ကုတင်ပေါ်က ခန္ဓာကိုယ်

ယန်ကျန့်က ဒီအခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲမှာကျန်ခဲ့တဲ့ ကြားခံကို နှိုးဆော်ခြင်းအားဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းပြီး မယုံနိုင်စရာအရာတွေအများကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့အထောက်အထားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး အဖိုးကြီးချင်ရဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်က ပုံကြမ်းတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ကာ၊ မျက်နှာမရှိတဲ့ အရုပ်လူပေါ်မှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့မျက်နှာတစ်ခုကို ဆွဲထားတာကိုတောင် တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒီမျက်နှာက သက်ရှိတစ်ယောက်ရဲ့မျက်နှာမဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။

စာတိုက်၊ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကား၊ အဖိုးကြီးချင်၊ တစ္ဆေပန်းချီကားတွေ... ပြီးတော့ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ပိုင်ရှင်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆက်စပ်နေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူအရင်က မယုံနိုင်စရာလို့ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေက သူ့အတွက် လျင်မြန်စွာရှင်းလင်းသွားသည်။

အဖိုးကြီးချင်က အရင်က သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားရဲ့ ယာဉ်မောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီအရာတွေနဲ့ ထိတွေ့မိတာက အဆန်းမဟုတ်ခဲ့ပေ။

တစ္ဆေသတို့သမီးလို့ခေါ်တဲ့ ခေါင်းမရှိတဲ့တစ္ဆေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ပိုင်ရှင်လို့သံသယရှိတဲ့ အဘွားအိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အားလုံးက အဲဒီသဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ဒါကြောင့် ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက အမြဲတမ်းအဖိုးကြီးချင်နဲ့ ဆက်စပ်နေခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်က လေထဲမှာတင် မှန်းဆခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ တကယ့်သက်သေအထောက်အထားတွေနဲ့ ထောက်ပံ့ထားသည်။ သက်သေအထောက်အထားတွေက ဖုံးကွယ်ခံထားရပေမဲ့...

နောက်ဆုံးတော့ အခု သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားက ယာဉ်မောင်းမရှိတော့ဘဲ အဖိုးကြီးချင်က ဌာနချုပ်မှာ အငြိမ်းစားယူနေပြီဖြစ်သည်။

သေလုမျောပါးဖြစ်နေတဲ့ အသက်ရာကျော် အရွယ်အဘိုးအိုက ဒီလောက်တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် အတွေ့အကြုံတွေ ရှိခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကထင်မှာလဲ။

"မျက်နှာမရှိတဲ့ အရုပ်လူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကြားခံက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ"

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်က ထူးဆန်းတဲ့အဘွားအိုက မျက်နှာမရှိတဲ့ အရုပ်လူပေါ်မှာ မျက်နှာဆွဲပြီးနောက် မျက်နှာမရှိတဲ့ အရုပ်လူက လှုပ်ရှားစပြုလာတာကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ အောင်းအီးနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ခု နိုးထလာသလို၊ ဒါမှမဟုတ် ဆွဲထားတဲ့မျက်နှာက သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခုနဲ့ပါလာပြီး အရုပ်လူကို လှုပ်ရှားစေတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ သူက အရုပ်လူ သူ့အမြင်အာရုံကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

တကယ့်အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါ။

ဒါပေမဲ့ ကြားခံက ပြတ်တောက်သွားပြီး အရုပ်လူတည်ရှိနေတဲ့ကြားခံကို သူဆက်မမြင်နိုင်တော့ပေ။

"အရုပ်လူမှာ ခြေထောက်မရှိခဲ့ဘူး"

ယန်ကျန့်က သူအခန်းထဲကို ပထမဆုံးဝင်တုန်းက မြင်ခဲ့တဲ့မြင်ကွင်းကို သေသေချာချာပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက မျက်နှာမရှိတဲ့ အရုပ်လူက အဝတ်မဝတ်ထားသလို ခြေထောက်လည်းမရှိဘဲ သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့သာ ထောက်ပြီးဆက်ထားကာ အဝတ်အစားဆိုင်တွေက ပလတ်စတစ်မော်ဒယ်တွေနဲ့ ဆင်တူနေသည်။

