ပြီးပြည့်စုံလာသော အရိပ်

"အဲဒီမှာလဲလျောင်းနေတာ လူသေတစ်ယောက်လား? ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ"

ယန်ကျန့်က ကုတင်ပေါ်က လူပုံသဏ္ဌာန်အကြမ်းလိုင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့တစ္ဆေအမြင်နဲ့ ထိုးဖောက်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းစွာပဲ သူ့ရဲ့တစ္ဆေအမြင်ရဲ့ အမြင်လိုင်းထဲမှာ ကုတင်ဆိုတာ လုံးဝမရှိတာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

စိတ်ကူးထဲတောင်မထည့်နိုင်စရာပဲ

လုံးဝနားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

သူ့ရဲ့တစ္ဆေအမြင်ရဲ့ အမြင်လိုင်းထဲမှာ ကုတင်ရဲ့ခြေရာလက်ရာမရှိသလို၊ သူ့ပေါ်က ခန္ဓာကိုယ်လည်း မရှိဘဲ လေဟာနယ်တစ်ခုသာဖြစ်နေပြီး အဲဒီမှာ ဘာမှမတည်ရှိသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒီကအခြေအနေက သူထင်ထားတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူ့ရဲ့တစ္ဆေအမြင်ရဲ့ အမြင်လိုင်းကိုတောင် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခု တကယ်ပဲတည်ရှိနေသည်။

ဒါက သူ့ရဲ့တစ္ဆေအမြင်က ပြင်းထန်စွာသက်ရောက်မှုခံနေရတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုသည်။

အရင်က သူတစ္ဆေပန်းချီကားကို လေ့လာကြည့်ရှုတုန်းက သူ့ရဲ့တစ္ဆေအမြင်က နှိမ်နင်းခံရလို့ ပိတ်သွားပေမဲ့ ပန်းချီကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ပေ။

သို့သော် ဘယ်ဖြစ်စဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အချက်တစ်ချက်ကိုသာ သက်သေပြနိုင်သည်။

ကုတင်ပေါ်ကပစ္စည်းရဲ့ ကြောက်စရာအဆင့်က အလွန်အမင်းမြင့်မားသည်။

ဒါမှမဟုတ် ကုတင်ကိုယ်တိုင်မှာ မူလပြဿနာတစ်ခုရှိနေနိုင်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်၊ ဒီအနီရောင်ဆေးသုတ်ထားတဲ့ ပရိဘောဂ...

ဒါက တစ္ဆေဗီရို၊ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာတို့နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ငါ ပိုနီးနီးကပ်ကပ် သွားကြည့်သင့်လား"

ယန်ကျန့်က ဒီအချိန်မှာ တွေဝေနေသော်လည်း သူက အရမ်းလည်းသိချင်နေသည်။

ဒါက အမှန်တရားနဲ့ ပိုနီးစပ်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ဒါ့အပြင် ဒီစိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုက အချိန်နဲ့အမျှ လျင်မြန်စွာကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ့ရဲ့စိတ်ခံစားမှုတွေကိုတောင် လွှမ်းမိုးစပြုလာသည်။

ဒါက မယုံနိုင်စရာဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က လက်ရှိမှာ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာအောက်မှာရှိနေပြီး သူ့ရဲ့စိတ်ခံစားမှုတွေက မရှိတော့တဲ့အထိ နှိမ်နင်းခံထားရတာကြောင့် သူက လုံးဝဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေသည်။

ဒီစိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုက သူ့ဆီကလာတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။

ဒါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တစ္ဆေကြမ်းဆီကလာတာဖြစ်သည်။

တစ္ဆေအမြင်၊ တစ္ဆေအရိပ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီမည်းနက်နေတဲ့ တစ္ဆေလက်လား?

တစ္ဆေတွေတောင် ကုတင်ပေါ်ကအလောင်းနားမှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေတာလား။

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က မသေမချာ တောက်ပနေပြီး အဲဒီမှာရပ်နေသည်။ သူက လိုက်ကာကို မပြီး ကြည့်ရမလား ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့သစ်သားကုတင်ကို မချဉ်းကပ်ဘဲနေရမလားဆိုတာတဲ့ အခြေအနေကို ဆက်လက်စဉ်းစား၊ အကဲဖြတ်ပြီး လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

"ဒါက သံသယဖြစ်စရာမလိုတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ပဲ၊ ဘာလို့နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလဲဆိုတာပဲ မသိတာ၊ အရင်က တစ္ဆေခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေတမန်တော်လိုပဲ၊ ဟန်ချက်ပျက်သွားတဲ့ မတော်တဆဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို စောင့်နေပြီး အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ တစ္ဆေကြမ်းက ကုတင်ကနေထွက်ခွာပြီး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူက သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်အသိနဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ပုပ်သိုးတဲ့ အနံ့အသက်ပျော့ပျော့ထွက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သက်ရှိလူတစ်ယောက်မဟုတ်တာသေချာပြီး တကယ့်တစ္ဆေကြမ်း တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ဘယ်တစ္ဆေအဆင့်လဲဆိုတာတော့ မသိရပေ။

ယန်ကျန့်က အဲဒီအရာကို မနှောင့်ယှက်ချင်သလို မဆင်မခြင်လည်းမလုပ်ရဲပေ၊ လူသတ်ပုံစံကို နှိုးဆော်မိပြီး တစ္ဆေရဲ့လိုက်လံမှုကိုခံရမှာကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အဲဒီအစား သူက ထွက်သွားဖို့မစီစဉ်ခင် သတိကြီးစွာနဲ့ ချဉ်းကပ်ပြီး လေ့လာကြည့်ရှုသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကုတင်ပေါ်ကအလောင်းက လျိုချင်းချင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေအမြင်ရဲ့အကူအညီမပါဘဲ သာမန်မျက်စိနဲ့ကြည့်ရုံနဲ့ အသုံးဝင်တဲ့သဲလွန်စတစ်ခုခုရှာဖို့ ခက်ခဲသည်။

