျိန်စာရဲ့ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို ကြောက်လို့မဟုတ်ဘဲ အဘွားအိုက ကြားခံကနေတစ်ဆင့် သူ့ကိုရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ရင် ကြားခံကနေတစ်ဆင့် သူ့ကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသာ ဒီဓားနဲ့မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် သူအခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲမှာ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေအလွန်များသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒါက အဘွားအိုရဲ့နယ်မြေဖြစ်ပြီး အခန်းထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်နေကာ တစ်ခါကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရင် တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေက ကြောက်စရာတစ္ဆေမြို့ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြေအလွန်များသည်။

ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခုသာဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ မဆင်မခြင်မလုပ်ဘဲ ချုပ်တည်းမှုက သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပုံရသည်။

ကြားခံထဲကအဘွားအိုက သူ့ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ ခြေထောက်ပေါ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အဘွားအိုက ဘေးကိုခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းလိုက်သည်။

ကြားခံကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရဲဘဲ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ဖုံးလွှမ်းမှုကို ချက်ချင်းတိုးချဲ့လိုက်ပြီး အတိတ်ကမြင်ကွင်းတွေ ပေါ်ထွက်လာနိုင်အောင် သေချာစေသည်။

ထို့နောက်မှာ သူက အဘွားအိုဖြတ်သွားခဲ့တဲ့နေရာမှာ ချထားတဲ့ အနီရောင်ချိတ်ပိန်တစ်ထည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒီချိတ်ပိန်က လူမျက်နှာမရှိတဲ့အရုပ်တစ်ရုပ်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ပြီးတော့ အနီရောင်ချိတ်စမ်ရဲ့ပုံစံက လျိုချင်းချင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က တစ်ထည်နဲ့တူနေသည်။

"ဒါဆို ဒီလိုကိုး"

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လျိုချင်းချင်းက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်၊ သူမက တစ္ဆေချိတ်စမ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့သူမဒီကိုရောက်လာတာက တစ္ဆေချိတ်စမ်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူမနဲ့မသက်ဆိုင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တချို့ရရှိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူမက ဒီကအခြေအနေကို အတော်လေးရင်းနှီးပြီး နားလည်နေတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လျိုချင်းချင်းရော မျက်နှာမရှိတဲ့အရုပ်လူရော ပျောက်ဆုံးနေတယ်..."

သူထပ်မစဉ်းစားခင်မှာ ကြားခံထဲကမြင်ကွင်းက နောက်တစ်ကြိမ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဘွားအိုက ရုတ်တရက်ဘောပင်တစ်ချောင်းကိုကောက်ယူပြီး မျက်နှာမရှိတဲ့အရုပ်လူပေါ်မှာ ပုံကြမ်းဆွဲစပြုသည်။

လှပတဲ့မျက်နှာတစ်ခုက တဖြည်းဖြည်းပုံပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က အဲဒီမျက်နှာကြောင့် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

အဲဒါက သူအရင်ကရခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံထဲကလူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေဗီရိုက ရှာနေတဲ့လူ...

တစ္ဆေသရဲစကတ်ခ်ျက ဆွဲနေတဲ့အမျိုးသမီး ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

မျက်နှာပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်မှာ ချိတ်စမ်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မလှုပ်မယှက်အရုပ်လူက ရုတ်တရက်ခေါင်းလှည့် လိုက်ပြီး အသက်ဝင်လာသည်။

တောင့်တင်းပြီး၊ ကြောက်စရာကောင်းသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင် ပူးကပ်နေတဲ့ အရုပ်လူတွေလိုပင်။