ခြေထောက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်သည်။

သာမန်အသိကို ဆန့်ကျင်နေပေမဲ့ ယန်ကျန့်က အဲဒါကို လုံးဝအဆန်းမထင်ခဲ့ပေ။

သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေ၊ အမည်မသိတစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ လှုပ်ရှားမှုပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ခြေထောက်မရှိတာကြောင့် ယန်ကျန့်က ကြားခံကို နှိုးဆော်လို့မရတော့ပေ။

လက်ရာတွေက အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ မျက်နှာမရှိတဲ့ အရုပ်လူမှာ လက်မောင်းလည်းမရှိခဲ့ပေ။

ထင်းခုတ်ဓားရဲ့ လူသတ်ပုံစံကို ဒီထူးဆန်းတဲ့အရုပ်လူက ပြီးပြည့်စုံစွာရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား、 ဒါမှမဟုတ် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုလားဆိုတာကတော့ ဒီထူးခြားတဲ့အရုပ်ရှိနေခြင်းကို ရှင်းပြနေသလိုဖြစ်ကာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။

"ထင်းခုတ်ဓားက နောက်ဆုံးတော့ အစွမ်းကုန်မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးထင်တယ်၊ ကျိန်စာကိုမနှိုးဆော်ဘဲ အဲဒီအရုပ်လူကို အလွယ်တကူ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်လို့ မရနိုင်ဘူး"

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က တောက်ပလာသည်။

သူက အခန်းကိုဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ ခေါင်းမရှိသောတစ္ဆေအရိပ်ကို ရုပ်သိမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ခေါင်းမရှိသောတစ္ဆေအရိပ်က မပြည့်စုံခဲ့ပေ။ ဓားနဲ့ခုတ်ထားသလို ကွက်လပ်တွေအများကြီးနဲ့ အနက်ရောင်အရိပ်တွေ ကျန်နေခဲ့သည်။

ထင်းခုတ်ဓားရဲ့ ကျိန်စာကြောင့် ခေါင်းမရှိသောတစ္ဆေအရိပ်က ကိုယ်တိုင်ပြန်လည် ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကြားခံ ပြတ်တောက်သွားတာနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့မြင်ကွင်းအမျိုးမျိုးက ယန်ကျန့်ရဲ့အမြင်အာရုံကနေ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ့ကို ချောက်ချားစေခဲ့တဲ့ အဘွားအိုက သူ့မျက်စိရှေ့ကနေ လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲကဖိအားကို လျော့ပါးစေသည်။

သူက အဘွားအိုက ကြားခံကနေတစ်ဆင့် သူ့ကိုထိခိုက်စေနိုင်တယ်၊ သတ်တောင်သတ်နိုင်တယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အဘွားအိုက ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့်က လူသတ်စည်းမျဉ်းကို မနှိုးဆော်မိလို့ ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

"ငါဒီမှာ ဆက်မနေသင့်တော့ဘူး၊ လျိုချင်းချင်းနဲ့ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကနေထွက်ပြေးသွားတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းကို ရှာသင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က အခန်းထဲကအရာအားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကြားခံကိုနှိုးဆော်ခြင်းအားဖြင့် လျိုချင်းချင်းကိုမတွေ့ရှိတာက လျိုချင်းချင်းက အခန်းထဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မဝင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြနေသည်။ ပြတင်းပေါက်ကအရိပ်က လျိုချင်းချင်းမဟုတ်ဘဲ မျက်နှာမရှိတဲ့ အရုပ်လူသာဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူထွက်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာ...

ရုတ်တရက် ပန်းချီဆွဲခုံပေါ်က ပုံကြမ်းစက္ကူအဖြူတစ်ရွက်က မသိလိုက်ဘဲ ပြုတ်ကျလာသည်။

စက္ကူပေါ်ကပုံကြမ်းက ထူးဆန်းတဲ့မျက်နှာတစ်ခုကို ပုံဖော်ထားပြီး တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်နဲ့တူသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီစက္ကူပြုတ်ကျသွားတော့ ပုံကြမ်းအသစ်တစ်ခုက ယန်ကျန့်ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။

အဲဒီပုံကြမ်းက... သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုပေ။

ပုံကြမ်းပေါ်ကလူက သူနဲ့တစ်ပုံစံတည်းနီးပါးတူညီပေမဲ့ အရောင်တွေက ဖိနှိပ်ထားပြီး မှိုင်းညို့နေကာ မလွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ ကြောက်စရာအငွေ့အသက်တစ်ခုနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားသလိုဖြစ်ပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"ငါ့ရဲ့ပုံတူလား"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်ဆံတွေက အစပိုင်းမှာ ကျုံ့သွားပေမဲ့ သေသေချာချာစစ်ဆေးပြီးနောက်မှာ သူတစ်ခုခုမှားနေမှန်း သိလိုက်သည်။