သူက ကုတင်ကာကိုဖြတ်ပြီးကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်ကအလောင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ဆံပင်ပုံစံအရ လျိုချင်းချင်းဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ လျိုချင်းချင်းက အရပ်ရှည်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့အလှပဂေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကအလောင်းကတော့ အသက်ကြီးလို့သေဆုံးသွားတဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံရသည်။

"အလောင်းရဲ့လက်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်"

ရုတ်တရက် ပိုနီးကပ်လာတော့ ယန်ကျန့်က အလောင်းရဲ့လက်တွေက အနီရောင်စောင်ပေါ်မှာ ယှက်ထားပြီး စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒါက အဝါရောင်စာတစ်စောင်ဖြစ်သည်။

အဲဒါက တစ္ဆေစာတိုက်ကနေ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကို ပို့လိုက်တဲ့စာဖြစ်သည်။

"အဲဒီစာက ဒီအရာရဲ့လက်ထဲကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ"

သူက အံ့ဩပြီး ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူက အရင်က စာကိုချထားပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့လိုက်လံမှုကြောင့် ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ယုတ္တိနည်းအရ ဒီအခန်းထဲမှာ အဲဒီစာကို ဘယ်သူမှမထိသင့်ပေ။

အခု ပိုသေသေချာချာစဉ်းစားကြည့်တော့ တကယ်ပဲ အသေးစိတ်တချို့ကို လျစ်လျူရှုမိခဲ့သည်။

သူခုနကဝင်လာတုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကစာနဲ့ စာပါတဲ့သေတ္တာက နှစ်ခုလုံးပျောက်ဆုံးနေသည်။

"လျိုချင်းချင်းက ဒါကိုလုပ်ခဲ့တာလား? ဒါမှမဟုတ် ကုတင်ပေါ်ကအလောင်းက ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ နိုးထလာပြီး ဧည့်ခန်းကိုလာပြီး တစ္ဆေစာတိုက်ကစာကို ယူသွားတာလား"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက မသေမချာရွှေ့လျားနေသည်။

ဒီခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုနိုင်လောက်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်ကိုသုံးပြီး မြေပြင်ကိုဖုံးအုပ်၊ ထင်းခုတ်ဓားကိုကိုင်ပြီး ကြားခံကိုနှိုးဆော်လိုက်၊ ကြားခံကို အောင်မြင်စွာနှိုးဆော်နိုင်ခဲ့ရင် ကုတင်ပေါ်ကအလောင်းက ခုနကတကယ်ပဲလှုပ်ရှားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်လိမ့်မည်။

ကြားခံကို နှိုးဆော်လို့မရခဲ့ရင် ဒီအလောင်းက စာကိုရွှေ့ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လျိုချင်းချင်းက ရွှေ့ခဲ့တာဖြစ်သည်။

"စမ်းကြည့်ရအောင်၊ ဒါက အလုံခြုံဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု နည်းလမ်းပဲ။ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာက အသက်ဝင်နေတုန်းမှာ ငါဘာမှမလုပ်ရင် လုံးဝအလဟဿဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာကို ခုခံတာက မအောင်မြင်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါဒီရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ တာဝန်တချို့ မပြီးမြောက်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့စွန့်စားမှုက အချည်းနှီးဖြစ်မသွားဘူးလား"

ယန်ကျန့်က အလျင်အမြန်စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပဲ သူက သူ့လက်ထဲကထင်းခုတ်ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်ပြီး မှောင်မိုက်တဲ့အရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်းပျံ့နှံ့ပြီး သူ့ခြေထောက်အောက်က အနီးအနားကို တိုးချဲ့သွားသည်။

အရင်ကလုပ်ခဲ့သလိုပင် အရိပ်အစုအဝေးတစ်ခုက မြေပြင်ကိုဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ကြားခံအားလုံးကို နှိုးဆော်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက ယန်ကျန့်ရှေ့မှာ အဆိုးဆုံးပုံစံနဲ့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူက လျိုချင်းချင်းချန်ထားခဲ့တဲ့ ကြားခံကို မနှိုးဆော်ခဲ့ပေ။

ဒါက ခုနကအချိန်ကာလအတွင်းမှာ လျိုချင်းချင်းက ဒီအခန်းထဲကိုမဝင်ခဲ့သလို၊ ဒီအခန်းထဲက ကုတင်ရှေ့မှာလည်း မရပ်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို ဆိုလိုသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ကြားခံတစ်ခုက နှိုးဆော်ခံလိုက်ရသည်။

ပိန်လှီနေတဲ့ပုံရိပ်တစ်ခု၊ ဆယ်ရက်လောက်သေဆုံးနေသလို ပုပ်သိုးတဲ့အနံ့ဆိုးတွေထွက်နေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။

အသုဘအညိုအမည်းစွဲကွက်တွေက ပုပ်သိုးနေတဲ့အမည်းရောင်အကွက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့မျက်လုံးခွက်တွေက ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ကာ သေနေပြီး ထုံထိုင်းနေတဲ့ မီးခိုးရောင်မျက်လုံးတစ်စုံကို ဖော်ပြနေသည်။

အခြောက်ခြားဆုံးကတော့...ကြားခံကနေပေါ်လာတဲ့အလောင်းက ခြေတစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်းလှမ်းရင်း သစ်သားကုတင်ရဲ့လမ်းကြောင်းကနေ ယန်ကျန့်ဆီကို လျှောက်လာနေသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ခန့်မှန်းချက်က မှန်သည်။

စာကိုရွှေ့ခဲ့တဲ့သူက လျိုချင်းချင်းမဟုတ်ဘဲ ဒီအခန်းထဲက တစ္ဆေကြမ်းဖြစ်သည်။

တစ္ဆေက ထာဝရအိပ်စက်ခြင်းထဲကို မကျရောက်ခဲ့ဘဲ ရံဖန်ရံခါ နိုးထတဲ့အချိန်တွေရှိသည်။

"ဒီအလောင်းက ရင်းနှီးနေတယ်၊ ဒါက... အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ ပိုင်ရှင် အဲဒီအဘွားအိုပဲ"

ယန်ကျန့်ရဲ့စိတ်က အေးစက်သွားသည်။

သူမ သေသွားပြီလား?

လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်လလောက်က သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်လို့သံသယရှိတဲ့ အဘွားအိုက သေဆုံးသွားပြီ။

ဒါ့အပြင် သေဆုံးချိန်က မကြာသေးဘဲ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လခွဲလောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်လလောက်သာရှိဦးမည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီအဘွားအိုက သူအသက်ရှင်နေတုန်းက တံခါးခေါက်တစ္ဆေလိုမျိုး တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီးမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး တစ္ဆေစာတိုက်ရဲ့တည်ရှိမှုကိုတောင် သိနိုင်လောက်တယ်လို့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ဒီအရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သလိုပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူကသေသွားပြီ။

ပြီးတော့ သူမက လက်ရှိမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုအဆင့်မှာ ရှိနေနိုင်ခြေအလွန်များသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ ဒါက အနည်းဆုံးတော့ တံခါးခေါက်တစ္ဆေအဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ထပ်မစဉ်းစားခင်မှာ ရုတ်တရက် သူက ကြားခံထဲကသေနေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုက လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားပြီး တောင့်တင်းနေတဲ့လည်ပင်းနဲ့ ရုတ်တရက်လှည့်ပြီး သူ့ကိုတိုက်ရိုက် ကြည့်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါ့အပြင် ကြားခံက ပိုပြီးရှင်းလင်းလာသည်။

တစ္ဆေသရဲအယောင်ဆောင်တစ်ခုက တကယ်ဖြစ်လာနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့်က အလောင်းရဲ့အနံ့ဆိုးတွေ ပိုပြင်းထန်လာတာကို အနံ့ရနိုင်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလေက ရုတ်တရက်အေးစက်သွားပြီး အခန်းထဲက မှိုင်းညို့နေတဲ့ အဝါရောင်အလင်းက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်စပြုလာသည်။

သူက ဒီပြောင်းလဲမှုတွေကို သတိပြုမိလာသည်။

ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုက ယန်ကျန့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပုံပေါ်လာသည်။

"ကြားခံထဲကတစ္ဆေက တကယ့်ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား"

မဟုတ်ဘူး...

ဒါက ခန့်မှန်းချက်မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ လက္ခဏာအားလုံးက ဒါကိုသက်သေပြနေသည်။

ကြားခံထဲက အချိန်အကြာကြီး သေဆုံးနေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်ရောက်စပြုလာပြီး အနီးအနားက အရာအားလုံးကို တိုက်စားစပြုလာသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုရဲ့တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်က အနီးအနားကကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရင်တောင်မှ ဒီဖြစ်စဉ်က ရှင်းပြလို့မရပေမဲ့ ယန်ကျန့်ကို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ကြောက်လန့်မှုတစ်ခုကို ခံစားစေသည်။

ကြားခံကိုနှိုးဆော်ရုံနဲ့ တစ္ဆေကိုလက်တွေ့ဘဝထဲကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်၊ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေနဲ့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရချိန်က စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ခက်ခဲသည်။

"ကြားခံကို ဖြတ်တောက်လိုက်"

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်ကို အလျင်အမြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထင်းခုတ်ဓားရဲ့ကြားခံကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ သူ့ရှေ့ကမြင်ကွင်းကို ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ကြားခံထဲက အချိန်အကြာကြီးသေဆုံးနေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုက မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်ကကြားခံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သလို မပျောက်ကွယ်သွားဘဲ လက်တွေ့မကျတဲ့၊ အယောင်ဆောင်ခံစားချက်တစ်ခုပေးပြီး နေရာမှာတင် ထူးဆန်းစွာလွင့်မျောနေသည်။

"လာနောက်နေတာလား"

ယန်ကျန့်က ကြောက်လွန်းလို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ကြားခံထဲကတစ္ဆေက မပျောက်ကွယ်သွားဘဲ သူ့ပုံစံကိုထိန်းသိမ်းထားပြီး တကယ့်ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်ဖို့ အောင်မြင်စွာလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

မဟုတ်ဘူး...

ဒါက လက်တွေ့ဘဝကို အပြည့်အဝမကျူးကျော်သေးဘဲ တစ်ဝက်လောက် ရောက်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

တစ္ဆေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မခိုင်မာသေးဘဲ အယောင်ဆောင်နဲ့ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်တဲ့ပုံစံကြားမှာ လှုပ်ခါနေပြီး နားမလည်နိုင်တဲ့ အဖြူအမည်း အရောင်အသွေးကို ပြသကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာရဲ့ ရောင်စုံကမ္ဘာနဲ့ ဆန့်ကျင်နေသည်။

သို့သော် ဒီလိုဖြစ်လေလေ၊ အရိုးထဲစိမ့်ဝင်သလိုဖြစ်လေလေ….