အသေးစိတ်တချို့က မှားယွင်းနေသည်။

ဒါက သူ့ပုံတူမဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဒါက သူ့အဖေရဲ့ပုံတူ ဖြစ်သည်။

သူ့ဇာတိမြို့မှာ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအိပ်မက်ဖြစ်ရပ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အဲဒီမှာသူ့အဖေကိုတွေ့ခဲ့ကာ သူ့အဖေပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို သိခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ သူ့အိပ်မက်ထဲကအဖေက အမြဲတမ်းလွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက သူ့ရဲ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းသိမ်းထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီပုံတူစကတ်ခ်ျက အဲဒီအချိန်က သူ့အဖေအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါကြားခံကို နှိုးဆော်နေတုန်း အဖိုးကြီးချင်ရဲ့စကတ်ခ်ျပေါ်လာပြီး အခုငါ့အဖေရဲ့ပုံတူပေါ်လာတယ်။ တကယ်ပဲ ဒီကဖြစ်ရပ်တွေက သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ် — အရာအားလုံးကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ဘတ်စ်ကားပဲ"

"တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဇာတ်ကောင်တွေ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ အခု..."

"ဒါက ခေတ်သုံးခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးပဲ"

"အဲဒီသဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားအတွက် နောက်ဆုံးခရီးစဉ်တစ်ခုရှိနိုင်လောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါအဲဒီအချိန်တုန်းက ဆင်းဖို့အလျင်လိုနေခဲ့တော့ သိရအောင် မစောင့်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"အဲဒီခရီးစဉ်က တစ္ဆေကြမ်းတွေ အားလုံးဆင်းသက်ကြတဲ့နေရာဖြစ်နိုင်တယ်"

အတွေးက ယန်ကျန့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူက အဖိုးကြီးချင်ကိုလည်း ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို အတည်ပြုခိုင်းလို့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အတော်လေးခက်ခဲလိမ့်မည်။

အဖိုးကြီးချင်က အများကြီးသိပေမဲ့ သူဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ အဲဒီအဆင့်ကလူတစ်ယောက်က နှုတ်ဆိတ်နေဖို့ရွေးချယ်ခဲ့ရင် သင်က သူ့ကိုလုံးဝ အစွမ်းအစမရှိစေလိမ့်မည်။

"ဘယ်ဘက်ကအခန်းကို သွားစစ်ဆေးကြည့်မယ်"

ယန်ကျန့်က လျိုချင်းချင်းနဲ့ ကြောက်စရာတစ္ဆေတွေကို ရှာပြီး ဒီနေရာကနေထွက်ခွာဖို့သာမက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို အပြည့်အဝဖော်ထုတ်ချင်သည်။

သူက သူ့အဖေရဲ့ပုံတူစကတ်ခ်ျကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ပုံတူစကတ်ခ်ျကို သူနဲ့အတူယူမသွားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ့အဖေက သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ပုံတူစကတ်ခ်ျကို သိမ်းထားစရာမလိုပေ။

ယန်ကျန့်က အခန်းကနေ ချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားသည်။

အများကြီးအကျိုးအမြတ်မရှိဘဲ အရာအနည်းငယ်ကို အတည်ပြုရုံသာဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူလှည့်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ...

ပန်းချီဆွဲဘုတ်ပေါ်က မှိန်ဖျော့ပြီး ဖိစီးနေတဲ့ပုံကြမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ယန်ကျန့်ထွက်သွားတဲ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က တစ်ခုခုကို ခံစားမိလိုက်ပုံရသည်။

သူက ရုတ်တရက်ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူဘာမှမတွေ့ခဲ့ပေ။

ပန်းချီဆွဲဘုတ်ပေါ်က စကတ်ခ်ျက အရင်ကအတိုင်းပင်ရှိနေပြီး လှုပ်ရှားမှုလက္ခဏာမပြပေ။ ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက အမြင်မှားခြင်းတစ်ခုသာဖြစ်သလိုပင်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က တောက်ပလာပြီး မျက်လုံးတွေကို ရုပ်သိမ်းကာ အခန်းတံခါးကို လျင်မြန်စွာပိတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏမှာ သူက ခန်းမတစ်ဖက်က အခန်းကို ရောက်သွားသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ သူက တံခါးကိုတိုက်ရိုက်တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။