"တစ္ဆေက အခုမလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေတယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့နဖူးကနေ ချွေးစေးတွေ မသိစိတ်နဲ့စီးကျလာပြီး သူ့အကြည့်က မြူခိုးလို အဖြူအမည်း အရောင်အသွေးနဲ့ လေထဲမှာလွင့်မျောနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့၊ တစ္ဆေသရဲလို သက်ကြီးရွယ်အိုပေါ်မှာ စူးစိုက်နေသည်။

"ငါဒီမှာမနေနိုင်တော့ဘူး၊ ကြားခံကို နောက်တစ်ကြိမ်နှိုးဆော်လိုက်ရင် ဒုတိယ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ယောက် အထဲကနေ လက်တွေ့ဘဝထဲကို ကျူးကျော်လာမလားဆိုတာကို ငါမခန့်မှန်းနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ်က အလောင်း ပြန်လည်နိုးထလာနိုင်ခြေလည်းရှိတယ်၊ ငါထွက်သွားရမယ်၊ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့နေထိုင်သူ သေဆုံးသွားတာကို အတည်ပြုရုံနဲ့တင်လုံလောက်ပြီ"

"ပြီးတော့ ဒီစာက အခန်းရဲ့ဟန်ချက်ကိုချိုးဖျက်ဖို့ပဲ တည်ရှိနေတာဖြစ်နိုင်လောက်တယ်၊ မဟုတ်ရင် နှိုးဆော်ခံရတဲ့ကြားခံက အစောပိုင်းကတစ်ခုခုကိုမပြဘဲ အလောင်းကထပြီးစာကိုယူတာကိုပဲ ဘာလို့ပြနေမှာလဲ"

"ဒါက တစ္ဆေစာတိုက်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လား? အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေ တစ်ကောင်ကို နှိုးဆော်ဖို့လား"

ဒီအတွေးတွေကိုယူဆောင်ရင်း သူက ခြေတစ်လှမ်းချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ပြီး အခန်းကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကုတင်ပေါ်က အလောင်းက မလှုပ်ရှားဘဲ သစ်သားကုတင်နားမှာ ရပ်နေတဲ့ အယောင်ဆောင် သက်ကြီးရွယ်အိုကလည်း ငြိမ်သက်နေသည်။

ယန်ကျန့်က လူသတ်စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို မနှိုးဆော်မိဘဲ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ သီသီလေးလွတ်မြောက်ခဲ့ပုံရသည်။

ဒါမှမဟုတ် စာကိုခုနကမှ ပို့လိုက်တာကြောင့် ဒီကဟန်ချက်က လုံးဝမဆုံးရှုံးသေးဘဲ ပျက်စီးလွယ်တဲ့ ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားတာ ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က နေဖို့အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်။

ယန်ကျန့်က သက်သာရာရပြီး အခန်းကနေထွက်ခွာကာ တံခါးကိုပိတ်ပြီး သူ့ရဲ့မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူလုံးဝမထွက်ခွာခင်မှာ အဆောက်အဦအပြင်ဘက်ကနေ ကြောက်စရာကောင်းပြီး စူးရှတဲ့အော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အဲဒီအသံက... လီယိ။

"အပြင်မှာလည်း တစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက ချက်ချင်းအခန်းကနေထွက်ကာ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူလှည့်ထွက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းကို မလျှောက်ရသေးခင်မှာ...

"ဘုန်း!"

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့တံခါးက ကျယ်လောင်တဲ့အသံနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ပွင့်ထွက်သွားသည်။

လက္ခဏာတွေမရှိသလို၊ လူကြောင့်ဖြစ်တာလည်းမဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ခုခုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသလို ဖြစ်သည်။

"တံခါးက၊ ပိတ်လို့မရဘူးလား"

ဒါကိုမြင်တော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ဦးရေပြားက ကျင်သွားသည်။

ဒီတံခါးက ပိတ်လို့မရဘူးဆိုရင် အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကတစ်ခုခုက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်တယ် ဆိုတာကို ဆိုလိုသည်။

သစ်သားကုတင်ပေါ်က အချိန်အကြာကြီးသေဆုံးနေတဲ့ အဘွားအိုရဲ့အလောင်းက တစ်နေ့နေ့မှာ အပြင်ကိုလှည့်လည်ထွက်လာမှာလား။

သူက တံခါးကိုနောက်တစ်ကြိမ်ပိတ်ဖို့ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

တူညီတဲ့ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သူလွှတ်လိုက်တာနဲ့ တံခါးကိုမပိတ်ဆို့ထားဘဲ အဲဒါက သူ့အလိုလို အလျင်အမြန် ဘုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်က ပစ္စည်းတွေနဲ့တံခါးကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ရိုးရိုးလေးကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေသည်။

အဲဒါက ခဏတာပဲနှေးကွေးစေပြီး အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တံခါးကိုဖွင့်တဲ့အားက အရမ်းကြီးမားလာပြီး တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ရိုက်တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ ဒီသာမန်နည်းလမ်းတွေက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့တံခါး သူ့အလိုလိုပွင့်တာကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

သူလီယောင့်ကို ဒီမှာထားခဲ့ပြီး တံခါးပိတ်တစ္ဆေရဲ့စွမ်းရည်ကိုသုံးမှသာ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လက်တွေ့မကျပေ။

လီယောင့်ကို ဒီမှာထားခဲ့တာက သေဒဏ်ပေးတာနဲ့တူပြီး ယန်ကျန့်က ဒီလိုမိုက်မဲတဲ့အရာမျိုးကို လုပ်မှာမဟုတ်ပေ။

"တကယ်ပဲ၊ ငါအဲဒီစာကို မပို့ခဲ့သင့်ဘူး"

ဒီအတွေးက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖြတ်ခနဲပေါ်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေးက လျင်မြန်စွာပယ်ချခံလိုက်ရသည်။

တကယ်တော့ သူစာပို့သည်ဖြစ်စေ၊ မပို့သည်ဖြစ်စေ သိပ်အရေးမကြီးပေ၊ အကြောင်းကတော့ သူသာမလုပ်ခဲ့ရင် တတိယထပ်က တခြားစာပို့သမားတွေကို တာဝန်ပေးအပ်မှာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ပိုင်ရှင်က သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့တာက အချိန်ကာလတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်၊ တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေဖြစ်ရပ်က သက်သေပြနေသည်။

တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေကတစ္ဆေတွေက ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့တဲ့ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကနေတကယ်ပဲထွက်ပြေးခဲ့သည်။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့မူလပိုင်ရှင်သာ ရှိနေသေးရင် ဒီလိုအရာမျိုးဘယ်တော့မှဖြစ်မှာမဟုတ်ပေ။

စာတိုက်ကစာက သီးခြားဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို အရှိန်မြှင့်ပေးလိုက်တာဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

အဲဒါက သတိပေးချက်တစ်ခု လည်းဖြစ်နိုင်ပြီး အပြင်ကမ္ဘာကို အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့တကယ့်အခြေအနေကို ပြောပြပြီး အစောပိုင်းမှာရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ကာကွယ်ဖို့ဖြစ်နိုင်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေအမျိုးမျိုးရှိသည်။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့်က သူဘာတစ်ခုမှ အမှားလုပ်ခဲ့တယ်လို့ မခံစားရပေ။

ဒါ့အပြင် သူက ခေါင်းမရှိသောတစ္ဆေအရိပ်ပုံရိပ်ကို အောင်မြင်စွာကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေက အရုပ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခဲ့ကာ ရူးသွပ်နေတဲ့ ရှာဖွေသူတစ္ဆေ လီလဲ့ဖိန်ကို ချုပ်နှောင်ခဲ့သည်။

သူက တာချွမ်းမြို့က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို နီးပါးရှင်းလင်းခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူက ကျန်ရှိနေသေးတဲ့အလားအလာရှိတဲ့ အန္တရာယ်တွေကိုကိုင်တွယ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။

တာဟိုင်မြို့က ဖူရှို့ဥယျာဉ်ဖြစ်ရပ်လိုပဲ၊ အဲဒါကို ဒေသခံတာဝန်ရှိသူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ချန်ထားခဲ့ရမည်။

သူ့အကြည့်က ရွှေ့လျားသွားသည်။

တွေဝေမှုမရှိဘဲ ယန်ကျန့်က သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးကိုသုံးပြီး သူ့ကိုယ်သူသူ့တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ဖုံးလွှမ်းကာ ချက်ချင်းအဆောက်အဦကနေထွက်ခွာပြီး ခုနကအော်သံတွေလာတဲ့နေရာဆီကို အလျင်စလိုသွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

လူနေအဆောက်အဦအပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်တစ်ခုပေါ်မှာ ယန်ရှောင်ဟွာက သူမပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ထားပြီး ရှင်းပြမရတဲ့ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည်။ သူမက အနီးအနားကနေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။

အဲဒါက လီယိ။

လီယိက အခုသေလုမျောပါးဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ အဲဒီမှာရပ်နေပြီး အရုပ်တစ်ရုပ်လို လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေကာ အသက်လက္ခဏာ မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျန့်က သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီယိ သေဆုံးသွားပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်က မပျက်စီးပေမဲ့ တစ်ခုခုက သူ့ကိုအတွင်းကနေ လုံးဝဟောင်းလောင်း ဖြစ်အောင်လုပ်သွားသည်။

အတွင်းကလီစာမရှိ၊ အသားနဲ့အရိုးမရှိ၊ သက်ရှိလူတစ်ယောက်ရဲ့အခွံကိုထိန်းသိမ်းထားတဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့အရေပြားတစ်လွှာသာကျန်တော့သည်။

"တစ္ဆေတစ်ကောင်က လူသတ်စပြုနေပြီ၊ ပြီးတော့ အဲဒါက လီလဲ့ဖိန်နဲ့မဆက်စပ်ဘူး။ အဲဒါ လျိုချင်းချင်း ဖြစ်ရမယ်။ ငါဒီအဆောက်အဦရဲ့ ငါးလွှာကနေ လျိုချင်းချင်းရဲ့ပုံရိပ်က ဒီဘက်ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လီယိ အော်လိုက်တယ်"

လီယောင်က လာပြီး ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ပြောပြသည်။

ဖြစ်ရပ်က ရုတ်တရက်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ အသေးစိတ်တချို့ကို လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့သည်။

"လျိုချင်းချင်း?"

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့တစ္ဆေနယ်မြေက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရှိတဲ့အဆောက်အဦကို မကျူးကျော်နိုင်ပေ။

"သူမ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကနေထွက်လာတဲ့ နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ယန်ရှောင်ဟွာ၊ မင်းစာကို မီးရှို့ပြီး ထွက်သွားတော့မလို့ မဟုတ်လား? ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာအောင်နှောင့်နှေးပြီး အခုထိမထွက်သွားသေးတာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြန်ဖြေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မသေချာဘူး။ စာတိုက်ဆီကလမ်းက မပေါ်လာဘူး။ ဒါက အရင်ကတစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးဘူး။ လီယိက ခုနကတင် ငါနဲ့ဒီအကြောင်းဆွေးနွေးနေခဲ့တာ။ သူခန့်မှန်းတာက..."