ဒီအခန်းက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ အိပ်ခန်းဖြစ်မှန်း ရှင်းလင်းနေသည်။ ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူအနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

ဒီအနံ့က အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသည်။

အဲဒါက... နံ့သာဖြူဖြစ်သည်။

ချမ်းသာတဲ့အိမ်အများအပြားက နံ့သာဖြူကို ထွန်းညှိကြသည်။

ဒါက စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး သက်သာစေကာ တစ်ခါထွန်းညှိလိုက်ရင် အနံ့က ကြွယ်ဝပြီး ပြင်းထန်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်အတွက်တော့ ဒါက နောက်ထပ်အသုံးဝင်မှုတစ်ခုရှိသည်။

အဲဒါက အလောင်းနံ့ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ဖြစ်သည်။

ဌာနချုပ်ကတချို့က အစည်းအဝေးခန်းမ မနံစော်အောင် အလောင်းနံ့ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နံ့သာဖြူကို သုံးရတာကြိုက်ကြသည်။

ဒီအလေ့အကျင့်ကို ဘယ်သူစခဲ့သလဲဆိုတာတော့ မသိရှိရပေ။

အိပ်ခန်းထဲမှာ ထွန်းညှိထားတဲ့ နံ့သာဖြူမရှိခဲ့ပေ။ အနံ့က အရင်ကမီးရှို့ထားတာကနေ ဖြစ်နိုင်လောက်ပြီး အချိန်အကြာကြီးစိမ်ပြီးနောက်မှာ အခန်းထဲမှာ အနံ့အသက်ကျန်နေခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအနံ့က အခြားအနံ့တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်နိုင်လောက်အောင် မပြင်းထန်တော့ပေ။

အလောင်းနံ့...

ယန်ကျန့်ရဲ့နှာခေါင်းက တွန့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းတင်းမာသွားသည်။

ဒီအနံ့က မပြင်းထန်ဘဲ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဒီမှာတစ်ယောက်ယောက်သေဆုံးသွားသလို ခံစားရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

အကြောင်းကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဒီနေရာက ထူထဲတဲ့မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သက်ရှိလူတစ်ယောက်မှ မဝင်ခဲ့သလို၊ လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နေအိမ်အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့မည်းနက်နေတဲ့ အလောင်းဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်းမီးက မှိန်နေသည်။

မီးမရှိလို့မဟုတ်ဘဲ မီးက အလှဆင်အနီရောင်အဝတ်စတွေကြောင့် အတားအဆီးဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အနီရောင်အဝတ်စတွေအောက်မှာ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားတဲ့ သစ်သားကုတင်အဟောင်းတစ်လုံးရှိသည်။

ဒါက ခေတ်သစ်ကုတင်မျိုးမဟုတ်ဘဲ သုံးဖက်မှာအကာအရံတွေနဲ့ အပေါ်မှာအမိုးပါတဲ့ ကုတင်မျိုးဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြတိုက်တွေနဲ့ စုဆောင်းသူတချို့မှာသာ ဒီလိုကုတင်မျိုးရှိကြပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဝါသနာရှင်တချို့ကလည်း သူတို့အိမ်အတွက် တစ်လုံးမှာယူကြပေမည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးက သာမန်အိမ်တစ်လုံးမှာ ရှားရှားပါးပါးမြင်တွေ့ရသည်။

ဒီကုတင်တစ်လုံးတည်း ဒီမှာရှိနေရုံနဲ့ သူ့ရဲ့မှိုင်းညို့နေတဲ့အရောင်အသွေးက အတော်လေးဖိစီးမှုရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်ကိုပေးသည်။

သို့သော် ဒီကုတင်အဟောင်းပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်လဲလျောင်းနေသည်။

လိုက်ကာတွေကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖုံးကွယ်နေပြီး အသေးစိတ်က မရှင်းလင်းပေ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်လဲလျောင်းနေတာ သံသယဖြစ်စရာမလိုပေ။ လူမဟုတ်ဘဲ အလောင်းတစ်လောင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က အဲဒီကနေလွင့်ပျံ့လာတဲ့ အလောင်းနံ့ကို သူရနေပြီဖြစ်သည်။