"သူဘာခန့်မှန်းတာလဲ"

"သူခန့်မှန်းတာက စာကို အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကို အောင်မြင်စွာမပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး သူကပြောသည်။

"အဲဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါအခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကို နှစ်ခါရောက်ပြီးသွားပြီ... ခုနကတင် စာက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲမှာရှိနေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက ငါ့စကားတစ်ခွန်းတည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်း၊ လီယိနဲ့ လျိုချင်းချင်းတို့အားလုံးက အဲဒါကိုပို့တုန်းက ရှိနေခဲ့ကြတယ်"

သို့သော် သူစကားမဆုံးခင်မှာ သူရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး လီယောင့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယောင်ကလည်း ယန်ကျန့်ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာကို နားလည်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်က မထူးမခြားလူနေအဆောက်အဦတစ်ခုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါက အမှတ် ၇ တိုက်ဖြစ်နိုင်မလား? ငါတို့က အမှတ် ၉ တိုက်မှာလား"

အစကနေအဆုံးအထိ သူတို့သွားခဲ့တဲ့နေရာက အမှတ် ၇ တိုက်က အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ ဘာသက်သေ အထောက်အထားမှ မရှိပေ။

"ငါတို့နေရာမှားပို့ခဲ့တာလား"

ယန်ရှောင်ဟွာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းထိုးသွားပြီး သူမက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အကြောင်းကတော့ စာက ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အဆောက်အဦက နောက်တစ်ကြိမ် တစ္ဆေခြောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဒါက သူတို့ရဲ့ရှင်သန်မှုမျှော်လင့်ချက်တွေကို လုံးဝချေမှုန်းလိုက်သလိုပင်။

"ဒါဆိုရင် စာကိုပြန်ယူပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ပို့လိုက်ရင်မရဘူးလား"

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ်ထူးဆန်းတဲ့ရယ်သံပါနေသည်။

အသံက ရင်းနှီးနေသည်။

လီယိလား?

ဘယ်ကမှန်းမသိ၊ လီယိက အခုအနီးအနားမှာရပ်နေပြီး လူတိုင်းကိုပြုံးပြနေသည်။

အဲဒီပါးစပ်ကစကားပြောလိုက်တော့ အတွင်းကဟောင်းလောင်းဖြစ်နေတာကို မြင်နိုင်သည်၊ ကလီစာမရှိ၊ အသားနဲ့သွေးမရှိ၊ အရေပြားတစ်လွှာသာကျန်တော့သည်။

ယန်ရှောင်ဟွာက ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားသည်။

လီယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ကတော့ တင်းမာစွာချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

"သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကြောင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရတာလား? လီယိ၊ မင်းတကယ်ပဲ ကံဆိုးတာပဲ။ ဒါအတွက် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး"

လီယိက ပြေးမပုန်းဘဲ အဲဒီမှာရပ်ပြီး ယန်ကျန့်ကိုပြုံးပြနေသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာ ယန်ကျန့်က လက်လှမ်းပြီး လီယိရဲ့လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပဲ လီယိရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပေါက်ကွဲသွားတဲ့ဘောလုံးတစ်လုံးလို လေလျှော့သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာ ပျော့ခွေကျသွားကာ သူ့ရဲ့အရေပြားက နောက်ဆုံးမှာ လက်ထဲမှာမြှောက်ထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သွားသည်။

တစ္ဆေလက်က သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး သေဆုံးသွားတဲ့လီယိက တစ္ဆေကျွန် တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ဆုံးရှုံးသွားသည်။

"လီလဲ့ဖိန်၊ ထွက်လာခဲ့၊ မင်းနဲ့စကားပြောစရာရှိတယ်"

ပြီးတော့ ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်အော်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏမှာ ထုံထိုင်းနေတဲ့မျက်နှာအမူအရာနဲ့ အေးစက်နေတဲ့တည်ရှိမှုရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။

သူ့ကို တစ္ဆေနယ်မြေကိုသုံးပြီး အတင်းအကျပ်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

လီလဲ့ဖိန်က ထိန်းချုပ်မှု လွယ်လွယ်ကူကူ ဆုံးရှုံးနိုင်တဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေသေးပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက ထူးဆန်းနေကာ ယန်ကျန့်ကို စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။

"ငါက တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်၊ ခေါင်းမရှိသော တစ္ဆေအရိပ်ပုံရိပ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့တစ္ဆေကိုတောင် ကိုင်တွယ်ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကတစ္ဆေက ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ ပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါက နောက်ထပ် သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ တစ္ဆေစာတိုက်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ ငါထွက်သွားပြီးနောက်မှာ မင်းဒီနေရာကို လောလောဆယ် စောင့်ရှောက်ပေးစေချင်တယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုပြောလိုက်သည်။

"ငါဘာလို့မင်းစကားကို နားထောင်ရမှာလဲ"

လီလဲ့ဖိန်က ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါချုပ်နှောင်ထားတဲ့ ရှာဖွေသူတစ္ဆေကို တာချွမ်းမြို့မှာ မင်းပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာနဲ့ စုဆောင်းဖို့ထားခဲ့မယ်"

"မင်းက ကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ ဒါကိုလုပ်မှာလား"

လီလဲ့ဖိန်က ဆက်ပြောသည်။

"ကောင်းတဲ့စိတ်? မင်းငါ့ကို အထင်သေးနေတာပဲ ငါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက လုံးဝ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာနေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။ ခေါင်းဆောင်အဆင့် လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းမှာ အနည်းငယ်မှ အရိပ်အမြွက်မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့။ တာချွမ်းမြို့က တစ္ဆေကြမ်းနယ်မြေထဲက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ဖြစ်ရပ်၊ တာဟိုင်မြို့က ဖူရှို့ဥယျာဉ်ဖြစ်ရပ်၊ ငါ့ရဲ့တာချန်းမြို့က ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်၊ ပြီးတော့ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်... တာဟန်မြို့က တစ္ဆေစာတိုက်ဖြစ်ရပ်၊ ငါတို့သာ ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေကို မရှင်းလင်းခဲ့ရင် မြို့တွေအများကြီးက မလွဲမသွေဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"

"ငါအဲဒါကို ဖြစ်တာ မမြင်ချင်ဘူး၊ အကြောင်းကတော့ ငါလည်း အဲဒီမှာ နေရမှာမို့လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါနောက်ဆုတ်ပြီး မင်းကိုကူညီဖို့ဆန္ဒရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုစိတ်မပျက်စေနဲ့။ မဟုတ်ရင် ငါမင်းကိုပထမဆုံးဖယ်ရှားပစ်မယ်။ တာချွမ်းမြို့ကအခြေအနေတွေအတွက် မင်းမှာအဓိကတာဝန်ရှိတယ်"

"သဘောတူတယ်"

ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လီလဲ့ဖိန်က တွေဝေမှုမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

သူက ယန်ကျန့်ဘာစဉ်းစားနေလဲဆိုတာကို နားလည်သည်။

အကြီးစားပုံစံကိုစဉ်းစားကြည့်ရင် လူတိုင်းက မြို့ရဲ့ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်မှုကို မျှော်လင့်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အကြီးစားပုံစံကို စဉ်းစားတဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားအနည်းငယ်ကို စတေးရမည်။

ယန်ကျန့်က အလျှော့ပေးဖို့ဆန္ဒရှိပြီး လီလဲ့ဖိန်မှာ ဒီစေတနာကိုလက်မခံဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိပေ။

"ဒီလိုဆိုရင် မင်းလည်း မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်မှာ မနေသင့်တော့ဘူး။ မင်းမတူညီတဲ့ မျိုးစိတ်တစ်ခုဖြစ်လာဖို့ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်မှာကို ငါကြောက်တယ်။ ငါနဲ့အဝေးမှာနေ"

ယန်ကျန့်ရဲ့တစ္ဆေမျက်လုံးက တောက်ပလာပြီး အနီရောင်အလင်းက လီလဲ့ဖိန်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူက နေရာမှာတင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်ကနေပျောက်ကွယ်သွားပြီး တာချွမ်းမြို့ရဲ့ဆင်ခြေဖုံးက လူမနေတဲ့ဗီလာ တစ်လုံးထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာသည်။

အဲဒီနောက် ယန်ကျန့်က မြေပေါ်ကသေတ္တာတစ်လုံးဆီကို လျှောက်သွားသည်။

သူက သူ့ခြေထောက်ကိုနင်းချလိုက်တော့ သေတ္တာက ချက်ချင်းကွဲအက်သွားသည်။

ပြီးတော့ သူက အတွင်းကိုလက်လှမ်းလိုက်သည်။

သံချေးတက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်းက သူ့လက်ထဲမှာပေါ်လာသည်။

သူက အလောင်းကောင်သံချောင်းကို ယူလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက သူ့ခြေထောက်အောက်ကမြေပြင်ကို တဖြည်းဖြည်းကျူးကျော်လာသည်။

သူ့နောက်က ခေါင်းမရှိသောတစ္ဆေအရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်းခေါင်းတစ်လုံးရဲ့ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖွဲ့စည်းလာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ခေါင်းမရှိသောတစ္ဆေအရိပ်က ပြီးပြည့်စုံတဲ့တစ္ဆေအရိပ်ဖြစ်လာသည်။

တစ္ဆေကြမ်းရဲ့ပဟေဠိကို ယန်ကျန့်က တက်ကြွစွာ ပြီးမြောက်အောင်လုပ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ ကြောက်စရာအဆင့်က အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့နှုန်းနဲ့ မြင့်တက်စပြုလာသည်။

ယန်ကျန့်ကိုဗဟိုပြုပြီး အနီးအနားကမြေပြင်က တဖြည်းဖြည်းအရိပ်တစ်လွှာနဲ့ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဒီအရိပ်ဧရိယာက ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်လာသည်၊ ကျယ်ပြန့်လာသည်...

တစ်ချိန်တည်းမှာ ထင်းခုတ်ဓားကိုအသုံးပြုခဲ့လို့ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရတဲ့ တစ္ဆေအရိပ်ကလည်း မြင်သာစွာလျင်မြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"မင်းက တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ အသိစိတ်ရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရဲ့လား"

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က တောက်ပနေပြီး နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ပျက်လာမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူက တစ္ဆေကြမ်းတွေကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း လိုအပ်သည်။ သူ့ရဲ့မူလတစ္ဆေ သုံးကောင်ကို အားကိုးရုံနဲ့မလုံလောက်ဘဲ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာကို အသက်သွင်းရင်တောင်မှ မလုံလောက်သေးပေ။

တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက စတုတ္ထတစ္ဆေကိုထိန်းချုပ်ဖို့ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ စတုတ္ထတစ္ဆေအတွက် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုက ခေါင်းမရှိသောတစ္ဆေအရိပ်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့တစ္ဆေအရိပ် အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ဖြစ်သည်။

အဲဒီလိုမှသာ ယန်ကျန့်က ထင်းခုတ်ဓားကိုအသုံးပြုခြင်းရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အဲဒီလိုမှသာ သူက ပြီးပြည့်စုံတဲ့တစ္ဆေအရိပ်ကို အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ကျိန်စာနဲ့ အတူသုံးပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးကို ထပ်မံနှိမ်နင်းကာ သတ္တမအလွှာအထိ ဖွင့်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ရင်...

သူက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကစာကို ပြန်ယူဖို့ လုံးဝမဝံ့ရဲပေ။

ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးကိုစီစဉ်ထားပေမဲ့ ယန်ကျန့် မသေချာတဲ့ အရာတစ်ခုရှိသည်။

အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့တစ္ဆေအရိပ်က သက်ရှိတွေရဲ့အသိစိတ်ကို ကျူးကျော်နိုင်မလား၊ ပြီးတော့ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ကျိန်စာက သက်ရှိတွေရဲ့အသိစိတ်ကို ကာကွယ်ပေးမလားဆိုတာပဲ။

စွမ်းအားနှစ်ခုက တိုက်ခိုက်ကြသည်။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ကျိန်စာသာ နှိမ်နင်းခံရရင် ယန်ကျန့်က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တစ္ဆေအရိပ်ကို ရရှိတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သေဆုံးသွားမှာဖြစ်ပြီး တစ္ဆေအရိပ်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်လာကာ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့အဆင့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

တခြားတစ်ဖက်မှာ...

ယန်ကျန့်ရဲ့အသိစိတ်သာကျန်ခဲ့ရင် ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့အစွမ်းက ဒီအချိန်မှာ ခုန်ကျော်သွားပြီး အရင်ကထက်ကို ကျော်လွန်သွားလိမ့်မည်။

ဒါက လောင်းကြေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဒါက အစပဲရှိသေးသည်။ ပထမဆုံးလောင်းကြေးကိုမနိုင်ခဲ့ရင် ယန်ကျန့်က နောက်ပိုင်းမှာ ကျိန်စာကို ကိုင်တွယ်ဖို့ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ဖွင့်ထားတဲ့လူနေအဆောက်အဦကမီးတွေက တစ်လုံးပြီးတစ်လုံးငြိမ်းသွားသည်။

ငါးလွှာ၊ တစ်လွှာ၊ လေးလွှာ၊ နှစ်လွှာ... နောက်ဆုံးမှာ တတိယထပ်ကမီးတွေပဲကျန်တော့သည်။

ဒါပေမဲ့ တတိယထပ်ကမီးတွေကလည်း ကြာရှည်မခံပေ။

မကြာခင်မှာ တတိယထပ်ကမီးတွေက အကြိမ်အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်ပြီး ငြိမ်းသွားသည်။

အဝါရောင်၊ မှိန်ဖျော့နေတဲ့မီးတွေငြိမ်းသွားတာနဲ့...

ပတ်ဝန်းကျင်ကအဆောက်အဦတွေက ချက်ချင်းအေးစက်နေတဲ့လေပြင်းတွေတိုက်ခတ်လာပြီး နံ့သာဖြူအနံ့နဲ့ အလောင်းနံ့တွေ ရောနှောပြီးလွင့်ပျံ့ထွက်လာသည်။

ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ပေ။

အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့တဲ့အခြေအနေထဲကို ဝင်ရောက်စပြုလာသည်။

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်နေပြီး သူနောက်မဆုတ်ဘဲ အဆောက်အဦရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို နေရာမှာ တင်ရပ်ကြည့်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပြောလိုက်သည်။

"လီယောင်၊ ထုံချန့်ကိုခေါ် သူ့ကို ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ပြော၊ ဒီမှာနေဖို့မလိုတော့ဘူး၊ ဒီကအခြေအနေက ထင်ထားတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်၊ သူတို့ကို အရင် ထွက်သွားခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

လီယောင်က ဘာလို့လဲလို့မမေးဘဲ ချက်ချင်းဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ဒါက ယန်ကျန့်ရဲ့တစ္ဆေနယ်မြေဖြစ်ပြီး တစ္ဆေမီးခိုးနဲ့ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ဧရိယာမဟုတ်တာကြောင့် ပုံမှန်ဆက်သွယ်ရေးက ပြဿနာမရှိပေ။

"ငါတို့ကော?"

မကြာခင်မှာပဲ လီယောင်က ဖုန်းချပြီးမေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ကြည့်ရအောင်။ စာကိုပြန်လုနိုင်ရင် လုမယ်၊ မရရင် ငါမင်းတို့ကိုခေါ်ပြီးပြေးမယ်"

ယန်ကျန့်ကပြောသည် "မင်းအဲဒီအဆောက်အဦမှာ သွားစောင့်နေလိုက်၊ ဒီနေရာကို ငါ့ကိုထားခဲ့"

စကားပြောပြီးနောက် သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်ကအဆောက်အဦကို ညွှန်ပြသည်။

အဲဒါက တကယ်ပဲ အမှတ်ခုနစ်တိုက် ဟုတ်မဟုတ်ကို ယန်ကျန့်မသိပေမဲ့ ဒါကိုအောင်မြင်တဲ့ပ ို့ဆောင်မှုလို့ မယူဆခဲ့ရင် သူက တကယ်ပဲ စာကို တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ရဲ့ လက်ထဲကို ပို့ခဲ့တာဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးဖြစ်သည်။

အခု သူက အဲဒါကိုပြန်ယူဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရဦးမည်။

"စနေပြီ"

ယန်ကျန့်က ဒီအချိန်မှာ အနည်းငယ်ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သူက သူ့ခြေထောက်အောက်ကတစ္ဆေအရိပ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းပြန်ကျူးကျော်စပြုနေတာကို ခံစားမိလိုက်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်က ပြန်လည်နိုးထနေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ပြန်လည်နိုးထနေတာမဟုတ်ဘဲ ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ဘဲ နောက်ထပ်အေးစက်နေတဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုက ထိန်းချုပ်ခြယ်လှယ်နေပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။

တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ခေါင်းက အရာအားလုံးကို စီစဉ်နေသည်။

အခု ယန်ကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ္ဆေအရိပ်အတွက် အလွန ်ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ဒါကြောင့် သူက သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကြိုးစားနေသည်။

သာမန်အခြေအနေသာဆိုရင် သူက တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ကျူးကျော်မှုကို ဘာခုခံမှုမှမရှိဘဲ ခံရမှာဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုအသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရှိနေပြီး ဘယ်သူနိုင်မလဲ၊ ရှုံးမလဲဆိုတဲ့ရလဒ်က မသိရသေးပေ။